II SO/Wa 68/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. S. z dnia 24 sierpnia 2010 r. o wymierzenie grzywny Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego za nieprzekazanie skargi z dnia 16 marca 2009 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (sygn. akt II SA/Wa 2049/11) postanawia - wymierzyć Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywnę w wysokości 4.000 zł (cztery tysiące złotych). W dniu 24 sierpnia 2010 r. Z. S. złożył osobiście w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie wniosek o wymierzenie m.in. Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu niewykonania przez organ obowiązku określonego w art. 54 § 2 powołanej ustawy dotyczącego skargi z dnia 16 marca 2009 r. Skarga z dnia 16 marca 2009 r., nazwana pozew o stwierdzenie nieważności decyzji wypowiadającej stosunek pracy wniesiona do Sądu Rejonowego [...], przekazana została przez Sąd Rejonowy [...] Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, przy piśmie z dnia 14 lipca 2010 r. nr [...] przesłał Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zgodnie z art. 54 P.p.s.a., kopię pozwu z dnia 16 marca 2009 r. oraz kopię postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. celem podjęcia stosownych działań. Pismo Sądu doręczone zostało organowi w dniu 20 lipca 2010 r. Skarga z dnia 16 marca 2009 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę przekazana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 9 września 2011 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej). W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowań administracyjnych oraz przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawach ze skarg Z. S.. Minister stwierdził, że nie był związany pismem WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r. przekazującym kopię skargi z dnia 16 marca 2009 r. bowiem wiążąca była dla niego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego. Minister podał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1683/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. S. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2008 r. Skarga z dnia 16 marca 2009 r. na decyzję Ministra z dnia [...] października 2008 r. jest bezprzedmiotowa ze względu na powagę rzeczy osądzonej. Organ podał też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 436/10 odrzucił skargę skarżącego na decyzję Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], w sprawie wypowiedzenia stosunku pracy. W ocenie organu, wniosek o wymierzenie grzywny jest próbą wykorzystania każdej formalnej możliwości doprowadzenia do uchylenia skutków decyzji Rektora [...] z dnia [...] października 2005 r. wypowiadającej skarżącemu stosunek pracy. Taką formalną możliwością stało się w ocenie organu pismo WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszy wniosek, sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 P.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny. Na przyjęcie tylko dyscyplinującego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 P.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 P.p.s.a. stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a." w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2005, s. 259). Przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie przekazał Sądowi w niniejszej sprawie skargi wraz z odpowiedzią i aktami w terminie określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a., a zatem ustawowy obowiązek nie został przez organ w terminie wykonany. Skarga Z. S. z dnia 16 marca 2009 r. (zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą akt II SA/Wa 2049/11) złożona została do organu w dniu 20 lipca 2010 r. (data wpływu skargi przekazanej Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego przez WSA w Lublinie, [...]). Ostatnim dniem na nadesłanie skargi, odpowiedzi i akt był dzień 19 sierpnia 2010 r. Skarga przekazana została przez organ do Sądu w dniu w dniu 9 września 2011 r., a zatem z ponad 12-miesięcznym uchybieniem ustawowego terminu. W ocenie Sądu, podane przez organ przyczyny opóźnienia, tj. toczące się wcześniej w sprawach skarżącego postępowania sądowoadministracyjne, w tym postępowanie zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1683/08, jak również argumenty w postaci dokonania przez organ oceny zasadności skargi z dnia 16 marca 2009 r. nie usprawiedliwiają opóźnienia i nie uzasadniają oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny. Do obowiązków organu należy przekazanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wypełnienia tego obowiązku ustawodawca nie uzależnił od poglądu organu, co do zasadności, czy dopuszczalności skargi. Ocena, czy skarga jest dopuszczalna należy do wyłącznej kompetencji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Również motywy działania skarżącego, na które powołuje się organ, pozostają bez wpływu na obowiązek organu, określony w art. 54 § 2 P.p.s.a. W związku z nienadesłaniem w ustawowym terminie przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi z dnia 16 marca 2009 r. wraz z aktami i odpowiedzią, Sąd stwierdził, że zaszła podstawa do wymierzenia organowi grzywny. Wymierzając grzywnę w wysokości 4.000 zł Sąd wziął pod uwagę argumenty powołane w odpowiedzi na wniosek oraz okres przekroczenia ustawowego terminu. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim wyniosło, zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2010 r. (M.P. Nr 11, poz. 120) 3.224,98 zł (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a., wymierzył grzywnę w wysokości 4.000 zł (cztery tysiące złotych).