II FZ 824/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Sławomir Presnarowicz, , po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 934/11 zawieszające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 1 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, dalej jako: WSA, zawiesił postępowanie sądowe ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r. W uzasadnieniu WSA wskazał, że do Trybunału Konstytucyjnego została złożona skarga konstytucyjna dotycząca zbadania zgodności z Konstytucją RP m. in. art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). WSA uznał zatem, że wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym ma wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie i dlatego jej rozpoznanie należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniu powyższemu zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie opisanej wyżej sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, jest uzależnione od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt SK 18/09. W uzasadnieniu zażalenia, powołano się między innymi na orzecznictwo sądowe odnoszące się do przesłanek zawieszania postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wyjaśniając powyższą przesłankę do zawieszenia postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 20 kwietnia 2010 r. podkreślał, ze rozstrzygnięcie zagadnienia, o którym mowa w art. 125 § 1 p.p.s.a. musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (zob. sygn. akt II FZ 569/09, opublikowane w: LEX nr 794953). Słusznie zauważał autor zażalenia, że w judykaturze podkreśla się, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego (tak w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, opublikowany w: w ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 62). Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności Sąd podejmujący rozstrzygnięcie oparte o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie powyższe warunki nie zostały spełnione. Choć wskazane w skardze przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rzeczywiście były podstawą prawną zaskarżonej do WSA decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje wystarczających przesłanek do zawieszenia postępowania. Należy bowiem podkreślić, że w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., Trybunał Konstytucyjny szczegółowo zajmował się kwestią charakteru konstrukcji opodatkowania dochodów nieujawnionych. Trybunał wprost stwierdził w tym orzeczeniu, że unormowaniom zawartym w art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można przypisać charakteru sankcji podatkowej (zob. wyrok TK, sygn. akt P 90/08, opublikowany w: LEX nr 824128.). Zasadnie podnosi autor zażalenia, że powyższa ocena Trybunału pozwala na stwierdzenie, że rozstrzygnięcie w sprawie skargi o sygn. akt SK 18/09, najpewniej nie wpłynie na postępowanie przed Sądem zainicjowane skargą W. S. Jednocześnie należy zauważyć, że nawet gdyby Trybunał Konstytucyjny zmienił w tym przedmiocie ocenę konstytucyjności przepisu art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, interes prawny podatnika jest należycie chroniony. Po korzystnym dlań wyroku Trybunału, skarżący będzie mógł skorzystać z instytucji wznowienia postępowania sądowo administracyjnego, czy też postępowania przed organami podatkowymi (art. 272 § 1 p.p.s.a. oraz art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; zob. też postanowienie NSA z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II FSK 1442/11, oraz 17 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 673/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Powyższe wskazuje, że zawieszenie postępowania w tej sprawie nie jest celowe, a zatem stosownie do treści art. 185 § 1 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.