I SA/Bk 375/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi T. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] lipca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] stycznia 2009 r. nr [...], w której określono T. S.A. w W. (dalej również jako Spółka) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Kolegium wskazało, że przedmiotem sporu są telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej, które to linie podatnik przestał uważać za budowle stanowiące przedmiot opodatkowania i pominął ich wartość w deklaracji podatkowej na 2008 r. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowe jest przyjęcie do opodatkowania wartości linii kablowej, która wraz z kanalizacją kablową stanowi całość sieci telekomunikacyjnej, czyli jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) - dalej w skrócie" "u.p.o.l.". W ocenie Kolegium stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Spółka po złożeniu deklaracji na podatek od nieruchomości na 2008 r. wykazując w pozycji budowle wartość prawie o połowę mniejszą w stosunku do roku poprzedniego została wezwana do złożenia korekty i wyjaśnień. Pismem z 3 marca 2008 r. Spółka poinformowała, że różnica wynika z faktu wyłączenia z podstawy opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych z powodu zmiany swego stanowiska, tj. przyjęcia, że linie te nie stanowią przedmiotu opodatkowania. W odpowiedzi na wezwania organu I instancji w zakresie ustalenia przedmiotów opodatkowania i przedstawienia stosownej dokumentacji świadczącej o wartości linii kablowej Spółka nie przedstawiała żądanych dowodów, jednocześnie podtrzymując stanowisko co do odmiennej interpretacji prawa podatkowego. Powyższe oznacza, że stan posiadanych obiektów budowlanych nie uległ zmianie, a istota sporu sprowadza się do prawidłowego zakwalifikowania linii kablowych jako przedmiotu lub nie, opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgromadzony materiał dowodowy był więc wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Przechodząc do interpretacji przepisów prawa materialnego Kolegium zauważyło, iż przepisy u.p.o.l. nie definiują wprost pojęcia budowli dla celów podatkowych, lecz posiłkują się w tym zakresie przepisami prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy budowlą jest - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu,(...). W art. 3 pkt 1 lit b) Prawa budowlanego wskazano, że obiekt budowlany to: budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zdaniem Kolegium ustawodawca w sposób bezpośredni ujął sieci techniczne do zakresu pojęciowego budowli. Linie kablowe stanowią część składową sieci technicznej, bowiem sieć dopiero wtedy spełnia swoją funkcję, gdy dostarcza impulsy telefoniczne do odbiorców, w tym przypadku poprzez linie telekomunikacyjne umieszczone w odpowiedniej kanalizacji (rury osłonowe). Sieć techniczna nie może być rozumiana jako system urządzeń takich jak kanalizacja bez linii kablowej. W myśl art. 2 pkt 35 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) przez sieć telekomunikacyjną należy rozumieć - systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Zdaniem Kolegium, potocznie można przyjąć, iż musi to być zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych w celu realizacji określonego zadania, zatem linia kablowa stanowi taki element konstrukcyjny bez względu na sposób jej połączenia z siecią czy innym elementem. Sieci techniczne są obiektem budowlanym tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W okolicznościach tej sprawy kanalizacja i znajdujące się w niej linie (kable) stanowią całość techniczną niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Kanalizacja techniczna spełnia funkcję ochronną dla umieszczonego w niej kabla światłowodowego. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem z tą kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową, są własnością podatnika i są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - to podlegają opodatkowaniu podatkiem według stawek i zasad właściwych dla budowli. W zakresie wartości przyjętej do opodatkowania, organ odwoławczy podzielił stanowisko, że wartość ta wynika z zawartych przez Spółkę danych w deklaracji za 2007 r. Wobec tego, że Spółka, pomimo wezwania organu nie podała wartości linii kablowych, nie wyjaśniła czy obiekty te podlegają amortyzacji na mocy przepisów o podatku dochodowym i jednocześnie nie wskazała na zmiany tej wartości lub zmiany stanu posiadania linii kablowych - brak było przeszkód do uznania, że wartość ta nie zmieniła się od podanej przez Spółkę w roku 2007 r. W ocenie Kolegium nie ma przeszkód, by w toku takiego postępowania dopuścić dowód w postaci wcześniejszej deklaracji, zwłaszcza w sytuacji braku współpracy z organami podatkowymi samej strony. Odnosząc się do powołanego przez Spółkę rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) organ zwrócił uwagę, że jest to rozporządzenie wykonawcze do ustawy - Prawo budowlane i reguluje warunki techniczne, jakimi powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, zatem nie można definiować pojęcia budowli na podstawie przepisów regulujących projektowanie i wykonanie obiektów. W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając naruszenie: (1) art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej w skrócie" "o.p.", gdyż pomimo ciążącego na organach obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji, w tym przede wszystkim nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią - wraz z tą kanalizacją - całość techniczną (czyli nie wykazały powiązania fizycznego) oraz całość użytkową (czyli nie wykazały powiązania funkcjonalnego), choć uznały, że obiekty te tworzą całość techniczno-użytkową i dlatego jako całość podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; (2) art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., gdyż organy zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich; (3) art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l.; (4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. W piśmie stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy pełnomocnik Spółki sformułował ponadto zarzuty naruszenia art. 187 § 3, art. 21 § 3, art. 207 § 2 o.p. w zw. z art. 6 ust. 9 u.p.o.l. wskazując, że decyzja wymiarowa w podatku od nieruchomości powinna obejmować wszystkie przedmioty opodatkowania dotyczące konkretnego podatnika. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 7 u.p.o.l. wskutek ustalenia podstawy opodatkowania w sposób nie odpowiadający treści tych przepisów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zasadniczym elementem sporu w tej sprawie jest zakwalifikowanie telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako budowli w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, która wywodziła, że linie takie nie są budowlą, stąd nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Rozważania na ten temat poprzedzić należy analizą przepisów prawa mających zastosowanie w tej sprawie (brzmienie obowiązujące w 2008 r.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Według niej budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Słusznie wskazują strony, że przepisy u.p.o.l. nie definiują wprost pojęcia budowli, posiłkując się w tej kwestii przepisami prawa budowlanego. Nie oznacza to jednak, jak próbuje to wykazać strona skarżąca, możliwości definiowania pojęcia budowli również w oparciu o przepisy rangi podustawowej, wydane na podstawie delegacji zawartej w ustawie Prawo budowlane. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. W związku z zasadą wyłączności ustawowej przewidzianej we wskazanych przypadkach, podzielić należy pogląd wyrażony w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, że wykładnia pojęcia "przepisy prawa budowlanego", użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., przeprowadzona w zgodzie z Konstytucją RP wskazuje, iż odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Przy czym odesłanie to nie jest ograniczone tylko do przepisów ustawy Prawo budowlane, ale również do innych przepisów tej dziedziny prawa (zob. np. wyrok NSA z 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 2050/09; wyrok NSA z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 2017/10; wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1310/10; wyrok NSA z 20 września 2011 r. sygn. akt II FSK 554/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Również Trybunał Konstytucyjny zauważył, że cyt. "w prawie podatkowym - inaczej niż w prawie budowlanym jako dziedzinie prawa administracyjnego - obowiązuje restrykcyjnie pojmowana konstytucyjna zasada wyłączności ustawowej, co oznacza, że poza niewielkimi wyjątkami nie dopuszcza się regulowania zagadnień podatkowych w aktach podustawowych. Jeśli zatem o zakwalifikowaniu określonego obiektu czy urządzenia jako budowli bądź urządzenia budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego miałyby przesądzać przepisy aktu wykonawczego, to nie istnieją podstawy, by taki obiekt czy urządzenie uznać za budowlę na gruncie u.p.o.l. Odwołanie się w u.p.o.l. do przepisów prawa budowlanego należy bowiem interpretować wyłącznie jako odesłanie do regulacji rangi ustawowej" (zob. wyrok z 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09, Dz. U. z 2011 r. nr 206, poz. 1228). Z uwagi na powyższe, treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie - na które powołuje się Spółka - nie może mieć wpływu na określenia znaczenia pojęcia budowla dla potrzeb podatku od nieruchomości. Rozstrzygając powstały w tej sprawie spór dotyczący opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, odwołać się trzeba do ugruntowanego już orzecznictwa, iż linie takie stanowią sieć telekomunikacyjną, będącą budowlą w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stanowiąc tym samym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (zob. np. wyrok NSA z 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 2049/09 LEX nr 590575; wyroki NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 144/10 i sygn. akt II FSK 1310/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przedstawiając najważniejsze argumenty przemawiające za postawioną tezą wskazać trzeba za cytowanym orzecznictwem, że definicja budowli w ustawie Prawo budowlane jest niepełna i ogranicza się do przykładowego wyróżnienia elementów zawartych w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ponadto, pomocne dla zrozumienia pojęć użytych w art. 3 pkt 3 tej ustawy może być odwołanie się do dalszych jej postanowień, z których wynika np., iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). Przy czym ustawodawca i w tym przypadku nie definiuje pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Nie oznacza to jednak, iż obiekty telekomunikacyjne, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno-użytkowa. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Pogląd ten w pełni podziela Sąd orzekający w tej sprawie. Nie mogły zatem zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Oceniając stawiane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że organy podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia tej sprawy. Materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Organy zebrały wystarczające dowody do ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania nieruchomości należących do Spółki. Strona skarżąca wzywana była do przedłożenia dokumentów, które wraz z danymi zawartymi w deklaracjach podatkowych mogły służyć określeniu podstawy opodatkowania w sposób zadeklarowany przez nią na 2008 r. Skarżąca nie przedstawiła takich dowodów, podtrzymując stanowisko co do odmiennej interpretacji przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. W orzecznictwie niejednokrotnie stwierdzono już, że nakaz zebrania przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie oznacza, że organ ten ma obowiązek zastąpić w dokumentowaniu działalności gospodarczej podatnika (wyrok NSA z 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt SA/Bk 1298/00, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podatnik powinien sam ujawnić wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2004 r., sygn. akt FSK 79/04, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), zwłaszcza w sytuacji, gdy posiada on dowód, którym organ nie dysponuje (wyrok NSA z 9 stycznia 2003 r., l SA/Łd 450/01, LEX nr 82021). Jeżeli podatnik nie zaprezentuje dowodów będących w jego posiadaniu, to będą go obciążać negatywne konsekwencje tego zaniechania. Strona powinna zatem w procesie gromadzenia dowodów współdziałać z organem podatkowym, a nie przedłożenie dowodów będących w jej posiadaniu może prowadzić do niekorzystnych dla niej skutków. Wobec powyższego, organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 o.p. Tym bardziej, że z wyjaśnień Spółki jednoznacznie wynika, że w trakcie postępowania przed organami nie kwestionowała stanu faktycznego, a w deklaracji złożonej na 2008 r. wyłączyła z podstawy opodatkowania (w porównaniu z poprzednim okresem) linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych z powodu zmiany stanowiska w kwestii opodatkowania takich linii. O bezzasadności zarzutów naruszenia art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. świadczy również to, że w świetle art. 180 § 1 o.p. dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie z art. 181 o.p. deklaracja podatkowa stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. Wobec braku innych danych, wykorzystanie deklaracji na podatek na 2007 r. było wręcz pożądane. Dodać trzeba, że pomimo bierności Spółki organy podjęły próbę ustalenia danych dotyczących linii kablowych posiadanych przez podatnika. W sprawie zwrócono się do Starostwa Powiatowego w H., do Archiwum Państwowego w B. oraz do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z prośbą o udzielenie informacji dotyczących telekomunikacyjnych linii kablowych położonych na terenie Gminy B. Uzyskane odpowiedzi nie pozwoliły jednak na zweryfikowanie wartości posiadanych przez Spółkę linii telekomunikacyjnych. W sytuacji niekwestionowanego przez Spółkę w postępowaniu podatkowym stanu faktycznego, nie było również potrzeby powoływania w toku postępowania podatkowego biegłego rzeczoznawcy, który miałby ustalić wartości spornych linii kablowych. Bezzasadny jest więc zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 7 u.p.o.l. Podczas rozprawy w dniu 26 października 2011 r. pełnomocnik spółki przedłożył dowody przyjęcia środków trwałych oraz tzw. deklarację budkową na 2008 r. Jego zdaniem dokumenty te potwierdzają, że w sprawie naruszone zostały przepisy art. 21 § 3, art. 122, art. 187 § 1 o.p., a twierdzenia organów, iż stan posiadanych przez Spółkę obiektów budowlanych nie uległ zmianie nie odpowiada rzeczywistości. Zwrócił uwagę, że decyzja wymiarowa w podatku od nieruchomości powinna obejmować wszystkie przedmioty opodatkowania dotyczące konkretnego podatnika. Ustosunkowując się do powyższego jeszcze raz wymaga podkreślenia, że w trakcie postępowania podatkowego Spółka nie kwestionowała stanu faktycznego. Organy wzywały stronę do przedłożenia m.in. informacji o wartości linii kablowych, a także, czy linie te podlegają amortyzacji. Spółka nie zadośćuczyniła tym wezwaniom. W takim przypadku kwestionowanie ustaleń w zakresie stanu posiadania obiektów budowlanych na etapie postępowania sądowego nie może wpłynąć na ocenę postępowania przeprowadzonego przez organy. Ocena tych dokumentów wykraczałaby poza granice tej sporawy. Dołączone dokumenty mogą stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania podatkowego. Dokonując kontroli legalności aktu administracyjnego Sąd czyni to na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rzeczą sądu administracyjnego nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych. Sąd ma obowiązek oprzeć się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem podatkowym. Wyjątkiem od tej zasady jest wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez sąd - w świetle art. 106 § 3 tej ustawy - dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Pamiętać jednak trzeba, że art. 106 § 3 nie może być podstawą do kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy podatkowe i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którym strona się nie zgadza (zob. np. wyrok NSA z 11 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 693/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na marginesie Sąd zauważa, że dołączona przez stronę kserokopia tzw. deklaracji budkowej nie zawiera prezentaty organu podatkowego. Nie ma więc pewności, że została faktycznie złożona i już z tego tylko powodu jej wartość dowodowa w tej sprawie jest wątpliwa. Odnosząc się z kolei do wniosku o zawieszenie postępowania sądowego zawartego w piśmie z 19 października 2011 r. z uwagi na zawisłe przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy ze skarg konstytucyjnych dotyczące zbadania zgodności z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., Sąd uznał, że nie ma przeszkód do kontynuowania tego postępowania. Przypomnienia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zawiesił już postępowanie w tej sprawie, co było związane z pytaniem prawnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dotyczącym zgodności przepisów art. 1a ust.1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji RP. Sąd ocenił wówczas, że rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt P 33/09 jest niezbędne do sformułowania przez tut. Sąd wypowiedzi o tym, czy zaskarżona decyzja, jest zgodna z prawem i będzie miało wpływ na wynik sprawy rozpoznawanej. W wyroku z 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., rozumiany w taki sposób, że nie odnosi się do podziemnych wyrobisk górniczych oraz może odnosić się do obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach, jest zgodny z zasadą ustawowej określoności regulacji podatkowych i zasadą poprawnej legislacji wywodzonymi z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Owszem, Trybunał nie wyjaśnił w tym wyroku konstytucyjności wskazanych uregulowań w zakresie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Zawarł jednak istotne wskazówki interpretacyjne u.p.o.l. Formułując ogólne zastrzeżenie trybunał stwierdził, że cyt. "prawodawca powinien mieć na uwadze, że odwoływanie się w aktach normatywnych regulujących dziedziny spraw, w odniesieniu do których obowiązuje wyższy standard jednoznaczności i określoności przepisów prawnych, do treści aktów normatywnych normujących zagadnienia, w wypadku których wskazany standard jest niższy, może prowadzić do naruszenia wymogów wynikających z konstytucyjnej zasady poprawnej legislacji. W takim wypadku prawodawca powinien zawsze sprawdzić, czy przepisy prawne, do których odsyła, spełniają wymagania legislacyjne właściwe nie tylko dla materii regulowanej przez nie bezpośrednio, lecz także dla materii regulowanej przez nie na skutek odesłania". Trybunał przypomniał także, że cyt. "zgodnie z wymogami konstytucyjnymi niejasnych regulacji podatkowych nie wolno interpretować na niekorzyść podatników, a w konsekwencji jeśli takie regulacje okazują się ostatecznie wieloznaczne, to zgodnie z zasadą in dubio pro tributario należy opowiedzieć się za rozwiązaniem uwzględniającym interes podmiotu obowiązanego do świadczeń podatkowych". Wobec powyższego ponowne zawieszenie postępowania w tej sprawie jest niecelowe. Reasumując, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe normy prawa materialnego. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.