VII SA/Wa 675/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S. W. na dec[...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku S. W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. o.o. pozwolenia na budowę bocznicy kolejowej dla C. - odgałęziającej się rozjazdem nr [...] od toru 19 stacji PKP S. na terenie działek o nr ew. [..] w obrębie S.. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 157 § 2 K.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie powoduje wszczęcia postępowania nieważnościowego, a uruchamia jedynie tzw. postępowanie wstępne, w którym organ bada, czy zostało ono złożone przez podmiot posiadający legitymację do żądania wzruszenia danej decyzji tj. stronę postępowania. Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojecie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym), który, jako przepis szczególny względem art. 28 K.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ wskazał, że S. W. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], a mając na uwadze fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w sprawie, stwierdził, że należy na nowo ustalić krąg jego stron. S. W. jest współwłaścicielem działek o nr ew. [..] (Akt notarialny - Repertorium A nr [...], oraz Akt notarialny - Repertorium A nr [...]. Organ stwierdził, że z charakteru przedmiotowej inwestycji nie wynika, aby powodowała ona - jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości, czy też ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr ew. [...] .Wskazał, że zarzuty dotyczące hałasu związanego z korzystaniem z kwestionowanego obiektu mogą świadczyć co najwyżej o posiadaniu przez S. W. interesu faktycznego, nie zaś interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. W tej mierze organ przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08, w którym Sąd stwierdził "(...) nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącego należy zatem rozpatrywać w kontekście przedstawionego wyżej interesu faktycznego (...). Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego". (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Dalej organ stwierdził, że z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczenia dostępu S. W. do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej. Projektowane obiekty nie pozbawiają działek nr ew. [..] dostępu do światła słonecznego oraz nie wpływają na warunki ochrony przeciwpożarowej obiektów usytuowanych na działkach S. W. Planowane przedsięwzięcie nie narusza również prawa własności do działek nr ew. [...]. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie emituje pól elektromagnetycznych (rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów - Dz. U. 2003 r. Nr 192, poz. 1883 ze zm.) oraz nie narusza stosunków wodnych regulowanych ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Przedsięwzięcie to nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - Dz. U. z 2005 r. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). W konkluzji organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] (znak: [...]), złożył podmiot nie posiadający przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W związku z tym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Wojewody [...] z dnia [..] sierpnia 2006 r. Natomiast podnoszone w rozpatrywanym wniosku merytoryczne zarzuty dotyczące prawidłowości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] (znak: [...]) pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Merytoryczna ocena poprawności decyzji administracyjnej może bowiem mieć miejsce wyłącznie w toku wszczętego postępowania nieważnościowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] W uzasadnieniu organ powtórzył argumentację przywołaną w rozstrzygnięciu z dnia [...] listopada 2010 r. uznając, po ponownej analizie akt sprawy, że argumenty podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dają podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do twierdzeń S. W. zaprezentowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że interes prawny uzasadniający jego udział w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym wynikał z treści przepisu art. 5 Prawa budowlanego, organ wyjaśnił, że w powyższym przepisie została sformułowana ogólna zasada prawa budowlanego, która następnie podlega skonkretyzowaniu w dalszych przepisach Prawa budowlanego oraz rozporządzeniach wydawanych na jego podstawie. Zatem z unormowania przepisu art. 5 Prawa budowlanego interes prawny może wynikać tylko i wyłącznie w sytuacji jednoczesnego powołania się na unormowanie konkretnej normy szczegółowej. Organ stwierdził, że z uwagi na bardzo ogólny charakter przepisu art. 5 Prawa budowlanego, komentowane unormowanie nie może samo w sobie statuować interesu prawnego, który uzasadniałby udział konkretnego podmiotu w danym postępowaniu administracyjnym. Odmienne założenie byłoby niezgodne z ratio legis przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, którego wprowadzenie do systemu prawa było motywowane właśnie potrzebą wąskiego podejścia do kwestii ustalania katalogu stron postępowań w sprawach dotyczących pozwoleń budowlanych. Dalej organ wskazał, że legitymacji procesowej do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie można wywodzić również z powołanego przez S. W. przepisu art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Powyższe unormowanie jest regulacją prawa cywilnego, w związku z czym jego naruszenie może być dochodzone wyłącznie w ramach cywilnego postępowania. Organy administracji publicznej nie są powołane do dokonywania ocen dotyczących cywilnych stosunków prawnych. Organ stwierdził, że merytoryczne [...] (znak: [...]) nie mogły zostać uwzględnione, gdyż merytoryczna ocena decyzji administracyjnej może mieć miejsce wyłącznie w ramach wszczętego postępowania administracyjnego. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. W. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. oraz art. 30 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi wskazał na szereg rażących naruszeń prawa, którymi obarczona jest decyzja udzielająca pozwolenia na budowę. Skarżący podał m.in., że do pozwolenia na budowę nie przeniesiono warunków z ostatecznej decyzji Burmistrza miasta S. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dopuszczalności realizacji przedsięwzięcia, wbrew art. 56 ust. 9, obowiązującej wówczas ustawy Prawo ochrony środowiska, przez co zostało ono naruszone, a związku, z czym zgodnie z art. 11 tej ustawy decyzja podlega unieważnieniu. Wskazał również, że decyzję wydano bez sprawdzenia zgodności projektu budowlanego bocznicy z ustaleniami obowiązującego w dniu wydania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., wbrew art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] zaniechał rzetelnego wyjaśnienia sprawy co spowodowało wydanie pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę powoduje dla niego liczne uciążliwości, gdyż smród i hałas z przedmiotowej inwestycji rozprzestrzeniają się na jego nieruchomość i działki sąsiednie. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego stanowi, że obiekt należy projektować i budować zgodnie nie tylko z przepisami budowlano- technicznymi, ale zapewniając również poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zarówno art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jak i art. 28 pkt 2 Prawa budowlanego mogą mieć zastosowanie wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, które jest odrębnym postępowaniem. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawową kwestią, jaką należało w niniejszej sprawie rozpatrzyć, to kwestia legitymacji skarżącego, jako strony postępowania administracyjnego. Organy nadzoru odmówiły skarżącemu przymiotu strony i w konsekwencji odmówiły wszczęcia na jego wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [..] sierpnia 2006 r., nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. o.o. pozwolenia na budowę bocznicy kolejowej dla C. - odgałęziającej się rozjazdem nr [...] od toru [...] stacji PKP S. na terenie działek o nr ew. [...] w obrębie S. Zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej można wszcząć m.in. na żądanie strony. W związku z tym, jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, jeżeli podmiot składa żądanie przeprowadzenia postępowania nieważnościowego, to organ nadzoru w pierwszej kolejności zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. winien ustalić, czy taka osoba ma przymiot strony w takim postępowaniu. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale istnienie przepisu prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować interes danego podmiotu, jako "interes prawny". Stwierdzić trzeba, iż krąg podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę został uregulowany w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższy przepis stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej regulacji pojęcia strony zawartej w art. 28 K.p.a., ustawodawca zawęził krąg uczestników występujących w sprawach o udzielenia pozwolenia na budowę tak, aby usprawnić i przyspieszyć proces inwestycyjny przez eliminację z postępowania podmiotów mogących ewentualnie występować z wnioskami zmierzającymi do zakwestionowania decyzji pozwalających na budowę. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny, jako strona postępowania. Zatem stwierdzenie naruszenia obiektywnego interesu prawnego stanowi warunek wstępny wszczęcia postępowania. Ten wymóg wykazania istnienia interesu prawnego strony domagającej się wszczęcia postępowania dotyczy nie tylko postępowania zwykłego, ale i postępowań nadzwyczajnych, takich jak np. o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 431/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 r, sygn. akt II SA/Wa 470/08). Treść przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawiera definicję legalną pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu", przez który zgodnie z tą normą prawną należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Analizując powyższą normę koniecznym jest sięgnięcie do szczegółowych przepisów prawnych w tym norm techniczno-budowlanych. Stwierdzić trzeba, iż pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. W warunkach niniejszej sprawy, w której skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzające projekt budowlany przede wszystkim wskazał na przekroczenie dopuszczalnych norm poziomu hałasu zatwierdzonej inwestycji na obszarze oddziaływania obiektu, który rozciąga się na działki o numerach ewidencyjnych [..], stanowiące jego własność. Skarżący przedstawił organom jednoznaczne swoje stanowisko, z czego wywodzi swój interes prawny do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym. Organy obu instancji nie poczyniły właściwych w tej mierze ustaleń, mając na względzie przepisy prawa materialnego, a to: rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 178, poz. 1841), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 stycznia 2002 r. w sprawie wartości progowych poziomów hałasu dopuszczalnych poziomów hałasu (Dz.U. Nr 8, poz. 81). Organ pierwszej instancji stwierdził jedynie, że zarzuty dotyczące hałasu związanego z korzystaniem z kwestionowanego obiektu mogą świadczyć co najwyżej o posiadaniu przez S. W. interesu faktycznego, nie zaś interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Natomiast organ odwoławczy podzielił w tej mierze stanowisko organu pierwszej instancji. Nadto organy ustaliły, że z charakteru przedmiotowej inwestycji nie wynika, aby powodowała ona - jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości, czy też ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr ew. [...]. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczenia dostępu S. W. do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej. Projektowane obiekty nie pozbawiają działek nr ew. [...] dostępu do światła słonecznego oraz nie wpływają na warunki ochrony przeciwpożarowej obiektów usytuowanych na działkach S. W. Planowane przedsięwzięcie nie narusza również prawa własności do działek nr ew. [...]. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie emituje pól elektromagnetycznych (rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów - Dz. U. 2003 r. Nr 192, poz. 1883 ze zm.) oraz nie narusza stosunków wodnych regulowanych ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Przedsięwzięcie to nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - Dz. U. z 2005 r. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Natomiast, co się tyczy oddziaływania związanego z hałasem to w ogóle nie poczyniły w tej mierze żadnych ustaleń, czym naruszyły przepisy o postępowaniu. Tak jak już wcześniej powiedziano, podstawę do takich ustaleń, powinny stanowić przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 stycznia 2002 r. w sprawie wartości progowych poziomów hałasu dopuszczalnych poziomów hałasu. Podnieść należy, że w aktach administracyjnych znajduje się raport oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia budowy przedmiotowej bocznicy kolejowej, zawierający sprawozdanie z przewidywanych wielkości emisji wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, w tym m.in. emisji hałasu oraz pomiaru poziomu hałasu emitowanego do środowiska. Dowód ten nie został ocenione przez organy i nie poczyniono w oparciu o niego ustaleń, które by pozwoliły na jednoznaczną ocenę, czy budowa przedmiotowej bocznicy kolejowej, będzie negatywnie oddziaływać w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, na działki skarżącego. Wskazać należy, że wszelkie rozważania dotyczące rozstrzygnięcia powinny być poczynione w uzasadnieniu decyzji. Przede wszystkim rolą uzasadnienia jest między innymi wskazanie, na jakiej podstawie została podjęta decyzja oraz pomoc w kontroli jej trafności. Uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno składać się z dwóch elementów: uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego. Uzasadnienie faktyczne dotyczy okoliczności faktycznych i powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne to po prostu wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Zwrócić należy uwagę na okoliczność, że uzasadnienie prawne różni się od powołania podstawy prawnej tym, że w uzasadnieniu organ tłumaczy, dlaczego zastosował dany przepis oraz przytacza treść tego przepisu. Natomiast w powołaniu podstawy prawnej organ tylko wskazuje przepis prawa na mocy, którego wydał decyzję, przez podanie jego metryki. Celem uzasadnienia prawnego jest ocena stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wskazanie związku między tą oceną a osnową decyzji administracyjnej. Wszystkich tych elementów uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia i tym samym uniemożliwia dokonania kontroli legalności tej decyzji. Powyższe wskazuje, że organ w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu, w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a., jak również art. 107 § 3 K.p.a. oraz dopuścił się obrazy zasad postępowania administracyjnego sformułowanych w art. 7, art. 8 i 9 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy wziąć pod uwagę wskazówki zawarte w powyższym uzasadnieniu oraz dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, a w szczególności dopuścić dowód z raportu oddziaływania na środowisko, a następnie ocenić, czy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 p.p.s.a. oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 433 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.