III SA/Gl 211/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania admini-stracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej: k.p.a.), art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 art. 27 oraz art. 29 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a), po rozpatrzeniu zażalenia "A" w W., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. nr [...], o zwrocie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...], obejmujących opłatę za pobyt w "A" w W., wystawionego na zobowiązanego F. P. zamieszkałego w D.. Z akt administracyjnych wynika, następujący przebieg postępowania egzekucyjnego: W dniu [...] r. [...] w W. (aktualna nazwa jednostki – "A", zwana dalej [...]) wystawiła tytuł wykonawczy o nr: [...] na zobowiązanego F. P. zamieszkałego w D., obejmujący należność w kwocie [...] zł, za pobyt i usługi w [...]. Tytuł wykonawczy został opatrzony pieczęcią urzędową "A", wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego podpisał pracownik jednostki z upoważnienia Dyrektora "A". Postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte, gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego w D., postanowieniem z [...] r., w oparciu o art. 29 § 2 u.p.e.a. zwrócił tytuł wykonawczy jego wystawcy, wskazując, jako przyczynę błędne oznaczenie wierzyciela tj. "A", która w jego ocenie, nie dysponowała umocowaniem prawnym do wystawiania administracyjnego tytułu wykonawczego oraz błędne użycie pieczęci w poz.[...]. W zażaleniu "A" wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W uzasadnieniu podniosła, iż organ egzekucyjny błędnie i z naruszeniem przepisów prawa zakwestionował status "A", jako wierzyciela należności za pobyt zobowiązanego w ośrodku. Zdaniem strony, podstawą prawną do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających z faktu nie wpłacenia "A" należności, wynikających z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 ustawy jest dla obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa, organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności - podmiot na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. Do zażalenia dołączono: kopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] r. nr [...], kopię postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. z [...] r. nr [...], kopię postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] r. nr [...] oraz kopię postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. nr [...] z dnia [...] r. wraz z załącznikami. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, podzielając zajęte tam stanowisko. Dodatkowo wskazał na definicję wierzyciela wynikającą z art. 1 a pkt 13 u.p.e.a., zgodnie z którym, wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Wyjaśnił, ze pojęcie "uprawnionego" zostało zdefiniowane w art. 5 u.p.e.a. W rozpatrywanej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty za pobyt w [...] wynika wprost z przepisów prawa. A zatem zastosowanie ma punkt 1 § 2 powołanego artykułu. Zaakcentował, iż pogląd skarżącego, że to "A" jest podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczają-cym, a zatem jest wierzycielem w rozumieniu art. 1 a pkt. 13 u.p.e.a. – jest błędny. Organ stwierdził, że z przepisów prawa regulujących funkcjonowanie i status [...] wynika, że [...]jest jednostką organizacyjną miasta, przy pomocy której prezydent miasta wykonuje zadania gminy. Następnie przywołał treść przepisów art. 39 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, § 18 rozporządzenia wykonawczego Ministra Zdrowia, art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115 poz. 728 ze zm.), art. 30 ust. 2 pkt 5, art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) i wywiódł z nich, że [...] jest jedną z jednostek organizacyjnych, przy pomocy której prezydent miasta wykonuje zadania gminy. Prezydent miasta jest zwierzchnikiem służbowym dyrektora [...] oraz sprawuje nadzór nad działalnością [...]. "A" W. wykonuje więc swoje obowiązki z upoważnienia Prezydenta Miasta W. i w Jego imieniu, a nie swoim. A zatem, organ skonkludował, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej to Prezydent Miasta [...] W. jest organem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku w rozumieniu art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a więc jest wierzycielem należności objętych tytułami wykonawczymi z [...] r. nr [...] oraz nr [...] i to ten organ winien wystawić tytuł wykonawczy. Tak więc Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. słusznie uznał, że skierowany do egzekucji tytuł wykonawczy jest wadliwy i zgodnie z art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej zwrócił go jego wystawcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 29 § 2 u.p.e.a., art. 1 a pkt. 13 u.p.e.a. w związku z art. 5 § 1 pkt. 2 ww. ustawy, § 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 1955 r. w sprawie tablic i pieczęci urzędowych (Dz. U. z 1955 r. Nr 47 poz. 316 ze zm.), art. 27 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a., art. 27 b u.p.e.a. w związku z art. 2a pkt. 13 i art. 16 c ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach urzędowych, art. 19 § 1 i 2 w związku z art. 1 a pkt. 14 u.p.e.a. oraz art. 4 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej w związku z art. 42 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi; a także naruszenie przepisów procesowych art. 6, art. 7 art. 8 i art. 12 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż strona skarżąca nie jest wierzycielem należności z tytułu opłaty za pobyt w [...] poddanych egzekucji administracyjnej, a organem uprawnionym do prowadzenia egzekucji należności za pobyt w "A" jest Prezydent Miasta [...] W. i w konsekwencji bezpodstawny zwrot tytułu wykonawczego stronie skarżącej. W uzasadnieniu "A" podtrzymała swoje stanowisko prezentowanie w zażaleniu, akcentując, że posiada uprawnienia wierzyciela w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a. do wystawiania tytułów wykonawczych, zaś w świetle art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a., jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 ustawy. Skarżąca przytoczyła również pogląd wyrażony w artykule NZS.2009.1.4 Krzysztofa Sobieralskiego pt.: "Wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym w administracji opłaty za doprowadzenie i pobyt w [...] i organ wyższego stopnia nad tym wierzycielem" wyrażający tezę, iż [...] jest wierzycielem opłaty za doprowadzenie i pobyt w [...], zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a., jak również tezę, że samorządowe kolegium odwoławcze jest organem nadzoru nad dyrektorem [...] w zakresie w jakim [...] realizuje kompetencje wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Strona skarżąca zarzuciła też, że pogląd Dyrektora Izby Skarbowej w K. co do właściwości Prezydenta m. [...] W. w sprawie egzekucji należności za pobyt w [...] jest wadliwy, albowiem zgodnie z art. 19 § 2 u.p.e.a. organem egzekucyjnym może być wyłącznie właściwy organ gminy, który jest uprawniony do ustalania lub określenia należności pieniężnych. Natomiast organem gminy ustalającym wysokość opłaty za pobyt w [...] jest Rada Miasta [...] W. na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 2 ustawy o gospodarce komunalnej w zw. z art. 42 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz § 29 Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 4 lutego 2004 r. w sprawie trybu doprowadzania, przyjmowania i zwalniania osób w stanie nietrzeźwości oraz organizacji izb wytrzeźwień i placówek utworzonych lub wskazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 20, poz. 192 ze zm. dalej powoływane jako rozp. wykonawcze Ministra Zdrowia), Rada Miasta [...] W. nie jest właściwym organem jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 1 a pkt. 14 u.p.e.a., co zdaniem skarżącego wskazuje, iż organem właściwym do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności za pobyt w [...] jest Naczelnik Urzędu Skarbowego na zasadach ogólnych określonych w art. 19 § 1 u.p.e.a. Do skargi dołączono w formie załączników kopie dokumentów, które już poprzednio były załączone do zażalenia. W dniu [...]. przesłano kopie 2 pełnomocnictw dla E. K. - Dyrektora "A" w W. z [...] i [...]. oraz Uchwały Rady miasta [...] W. z dnia [...]. nr [...] wraz ze statutem [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących twierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu uznano, że organem uprawnionym do prowadzenia egzekucji należności za pobyt w [...] jest Prezydent m. [...] W. organ uznał je za bezzasadne, stwierdzając, iż rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zawierały takiego stwierdzenia. Podkreślił też, że przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia był zwrot tytułu wykonawczego jego wystawcy z powodu błędnie oznaczonego wierzyciela, którym w powyższej sprawie w ocenie organów egzekucyjnych jest Prezydent Miasta [...] W. W piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu [...] r. strona skarżąca dodatkowo przedłożyła pełnomocnictwo udzielone Dyrektorowi "A" przez Prezydenta [...] W. Nadto na poparcie słuszności stanowiska odnośnie posiadania statusu wierzyciela wskazano na okoliczność, iż skarżąca "A" jest czynnym podatnikiem VAT, wykonuje czynności zwolnione z VAT i jest zobligowana do wystawiania faktur; dołączono stosowne postanowienia w sprawie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w tych kwestiach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwany dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez Sąd Administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy "A" jest wierzycielem uprawnionym do wystawienia administracyjnego tytułu wykonawczego zgodnie z treścią art. 26 § 1 u.p.e.a. Należy też przypomnieć, że art. 1a pkt 13 u.p.e.a. określa, iż przez pojęcie wierzyciela rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, zaś w pkt 7 tego przepisu, przez organ egzekucyjny rozumie się organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnych oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. Nadto, w art. 1a pkt 4 u.p.e.a. wskazano, że przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego rozumie się odpowiednio wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa. Art. 2 tej ustawy określa, jakie obowiązki podlegają egzekucji administracyjnej, z kolei w pkt 5 tego przepisu wskazano, że są to należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Natomiast art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a. stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności – podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy należy zaspokajanie potrzeb wspólnoty w zakresie ochrony zdrowia i pomocy społecznej. Jeden ze sposobów takiego działania został wskazany w ustawie z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz.473). Przepis art. 1 ust. 1 tej ustawy stanowi, że: "Organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy." Natomiast w art. 39 ustawodawca stwierdził, że: "Organy samorządu terytorialnego w miastach liczących ponad 50.000 mieszkańców i organy powiatu mogą organizować i prowadzić [...]." Za doprowadzenie i pobyt w [...] lub jednostce Policji pobierane są opłaty (art. 42 ust. 5). Egzekucja należności, o których mowa w ust. 5, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 42 ust. 5a), a Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb doprowadzania i przyjmowania osób, o których mowa w art. 40, do [...], jednostek Policji, innych placówek utworzonych lub wskazanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz zwalniania z tych [...], jednostek i placówek, a także organizację [...] oraz innych placówek, z uwzględnieniem wymagań dotyczących kwalifikacji pracowników i warunków technicznych pomieszczeń, zakres opieki zdrowotnej nad doprowadzonymi tam osobami oraz maksymalną wysokość opłat związanych z pobytem w [...], innej placówce utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w jednostce Policji (art. 42 ust. 6). W oparciu o uprawnienie wynikające z § 17 rozporządzenia wykonawczego Ministra Zdrowia: "Osobom nieposiadającym w momencie zwalniania z izby, placówki lub jednostki Policji środków pieniężnych wystarczających na pokrycie kosztów pobytu dyrektor izby, kierownik placówki lub komendant jednostki Policji wystawia wezwanie do pokrycia kosztów pobytu w terminie 7 dni." Maksymalna wysokość opłaty związanej z pobytem osoby przyjętej do izby, placówki lub jednostki Policji wynosi [...] zł (§ 29). Jak wynika więc z powyższej regulacji uprawnieniem Dyrektora "A" jest jedynie pobranie opłaty za pobyt w [...] lub wezwanie do pokrycia kosztów, które mogą być egzekwowane w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Opłaty pobiera się w imieniu i na rzecz organów samorządu terytorialnego, które na mocy wskazanego wyżej art. 39 ustawy o wychowaniu w trzeźwości mogą organizować i prowadzić [...]. Nie jest to jednak jednoznaczne z uprawnieniem Dyrektora "A" do wystawiania tytułów wykonawczych we własnym imieniu. Jego zakres działania określa pełnomocnictwo udzielone na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm., u.s.g.). Do akt niniejszej sprawy "A" dołączyła pełnomocnictwo Prezydenta [...] W. dla Dyrektora "A" w W. mocujące do składania w imieniu [...]. W. oświadczeń woli i zaciągania zobowiązań majątkowych w zakresie działania "A" w ramach planu finansowo-rzeczowego kierowanej jednostki i reprezentowania jej na przed sądami, organami administracyjnymi i egzekucyjnymi oraz do udzielania pełnomocnictw z wyłączeniem procesowych. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie ani z przedłożonych pełnomocnictw ani ze statutu i Uchwały Rady Miasta nie wynika, że Dyrektor posiada umocowania do wystawiania we własnym imieniu tytułów wykonawczych za pobyt w "A". Sporny tytuł wykonawczy został wystawiony przez Dyrektora "A" w imieniu własnym, czego dowodzi oznaczenie wierzyciela w tytule – [...] W. ul. [...] (pieczęć podłużna) oraz treść pieczęci urzędowej w poz. 45. Opłaty za pobyt w [...] są dochodami gminy na podstawie art. 54 ust. 1 u.s.g., gdyż do jednostek samorządu terytorialnego należą realizowane przez nie zadania wynikające z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co wskazano wyżej. Zdaniem Sądu, uprawnienia Dyrektora "A" są pochodne od uprawnień Prezydenta Miasta W., który reprezentuje Gminę W. i tylko w granicach zakreślonych art. 47 ust. 1 u.s.g. i treści pełnomocnictwa może działać za gminę kierownik jednostki organizacyjnej. Podobny pogląd wyraził tut. Sąd w wyroku z dnia 20 maja 2011 r. o sygn. akt III SA/Gl 1943/10, a skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela zajęte stanowisko. Z przedłożonego pełnomocnictwa jednoznacznie wynika, że Dyrektor "A" działa nie we własnym imieniu ale w imieniu Gminy, co nie upoważnia go do wystawiania tytułów wykonawczych we własnym imieniu. Nie jest wierzycielem a jednostką organizacyjną gminy, którą reprezentuje Prezydent Miasta. Działa z upoważnienia Prezydenta Miasta do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności ma prawo do występowania w imieniu Gminy przed organami egzekucyjnymi. Oznacza to, że ma prawo do dokonywania w jego imieniu czynności w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z uwagi na treść art. 11a ust. 1 pkt 1 u.s.g., który stanowi, że prezydent miasta jest organem gminy - tytuł wykonawczy - jednostki organizacyjne Urzędu Miejskiego W. wystawiają w jego imieniu. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie prawidłowy tytuł wykonawczy winien posiadać pieczęć nagłówkową lub wskazanie na Prezydenta Miasta W. jako wierzyciela oraz pieczęć urzędową (potocznie zwaną okrągłą) Prezydenta Miasta W., oraz podpis osoby upoważnionej do jego podpisania w imieniu Prezydenta. Sporny tytuł tych wymogów nie spełnia, gdyż opatrzony jest pieczęcią "A" oraz okrągłą pieczęcią z orłem i napisem [...], co powoduje, że jest wadliwy. W tym stanie rzeczy nie są zasadne zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 29 § 2, art. 1a pkt. 13 u.p.e.a. w zw. z art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Nie mogą odnieść także pożądanych skutków prawnych zarzuty dotyczące naruszenia § 17 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie tablic i pieczęci urzędowych oraz art. 27 b u.p.e.a. w związku z art. 2a pkt. 13 i art. 16 c ustawy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach urzędowych, albowiem przepisy te regulują jedynie kwestie związane z prawem do używania pieczęci urzędowych, zamawianiem ich w mennicy państwowej i posługiwaniem się pieczęcią na tytule wykonawczym. Z treści tych przepisów wynika jedynie, kto może posługiwać się okrągłą pieczęcią urzędową z wizerunkiem orła, (organy zresztą nie odnoszą się do kwestii, czy [...], może się posługiwać taką pieczęcią), jednakże nie można z nich wywieść, że prawo do posługiwania się pieczęcią jest równoznaczne ze statusem wierzyciela uprawnionego do wystawienia spornego tytułu wykonawczego. Sąd podzielił także stanowisko organu nadzoru w zakresie pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia art. 19 § 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej w związku z art. 42 ust. 5, art. 41 ust. 3, ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, że są one całkowicie chybione, gdyż w zaskarżonych postanowieniach nie wskazano, że organem uprawnionym do prowadzenia egzekucji należności za pobyt w [...] jest Prezydent m. [...] W. Podstawą zwrotu tytułu wykonawczego nie był art. 19 § 2 u.p.e.a., lecz uznanie, że został on wystawiony przez nieuprawnionego wierzyciela. Zwracając tytuł wykonawczy organ egzekucyjny nie naruszył art. 27 § 1 pkt 1 i 7 oraz art. 29 § 2 u.p.e.a. Strona nie wskazała na czym ma polegać naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a., w związku z czym Sąd nie może się do tego zarzutu odnieść. Sąd zapoznał się również z załącznikami dołączonymi do skargi, jednakże poglądów tam zaprezentowanych nie podziela. Natomiast przedłożone interpretacje prawa podatkowego – zdaniem składu orzekającego – nie mają dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia, dotyczą bowiem prawidłowości dokonywania rozliczeń z tytułu VAT co pozostaje bez wpływu na status wierzyciela w niniejszej sprawie. Podzielając zaś trafność poglądów wyrażonych w uzasadnieniu organu odwoławczego, co do braku uprawnienia do wystawienia tytułów wykonawczych przez skarżącą "A" - Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.