II SA/Op 401/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 13 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 kwietnia 2010 r., 2) określa, że zaskarżona decyzja w części opisanej w punkcie 1 wyroku nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz D. K. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez D. K. jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 13 lipca 2011 r., Nr [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 7, art. 71 ust. 1 i 2 , art. 72 oraz art. 76 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 kwietnia 2010 r., wstrzymania wypłaty tegoż zasiłku od dnia 19 kwietnia 2010 r., wznowienia wypłaty zasiłku od dnia 24 kwietnia 2010 r. oraz pozbawienia skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 maja 2010 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: D. K. w dniu 13 stycznia 2010 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu . Prezydenta Miasta Opola decyzją z dnia 4 lutego 2010 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( j.t. Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz art. 104 K.p.a. nadał D. K. status osoby bezrobotnej od dnia 13 stycznia 2010 r. Jednocześnie postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r., Nr [...], Prezydent Miasta Opola zawiesił w oparciu o przepis art. 97 1 pkt 4 i art. 104 K.p.a. postępowanie w sprawie. Wobec przedłożenia przez skarżącą wyroku zapadłego w dniu [...] przed Sądem Rejonowym w Opolu, w którym na rzecz D. K. zasądzono odszkodowanie w wysokości 3 miesięcznego wynagrodzenia za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, Prezydent Miasta Opola postanowieniem z dnia 18 kwietnia podjął zawieszone postępowanie w sprawie. Decyzją z dnia 10 maja 2011 r., Nr [...], Prezydent Miasta Opola działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 71 ust. 1 i 2, art. 73, ust. 1 i 4, art. 75 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o przyznaniu D. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 kwietnia 2010 r. w wysokości 742,10 zł., wstrzymaniu D. K. wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 19 kwietnia 2010 r., wznowienia wypłaty D. K. zasiłku dla bezrobotnych od dnia 24 kwietnia 2010 r. oraz o pozbawieniu D. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 11 maja 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w dniu 13 stycznia 2010 r. D. K. została zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Na wniosek bezrobotnej zawieszono postępowanie w sprawie przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych w związku z tym, że w Sądzie Rejonowym w Opolu toczyło się postępowanie dotyczące uchylenia sposobu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracodawcę. Organ podniósł nadto, że decyzją z dnia 12 maja 2010 r. bezrobotnej przyznano od dnia 19 kwietnia 2010 r. stypendium, w związku z udziałem w szkoleniu, do którego D. K. utraciła prawo z dniem 24 kwietnia 2010 r. Na powyższą okoliczność Prezydent Miasta Opola wydał w dniu 12 maja 2010 r. stosowne decyzje. Wobec dokonania przez bezrobotną wpisu do ewidencji podmiotów gospodarczych z dniem 11 maja 2010 r. utraciła ona status osoby bezrobotnej. Uzasadniał dalej organ, że w dniu 12 kwietnia 2011 r. do organu wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w Opolu oraz nowe świadectwo pracy wydane przez ostatniego pracodawcę bezrobotnej, z których to dokumentów wynika, że stosunek pracy został rozwiązany za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę, a bezrobotna uzyskała odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Zdaniem organu, skoro stosunek pracy ustał w dniu 6 stycznia 2010 r. to D. K., wobec treści art. 75 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, przysługuje zasiłek dla bezrobotnych od dnia 8 kwietnia 2010 r. to jest po upływie okresu za który w/w otrzymała odszkodowanie. Stwierdził także organ, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych ulega skróceniu o okres odbywania szkolenia i stąd też skoro bezrobotna w okresie od 19 kwietnia 2010 r. do 23 kwietnia 2010 r. uczestniczyła w szkoleniu i z tego tytułu otrzymywała stypendium przyznany zasiłek dla bezrobotnych ulegał skróceniu o powyższy okres. Dokonanie zaś przez bezrobotną wpisu do ewidencji podmiotów gospodarczych powoduje, że utracie ulegał status osoby bezrobotnej, a tym samym i zasiłek nie przysługuje od dnia 10 maja 2010 r. Odwołanie od tej decyzji wniosła D. K. podnosząc w nim, że nie zgadza się z nią, gdyż organ nie wziął pod uwagę faktu, że umowa o pracę na podstawie której zatrudniona była uległ rozwiązaniu bez wypowiedzenia, a w wyniku wadliwego jej rozwiązania przez pracodawcę Sąd zasądził na jej rzecz odszkodowanie i nie jest to odszkodowanie "za jakiś okres, lecz zgodne z brzmieniem art. 56 § 1 Kodeksu pracy w zw. z art. 45 § 2 i 3 K.p. Zasądzone odszkodowanie jest odszkodowaniem należnym za sam fakt wadliwego rozwiązania umowy o pracę w tzw. trybie dyscyplinarnym. Stąd też organ uznając, że tego typu odszkodowanie powoduje skrócenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych wadliwie zastosował w sprawie przepis art. 75 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż przyznane odszkodowanie nie jest odszkodowaniem za skrócenie okresu wypowiedzenia. Wojewoda Opolski zaskarżoną decyzją z dnia 13 lipca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 10 maja 2011 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, przytoczył brzmienie przepisu art. 58 K.p. oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o promocji i instytucjach rynku pracy i stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, gdyż odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Natomiast prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie przysługuje bezrobotnemu, który m.in. otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia i stąd też w niniejszej sprawie zastosować należało także art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż stosownie do tego przepisu przyznany zasiłek dla bezrobotnych za okres, za który wypłacono bezrobotnemu odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę jest świadczeniem nienależnym. Przyznanie więc odwołującej zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji, skutkowałoby koniecznością wydania w następnej kolejności decyzji o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Stosując, zatem zasadę prostoty i trwałości postępowania zawartą w art. 12 K.p.a. zasadnym było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Z treścią powyższego rozstrzygnięcia nie zgodziła się D. K. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze żądała uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła argumenty, które znalazły się w treści odwołania. Prezentowała nadal stanowisko, że przytoczone przez organy administracji przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż wypłacone jej odszkodowanie nie jest związane z wypowiedzeniem umowy o pracę, ani też nie jest odszkodowaniem za skrócenie okresu wypowiedzenia. Jej umowa o pracę, niezależnie od późniejszej zmiany świadectwa pracy, co było skutkiem orzeczenia Sądu o odszkodowaniu, została rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym w dniu 6 stycznia 2010 r. Zastosowania w sprawie nie ma również art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż przepis ten literalnie wskazuje na przyznanie zasiłku za okres, za który w związku z orzeczeniem Sądu wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż przedmiot skargi stanowi wyłącznie rozstrzygnięcie dotyczące nie przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2010 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej P.p.s.a.). Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 13 lipca 2011 r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 10 maja 2011 r. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie odpowiada ona kryterium legalności. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz.U. z 2008r., Nr 69, poz. 415, ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit "a" ustawy stanowi, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Skarżąca, wobec wyroku, jaki zapadł w Sądzie Rejonowy w Opolu w dniu [...] w sprawie o sygn. akt [...], z powództwa skarżącej, spełniła warunki do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych i organy taki zasiłek jej przyznały, ale dopiero od dnia 8 kwietnia 2010 r. Organy procedujące w niniejszej sprawie przyznały skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 kwietnia 2010 r. w sytuacji, gdy skarżąca w dniu 13 stycznia 2010 r. została zarejestrowana jako osoba bezrobotna i od tej daty przyznano jest decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Opola status osoby bezrobotnej. Przyczyną odmowy przyznania skarżącej prawa do zasiłku za okres od 13 stycznia 2010 r. był fakt, że skarżącej dokonano wypłaty trzymiesięcznego odszkodowania zasądzonego wyrokiem Sądu z tytuły rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę bez wypowiedzenia. Organ I instancji uznał, że podstawą przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych dopiero od 8 kwietnia 2010 r. jest przepis art. 75 ust. 2 pkt 4 ustawy, który stanowi, że bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po upływie okresu, za który otrzymał ekwiwalent, odprawę lub odszkodowanie, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5. Ustęp zaś 1 punkt 4 i 5 art. 5 przewiduje, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który otrzymał przewidziane w odrębnych przepisach świadczenie w postaci jednorazowego ekwiwalentu pieniężnego za urlop górniczy, jednorazowej odprawy socjalnej, zasiłkowej, pieniężnej po zasiłku socjalnym, jednorazowej odprawy warunkowej lub odprawy pieniężnej bezwarunkowe (pkt 4), otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę (pkt 5). Wskazany przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ze względów wskazanych poniżej. Również organ II instancji dokonał wadliwej wykładni przepisu art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się zasiłek wypłacony za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Zasadniczym zatem zagadnieniem w niniejszej sprawie było ustalenie czy w sprawie zaistniały negatywne przesłanki do przyznania skarżącej prawa do zasiłku zawarte w art. 75 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy. Dokonując wykładni powyższego przepisu zauważyć należy na wstępie, że ustawodawca w art. 75 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy w sposób jednoznaczny określił sposoby rozwiązania stosunku pracy wyłączające prawo bezrobotnego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych i przewidział m.in., że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, który spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub służbowego bez wypowiedzenia (pkt 3). Stwierdzić należy jednocześnie, że w żadnym z przepisów ustawy ustawodawca nie zamieścił definicji sformułowania "rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy", jak i pojęcia "odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia", ani też definicji pojęcia "odszkodowania z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę". Skoro, zatem brak jest definicji tych pojęć w przepisach ustawy, a przy wykładni przepisów prawnych należy brać pod uwagę znaczenie użytych tam pojęć i zwrotów w kontekście ujednolicenia ich znaczenia, to zdefiniowanie pojęcia odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia" oraz "odszkodowania z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę" winno nastąpić przy zastosowaniu nie tylko i jedynie wykładni językowej, ale przede wszystkim wykładni systemowej, a tym samym poszukiwać ich znaczenia w przepisach ustawy, która tymi pojęciami się posługuje lub reguluje kwestie związane ze sposobem rozwiązania umowy o pracę i uprawnieniami związanymi z tym, a więc w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy ( Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zwanej dalej K.p. Przepisy K.p. nie tylko określają sposoby rozwiązania stosunków pracy, ale także regulują kwestie dotyczące uprawnień pracownika zarówno w razie niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia, jak i niezgodnego bądź nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę. Wobec treści art. 30 K.p., nie sposób pominąć tego, że ustawodawca właśnie w tym przepisie dokonał rozróżnienia pomiędzy sposobem rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem (§ 1 pkt 2 art. 30) oraz rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia (§ 1 pkt 3 art. 30). Już to samo rozróżnienie przesądza o tym, że są to odmienne tryby rozwiązania stosunku pracy, które podlegają odrębnym regulacjom Kodeksu pracy. Warunki rozwiązania umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia zawierają przepisy Działu II, Rozdziału II Oddziału 3 (art. 32 do 43), zaś przesłanki rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia określa Działu II, Rozdziału II Oddziału 5 (art. 52 do 55). Ustawodawca zawarł również odmienne regulacje dotyczące uprawnień pracownika w zależności od trybu rozwiązania umowy o pracę. Znajdują się one odpowiednio w Dziale II, Rozdziału II, Oddziale 4 (art. 44 do 51) i Dziale II, Rozdziału II Oddziale 5 (art.56 do 61) Kodeksu pracy. I tak dostrzec należy, że zarówno w art. 45 § 1 K.p. i art. 47 K.p. oraz w art. 56 § 1 i art. 58 K.p. ustawodawca posłużył się jednym pojęciem "odszkodowania". Jednakże pojęcie to przypisane zostało różnym trybom rozwiązania umowy o pracę i uzależnione zostało od sposobu rozwiązania stosunku pracy. Taki zabieg ustawodawcy oznacza, że pojęcia te nie są tożsame, ale są różne rodzajowo. Stosownie, bowiem do art. 471 K.p. odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Artykuł 45 stanowi natomiast o uprawnieniach pracownika, któremu pracodawca wypowiedział umowę o pracę zawartą na czas nie określony w sposób nieuzasadniony lub naruszający przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, a więc w sposób wadliwy. Fakt, że stosownie do art. 58 K.p. odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 K.p., a więc za rozwiązanie umowę o pracę bez wypowiedzenia przez pracodawcę z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia nie oznacza, że jest to tego samego rodzaju odszkodowanie o którym stanowi przepis art. art. 471 K.p. Skutki prawne wynikające z różnych rodzajów rozwiązania umowy o pracę są różne. Zasądzenie przez Sąd pracownikowi odszkodowania na podstawie art. 56 K.p. nie powoduje przedłużenia czasu trwania stosunku pracy o okres, za który przyznano odszkodowanie, ani też nie powoduje, że do rozwiązania umowy o pracę doszło w innej dacie, ani nie tworzy fikcji prawnej, że jest okresem zatrudnienia (por. uchwała Sądu Najwyższego z 28 września 1990 r., sygn. akt III PZP15/90, OSNC 1991, poz. 4, nr 45). Wyeksponować należy także, iż wskutek bezprawnego, a jednocześnie ważnego skutecznie jednostronnego oświadczenia pracodawcy istniejący stosunek pracy pomiędzy stronami przestał istnieć w dacie złożenia takiego oświadczenia, a wyrok Sądu zasądzajacy odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia nie powoduje, możliwości uznania, nawet w oparciu o art. 51 § 2 K.p. i odpowiednio art. 61 K.p., że doszło do rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem tzn. umowa o pracę ulegała rozwiązaniu po upływie okresu wypowiedzenia, w dacie upływu ustawowego okresu wypowiedzenia. Również dostrzec trzeba, że w przepisach K.p. jest mowa w art. 361. § 1 o odszkodowaniu za skrócenie okresu wypowiedzenia. Pojecie to użyte zostało przez ustawodawcę w pkt 5 art. 75 ust. 1 ustawy. Art. 361. § 1 K.p. stanowi, że jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony następuje z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników, pracodawca może, w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, skrócić okres trzymiesięcznego wypowiedzenia, najwyżej jednak do 1 miesiąca. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia. Zatem także z powyższej regulacji wynika, że tylko odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia stanowi przesłankę negatywną do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres za który to konkretnie odszkodowanie zostało wypłacone. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że pojęciem odszkodowania z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę ustawodawca posłużył się w art. 76 ust. 1 pkt 5 ustawy. Tym samym uznać należy, że był to celowy i świadomy zabieg ustawodawcy, który nie tylko dokonał rozróżnienia sposobów rozwiązania umów o pracę na gruncie ustawy, ale także powiązał je ze świadczeniami przysługującymi pracownikom w razie wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę (art. 471 K.p. w zw. z art. 45 § 1 K.p.) i wadliwego rozwiązania umowy o pracę z winy pracownika ( art. 58 K.p. w zw. z 56 § 1 K.p.). Reasumując stwierdzić należy, że żadne inne świadczenie, które nie jest wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowaniem z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę zasądzone przez Sąd i wypłacone bezrobotnemu przez byłego pracodawcę nie mogą stanowić podstawy do obciążenia bezrobotnego obowiązkiem zwrotu zasiłku dla bezrobotnych, w oparciu o przepis art. 76 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy. Skoro zatem skarżąca nie spełniła negatywnej przesłanki określonej w art. 75 ust. 1 pkt 4 i ustawy dotyczącej przyznania zasiłku dla bezrobotnych przed dniem 8 kwietnia 2010 r., ani też wobec brzmienia art. 76 ust. 2 pkt 5 wypłacone jej odszkodowanie z tytułu niezgodne z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia nie jest odszkodowaniem z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę, to rozstrzygnięcie organu II instancji, które utrzymało w mocy tę część decyzji organu I instancji, w której skarżącej przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 kwietnia 2010 r., należało uznać za wadliwe i nie odpowiadające kryterium legalności. Tym samym zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 kwietnia 2010 r., zgodnie z żądaniem skargi. Wskazanie, co do dalszego postępowania przez organ wynika z powyższych rozważań prawnych. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt 2 oparto na dyspozycji art. 152 P.p.s.a. orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a.