I OSK 420/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1042/11 w sprawie ze skargi J. T. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie przekazania do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów sprawy badania prawidłowości postępowania dotyczącego zatwierdzenia stopnia naukowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 listopada 2011 r., II SA/Wa 1042/11 oddalił skargę J. T. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekazania do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów sprawy badania prawidłowości postępowania dotyczącego zatwierdzenia stopnia naukowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy. J. T. wnioskiem z 16 grudnia 2010 r. zażądał od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego podjęcia działań przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego w celu usunięcia wadliwej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w zakresie odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracyjnego KUL z [...] czerwca 2004 r. o nadaniu zainteresowanemu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Wskazał, że z żądaniem podjęcia takich działań występował do Ministra w pismach z 16 grudnia 2009 r. i z 21 maja 2010 r. Nadmienił, że nie zgadza się z odpowiedzią Ministra (pismo z 26 listopada 2010 r.), twierdzącą, że Centralna Komisja jest organem niezależnym od Ministra i żąda od organu formalnego załatwienia niniejszej sprawy. Jego zdaniem, Minister posiada uprawnienia nadzorcze wobec Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, albowiem jest wobec niej organem nadrzędnym. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowieniem z [...] lutego 2011 r., działając na mocy art. 65 § 1 Kpa, przekazał powyższy wniosek z 16 grudnia 2010 r. według właściwości do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, wskazując w uzasadnieniu na treść art. 33 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Na powyższe rozstrzygnięcie zainteresowany wniósł zażalenie, domagając się jego rozpatrzenia przez Premiera i podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w pismach z 16 grudnia 2009 r., z 21 maja 2010 r. i z 16 grudnia 2010 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowieniem z [...] marca 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Centralna Komisja decyzją z [...] lutego 2005 r. odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracyjnego KUL z [...] czerwca 2004 r. o nadaniu J. T. stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych i po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] grudnia 2005 r. utrzymała w mocy swoją decyzję poprzedzającą. Organ wyjaśnił, że kwestie uzyskania stopni doktora i doktora habilitowanego regulują przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. ustawy Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej. Z tych przyczyn Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest wobec Centralnej Komisji organem nadzoru ani też organem wyższego stopnia. Wobec powyższego, nie jest możliwe dokonanie analizy prawnej przez Ministra, postępowania Centralnej Komisji w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Prawa Kanonicznego i Administracyjnego KUL z dnia [...] czerwca 2004 r., a tym bardziej rozpatrzenia wniosku skarżącego z 16 grudnia 2010 r. o podjęcie działań przewidzianych przepisami Kpa w celu usunięcia "wadliwej decyzji CK" o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. J. T. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zakwestionował zasadność zaskarżonych postanowień, wskazując na argumentację zawartą w swoich dotychczasowych pismach. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 3 listopada 2011 r., II SA/Wa 1042/11 stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia Minister zasadnie wskazuje i argumentuje brak kompetencji do kontroli Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Organ prawidłowo wyjaśnił w tym zakresie, że kwestie uzyskania stopni doktora i doktora habilitowanego regulują przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. ustawy Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Z tych przyczyn Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest wobec Centralnej Komisji organem nadzoru ani też organem wyższego stopnia. Wobec powyższego, nie jest możliwe dokonanie analizy prawnej przez Ministra, postępowania Centralnej Komisji w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji KUL z [...] czerwca 2004 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych, a już tym bardziej rozpatrzenia wniosku skarżącego z 16 grudnia 2010 r. o podjęcie działań przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego w celu usunięcia "wadliwej decyzji CK" o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Taka wykładnia przepisów art. 33 ustawy o stopniach naukowych (...) jest prawidłowa (wyrok NSA z 5 maja 2003 r., I OSK 531/08, LEX nr 574427). Na takie rozumienie powyższego przepisu powołał się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku (w sprawie skarżącego) z 15 października 2010 r., I SA/Wa 494/10. Skoro właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 16 grudnia 2010 r. jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, to prawidłowe było przekazanie jej przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, postanowieniem w trybie art. 65 § 1 Kpa, wniosku skarżącego z 16 grudnia 2010 r. W skardze kasacyjnej J. T. zaskarżył powyższy wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie: - art. 3, 6, 7, 32, 55 § 3, 106 § 3-5, 115 § 3, 143 § 1, 141 § 1, 145-147, 149, 151 i 155 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. /dalej: p.p.s.a./ przez niepodjęcie właściwych czynności dla szybkiego merytorycznego załatwienia istoty sprawy, w tym zaniechanie postępowania mediacyjnego i uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów oraz przy braku poinformowania właściwych organów o istotnych uchybieniach Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej jako: CK), a nadto zaakceptowanie wadliwego poglądu co do wiążącej mocy oceny prawnej i wskazań wyrażonych we wcześniejszych orzeczeniach, chociaż w postępowaniu odwoławczym CK, jak i Sąd Administracyjny powinny dokonać własnych ustaleń o istotnych okolicznościach sprawy, skoro na tych organach ciąży obowiązek ponownego rozpatrzenia wszystkich ustaleń (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, Palestra 11-12/2010/187 oraz wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2011 r., II SA/Gl 243/11, Legalis), - art. 5, 33-35 ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów, Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 199 ze zm. oraz art. 1-4a, 18, 26, 33a, 33b, 34 i 36 ustawy z 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej, Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm. przez błędne przyjęcie, że Prezes Rady Ministrów lub Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie są organem nadzoru lub organem wyższego stopnia w stosunku do CK, wadliwe przyjęcie że skarżący skargę kierował tylko w stosunku do tego Ministra chociaż wyraźnie wskazywał że odnosi się ona także do Prezesa Rady Ministrów oraz Przewodniczącego CK a ponadto brak nakazania tym organom podjęcia właściwych działań legislacyjnych dla usunięcia z porządku prawnego RP niekonstytucyjnego i sprzecznego z prawem unijnym przedmiotowego postępowania gabinetowego w sprawie nadania stopnia lub tytułu naukowego oraz brak nakazania tym organom usunięcia z tego porządku wadliwych decyzji CK o odmowie zatwierdzenia uchwały z [...] czerwca 2004 r. o nadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych (np. art. 154, 155, 162 i 163 kpa), - art. 2, 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez pozbawienie habilitanta praw strony przez pominięcie jego twierdzeń, wniosków dowodowych w szczególności o przeprowadzenie dowodu z dokumentów /audiatur et altera pars/ niezgodnie z stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego /uzasadnienie wyroku z 12 marca 2002 r., P 9/01, OTK-A 2002/2/14/ oraz zaakceptowanie totalnego pozbawienie go "prawa do sądu" w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym z naruszeniem obowiązujących terminów wbrew treści wyroku ETPCz z 9 czerwca 2009 r. w sprawie Korneccy p-ko Polsce, - podstawowych zasad postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego /w szczególności art. 157 § 1 w zw. z art. 17 pkt 3 i art. 18 pkt 1, 2, art. 156 § 1 pkt 2.7 i art. 158 § 2 kpa/ poprzez nienadanie właściwego biegu podaniu habilitanta o przeprowadzenie kontroli nadzwyczajnej /postępowania o wznowienie postępowania i o stwierdzenie nieważności decyzji CK/ przez organ wyższego stopnia - Prezesa Rady Ministrów lub ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego /art. 150 § 2 i 3, art. 156, art. 157 § 1 kpa/ i wręcz zaakceptowanie bezprawnego uzurpowania sobie przez CK kompetencji tych organów nadzoru (patrz: Piotr Głąba "Pozbawienie strony udziału w postępowaniu jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, s. 39-41, publ. w Legalis), - podstawowych zasad postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego oraz o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego /w szczególności art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa, art. 154 § 1 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa/ przez zaniechanie przeprowadzenia w ogóle właściwych czynności procesowych /zob. "Zasada czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym oraz konsekwencje jej naruszenia w doktrynie i orzecznictwie sądowym", publ. w Edukacja Prawnicza nr 2011/11/ - w szczególności wskazanych w podaniu z 13 października 2007 r. - dla wyjaśnienia zasadności żądania wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji i ograniczenia się do powtórzenia dotychczasowych ogólnikowych twierdzeń i błędnych zasad postępowania gabinetowego przed CK, - prawa materialnego w postaci art. 16 Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Politycznych /dalej: Pakt/ wiążącego Polskę od 18 czerwca 1977 r. /Dz. U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167/, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka /Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284; dalej Konwencja/, art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 89 kpa poprzez zaakceptowanie przez WSA błędnego stanowiska CK, że habilitant nie ma statusu strony i nieważnego postępowania przed CK z pozbawieniem go skutecznego prawa do sądu i "przyjaznej", dobrej i odpowiedzialnej administracji publicznej, a tym samym naruszenie także przepisów art. 145 pkt 1 lit. a, b, c i art. 151 skutkujące brakiem skutecznej kontroli prawnej /sądowej/ decyzji organów krajowych, - prawa materialnego w postaci art. II-101 Karty Praw Podstawowych w Unii Europejskiej, Europejskiej Karty Naukowca - sekcja 1 i sekcja 2 wraz z Zaleceniem Komisji z 11 marca 2005 r. w sprawie Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych, pkt 9-16 preambuły oraz pkt 1- 6; Dz. U. UE.L.05.75.67, art. 249 TWE, Rozporządzenia Rady[WE] Nr 975/1999 z 29 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wymogi wprowadzania w życie działań współpracy rozwojowej, które przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, pkt 1, 3-8, 10, 11, 15 i 17 preambuły oraz rozdział I art. 2 pkt 1 lit. a-c, i, j oraz pkt 2 lit. d; Dz. U. UE.L.99.120.1 w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia ... Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Dz. U. UE.L. 03.236.33 poprzez w ogóle nieuwzględnienie z urzędu tych przepisów prawa i przez to zaakceptowanie niezgodnego ze standardami wspólnotowymi, niekonstytucyjnego, tajnego i tajemniczego postępowania gabinetowego przed CK, chociaż w odniesieniu do przedmiotowej habilitacji nie spełniło ono nawet minimalnych wymogów /Komentarz A. Wróbel do art. 89 kpa, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, oraz "Strona w postępowaniu gabinetowym na przykładzie postępowania w sprawie nadania stopnia lub tytułu naukowego, Monitor Prawniczy Nr 18/2011 i nr 19/2011), - przepisów art. 16, 17, 19 ust. 4, 20 ust. 3, 5a i 5b, 29 ust. 1, 31 pkt 4, 51 ust. 1, 52-55 ustawy o stopniach naukowych (...) (dalej usnitn) poprzez zaakceptowanie przez WSA stanowiska CK, że posłużyła się ona obiektywnymi kryteriami przy ocenie przedmiotowej rozprawy i przewodu habilitacyjnego, a nadto podzielenia wadliwej koncepcji "odpowiedniego stosowania kpa" do postępowania przed CK i przeoczenie, że CK nie zastosowała zasad wynikających z tej "nowej" ustawy (przewód został otwarty już w czasie obowiązywania usnitn) - art. 20 usnitn, - art. 31 pkt 3 i 4 usnitn w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich i habilitacyjnych oraz w postępowaniu nadanie tytułu profesora, Dz. U. Nr 15, poz. 128 [dalej: rozp. MENiS], art. 285 § 1 kpc i art. 200 § 2 kpk przez zaakceptowanie stanowiska CK, że opinie biegłych/recenzentów A, C i D "zawierają szczegółowo uzasadnioną ocenę" chociaż nie spełniają powszechnie wymaganych warunków podania sprawozdania z przeprowadzonych czynności i spostrzeżeń, opartych na nich wniosków i odpowiedzi na postawione pytania wraz z szczegółowym ich uzasadnieniem /zob. Monitor Prawniczy 2000/7/466/, a to uniemożliwia poprawną ocenę ich wartości naukowej, wiary godności i mocy dowodowej a w konsekwencji wykluczyło prawidłową weryfikację istotnych ustaleń faktycznych CK również przez WSA (zob. wyrok NSA z 30 grudnia 1980 r., SA 645/80, ONSA 1981/1/2, Lex 9600), - art. l § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 i 151 p.p.s.a. przez niezbadanie, czy stan faktyczny został przez CK ustalony zgodnie z regułami przewidzianymi w kpa (w przypadku wniesienia odwołania przez stronę organ odwoławczy musi ponownie rozstrzygnąć wszystkie ustalenia, jakich dokonano w pierwszej instancji; tak wyroki: WSA w Gliwicach z 28 lipca 2011 r., II SA/Gl 243/11, Legalis, WSA we Wrocławiu z 4 czerwca 2009 r., IV SA/Wr 103/09, Legalis) i niedostrzeżenie, że organ ten dopuścił się ciężkiego naruszenia przepisów o przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłych, a recenzje A, C i D noszą znamiona czynów określonych w art. 233 § 4 k.k., a tym samym stanowiło to podstawę dla WSA poinformowania właściwego organu w trybie art. 155 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., a zaniechanie tego nie pozwoliło ustalić WSA, czy nie doszło do popełnienia przestępstwa lub czynów karalnych dyscyplinarnie (wyrok NSA z 8 listopada 2007 r., I GSK 55/07, Legalis), - art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 5 usnit, art. 2, 7, 45, 61 i 83 Konstytucji RP, art. 6 Konwencji, art. 14 Paktu, art. 6-15 kpa przez podzielenie stanowiska CK, że może ona jako centralny organ administracji rządowej pomijać powszechnie uznane zasady postępowania dowodowego, z wyłączeniem jawności /WSA nie wziął pod uwagę przepisów art. 32 ust. 1 i 45 ust. 2 Konstytucji RP/ oraz tego, że nawet w niejawnym postępowaniu sądowym obok strony mogą uczestniczyć po dwie osoby zaufania - art. 97 § 1 p.p.s.a., art. 154 § 1 kpc, art. 361 § 1 kpk /posługując się statutem niezgodnym z Konstytucją RP oraz standardami wspólnotowymi, i to opartym na uchylonym przepisie art. 34 ust. 5 ustawy z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych /WSA nie wziął pod uwagę art. 7 i 83 Konstytucji RP oraz art. 7 kpa/ przez co skarżący został pozbawiony przez WSA możności wykazania zasadności uprawnienia do stopnia dra habilitowanego, - art. 61, 51 Konstytucji RP w zw. z art. 73 i 74 kpa przez zaakceptowanie przez WSA dwukrotnej odmowy przez CK udostępnienia akt oraz nieudzielania - na pisemne żądania - informacji o osobach recenzentów /określonych tajnie A, B, C i D/ i o treści statutu CK - do czasu wniesienia skargi do WSA - przez co skarżący został pozbawiony rzetelnego postępowania, "równości broni" oraz możliwości obrony przed wadliwymi, jednostronnymi, nieobiektywnymi i mającymi cechy określone w art. 233 § 4 kk opiniami A, C i D wraz z prawem do żądania ich wyłączenia /art. 84 § 2 w zw. z art. 24 kpa/, a WSA akceptując to uniemożliwił sprawiedliwe i zgodne z prawdą załatwienie sprawy, - przepisów art. 133 § 1 i 2, art. 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 62 ust. 1, 106 § 3-5 i 113 p.p.s.a. i art. 245 kpc, a ponadto art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się WSA postanowieniem dowodowym /art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 217 kpc, art. 236 kpc i art. 245, 227-234 kpc/ do wniosków dowodowych zawartych w pismach procesowych, do okazanych na rozprawie 4 września 2006 r. innych prac habilitacyjnych i bezzasadne pominięcie dowodów z dokumentów (przede wszystkim z uwag do opinii A, C i D, dowodu z dokumentu w postaci opinii psychologiczno-prawno-procesowej, oryginałów prac habilitacyjnych oraz akt przewodów habilitacyjnych przez co WSA nie dysponował materiałem procesowym koniecznym do oceny legalności i poprawności działalności CK, art. 1 p.p.s.a.) i w efekcie czego błędnie przyjął, że stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z obowiązującymi procedurami a w końcowym wyniku orzekł przedwcześnie co do istoty sprawy z naruszeniem art. 145 § 1, 147 § 1 i 151 p.p.s.a. - art. 134 § 1 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., oraz art. 2, 7-9, 32 ust. 1, 83, 87, 184, 188 i 193 Konstytucji RP, art. 234 TWE poprzez zaniechanie WSA wystąpienia z urzędu do ETS w Luksemburgu o wydanie orzeczenia wstępnego o zgodności tajnego postępowania gabinetowego przed CK z prawem wspólnotowym oraz z podstawowymi standardami praw człowieka i obywatela, a także przez zaniechanie przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności Statutu CK i delegacji ustawowej do jego uchwalenia z Konstytucją /wskazane przepisy oraz art. 45, 77 ust. 2 Konstytucji RP/ oraz co do zgodności z art. 92-93 Konstytucji RP delegacji dla CK zawartej w art. 35 ust. 5 usnit, przez co uniemożliwił uzyskanie miarodajnego kryterium oceny tej kwestii w sprawie, a także - zaniechanie postępowania mediacyjnego z naruszeniem przepisów art. 115-117 p.p.s.a., co uniemożliwiło realizację normy art. 117 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. a także narusza powszechną zasadę szybkości postępowania i dążenia do pozytywnego, merytorycznego załatwienia sprawy /art. 45 Konstytucji, art. 7 p.p.s.a./ oraz eliminowałoby ewidentne skutki opieszałości postępowania CK /art. 12 kpa, art. 19 ust. 3 usnitn/ a także potrzebę podjęcia czynności urzędowych /art. 233 § 4 kk, Rekomendacja nr R/84/15 w sprawie odpowiedzialności władzy publicznej przyjęta przez Komitet Ministrów Rady Europy 18 września 1984 r./, przez co habilitant został uwikłany w zbędną i wadliwą procedurę niekonstytucyjnego postępowania gabinetowego oraz pozbawiony prawa do szybkiego, obiektywnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia o jego prawach cywilnych. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości tego wyroku i merytoryczne rozpoznanie sprawy po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, bądź o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, a nadto zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania za wszystkie instancje i przeprowadzenie właściwego postępowania mediacyjnego. W uzasadnieniu tej skargi kasacyjnej zawarto szeroką polemikę z argumentacją CK uzasadniającą odmowę zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracyjnego KUL z [...] czerwca 2004 r. o nadaniu skarżącemu J. T. stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych, także podjęto próbę wyjaśnienia, że WSA w Warszawie zaakceptował wadliwie ustalony przed CK stan faktyczny i naruszenie prawa materialnego "przez nieprawidłową ocenę zastosowania prawa materialnego przez organ administracji publicznej oraz rażącego naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. 2. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. 3. Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie przekazania Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów sprawy badania prawidłowości postępowania dotyczącego zatwierdzenia stopnia naukowego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów. Przy tym pojęcie "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 p.u.s.a. Granice sprawy sądowoadministracyjnej są wyznaczone m.in. przez prawną formę działania administracji, będącą przedmiotem zaskarżenia. Skoro, w rozpoznawanej przez sąd sprawie przedmiotem skargi było postanowienie w przedmiocie właściwości organu, to Sąd I instancji przedmiotem swojej oceny nie mógł uczynić zgodności z prawem decyzji wydanych w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego, ani też decyzji wydanych w tym przedmiocie w trybie nadzoru. 4. Podstawowym i pierwszym obowiązkiem organu administracji publicznej, do którego wpłynie podanie jest zbadanie swojej właściwości w sprawie (art. 19 kpa), pod rygorem stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 kpa). Stwierdziwszy swoją niewłaściwość w sprawie, organ ma obowiązek niezwłocznego przekazania sprawy do organu właściwego. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia ([...] marca 2011 r.) Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego był zobowiązany uczynić to w formie postanowienia, zaskarżalnego w drodze zażalenia (art. 65 § 1 kpa), co też uczynił. 5. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej. Oznacza to, że jest ona ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 kpa, a zatem jest ona organem, nad którym nie ma organu wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 kpa. Nie ma również w polskim systemie prawa przepisu szczególnego, który wskazywałby organ sprawujący nadzór nad Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. Trafnie więc ocenił Sąd I instancji, że skoro organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 16 grudnia 2010 r. jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, to prawidłowe było przekazanie jej tego wniosku przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 65 § 1 kpa. 6. W konsekwencji należało uznać, że żaden z zarzutów podniesionych przez J. T. w skardze kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ żaden ze wskazanych tam przepisów nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Tym samym nie mógł zostać naruszony, ani przez organ administracji, ani przez Sąd I instancji. 7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.