II SA/Wr 673/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Protokolant Marlena Wiktor, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi B. G.-K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] ([...]) Burmistrz K., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 104 kpa oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), ustalił na rzecz B. .-K. i M.K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie ze zmianą konstrukcji dachu budynków istniejących na budynek usługowo-mieszkalny na działkach nr[...],[...]k.m.[...] w obrębie miejscowości K., gm. K. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy zawierał elementy, które zostały określone w art. 52 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na przedmiotowym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona przez Burmistrza K. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, iż brak jest przeszkód do realizacji inwestycji określonej we wniosku inwestora. W trakcie postępowania dokonano uzgodnień wynikających z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do powyższej decyzji dołączono jako załącznik nr [...] mapę w skali 1:500, na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Odwołanie od tej decyzji złożyła B. K.-M., właścicielka nieruchomości sąsiadującej z terenem zainwestowania. Zarzuciła, że przedstawione w decyzji warunki dla planowanej inwestycji będą uniemożliwiać bądź utrudniać użytkowanie i utrzymanie nie tylko jej budynku, ale również budynku planowanego do przebudowy. Nadbudowa przylegającego do jej działki budynku z kalenicą wyższą niż ma jej budynek może pociągać za sobą konieczność przebudowy niektórych elementów budynku odwołującej się, np. komina. Zdaniem wnoszącej odwołanie, geometria dachu niższego budynku nie powinna ulec zmianie, gdyż odprowadzanie wody z rynien i rur spustowych na tym fragmencie dachu byłoby niemożliwe bez przebudowy elementu dachu budynku odwołującej się, a w okresie zimy między dachami zalegałby śnieg. B. K.-M. oświadczyła, że nie wyraża zgody na to, by jakiekolwiek elementy budynku, np. okapy, realizowane na działkach sąsiednich przekraczały granice działek. Jej zdaniem istnieje problem dojazdu od strony podwórka nie tylko do budynku, dla którego ustala się warunki zabudowy, ale też do innych budynków sąsiadujących z drogą gminną. Kwestia skuteczności wniesienia odwołania od tej decyzji przez B.K.-M. rozstrzygnięta została prawomocnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1742/09. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzje w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przytoczywszy art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 63 § 3 i art. 64 § 1 kpa, podniósł, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został podpisany tylko przez jedną z osób go składających, a ponadto na dołączonej do wniosku kopii nie określono obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. W ocenie organu II instancji, pomieszczone we wniosku ogólnikowe sformułowanie, iż brak jest negatywnego wpływu na środowisko, nie wypełnia dyspozycji art. 52 ust. 2 pkt 2c cytowanej ustawy, gdyż wniosek winien zawierać dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wskazując na powyższe Kolegium stwierdziło, że decyzja oparta na tak ułomnym wniosku nie mogła się ostać i dlatego zasadne jest jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a organ ten ponownie sprawę rozpoznając winien wskazane braki, z udziałem wnioskodawców, usunąć. Powołując się na § 3 ust. 1 i 2, § 2 pkt 5 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodziło, iż z powyższego wynika, że integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy winny być dwa załączniki, a w niniejszej sprawie decyzja zawiera tylko jeden załącznik, to jest mapę z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Brak jest natomiast analizy opisowej i graficznej, choć powinny być załącznikami do decyzji, co również sprawia, że decyzja nie może się ostać. Na powyższą decyzję B. G.-K. i M. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji "poprzez utrzymanie w mocy uchylonej decyzji Burmistrza K. z dnia [...] (nr[...]), względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w O. oraz o zasądzenie "do uczestnika postępowania B. K.-M. na rzecz skarżących B. G.-K. i M. K. kosztów postępowania według norm przepisanych i według spisu kosztów złożonych na rozprawie". Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie art. 63 § 3 i art. 64 § 2 kpa – przez błędne zastosowanie w sytuacji, kiedy przepisy te dotyczą braku podpisu osoby uprawnionej w ogóle, a nie kiedy na piśmie figuruje podpis jednego ze współmałżonków, który reprezentuje siebie i działa na rzecz drugiego małżonka, także w charakterze jego przedstawiciela, a także kiedy przepisy te wskazują, że brak ewentualnego podania adresu jest przeszkodą w rozpatrzeniu wniosku, jeżeli nie można go ustalić w inny sposób, w sytuacji kiedy do wniosku załączone były wypisy i wyrysy, a także dokumentacja projektowa, z których to dokumentów adres wynikał; 2) naruszenie art. 27, art. 36 § 2 i nast. krio – poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że jeden z małżonków nie może samodzielnie reprezentować i działać na rzecz obydwojga małżonków; 3) naruszenie art. 52 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez przyjęcie, że wskazany we wniosku "brak wpływu na środowisko" narusza postanowienia ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, skoro ustawa ta stanowi, że "wniosek winien zawierać dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko". Zdaniem skarżących, można zatem przyjąć, że w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. prawnie dopuszczalne są tylko te inwestycje, które negatywnie wpływają na środowisko, a jeżeli inwestycja nie wpływa na środowisko, to jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawnie zakazana; 4) naruszenie § 2, § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez zastosowanie powołanych aktów prawnych w sytuacji, w której nie mają one zastosowania, a także w sytuacji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy; 5) naruszenie art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na zarzutach faktycznych i prawnych, których nigdy nie podnosiła B. K.-M., a także poprzez uwzględnienie odwołania uczestnika postępowania, które to odwołanie nie spełniało przesłanek ustawowych, gdyż powinno ono "zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie"; 6) naruszenie art. 6 kpa – poprzez działanie i orzekanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa; 7) naruszenie art. 7 kpa – poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 8) naruszenie przepisów regulujących kwestię doręczeń w postępowaniu administracyjnym; 9) błędne ustalenia faktyczne w zakresie stwierdzonych rzekomych wad lub naruszeń prawa zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt II OW 61/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do rozpoznania niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), a także wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 tej ustawy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Przepis art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, (...) wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 60 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (...) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl ust. 4 tego artykułu, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Po myśli art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 56 cytowanej wyżej ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozporządzenie to określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W myśl § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Wedle § 2 pkt 5 cytowanego rozporządzenia, przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Stosownie do § 9 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3). Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (ust. 4). W myśl art. 63 § 3 kpa, podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Według przepisu art. 64 § 1 kpa, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Wedle zaś § 2 tego artykułu, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z akt administracyjnych organu I instancji wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie została złożony przez B. G.-K.i M. K. We wniosku tym wskazano adres inwestora, jednak widnieje na nim podpis tylko jednej osoby. Stosownie do przytoczonego wyżej przepisu art. 63 § 3 kpa, podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez każdą z wnoszących osób, nawet jeżeli wnoszącymi podanie są małżonkowie. W postępowaniu administracyjnym nie ma domniemania, że jeden ze współmałżonków jest z mocy prawa upoważniony do reprezentowania drugiego małżonka bez stosownego upoważnienia, tym bardziej, że – abstrahując od realiów niniejszej sprawy – interesy poszczególnych małżonków mogą być sprzeczne. Przywołane w skardze przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego również upoważnienia takiego nie dają. Tak więc w sytuacji, gdy we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wnioskodawcy wskazali prawidłowo swój adres, ale tylko jeden z nich wniosek ten podpisał, to zastosowanie miał tu przepis art. 64 § 2 kpa, zgodnie z którym organ administracyjny zobligowany był do wezwania usunięcia braków podania w trybie i terminie w przepisie tym wskazanym. Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z powyższą kwestią zauważyć wypada, że organ II instancji nie twierdził, iż w złożonym podaniu nie wskazano adresu, więc nie musiał ustalać go na podstawie wypisów, wyrysów, bądź dokumentacji projektowej, natomiast na podstawie jedynego złożonego na wniosku podpisu można jedynie domyślać się, którego z wnoszących podanie jest to podpis. Był to więc brak istotny, chociaż nie dyskwalifikujący wniesione podanie, gdyż podlegał usunięciu. Zgodzić się też należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w O., że w odniesieniu do wpływu inwestycji na środowisko dane zawarte we wniosku były niewystarczające, bowiem w kwestii tej w podaniu poprzestano na wpisaniu tylko jednego słowa: "Brak". Jeżeli zatem, jak wywodzą skarżący w skardze, planowana inwestycja nie wpływa na środowisko, to nie jest wystarczające podanie w punkcie dotyczącym danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko tak lapidarnego określenia, bowiem nie wynika nawet z niego jednoznacznie, czego brakuje. Podkreślić należy, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji powinien zawierać dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko także w sytuacji, gdy inwestycja ta nie ma wpływu na środowisko. Musi to jednak wynikać wyraźnie z treści wniosku i nie może ograniczać się do lapidarnego określenia "Brak". Trafnie ponadto organ odwoławczy wskazał, że stosownie do § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać jako załączniki wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, zarówno w formie opisowej, jak i graficznej. Tymczasem decyzja organu I instancji załączników takich nie posiada, co świadczy o jej wadliwości. Podkreślić przy tym wypada, że wbrew stanowisku wyrażonym w skardze, przepisy § 2, § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Wskazane wyżej uchybienia, których dopuścił się organ I instancji były istotne i miały wpływ na wynik sprawy, dlatego w pełni uzasadniały podjęcie przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 kpa, w brzmieniu obowiązującym w dniu 4 marca 2009 r., decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Uchybień tych bowiem organ odwoławczy nie mógł usunąć we własnym zakresie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w istocie merytorycznie nie rozpoznawało odwołania uczestniczki postępowania, lecz uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ z przyczyn innych niż podnoszone w odwołaniu. Niemniej jednak zauważyć wypada, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do decyzji o warunkach zabudowy przepis art. 53 ust. 6 nie ma nawet odpowiedniego zastosowania. Mając na względzie fakt, że – jak już wyżej stwierdzono – organ odwoławczy z uwagi na stwierdzone uchybienia prawidłowo podjął rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 kpa, za nietrafne uznać należy także pozostałe zarzuty podnoszone w skardze, w tym naruszenia art. 6 i art. 7 kpa, przy czym ustalenia faktyczne Kolegium w zakresie stwierdzonych wad i naruszeń prawa dokonanych przez organ I instancji w żadnym stopniu nie były błędne. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje też kwestia naruszenia przepisów regulujących zagadnienie doręczeń w postępowaniu administracyjnym. W tym stanie rzeczy – stosownie do art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skarga podlegała oddaleniu.