I FSK 297/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Hieronim Sęk (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1371/11 w sprawie ze skargi J. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od J. P. na rzecz Ministra Finansów kwotę 280 zł (słownie: dwieście osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Przedmiot skargi kasacyjnej 1.1. Skarga kasacyjna została wniesiona przez Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1371/11, który po rozpoznaniu skargi J. P. (dalej: Strona lub Skarżąca) uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 maja 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT). 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan sprawy 2.1. Strona we wniosku z dnia 7 lutego 2011 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego wskazała, że: - od dnia 1 stycznia 2008 r. wykonuje działalność gospodarczą, zrezygnowała ze zwolnienia od podatku VAT i jest czynnym podatnikiem tego podatku; - w ramach świadczonych usług (grupowanie 63.20.2 PKWiU z 2008 r.) prowadzi podatkowe księgi przychodu i rozchodu, księgi rachunkowe, rejestry VAT, ewidencje środków trwałych, wyposażenia, w oparciu o system księgowy przygotowuje i elektronicznie wysyła do urzędów deklaracje dla osób, którym prowadzi ewidencje i księgi, oblicza zaliczki na podatek dochodowy przedsiębiorców (klientów), oblicza i rozlicza składki ZUS przedsiębiorców oraz ich pracowników, sporządza listy płac oraz prowadzi akta osobowe; - nie świadczy usług doradztwa (grupowanie 69.20.3 PKWiU z 2008 r.), ani nie wykonuje czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.); - w 2010 r. uzyskała obrót niższy niż 100.000 zł, a w 2011 r. obrót nie przekroczy 150.000 zł. 2.2. W tak przedstawionych okolicznościach Strona zapytała, czy może od dnia 1 maja 2011 r. powrócić do zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 11 u.p.t.u. Powrót taki uznała za prawnie możliwy. 2.3. Minister Finansów ww. interpretacją indywidualną uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe. Stwierdził wprawdzie, że jeżeli nie będzie ona wykonywała usług o charakterze doradczym, ani nie będzie udzielała porad prawnych oraz pod warunkiem, iż przygotowanie deklaracji podatkowych nie będzie realizowane w ramach odrębnego zlecenia, lecz jako element kompleksowej usługi w zakresie rachunkowości, a także nie przekroczy kwoty obrotu określonej w art. 113 ust. 1 u.p.t.u., wówczas będzie mogła skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie. Jednakże równocześnie podkreślił, że powrót do tego zwolnienia może nastąpić wyłącznie z początkiem danego roku podatkowego, tj. w przypadku Strony od dnia 1 stycznia 2012 r., a nie od dowolnie wybranego miesiąca. 2.4. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, którego Minister Finansów nie uwzględnił, Skarżąca wniosła skargę. W skardze zarzuciła naruszenie: - art. 113 ust. 11 u.p.t.u. przez jego niewłaściwą interpretację; - art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.; dalej: O.p.) przez brak uzasadnienia prawnego; - art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. przez brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skarżąca oponowała stanowisku Ministra Finansów, że powrót do zwolnienia jest możliwy wyłącznie od początku danego roku podatkowego. W jej ocenie moment taki może również przypadać w trakcie 2011 r. 2.5. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1. Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną interpretację jako wydaną z naruszeniem art. 14c § 2 oraz art. 14h w związku z art. 121 § 1 O.p. 3.2. W motywach wyroku Sąd wskazał w szczególności, że: - kontrolując zaskarżoną interpretację nie może zastąpić organu podatkowego w procesie wykładni przepisów, których ona dotyczy, jeśli organ uchybił obowiązkowi należytego rozważenia kluczowych kwestii prawnych; - w postępowaniu interpretacyjnym rozstrzygnięcie musi spełniać wymogi w zakresie uzasadnienia prawnego, a wadliwość tego rodzaju skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu i taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznanej sprawie; - negatywna ocena stanowiska wnioskodawcy powinna bowiem zawierać rzetelną informację dlaczego w danej sprawie znajduje zastosowanie inny od przyjętego we wniosku o interpretację termin skorzystania ze zwolnienia podatkowego, a także dlaczego pogląd Strony wyrażony we wniosku nie zasługuje na uwzględnienie; - tych wymogów interpretacja indywidualna nie spełniła; - Minister Finansów nie podał w interpretacji podstawy prawnej do wskazania innej daty powrotu do zwolnienia (tj. 1 stycznia 2012 r.) niż określona w stanowisku Strony (tj. 1 maja 2011 r.); - uzasadnienie prawne w tej części było zatem błędne, a zarzut skargi odnośnie do braku podstawy prawnej dla stanowiska zaprezentowanego przez organ podatkowy okazał się zasadny. 3.3. Sąd pierwszej instancji dodatkowo stwierdził, nawiązując do brzmienia art. 113 ust. 1, ust. 5, ust. 7, ust. 9 - 11 u.p.t.u., że przepisy te w treści dotyczącej powrotu do korzystania ze zwolnienia podmiotowego w podatku VAT nie zawierają wyraźnego określenia daty początkowej takiego powrotu, w sytuacji, gdy od końca roku, w którym podatnik utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, minął ponad rok. Brak takiego wskazania w ustawie nie oznacza jednak dowolności w tym zakresie, lecz wymaga uwzględnienia innych elementów systemu prawa w ramach którego funkcjonuje dane niekompletne unormowanie. Zdaniem Sądu takie elementy Minister Finansów może odnaleźć zarówno w ramach jednostki redakcyjnej ustawy o podatku od towarów i usług przewidującej zwolnienie, z którego zamierza skorzystać Strona (art. 113), jak i w innych przepisach tej ustawy regulujących kwestię okresów rozliczeniowych podatku VAT. Sąd odstąpił jednak od dokonania oceny prawidłowości udzielonej interpretacji w zakresie początkowego terminu korzystania ze zwolnienia. Powołanie się na brak odpowiednich dla sprawy rozważań Ministra Finansów dotyczących wykładni przepisów i uzasadnienia prawnego dla przyjętego stanowiska, skutkowało nie odniesieniem się do zarzutów skargi zgłoszonych w tej płaszczyźnie. 4. Skarga kasacyjna i odpowiedź na tę skargę 4.1. W skardze kasacyjnej Minister Finansów zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 § 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 2 i art. 14h w związku z art. 121 § 1 O.p. przez błędne przyjęcie przez Sąd, że Minister Finansów nie wskazał podstawy prawnej dla ustalenia daty początkowej skorzystania ze zwolnienia podatkowego, będącego przedmiotem zapytania zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a nadto, że interpretacja nie zawierała uzasadnienia prawnego w kwestii stanowiska zaprezentowanego przez organ podatkowy. Zdaniem Ministra Finansów, uznając takie powody za stanowiące podstawę do uchylenia interpretacji indywidualnej, Sąd naruszył prawo w procesie kontroli jej legalności, czyniąc skargę kasacyjną zasadną. 4.2. W sporządzonej przez Stronę odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o "dogłębne i obiektywne zbadanie problemu interpretacji art. 113 ust. 11" u.p.t.u. oraz "weryfikację stanowiska DIS w P. i interpretację przepisów art. 113 ust. 1 i ust. 11 zgodnie z celem i duchem tych zapisów a nie literalną wykładnią (...)". 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Odczytanie skargi kasacyjnej w kontekście zawartych w uzasadnieniu uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 1) ocen i wskazań dotyczących możliwych sposobów formułowania zarzutów naruszenia przepisów postępowania w ramach art. 174 § 2 P.p.s.a., pozwalało przyjąć, że zarzuty tej skargi poddawały się merytorycznej ocenie. Ocena ta doprowadziła przy tym do wniosku, że skarga kasacyjna zawierała wystarczająco usprawiedliwione podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonego wyroku. 5.2. Istotą zgłoszonych przez Ministra Finansów zastrzeżeń wobec stanowiska Sądu pierwszej instancji była dezaprobata dla wyrażonej w wyroku konkluzji o proceduralnej wadliwości interpretacji indywidualnej wydanej w sprawie Skarżącej. 5.3. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej przede wszystkim trafnie wywiedziono, że Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie uznał, iż kontrolowany przez niego akt w postaci interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogu w zakresie uzasadnienia prawnego, o którym mowa w art. 14c § 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem "w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym". Podkreślenia zatem wymagało, że w interpretacji indywidualnej poddanej kontroli Sądu pierwszej instancji, Minister Finansów, negując prawidłowość stanowiska Strony wyrażonego we wniosku o jej wydanie, jednoznacznie wskazał pewną grupę przepisów, w tym również art. 113 ust. 1 i ust. 11 u.p.t.u., oraz normy prawne - jego zdaniem - z nich wynikające. Uczynił to w zakresie, jaki uznał za niezbędny do odniesienia tych przepisów oraz wyinterpretowanych norm do stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą w ww. wniosku. Mianowicie organ ten, biorąc pod uwagę w szczególności regulacje prawne odnoszące się do zwolnienia podmiotowego w podatku VAT (zob. str. 3 i 4 interpretacji indywidualnej), wywiódł jakie warunki i z jakiego stanu prawnego przypisanego do tej sprawy powinny zostać spełnione, aby podatnik mógł skorzystać ze wskazanego zwolnienia podatkowego. Na tej samej podstawie stwierdził także, że "powrót do zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT możliwy jest wyłącznie od początku danego roku podatkowego, tj. od 1 stycznia" przy spełnieniu między innymi wymogu dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego w zakresie VAT-R i że "nie jest tym samym możliwy wybór zwolnienia od dowolnego miesiąca w danym roku podatkowym" (zob. str. 7 interpretacji indywidualnej). Jednoznacznie przedstawił również swoje zapatrywanie co do tego, jak należy odnieść tak właśnie rozumiane przepisy materialne do opisanego we wniosku stanu faktycznego. W tej mierze uznał bowiem, że Strona "nie ma prawa wybrać zwolnienia podmiotowego (...) na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy od dnia 1 maja 2011 r. (...)", a więc momentu określonego według własnego uznania, oraz, że w stanie faktycznym sprawy "skorzystanie ze zwolnienia na podstawie tego przepisu będzie możliwe (...) dopiero od 1 stycznia 2012 r.", przy spełnieniu określonych warunków, które także wskazał w wydanej interpretacji. Co znamienne sama Strona nie miała większych wątpliwości w kwestii tego, jaka jest ocena prawna sprawy prezentowana przez Ministra Finansów w zakresie daty, z którą możliwy jest powrót do zwolnienia od podatku VAT. Dała temu wyraz podjętą z tą oceną polemiką w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (karta 13 - 15 akt podatkowych), uznając zapatrywania Ministra Finansów w tym zakresie za stanowiące "widzimisie interpretatora", które nie ma żadnego umocowania w przepisach przez niego powołanych. Polemikę tę kontynuowała również w skardze inicjującej sądową kontrolę wydanej interpretacji indywidualnej, przekonując, że pogląd ów nie wynika z przepisów wskazanych w interpretacji, a zwłaszcza nie można go wyprowadzić z treści art. 113 ust. 1 i ust. 11 u.p.t.u. Dla Strony stan taki był równoznaczny z wyrażeniem stanowiska przez Ministra Finansów bez podstawy prawnej. W jej ocenie z tego ostatniego przepisu (art. 113 ust. 11 u.p.t.u.) należało tymczasem wyprowadzić normę prawną przeciwną do przyjętej przez Ministra Finansów, a mianowicie taką, zgodnie z którą powrót do zwolnienia możliwy jest przed początkiem każdego kolejnego okresu rozliczeniowego (miesiąca), co powinno mieć zastosowanie także dla wyboru dokonanego przez Stronę w 2011 r. Podobnie, Sąd pierwszej instancji bez problemów zidentyfikował zapatrywania prawne Ministra Finansów odnośnie do stanowiska Strony, skoro przyjął między innymi, że "uzasadnienie prawne tej oceny jest błędne z uwagi na fakt, że wywody organu uzasadniające wyrażoną ocenę stanowiska podatnika nie zawierają podstawy prawnej wskazania jako daty początkowej korzystania ze zwolnienia podatkowego dnia 1 stycznia 2012 r." oraz, że w związku z tym trafnie Skarżąca zarzuca "brak podstawy prawnej dla wskazania dnia początkowego skorzystania ze zwolnienia podatkowego" (zob. str. 7 zaskarżonego wyroku). 5.4. Wyrażone w powyższym kontekście zapatrywania Sądu pierwszej instancji w gruncie rzeczy sprowadzały się więc do tego, że Sąd ten z jednej strony uznał kategorycznie, iż prawne wykazanie przez Ministra Finansów nieprawidłowości stanowiska wyrażonego przez Stronę było wadliwe, albowiem organ podatkowy nie podał podstawy prawnej, z której wynikałby dzień powrotu do zwolnienia od podatku VAT z początkiem roku (w tym przypadku 1 stycznia 2012 r.). Tym samym Sąd w istocie uznał, że przepisy przywołane przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji takiej podstawy prawnej stanowić nie mogły. Z drugiej zaś strony, Sąd ten przyjął jednocześnie, że Minister Finansów decydując się na zdezawuowanie zapatrywań Skarżącej powinien był przedstawić takie motywy prawne, które przekonująco będą uzasadniały jego zapatrywania w kwestii rzeczonego terminu, czego nie uczynił i co w konsekwencji stało się powodem uchylenia interpretacji. 5.5. Taki jednak stan rzeczy - także przy przyjęciu, że w kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji interpretacji indywidualnej zabrakło przedstawienia przez Ministra Finansów motywów wyczerpujących i zarazem przekonujących Stronę oraz ten Sąd co do ich trafności oraz obrazujących w pełni tok rozumowania prawnego - nie dawał podstaw do stwierdzenia znaczących uchybień procesowych w sferze uzasadnienia prawnego interpretacji indywidualnej, prowadzących do jej uchylenia. Należy bowiem odróżnić sytuację, w której organ podatkowy w ogóle nie podaje ram prawnych orzekania i norm prawnych, jakie z nich wyprowadza, czyniąc podłoże danego stanowiska w tej materii niewiadomym (co pozwala Sądowi pierwszej instancji uzasadnić uchylenie interpretacji z tej przyczyny i bez formułowania ocen materialnoprawnych), od sytuacji, w której możemy jedynie mówić o pewnych brakach w motywach lub o istnieniu zastrzeżeń co do prawidłowości wyinterpretowanych norm prawnych, czy argumentacji mającej daną wykładnię przepisów potwierdzać. Ocena tej drugiej sytuacji, nawet jeśli wywołuje przekonanie o "nieistnieniu podstaw prawnych" dla przyjętych w interpretacji indywidualnej zapatrywań prawnych w sferze prawa materialnego, tak jak to w niniejszej sprawie twierdziła Strona oraz Sąd pierwszej instancji, nie oznacza jednak, że doszło do naruszenia formalnego w postaci braku uzasadnienia prawnego tak wydanej interpretacji. Jest to bowiem element, który jako typowy wpisuje się już w płaszczyznę merytorycznej oceny poprawności interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia podatkowego, co do którego została ona wydana. 5.6. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej wyraził określony pogląd prawny w kwestii momentu powrotu do zwolnienia i stanowisko to uzasadnił w taki sposób, jaki jego zdaniem był wystarczający. Natomiast nie przekonanie Strony, jak i Sądu pierwszej instancji do jego poprawności przede wszystkim z powodu braku wyraźnego odwołania się do przepisu, który by przyjęty pogląd miał potwierdzać, nie świadczyło - jak już była o tym mowa - o istnieniu wady procesowej skutkującej koniecznością uchylenia interpretacji indywidualnej. Czynienie zarzutu Ministrowi Finansów dlatego, że nie podał konkretnego przepisu określającego ten moment było tym bardziej nieusprawiedliwione, jeśli uwzględni się, że w motywach zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż w art. 113 ust. 11 u.p.t.u. nie uregulowano kwestii daty początkowej powrotu do korzystania ze zwolnienia wskazanego w ust. 1 tego artykułu, w takich okolicznościach faktycznych, jakie podała Strona. Myśl tę rozwinął, ale jedynie w formie swoistej zagadki, wyjaśniając tylko, że "brak wyraźnego uregulowania w ustawie daty powrotu do zwolnienie zobowiązuje organy interpretujące przepisy prawa do uwzględnienia innych elementów systemu prawa (...) takie elementy interpretator jest w stanie odnaleźć w ramach (...) art. 113 jak i w innych przepisach tej ustawy regulujących kwestię okresów rozliczeniowych podatku od towarów i usług" (str. 8 - 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). 5.7. W tym kontekście odnosząc się do wniosków Strony zawartych w odpowiedzi na skargę kasacyjną (zob. pkt 4.2. niniejszego uzasadnienia) wspomnieć jedynie można, że powyższy motyw wyroku Strona słusznie określiła jako "tajemniczy". Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł jednak wypowiedzieć się szerzej w tym zakresie, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, takowej zaś Strona nie wniosła, a Minister Finansów zarzutów w tej płaszczyźnie nie postawił. 5.8. W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że - odmiennie niż przyjął to Sąd pierwszej instancji - Minister Finansów nie naruszył art. 14c § 2 O.p. Tym samym wskazanie w zaskarżonym wyroku, że doszło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przewidzianej w art. 121 § 1 O.p. i stosowanej w sprawach wydawania interpretacji indywidualnych na mocy art. 14h tej ustawy, było z tej perspektywy niezasadne. 5.9. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, o czym stanowi art. 185 § 1 ab initio P.p.s.a. Na tej podstawie orzeczono zatem jak w punkcie pierwszym sentencji. 5.10. W zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów wzięto pod uwagę, że: - sprawa objęta była wpisem stałym; - wyrok Sądu pierwszej instancji uwzględniał skargę na interpretację indywidualną; - skargę kasacyjną od tego wyroku w imieniu Ministra Finansów wniósł radca prawny, który nie prowadził sprawy przed sądem pierwszej instancji; - w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego; - radca prawny reprezentujący Ministra Finansów nie stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; - od skargi kasacyjnej Minister Finansów uiścił wpis w kwocie 100 zł; - Naczelny Sąd Administracyjny niniejszym wyrokiem uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się w szczególności jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu uwzględniającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2001 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c "w innej sprawie" wynosi 240 zł. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zatem jak w punkcie drugim sentencji, zasądzając kwotę 280 zł, na którą złożyły się: wynagrodzenie radcy prawnego - 180 zł (tj. 75% z 240 zł) oraz wpis od skargi kasacyjnej - 100 zł.