IV SA/Wa 1411/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 144, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.zw dalej k.p.a), art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M. G. z dnia 9 czerwca 2010 r. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2010 r., w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z funkcją gastronomiczną i noclegową z przeznaczeniem na cele agroturystyczne i sportowe jako przystań kajakarską i wędkarską oraz stawu rybnego o pow. 1000m2 na działkach nr ew. [...],[...] położonych w miejscowości L. w gminie Z., w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "D.", postanowił uchylić zaskarżone postanowienie w całości oraz odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy W uzasadnieniu, organ odwoławczy przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy wskazał, iż Burmistrz Gminy Z., pismem z dnia 1 marca 2010 r. znak: [...], zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z funkcją gastronomiczną i noclegową z przeznaczeniem na cele agroturystyczne i sportowe jako przystań kajakarską i wędkarską oraz stawu rybnego o pow. 1000m2 na działkach nr ew. [...],[...] położonych w miejscowości L. w gminie Z. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż planowana zabudowa będzie naruszać § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) w którym zakazuje się "lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m do linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackie jPonadto zdaniem Organu uzgadniającego, realizacja inwestycji naruszy § 2 ust. 1 pkt 5 i 6 ww. rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...], w których zakazuje się "wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwusuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową naprawą lub remontem urządzeń wodnych" oraz "dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka". Na powyższe postanowienie pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. zażalenie wniosła M. G., wskazując, iż jej zdaniem inwestycja nie naruszy zakazów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...]. Utworzenie na przedmiotowych działkach gospodarstwa agroturystycznego oraz wybudowanie stawu rybnego jest jedynym możliwym sposobem rolnego wykorzystania nieruchomości ponieważ cały teren jest podmokły, bardzo często wręcz podtopiony, dlatego też zakaz nie dotyczy wnioskowanej inwestycji ponieważ służyć ona będzie prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Dodatkowo zdaniem Inwestora wybudowanie stawu rybnego oraz podniesienie terenu o około 0,25 m, przyczyni się do zrównoważonego wykorzystania użytków rolnych. Podniesiono także, iż nie dojdzie do zmiany stosunków wodnych ponieważ Inwestor nie zamierza ani nawadniać ani odwadniać przedmiotowych działek. Strona podniosła również, że przedmiotowe postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zostało wydane po terminie przewidzianym w art. 53 ust. 5c ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowa działka zlokalizowana jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "D.", dla którego od dnia [...] czerwca 2010 r. obowiązuje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...]; Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z §10 tej Uchwały "w zakresie uregulowanym niniejszą uchwałą traci moc Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...]. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Organ zobowiązany jest: "stosować obowiązujące w dacie orzekania przez niego przepisy prawa" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 323/04). W związku z powyższym, przedmiotowe przedsięwzięcie należy rozpatrywać na podstawie obowiązujących w obecnym czasie oraz na danym terenie, aktów prawnych. Skoro zatem akt prawa miejscowego na którym zostało oparte postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] przestało obowiązywać, organ uznał za zasadne uchylenie w/w postanowienia i rozpatrzenie sprawy w oparciu o nowy akt wykonawczy. Po analizie katalogu zakazów zawartych w ww. uchwale Sejmiku, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że wprowadzony zakres norm na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "D." zawiera te same ograniczenia (z wyjątkiem zakazu odnoszącego się do realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), co rozporządzenie Wojewody [...], o które Organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie. W związku z powyższym nie było konieczne przekazywanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...]. Działki na których planowana jest przedmiotowa inwestycja, o nr ew. [...] i [...] stanowią podmokłe łąki V klasy, w całości znajdujące się w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki R. Na podstawie Uchwały Sejmiku Województwa [...], zakazuje się zaś "lokalizowania obiektów budowlanych w odległości 100 m od linii brzegowej rzek, jezior I innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiejPonadto w § 7 ust. 3 ww. Uchwały wprowadza się kolejne odstępstwa od cytowanego zakazu, nie dotyczy on: 1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych), gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach, 2) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód, 3) wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych oraz w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, 4) odcinków plaż nadmorskich, na których właściwy Dyrektor Urzędu Morskiego dopuszcza sytuowanie sezonowych obiektów budowlanych, 5) istniejących, obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. - gdzie dopuszcza się przebudowę i modernizację istniejącego zainwestowania w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie zwiększania powierzchni zabudowy, a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód, jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione w danym obszarze ekosystemy i krajobraz. Zgodnie z przedłożonym do uzgodnienia projektem decyzji o warunkach zabudowy, na działkach nr [...] i [...] nie występuje zabudowa siedliskowa, którą można uzupełnić, wnioskowana inwestycja nie jest również siedliskiem rolniczym. Ponadto na przedmiotowym terenie nie obowiązuje plan miejscowy. Dodatkowo, jak wynika z kopii mapy ewidencyjnej dołączonej do projektu decyzji, działki przyległe, czyli te które mają przynajmniej jedną wspólną granicę z działkami na których ma powstać inwestycja, nie są zabudowane. W związku z powyższym nie można w tym przypadku mówić o uzupełnieniu zabudowy mieszkaniowej i usługowej a ponadto nie ma możliwości wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez wyznaczenie linii pomiędzy istniejącymi budynkami na przylegających działkach. Wnioskowana inwestycja, budynek mieszkalny z funkcją gastronomiczną i noclegową z przeznaczeniem na cele agroturystyczne i sportowe jako przystań kajakarska i wędkarska, nie będzie urządzeniem wodnym ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Ponadto w § 5 pkt 6 ww. Uchwały wprowadza się zakaz "dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody iub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka Organ odwoławczy stwierdza, że w przedmiotowej sprawie budowa stawu rybnego ma na celu odwodnienie terenu działki. Należy zauważyć, iż lokalizacja stawu kopanego spowoduje spływ powierzchniowy wód zgromadzonych na wnioskowanych działkach a także w pewnym stopniu z gruntów przyległych. Ponadto przedmiotowy staw doprowadzi do grawitacyjnego spływu wody gruntowej z przyległego terenu. Nastąpi przemieszczenie wód z wyżej położonego terenu w stronę stawu, co spowoduje zmniejszenie uwilgotnienia tych terenów, jest to innymi słowy zmiana stosunków wodnych. Zgodnie z treścią zażalenia "działki [...] i [...] w L., są działkami rolnymi, oznaczonymi w rejestrze gruntów, jako łąki V klasy i rowy. Teren ten, ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo rzeki jest podmokły, bardzo często wręcz podtopiony, co uniemożliwia jego użytkowanie zgodnie z jego przeznaczeniem. Utworzenie na tych działkach gospodarstwa agroturystycznego oraz wybudowanie stawu rybnego, jest jedynym możliwym sposobem rolnego wykorzystania nieruchomości (...)". Ponadto, sam Inwestor wskazał we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, iż "rozplantowanie wybranej ziemi celem wywyższenia terenu co pozwoli osuszyć działki". Tak więc wybudowanie stawu rybnego o wymiarach 1000 m2 i pojemności około 1500 m3, na terenie przedmiotowych działek ma bezsprzecznie na celu zebranie wody z podmokłego terenu w celu umożliwienia posadowienia budynku i prowadzi do zmiany stosunków wodnych na gruncie, nie tylko Inwestora ale także na przyległych nieruchomościach. Skoro sam wnioskodawca utrzymuje, że odwodni teren to nie może jednocześnie twierdzić, że nie będzie to miało wpływu na stosunki wodne. Realizacja inwestycji nie służy ochronie przyrody oraz zrównoważonemu użytkowaniu użytków rolnych. Za zrównoważone użytkowanie łąki należałoby uznać jej koszenie i zbieranie siana lub wypas bydła. Zmiana uwilgotnienia łąki oraz zmiana dotychczasowego sposobu ekstensywnego wykorzystania oraz w dalszej perspektywie jej zabudowa, nie jest podejściem zrównoważonego rozwoju a tylko jednostronnym podejściem ekonomicznego wykorzystania gruntu. W §5 pkt 5 ww. Uchwały Sejmiku Województwa [...], zabrania się także "wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową naprawą lub remontem urządzeń wodnych". Należy zauważyć, że zgodnie z art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019, j. t., ze zm.), urządzeniem wodnym jest urządzenie służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, między innymi są to stawy rybne oraz stawy przeznaczone do rekreacji. Budowa projektowanego stawu rybnego spowodowałaby trwałe zniekształcenie rzeźby terenu, jednak ww. zakaz nie ma zastosowania w stosunku do urządzeń wodnych do których zalicza się staw rybny. Odnosząc się do zarzutu, iż postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zostało wydane po 21 dniowym terminie należy stwierdzić, iż nie jest to prawdą. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie dostarczono do Organu 1 instancji 17 maja 2010 r. Świadczy o tym pieczątka znajdująca się na piśmie Urzędu Gminy w Z., znak; [...] z dnia [...] marca 2010 r. przy którym przesłano przedmiotowy projekt decyzji. W związku z powyższym 21 dniowy termin upływał 7 czerwca 2010 r., natomiast postanowienie zostało wydane [...] maja 2010 r. czyli w przewidzianym ustawowo terminie 21 dni. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. G., wskazując, iż złożony przez nią wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z funkcją noclegową i gastronomiczna przeznaczonym na cele agroturystyczne i sportowe dla obsługi przystani kajakarskiej z przystanią wędkarską wraz z zaprojektowanym zbiornikiem wodnym, jako staw rybny dla przyjezdnych i miejscowych wędkarzy, uzyskał przychylność od Władz Gminy Z. i mieszkańców L. Jest to jedyny sposób na racjonalne wykorzystanie nieużytków rolnych z niewymierną korzyścią dla społeczeństwa. Grunty od lat są nieuprawiane na wzgląd ich położenia i nadmiernym nasyceniem wód. Nie prawdą jest jednak twierdzenie GDOS, że teren ten jest zalewany przez miejscową rzekę R. Ponadto, twierdzenie GDOS, że wykopanie stawu i rozplantowanie urobku na części działek, wzmacniając zarówno wał rzeki zmieni stosunki wodne i rzeźbę terenu jest po prostu absurdalne i alogiczne, brak wizji lokalnej w celu zapoznania się z terenem, a jedynie teoretyczne twierdzenia zarzucające negatywny wpływ są bezpodstawne. Inwestycja w żaden sposób nie wpłynie negatywnie na przyrodę. Ponadto skarżąca wskazała, iż GDOŚ w Warszawie powielając odmowę uzgodnień RDOŚ w [...] znacząco narusza przepisy rozporządzenia Wojewody [...] uniemożliwiając jej racjonalne prowadzenie gospodarki rolnej i rybackiej ukierunkowanej dla działalności agroturystycznej. Powyższym postępowaniem, GDOS doprowadza do znaczących ograniczeń dysponowania własnością. Wyznaczony 100 metrowy pas ochrony na dzień dzisiejszy nie stanowi przyrodniczej wizytówki, lecz przeciwieństwo tego celu, natomiast przesadnie wykorzystuję się rozporządzenie Wojewody dla urzędniczych "nie". Obszar Chronionego Krajobrazu "D." powinien służyć turystyce pokazując kulturowe bogactwo i zadbaną przyrodę regionu, zaś władze państwowe, które trzymają nad tym pieczę, zobowiązane są "przynajmniej" do pomocy w rozwoju takich miejsc. Ponadto wskazano, iż art. 53 ust. 5 c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze, zm.), który mówi, iż niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji (...) przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji, a zatem organ niewłaściwie ustalił powyższą datę, na dowód powyższego skarżąca dołączyła załączniki: pismo znak [...], Urzędu Gminy w Z. z dnia [...] marca 2010 roku, pismo znak [...] z dnia [...] marca 2010 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Badając legalność zaskarżonego aktu Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. orzekające o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z funkcją gastronomiczną i noclegową z przeznaczeniem na cele agroturystyczne i sportowe jako przystań kajakarską i wędkarską oraz stawu rybnego o pow. 10OOm2 na działkach nr ew. [...],[...] położonych w miejscowości L. w gminie Z., w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "D.". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ odmówił uzgodnienia warunków zabudowy, z kilku przyczyn. Przede wszystkim organ wskazał, iż planowana inwestycja budowlana zlokalizowana ma być na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "D.". Zgodnie zaś z § 5 pkt 8 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) na obszarach chronionego krajobrazu zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Tymczasem działki na których planowana jest przedmiotowa inwestycja, o nr ew. [...] i [...], w całości znajdujące się w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki R. Wprawdzie § 7 ust. 3 ww. Uchwały wprowadza odstępstwa od cytowanego zakazu, wskazując, iż nie dotyczy on: 1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych), gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach, 2) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód, 3) wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych oraz w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, 4) odcinków plaż nadmorskich, na których właściwy Dyrektor Urzędu Morskiego dopuszcza sytuowanie sezonowych obiektów budowlanych, 5) istniejących, obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. - gdzie dopuszcza się przebudowę i modernizację istniejącego zainwestowania w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie zwiększania powierzchni zabudowy, a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód, jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione w danym obszarze ekosystemy i krajobraz, słusznie jednak wskazał organ, iż zgodnie z przedłożonym do uzgodnienia projektem decyzji o warunkach zabudowy, na działkach nr [...] i [...] nie występuje zabudowa siedliskowa, którą można uzupełnić, wnioskowana inwestycja nie jest również siedliskiem rolniczym. W niniejszej sprawie nie można mówić także o uzupełnieniu zabudowy mieszkaniowej i usługowej bowiem sąsiedni teren jest niezabudowany. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą planowana inwestycja tj. budynek mieszkalny z funkcją gastronomiczną i noclegową z przeznaczeniem na cele agroturystyczne i sportowe jako przystań kajakarska i wędkarska, nie jest także obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Sąd podzielił argumentację zaprezentowanę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 759/09 w którym wskazano, iż "przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej leśnej lub rybackiej naieży więc rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki. Nie można, w ocenie Sądu, uznać, że w pojęciu tym mieszczą się budynki mieszkalne. Dla prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej nie jest konieczne istnienie budynku mieszkalnego w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Budynek ten może znajdować się poza tym pasem i nie będzie to miało wpływu na możliwość prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej. Nie jest bowiem dla tej gospodarki niezbędne zamieszkiwanie właściciela lub użytkownika nieruchomości rolnej w tym pasie". Reasumując należy wskazać, iż realizacja planowanej inwestycji jest niedopuszczalna z uwagi na zakaz wynikający z § 5 pkt 8 Uchwały. Odnosząc się z kolei do zarzutu niewłaściwego uznania przez organ, iż budowa stawu na przedmiotowych działkach jest niedopuszczalna z uwagi na to, iż wpłynie on na zmianę stosunków wodnych, czego zakazuje § 5 pkt 6 Uchwały , należy wskazać, iż zarzut ten ma uzasadnione podstawy. Przede wszystkim podnieść należy, iż słusznie strona skarżąca wywiodła w skardze, że rozstrzygnięcie organu w tym zakresie nie zostało poparte żadną ekspertyzą, opinią hydrogeologa, która potwierdziłaby, iż realizacja stawu rzeczywiście doprowadzi do powyższych zmian. Organ w tym zakresie oparł się jedynie na stwierdzeniu strony skarżącej zawartym w zażaleniu, wskazującym, iż" zebranie wody ma na celu zebranie wody z podmokłego terenu". Wskazać również należy, iż takie rozumowanie organu koliduje również z § 5 pkt 5 Uchwały, który z kolei jak sam organ wskazał dopuszcza możliwość realizacji na tym terenie stawu, jako urządzenia wodnego. Okoliczność błędnego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie w ocenie Sądu nie mogła mieć jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia jakie zapadło w niniejszej sprawie, bowiem jak wskazano na wstępie działki na których zlokalizowana ma być planowana inwestycja, usytuowane są w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki R. Słusznie zatem orzekający w sprawie organ uznał, iż zgodnie z § 5 pkt 8 Uchwały uniemożliwia to pozytywne uzgodnienie planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma także znaczenia podnoszona przez skarżącą kwestia braku możliwości zagospodarowania objętych inwestycją gruntów w inny sposób, przez co od lat są one nieużytkowane. Odnosząc się do podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia zaskarżonym rozstrzygnięciem, przysługującego jej prawa własności, wskazać należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Przywołana w sprawie Uchwała Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), została bowiem wydana w oparciu o art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. tj. z 2009. Nr 151.poz. 1220 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmiana granic obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, po zaopiniowaniu przez właściwe miejscowo rady gmin, z powodu bezpowrotnej utraty wyróżniającego się krajobrazu o zróżnicowanych ekosystemach i możliwości zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem. Z treści powyższego artykułu wynika więc, iż kwestionowana Uchwała znajduje swe umocowanie w przepisach rangi ustawowej, a więc w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji brak jest podstaw do uznania, iż jej przepisy naruszają prawo własności skarżącej. Odnosząc się z kolei do zarzutu, iż postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zostało wydane po 21 dniowym terminie określonym w art. 53 ust 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co winno skutkować uznaniem, iż organ uzgodnił pozytywnie planowaną inwestycję, należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Przepis ten stanowi, iż niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o warunkach zabudowy, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Warunkiem koniecznym do rozpoczęcia biegu dla powyższego terminu jest zatem fizyczne otrzymanie projektu decyzji przez organ uzgadniający. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie dostarczono do organu I instancji 17 maja 2010 r. Świadczy o tym prezentata znajdująca się na piśmie Urzędu Gminy w Z., znak; [...] z dnia [...] marca 2010 r. przy którym przesłano przedmiotowy projekt decyzji. W związku z powyższym słusznie organ odwoławczy przyjął, iż 21 dniowy termin upływał dopiero 7 czerwca 2010 r.. Postanowienie organu zostało zaś wydane [...] maja 2010 r7 czyli w przewidzianym ustawowo terminie 21 dni. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.