II SA/Wa 1090/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego A. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji, działając na podstawie § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. obniżył [...] A. K. z dniem [...] lutego 2011 r. dodatek funkcyjny o 20% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty [...] zł miesięcznie i decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu wskazano, iż obniżenie dodatku jest rezultatem uprawomocnienia się orzeczenia Komendanta Głównego Policji o uznaniu policjanta winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych oraz wymierzenia kary dyscyplinarnej – nagany. Od powyższego rozkazu personalnego A. K. wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zarzucając brak podstaw do obniżenia dodatku funkcyjnego, gdyż wymierzona kara uległa zatarciu i nie jest on ukarany. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, wskazując, iż zatarcie kary nie ma wpływu na wynikający z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., obowiązek obniżenia dodatku funkcyjnego w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. A. K. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego ją rozkazu personalnego. Skarżący zarzucił organom naruszenie § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i działanie niezgodne z art. 135 q ust. 1 i 7 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a ponadto naruszenie art. 8, art. 77 § 4 kpa w związku z art. 10 § 1 i art. 72 kpa w zw. z art. 140 kpa i art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując argumenty podane w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga A. K. zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów niż w niej podniesione. Taką możliwość daje art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ppsa, według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W omawianej sprawie niezbędne jest rozstrzygnięcie, czy do rozpoznania wniesionego przez A. K. środka zaskarżenia organem właściwym jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji czy też Komendant Główny Policji. Dla powyższego, konieczne jest przytoczenie art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), który definiuje pojęcie ministra oraz wymienia, że obejmuje ono: Prezesa i wiceprezesów Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4 kpa. Artykuł 1 pkt 1 i 4 kpa normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, w sprawach wydawania zaświadczeń. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji. Tak więc Komendant Główny Policji jest ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 kpa. Dlatego od wydanej przez ten organ decyzji, nie służy odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 kpa. Potwierdza to również treść art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienia takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej. Kwestia właściwości organów uregulowana jest w art. 32 ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi, iż od decyzji, o mianowaniu policjantów na stanowiska służbowe, przenoszeniu oraz zwalnianiu z tych stanowisk wydanej przez Komendanta Głównego Policji, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Jedynie w trzech wymienionych powyżej przypadkach, ustawodawca od decyzji Komendanta Głównego Policji daje możliwość wniesienia odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wymieniony przepis dotyczy tylko spraw w nim powołanych, a sprawy obniżenia dodatku funkcyjnego do nich nie należą. Powyższe wywody zgodne są ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 273/10 oraz w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1845/10. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozpoznając odwołanie A. K. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. obniżającego dodatek funkcyjny o 20% otrzymywanej stawki, naruszył przepisy o właściwości. W związku z powyższym należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Dlatego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 152 ustawy orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 205 ppsa w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).