I SA/Op 286/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. w [...] na interpretację indywidualną Burmistrza Strzelec Opolskich z dnia 15 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana, III. zasądza od Burmistrza Strzelec Opolskich na rzecz skarżącej kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2010 r., uzupełnionym, zgodnie z wezwaniem organu, dnia 24.02.2011 r., Spółka "A" S.A. z siedzibą w C. w dniu 22.12.2010 r. zwróciła się do Burmistrza S. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej opodatkowania gruntów czasowo i trwale wyłączonych z eksploatacji wskutek zalania III i II poziomu wyrobiska Kopalni Wapienia "S " (dalej: Kopalnia). Opisując stan faktyczny podała, że na mocy decyzji z dnia 26 listopada 2007 r. Wojewoda O. udzielił jej na okres do 20 lat pozwolenia wodnoprawnego. Wskazała, że w wyniku intensywnych opadów atmosferycznych oraz znacznego dopływu wód podziemnych do wyrobiska Kopalni nastąpił znaczny wzrost poziomu lustra wody na poziomie III oraz w rząpiu pompowni pomocniczej poziomu II, która z tego powodu została wyłączona z ruchu, zgodnie z nakazem Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego (zw. dalej OUG) w G. zawartym w wydanej, na podstawie art. 113 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, decyzji z dnia 6 lipca 2009 r. W decyzji tej Dyrektor OUG nakazał wstrzymanie ruchu Kopalni w części dotyczącej eksploatacji poziomu II do czasu usunięcia zagrożenia wodnego wynikającego z napływu wody do poziomu III oraz określenia sposobu odwodnienia tego terenu, mając na uwadze dopływy wody wynikające z dokumentacji i obliczeń hydrologicznych i z uwzględnieniem konieczności zapewnienia bezpiecznej eksploatacji instalacji elektrycznej zasilającej pompy odwadniające. W uzasadnieniu swej decyzji Dyrektor OUG wskazał, iż powstałe na skutek zalania terenu Kopalni okoliczności stanowią bezpośrednie zagrożenia dla bezpieczeństwa zakładu i jego pracowników. W związku z zaistniałą sytuacją, Spółka zwróciła się z wnioskiem do Dyrektora OUG o wyrażenie zgody na odstąpienie od planu ruchu Kopalni na lata 2008 - 2012, zatwierdzonego decyzją Dyrektora OUG z dnia 31 grudnia 2007 r., na okres przebudowy pompowni pomocniczej z poziomu II na poziom I wyrobiska Kopalni oraz odpompowania wody z poziomu II do zgodności z obowiązującym planem ruchu. Na mocy decyzji z dnia 22 lipca 2009 r. Dyrektor OUG wyraził zgodę na odstąpienie przez Spółkę od planu ruchu na czas niezbędny do realizacji działań zmierzających do osuszenia poziomu II wyrobiska Kopalni, nie dłuższy niż do 31 grudnia 2009 r. Dalej wskazano, iż z uwagi na niekorzystne warunki atmosferyczne (silne deszcze) występujące w maju i czerwcu 2010 r. powodujące przerwanie prac inwestycyjnych związanych z przebudową pompowni pomocniczej z poziomu II Kopalni, gwarantujących prawidłowe odwodnienie Kopalni, powyższa decyzja została zmieniona decyzją Dyrektora OUG z dnia 30 czerwca 2010 r., zgodnie z którą termin na realizację w/w prac został wydłużony do 31 grudnia 2010 r. Teren poziomu II, który nie jest i nie może być eksploatowany do czasu zakończenia odwodnienia, ma powierzchnię 28,395 ha. Zdaniem Spółki, zakończenie odwodnienia nastąpi nie wcześniej niż w marcu 2011 r. Obecnie, na skutek zalania pozostają wyłączone z eksploatacji: zarówno poziom III - w wyniku wydanej decyzji administracyjnej, jak i poziom II wyrobiska Kopalni - gdzie eksploatacja jest niemożliwa od 2009 roku do czasu osuszenia wyrobiska. Spółka wskazała, że opodatkowuje zarówno trwale zalany poziom III wyrobiska Kopalni, jak i poziom II, który zostanie w określonym czasie odwodniony, według stawek przewidzianych dla gruntów oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka zwróciła się z pytaniami: • czy, w związku z zaistnieniem niezależnych od Spółki okoliczności tj. koniecznością utrzymywania trwałego zalania poziomu III wyrobiska Kopalni, jak i zalaniem poziomu II, który w określonym czasie zostanie odwodniony, skutkujących brakiem możliwości eksploatacji złoża, właściwym jest uznanie, iż grunty te nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, • czy, w przypadku pozytywnej odpowiedzi na wcześniejsze pytanie, właściwe jest uznanie, iż grunty te powinny podlegać opodatkowaniu według stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla gruntów pozostałych począwszy: od 1 grudnia 2007 r. - w odniesieniu do powierzchni poziomu III wyrobiska Kopalni oraz od 1 sierpnia 2009 r. - w odniesieniu do powierzchni poziomu II wyrobiska Kopalni. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że na gruncie art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, właściwe jest uznanie, iż: 1. w związku z zaistnieniem niezależnych od Spółki okoliczności tj. decyzją administracyjną nakazującą utrzymywanie stanu trwałego zalania poziomu III wyrobiska Kopalni, jak i zalaniem poziomu II, który w określonym czasie zostanie odwodniony, skutkujących brakiem możliwości eksploatacji złoża, grunty te nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, 2. grunty te powinny podlegać opodatkowaniu według stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla gruntów pozostałych: • od 1 grudnia 2007 r. - w odniesieniu do powierzchni poziomu III wyrobiska Kopalni, • od 1 sierpnia 2009 r, - w odniesieniu do powierzchni poziomu II wyrobiska Kopalni. Zdaniem Spółki poziom III wyrobiska Kopalni nie może być wykorzystywany na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności w zakresie eksploatacji złoża, ponieważ, zgodnie z przyznanym jej przez Wojewodę O. pozwoleniem na długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej do rzędnej nieprzekraczającej 188,5 m.n.p. nie może odwadniać zalanego poziomu. Nie jest bowiem możliwie wydzielenie tej nieruchomości od pozostałych poziomów wyrobiska Kopalni. Warunek braku możliwości wykorzystania nieruchomości na potrzeby działalności prowadzonej przez Spółkę "A" S.A. jest również spełniony w przypadku poziomu II wyrobiska Kopalni, który na mocy decyzji Dyrektora OUG z dnia 6 lipca 2009 r. obecnie jest również wyłączony z eksploatacji. Z uwagi na zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu i jego pracowników wnioskodawca miał obowiązek wstrzymać ruch na tym terenie. W konsekwencji, w ocenie Spółki, należy uznać trwałą niemożność wykorzystywania tych gruntów do jakiejkolwiek działalności gospodarczej na mocy decyzji administracyjnej. Spółka uważa, iż przywrócenie w określonym czasie ruchu zakładu w zakresie eksploatacji poziomu II wyrobiska nie ma wpływu na obiektywne stwierdzenie, iż obecnie przez około półtoraroczny okres czasu, nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej zarówno w zakresie eksploatacji złoża, jak i w jakichkolwiek innych celach. Jak wskazała Spółka w opisie stanu technicznego, przedmiotowe poziomy wyrobiska zostały wyłączone z eksploatacji na skutek ich zalania, które obecnie uniemożliwia przeprowadzenie jakichkolwiek prac wydobywczych w tym obszarze. W ocenie Spółki, przyczynę tę należy traktować jako spełnienie warunku o charakterze technicznym. Spółka obecnie nie ma technicznej możliwości eksploatacji na tych poziomach, bez ich uprzedniego odwodnienia, którego przeprowadzenie, ze względu na warunki naturalne, wymaga czasu. Zdaniem Spółki, potwierdzeniem zaistnienia względów technicznych w przedmiotowym stanie faktycznym jest również decyzja Dyrektora OUG nakazująca wstrzymanie ruchu oraz wydana na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze decyzja udzielająca Spółce zgody na odstąpienie od planu ruchu. Konieczność zaprzestania eksploatacji spowodowała, iż, według Spółki, dany poziom wyrobiska stracił swój charakter użytkowy dla Spółki, przez co nie może być uznany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie, zdaniem Spółki, zalanie będące przyczyną wyłączenia z eksploatacji danych poziomów wyrobiska należy uznać za przesłankę obiektywną, na którą Spółka nie miała żadnego wpływu. Wynika ono bowiem z uwarunkowań niezależnych i niewynikających z woli Spółki. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Spółki, należy uznać, iż dla opodatkowania gruntów znajdujących się w obrębie poziomów II i III wyrobiska Kopalni zastosowanie powinny znaleźć stawki właściwe dla kategorii gruntów pozostałych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W dniu 15 marca 2011 r. Burmistrz S., powołując się na art. 14 j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako: [O.p.], wydał interpretację indywidualną, uznając stanowisko strony za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ w sposób obszerny wskazał na podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia. Przytoczył treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zgodnie z którym podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto powołał m.in.: art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Zdaniem organu w definicji zawartej w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, przesądza o tym sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Budynki, grunty i budowle będące własnością przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu stawkami przeznaczonymi dla budynków, gruntów i budowli związanych z działalnością gospodarczą niezależnie od ich faktycznego wykorzystania, bez względu na to, czy są rzeczywiście w danej chwili wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Dalej podniesiono, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia względów technicznych, ustawodawca nie odsyła również do żadnego innego aktu prawnego mogącego zawierać definicję pojęcia względów technicznych. Orzecznictwo sądów administracyjnych również nie sformułowało spójnej koncepcji rozumienia tego pojęcia. Przyjmuje się jednak, w ocenie organu, że chodzi nie o przyczyny natury ekonomicznej, technologicznej czy też technicznej leżące po stronie przedsiębiorcy, stanowiące przejściową przeszkodę w gospodarczym wykorzystywaniu posiadanych nieruchomości, lecz o przeszkody sprawiające, że przedmiot opodatkowania ze względu na istniejące warunki trwale nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że w odniesieniu do stanu technicznego gruntów, wyłączenie nastąpić może jedynie w sytuacji skażenia gruntu uniemożliwiające jego użytkowanie a spowodowane całkowicie niezależnym od działań lub zaniechań podatnika, chemicznym, radioaktywnym lub biologicznym skażeniem. Brak możliwości wykorzystywania przez przedsiębiorcę gruntu do prowadzenia konkretnej działalności gospodarczej zaplanowanej przez podatnika wskutek wydania decyzji organów administracyjnych, niesprzyjających warunków atmosferycznych czy też innych trudności eksploatacyjnych złóż nie powoduje, że grunt nie może być w ogóle przydatny do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym do prowadzenia działalności nie związanej bezpośrednio z przedmiotem działalności przedsiębiorcy. Trudności eksploatacyjne złoża wynikające z niesprzyjających warunków atmosferycznych czy też wynikające z konieczności czasowego odstąpienia od planu ruchu zakładu górniczego na podstawie otrzymanych decyzji są przyczynami krótkotrwałymi i okresowymi nie mającymi wpływu na wysokość opodatkowania nieruchomości. Biorąc pod uwagę charakter prowadzonej przez Spółkę działalności, oczywistym jest, iż z samej istoty działalność wydobywcza obarczona jest ryzykiem zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego, a także dla bezpieczeństwa zakładu górniczego. Tym samym, samo istnienie któregokolwiek z zagrożeń a także ich intensywność winny być przez przedsiębiorcę każdorazowo analizowane i wkalkulowywane w prowadzoną działalność gospodarczą, do czego obligują go przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.). W świetle powyższego, w ocenie organu, skutki wydanych decyzji należy uznać za "wpisane" w działalność Spółki z uwagi na jej specyfikę. Burmistrz stwierdził ponadto, że otrzymane przez Spółkę decyzje nie wpływają na zmianę rodzaju złoża kopaliny będącej przedmiotem wydobycia, jej ilości ani też granice obszaru górniczego. Potwierdzają jedynie wystąpienie czasowych (nietrwałych) trudności natury przyrodniczej (naturalnej), ewentualnie organizacyjnej a nie technicznej. Decyzje administracyjne nie powodują, że przedmiotowe grunty tracą dla Spółki charakter użytkowy, nie przestają być użytkami kopalnymi, na których Spółka ma możliwość prowadzenia zarobkowej działalności wydobywczej. W ocenie organu podatkowego fakt otrzymania decyzji oraz ich treść dowodzi jednoznacznie, że przeszkoda w wykorzystaniu nieruchomości w zakresie poziomu II wyrobiska, nie miała charakteru trwałego. Natomiast utrzymywanie stałego zalania poziomu III wyrobiska Kopalni tj. nie odwadniania go, jak wynika z uzasadnienia decyzji udzielającej Spółce pozwolenia wodnoprawnego, wynikało z wewnętrznych decyzji organizacyjnych Spółki, co do której to propozycji, na wniosek Spółki, organ wydający pozwolenie się przychylił. Tym samym okoliczność ta, wbrew twierdzeniom Spółki, nie była od niej niezależna. Stwierdzono, iż w świetle przepisów podatkowych i orzecznictwa sądowego, przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części nie daje postaw do tego, aby do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomości te po pierwsze są nadal w posiadaniu przedsiębiorcy, po drugie są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej; tym samym są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podkreślił, iż w przypadku działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia zakładu górniczego wydobywającego kopaliny związek z działalnością trwa także po zaprzestaniu efektywnej eksploatacji złóż, tak długo, jak długo przedmiotowa nieruchomość pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. Powyższe oznacza, iż zmiana zasad opodatkowania może nastąpić w wyniku zakończenia procesu rekultywacji - gdy doprowadzi ona do zmiany klasyfikacji gruntów np. na użytki rolne lub leśne. W ocenie organu podatkowego, w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, okoliczności takie jak niemożność dalszego wydobywania złoża wskutek otrzymania decyzji administracyjnych bądź wskutek zalania złoża przyrodniczego nie należy uznawać za przesłanki powodujące zaistnienie względów technicznych. Wobec powyższego sporne grunty składające się na poziom II i III wyrobiska Kopalni będące w posiadaniu przedsiębiorcy - Spółki "A" S.A., należy traktować jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tym samym powinny one podlegać opodatkowaniu według stawek podatku ustalonych uchwałą rady gminy na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a w/w ustawy, bez względu na fakt czasowego wyłączenia z eksploatacji wskutek: zalania poziomu II i utrzymywania stanu trwałego zalania poziomu III wyrobiska Kopalni. Pismem z dnia 31 marca 2011r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 15 marca 2011r. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 28 kwietnia 2011r. Burmistrz S. podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej. "A" S.A. na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 15 marca 2011r., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną interpretację pojęcia "względy techniczne" oraz art. 5 c ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż zalane poziomy Kopalni podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek (dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), a nie stawką dla tzw. gruntów pozostałych. W ocenie strony skarżącej, argumenty przedstawione w uzasadnieniu interpretacji, jak również w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie są adekwatne do stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji i w piśmie Spółki z dnia 24.02.2011 r. Ponadto podtrzymano w całości stanowisko Spółki zawarte we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, jak też w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż tam podniesione. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto wskazać należy, iż Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Burmistrz S. wydał indywidualną interpretację prawa podatkowego na podstawie art. 14 j § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, zamieszczony w rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej - Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z powyższym przepisem, stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa, zaś w zakresie nieuregulowanym w § 1 stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Natomiast, w myśl art. 14c § 1 Ordynacji interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). W świetle powołanych przepisów stwierdzić należy, że w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego organy nie ustalają stanu faktycznego sprawy, a dokonują jedynie oceny prawnej przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy nie przeprowadza postępowania dowodowego, a ma obowiązek ograniczyć się wyłącznie do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, a więc do analizy okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku. Zasada zaufania do działania organów podatkowych wymaga jednak, aby podatnik, w sytuacji, kiedy przedstawiony przez niego stan faktyczny nie zawiera wszystkich okoliczności niezbędnych do zajęcia stanowiska przez organ i dokonania jednoznacznej oceny prawnej, został wezwany do uzupełnienia braków wniosku. Jednak to sam podatnik winien uzupełnić stan faktyczny, a organy nie są uprawnione do "dopowiadania" stanu faktycznego np. dołączonymi dokumentami. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 września 2010 r., I SA/Ol 478/11, którego pogląd Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela: "w postępowaniu tym nie może toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być przeprowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, a następnie poddawanie ich swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Stan faktyczny brany pod uwagę przy wydawaniu interpretacji nie może być "dopowiadany" dołączonymi dokumentami. Interpretacja wiąże w przedstawionym stanie faktycznym. Interpretacja indywidualna nie prowadzi do rozstrzygnięcia co do meritum sprawy podatkowej, ma jedynie ułatwiać podatnikom stosowanie w praktyce przepisów prawa podatkowego i zapobiegać sporom między podatnikiem a organem podatkowym, dając podatnikowi gwarancję nieponoszenia określonych w przepisach skutków zastosowania się do takiej interpretacji w przyszłości (art. 14k-14m)". Stąd, obowiązkiem organu wydającego na podstawie art. 14b § 1 w zw. z art. 14j Ordynacji podatkowej interpretację indywidualną jest ocenić stanowisko wnioskodawcy, ale wyłącznie opierając się na przedstawionym przez podatnika we wniosku stanie faktycznym. Ma to istotne znaczenie ze względu na przewidziane w art. 14m tej ustawy skutki zastosowania się podatnika do interpretacji w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należało, iż organ podatkowy naruszył przepisy prawa procesowego, bowiem nie ograniczył się wyłącznie do oceny prawnej okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku, a samodzielnie dążył do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Bezsporną okolicznością jest, iż Burmistrz wezwał skarżącą do uzupełnienia złożonego wniosku m.in. o przedłożenie potwierdzonych za zgodność z oryginałem decyzji Wojewody O. oraz decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G., bowiem jak wskazano w piśmie do strony: wnioskodawca przedstawiając zaistniały stan faktyczny, którego ma dotyczyć interpretacja oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego powołuje się na treść wydanych Spółce, posiadających istotne znaczenie dla sprawy decyzji, których jednak nie załączył ich do wniosku. Spółka powyższe decyzje, zgodnie z wezwaniem, przedłożyła organowi. Zdaniem Sądu, już sam fakt wezwania strony o powyższe dokumenty budzi poważne wątpliwości. Podatnik w przedmiotowym postępowaniu nie musi przecież udowadniać, że przedstawiony przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w materiale dowodowym. Z drugiej strony organ, jak wskazano powyżej, nie może ustalać stanu faktycznego, uzupełniać go czy oceniać zgodność stanu faktycznego z rzeczywistością, zgodnie z art. 191 O.p., nawet wówczas, gdy w oparciu o inne źródła miał uzasadnione wątpliwości co do zgodności przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego z rzeczywistością. Analiza zaskarżonej interpretacji indywidualnej doprowadziła Sąd do przekonania, iż taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ samodzielnie dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy, prowadził postępowanie dowodowe, weryfikował dowody przedłożone przez stronę. Świadczy o tym nie tylko wezwanie wnioskodawcy o przedłożenie stosownych dokumentów, czy też sformułowania zawarte w treści interpretacji: "ustalając stan faktyczny", "z dokumentów zebranych w przedmiotowej sprawie wynika", "w zaistniałym stanie faktycznym bezspornym jest", ale sama treść uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Organ podatkowy podniósł, że z uwagi na fakt, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia względów technicznych, ustawodawca nie odsyła również do żadnego innego aktu prawnego mogącego zawierać definicję pojęcia względów technicznych, jak również orzecznictwo sądów administracyjnych nie sformułowało spójnej koncepcji rozumienia tego pojęcia, przyjmuje się, że chodzi nie o przyczyny natury ekonomicznej, technologicznej czy też technicznej leżące po stronie przedsiębiorcy, stanowiące przejściową przeszkodę w gospodarczym wykorzystywaniu posiadanych nieruchomości, lecz o przeszkody sprawiające, że przedmiot opodatkowania ze względu na istniejące warunki trwale nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej. Zatem wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny i trwały. W związku z tym, organ w zaskarżonej interpretacji stwierdził, iż fakt otrzymania przez stronę decyzji oraz treść tych decyzji dowodzi jednoznacznie, że przeszkoda w wykorzystaniu nieruchomości w zakresie poziomu II wyrobiska, nie miała charakteru trwałego. Natomiast utrzymywanie stałego zalania poziomu III wyrobiska Kopalni tj. nie odwadniania go, jak wynika z uzasadnienia decyzji udzielającej Spółce pozwolenia wodnoprawnego, wynikało z wewnętrznych decyzji organizacyjnych Spółki, co do której to propozycji, na wniosek Spółki, organ wydający pozwolenie się przychylił. Tym samym okoliczność ta, wbrew twierdzeniom Spółki, nie była od niej niezależna. Skoro tak, to w niniejszej sprawie nie wystąpiły trwałe i obiektywne przeszkody powodujące, że sporne nieruchomości nie są i nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, organ wydający interpretację "wyszedł" poza przedstawiony we wniosku stan faktyczny. O ile ustalenia co do poziomu II wyrobiska mają oparcie w stanie faktycznym przestawionym przez podatnika, to w zakresie poziomu III wyrobiska Kopalni organ samodzielnie ustalił, że udzielenie Spółce pozwolenia wodnoprawnego wynikało z jej wewnętrznych, organizacyjnych decyzji. Na tę okoliczność nie wskazywała Spółka w przedmiotowym wniosku, a organ ustalił ją samodzielnie, na podstawie analizy materiału dowodowego, jak sam wskazał, na podstawie treści uzasadnienia decyzji pozwolenia wodnoprawnego. Tym samym uzasadnienie interpretacji nie odnosi się w istocie do przedstawionej we wniosku wątpliwości prawnej w ściśle określonym przez Spółkę stanie faktycznym. Ma to istotne znaczenie z uwagi na skutki jakie wywołuje wydana interpretacja indywidualna. Zauważyć należy, że interpretacja indywidualna wydana w formie postanowienia, czy też tzw. milcząca interpretacja wywołują skutki prawno-podatkowe o tyle tylko, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będzie pokrywał się ze stanem faktycznym podanym przez podatnika we wniosku. Weryfikowanie zatem rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, jak również ocena dowodów z nim związanych będą mogły mieć miejsce dopiero wówczas, gdy dojdzie do stosowania prawa podatkowego w konkretnym postępowaniu podatkowym, np. zmierzającym do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (zob. wyrok z dnia 07.06.2011 r., I SA/Łd 552/11). W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a to art. 14c § 1 O.p. Zatem Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów skargi. W wyniku stwierdzonych uchybień, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., akt został wyeliminowany z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska skarżącego, zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu. Rozpatrując ponownie wniosek organ będzie mieć na względzie wskazaną wyżej wykładnię przepisów prawa procesowego, w szczególności w zakresie związania organu stanem faktycznym przedstawionym we wniosku przez wnioskodawcę. O niewykonywaniu zaskarżonej interpretacji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś zwrot dla strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w kwocie 457 zł (art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.) obejmuje wynagrodzenie jednego doradcy podatkowego w kwocie 240,00 zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego ustanowienia pełnomocnika w kwocie 17 zł .