III SA/Kr 839/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi grupy mieszkańców osiedla "A" na uchwałę Rady Miejskiej w B z dnia 23 lutego 2011r. Nr [...] w przedmiocie ustanowienia na terenie Gminy B specjalnej strefy ekonomicznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 maja 2011r. S. C. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B z dnia 23 lutego 2011r. Nr [...] w sprawie ustanowienia na terenie Gminy B specjalnej strefy ekonomicznej. Z treści skargi wynika, iż S. C. wniósł ją w imieniu własnym, w imieniu Stowarzyszenia Mieszkańców Gminy B oraz w imieniu mieszkańców osiedla A w B. Pismem z dnia 22 lipca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił się do S. C. o sprecyzowanie – w terminie dni 7, pod rygorem odrzucenia skargi – kto jest skarżącym w niniejszej sprawie, poprzez wskazanie czy wnosi on skargę reprezentując grupę mieszkańców, na podstawie art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym, a jeśli tak, to o wykazanie, że skarżący mieszkańcy wyrazili pisemną zgodę na wniesienie tej skargi oraz że interes prawny każdego ze skarżących mieszkańców z osobna został naruszony skarżoną uchwałą, czy też skargę wnosi działając imieniem zarządu osiedla A w B, a jeśli tak, to o wykazanie, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w B narusza interes prawny strony skarżącej. Po sprecyzowaniu kto jest stroną skarżąca, S. C. miał wykazać, że strona skarżąca poprzedziła skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na wezwanie Sądu S. C. w piśmie z dnia 3 sierpnia 2011r. (opatrzonym jego podpisem i jego pieczątką jako Wiceprezesa Stowarzyszenia Mieszkańców Gminy B) wyjaśnił, że skarga została wniesiona w jego własnym imieniu, w imieniu Stowarzyszenia Mieszkańców Gminy B, jako organizacji społecznej oraz w imieniu grupy mieszańców osiedla A, którzy swymi podpisami wyrazili zgodę na podjęcie przez niego i w ich imieniu właściwych działań przewidzianych przepisami prawa zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały, która narusza ich interes prawny. Równocześnie S. C. wyjaśnił, iż pismem z dnia 22 marca 2011r., skarżący mieszkańcy osiedla wezwali Radę Miejską w B do usunięcia naruszenia prawa, dokonanego zaskarżoną uchwałą. S. C. wskazał także, iż każdy z mieszkańców osiedla A, posiada interes prawny w niniejszej sprawie wynikający z prawa swobody działalności gospodarczej oraz w szczególności z konstytucyjnego prawa do swobodnego wyboru miejsca zamieszkania, które zostało naruszone poprzez wyrażenie zgody przez Radę Miejską w B na utworzenie specjalnej strefy ekonomicznej kształtującej na uprzywilejowanych warunkach prowadzenie działalności gospodarczej na jej terenie. Ponadto planowany sposób prowadzenia tej działalności będzie szkodliwy dla zdrowia mieszkańców osiedla, które również jest wartością prawnie chronioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie jest skarga grupy mieszkańców osiedla A na uchwałę Rady Miejskiej w B z dnia 23 lutego 2011r. Nr [...] w sprawie ustanowienia na terenie Gminy B specjalnej strefy ekonomicznej. Natomiast skargi S. C. i Stowarzyszenia Mieszkańców Gminy B na powyższą uchwałę zostały wpisane i rozpatrzone pod odrębnymi sygnaturami – odpowiednio III SA/Kr 838/11 i III SA/Kr 693/11. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Podstawą wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotową uchwałę będącą aktem prawa miejscowego, jest art. 3 § 2 pkt 5 cytowanej ustawy w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei zgodnie z ust. 2a tego artykułu skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Z treści tego przepisu wynika zatem, iż do reprezentacji grupy mieszkańców gminy konieczne jest udzielenie pisemnego pełnomocnictwa, w którym osoby je udzielające w sposób jednoznaczny, a nie dorozumiany, wyrażą pisemną zgodę do reprezentowania ich interesów przez wskazaną w pełnomocnictwie osobę. W niniejszej sprawie S. C. wniósł skargę w imieniu grupy mieszkańców osiedla A bez wymaganej przez art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym ich pisemnej zgody. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2011r. S. C. stwierdził, iż mieszkańcy osiedla swoimi podpisami wyrazili zgodę na podjęcie przez niego w ich imieniu właściwych działań przewidzianych przepisami prawa zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Analiza akt sprawy i zawartych w niej dokumentów nie potwierdza jednak twierdzeń S. C. W aktach sprawy znajduje się bowiem jedynie lista mieszkańców z ich podpisami, którzy złożyli protest przeciwko budowie hali produkcyjnej przez C przy ul. T. Z treści tego protestu wynika jedynie, iż mieszkańcy osiedla nie wyrażają zgodny na budowę w/w hali produkcyjnej, a nie że sprzeciwiają się utworzeniu na terenie Gminy B specjalnej strefy ekonomicznej. Zdaniem Sądu, złożone przez mieszkańców osiedla podpisy pod protestem nie mogą być zatem w żadnym razie traktowane jako zgodna na wniesienie przez S. C. przedmiotowej skargi tym bardziej, że protest jest datowany na dzień 8 lutego 2011r., a więc przed dniem uchwalenia przez Radę Miejską w B zaskarżonej uchwały, tj. 23 lutego 2011r. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż S. C. nie mógł wnieść skargi w imieniu grupy mieszkańców osiedla A, gdyż nie został do tego przez nich upoważniony. Tylko bowiem wyraźna pisemna zgoda udzielona przez każdego z członków grupy mieszkańców na jego nazwisko, z której treści wynikałby zakres jego umocowania, i która zostałaby podpisana przez wszystkich członków grupy mieszkańców osiedla, pozwoliłaby S. C. reprezentować tę grupę mieszkańców Gminy B przed sądem. Nadto należy zauważyć, że zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami wniesienie skargi na uchwałę rady gminy winno być, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnień skarżących. W niniejszej sprawie powyższy wymóg poprzedzenia skargi wezwaniem nie został spełniony. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie pismo z dnia 22 marca 2011r. będące wezwaniem Rady Miejskiej w B do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę, ale zostało ono wniesione przez Zarząd Osiedla Nr [...] "A". Potwierdza to pieczątka Zarządu Osiedla "A" umieszczona na pierwszej stronie pisma oraz podpis i pieczątka Przewodniczącego Zarządu Osiedla S. C. Ponadto zgodnie z treścią cyt. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżona uchwała lub zarządzenie organu gminy musi naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Przypomnieć trzeba, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984r., I SA 1748/83). Przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). W ocenie Sądu ani w skardze, ani w piśmie S. C. z dnia 3 sierpnia 2011r., strona skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego lub uprawnień skarżących mieszkańców osiedla. Wskazać należy, iż aby grupa mieszkańców gminy mogła zaskarżyć uchwałę rady gminy, konieczne jest aby ta uchwała naruszała interes prawny każdego członka tej grupy z osobna. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2011r. S. C. jedynie w sposób ogólny wskazał, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny mieszkańców wynikający z prawa swobody działalności gospodarczej oraz z konstytucyjnego prawa do swobodnego wyboru miejsca zamieszkania, i że prowadzona w utworzonej strefie ekonomicznej działalność będzie szkodliwa dla zdrowia mieszkańców osiedla. Tym samym należy uznać, iż S. C. nie wykazał, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny każdego ze skarżących członków grupy mieszkańców osiedla A w B. Co więcej, w niniejszej sprawie trudno nawet ustalić skład personalny tej grupy, skoro większość nazwisk osób podpisanych pod protestem z dnia 8 lutego 2011r. jest nieczytelna. Tym bardziej zatem uznać należy, że strona skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Wobec zatem brzmienia powołanych powyżej przepisów, tj. art. 101 ust. 1 i ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia, a ponadto bez wykazania, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących i bez pisemnej zgody skarżących na ich reprezentowania przed sądem administracyjnym jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.