II OSK 1644/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Wojewody Warmińsko-Mazurskiego i W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 188/10 w sprawie ze skargi [...] Parku Krajobrazowego w K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę – umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi kasacyjne Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 188/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi Mazurskiego Parku Krajobrazowego w K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę – umorzenia postępowania odwoławczego w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt II orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Jak wynika z akt sprawy, B. i W. B. wnioskiem z dnia 27 października 2009 r. wystąpili do Starosty Piskiego o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego i szczelnego szamba na działce nr geod. [...] w obrębie geod. I. gmina R. Starosta Piski decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Pismem z dnia 13 listopada 2009 r. dyrektor Mazurskiego Parku Krajobrazowego w K. wniósł do Wojewody Warmińsko-Mazurskiego odwołanie od decyzji Starosty Piskiego z dnia [...] listopada 2009 r. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, iż kluczowym dla określenia podmiotów będących stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest określenie obszaru oddziaływania obiektu. Zdaniem Wojewody wnoszący odwołanie nie wskazał żadnej nieruchomości będącej we władaniu Mazurskiego Parku Krajobrazowego w Krutyni, której zagospodarowanie może być ograniczone w związku z inwestycją. Organ wskazał, że posiadany materiał dowodowy uzasadnia tezę, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji ogranicza się do działki o nr geod. [...] w obrębie I., stanowiącej własność inwestorów. W decyzji podniesiono również, że zawarta w odwołaniu informacja o toczącym się postępowaniu w sprawie zakwestionowania decyzji Burmistrza Rucianego Nida z dnia [...] lipca 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy pozostaje bez wpływu na możliwość wzruszenia decyzji Starosty Piskiego z dnia [...] listopada 2009 r. o pozwoleniu na budowę. Według Wojewody dopiero skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy stanowić może przesłankę do późniejszego wznowienia postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. wniosła osoba pełniąca obowiązki dyrektora Mazurskiego Parku Krajobrazowego w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 188/10, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że na gruncie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, przymiot strony należy badać na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu organy zobligowane były przeprowadzić analizę czy skarżący jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Rozważenia wymagały zatem dwie kwestie. Przede wszystkim czy strona skarżąca może udokumentować prawo własności, użytkowania wieczystego lub do bycia zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której znajduje się sporna inwestycja i czy inwestycja ta narusza jej uzasadnione interesy prawne. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy przeanalizował czy, a jeżeli tak, to w jaki sposób, planowana inwestycja wpłynie na otoczenie np. w zakresie emisji hałasu, czy też potencjalnego oddziaływania wytwarzanych zanieczyszczeń na wody powierzchniowe i gruntowe. Brak jest w uzasadnieniu decyzji analizy oddziaływania (immisje) planowanego przedsięwzięcia na działki sąsiednie, tzn. sąsiadujące bezpośrednio lub znajdujące się w pewnej odległości od nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja. Nie wyjaśniając wskazanych powyżej okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organ naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, że Mazurski Park Krajobrazowy jako strona w rozumieniu art. 28 k.p.a. postępowania odwoławczego miał zapewniony taki czynny udział w postępowaniu. Mimo że organ odwoławczy powołuje się ogólnie w uzasadnieniu decyzji na dowody, to z akt sprawy nie wynika, że strona mogła się z nimi zapoznać. Tymczasem obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy jest jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji. Nie ma również śladu potwierdzeń dokonywania jakichkolwiek czynności procesowych w sprawie, ani też powiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie przed wydaniem decyzji. Ponadto w ocenie Sądu nie uzasadniając należycie swojego stanowiska Wojewoda naruszył również art. 107 § 3 k.p.a., z którego wynika, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem w decyzji organu odwoławczego znajduje się jedynie lakoniczne stwierdzenie, mówiące, że posiadany materiał dowodowy uzasadnia tezę, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji ogranicza się do działki o nr geodezyjnym [...] w obrębie I., stanowiącej własność inwestorów. Wojewoda posługując się tym ogólnikowym stwierdzeniem nie wykazał w żaden sposób jakie dowody potwierdzają postawioną przez niego tezę, a to nie czyni zadość wymogom prawidłowego uzasadnienia decyzji. Nie może być tak, że organ powołuje się na dowody, które mają potwierdzać przyjętą przez niego tezę, zupełnie ich nie wskazując. Takie postępowanie powoduje także pogwałcenie podstawowej zasady przekonywania, zawartej w art. 9 k.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienie prawne orzeczenia nie może polegać tylko na powołaniu się przez organ wydający decyzję na treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Natomiast uzasadnienie faktyczne – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. – powinno zawierać przede wszystkim wskazanie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, które organ uznał za udowodnione. Wojewoda winien był przeprowadzić analizę okoliczności istotnych dla oceny interesu prawnego skarżącego, a uzasadniając swoje stanowisko powinien także odnieść się szczegółowo do argumentów zawartych w odwołaniu, dotyczących wskazanego przez stronę skarżącą interesu prawnego, zmaterializowanego przez nią w postaci art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2009 r. Nr 151, poz. 1220). W odwołaniu wskazano bowiem wyraźnie, że działka będąca miejscem przedmiotowej inwestycji położona jest w specjalnym obszarze ochrony siedlisk "[...]". Ponadto na rozprawie przed Sądem w dniu 28 kwietnia 2010 r. pełniąca obowiązki Dyrektora Mazurskiego Parku Krajobrazowego w K. wskazała, że wszystkie trzy siedliska przylegają bezpośrednio do działki, na której ma być prowadzona inwestycja. Podniosła też, że teren Parku Krajobrazowego obejmuje jezioro, działkę sąsiednią i działkę, na której ma być realizowana inwestycja. W ocenie Sądu przywołane ustalenia wskazują na braki postępowania wyjaśniającego organu II instancji. Organ odwoławczy nie przeanalizował, czy oddziaływanie planowanej inwestycji ograniczy się tylko i wyłącznie do obszaru działki, na której ma być realizowana inwestycja. Brak tych ustaleń spowodował, iż organ nie mógł prawidłowo ocenić czy stronie skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., Pismem z dnia 2 czerwca 2010 r. skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2010 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Wojewoda Warmińsko-Mazurski, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że Mazurskiemu Parkowi krajobrazowemu przysługuje w niniejszej sprawie przymiot strony, konsekwencja czego było uwzględnienie przez WSA w Olsztynie skargi wniesionej przez mazurski Park krajobrazowy i uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r.; 2. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez przyjęcie skargi Mazurskiego Parku Krajobrazowego do rozpoznania zamiast jej odrzucenia, z uwagi na fakt że została wniesiona przez nieuprawniony podmiot. W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku. Drugą skargę kasacyjną (pismo z dnia 9 czerwca 2010 r.), od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2010 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. B. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi Mazurskiego Parku Krajobrazowego i uchylenie decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, chociaż rozstrzygnięcie organu II instancji nie było dotknięte żadną z wad wymienionych w zaskarżonym orzeczeniu. W skardze kasacyjnej W. B. zarzucił również naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że Dyrektorowi Mazurskiego Parku Krajobrazowego przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, chociaż dyrektor Mazurskiego Parku Krajobrazowego nie wypełnił przesłanek wskazanych wspomnianym przepisem, a w szczególności nie wykazał w jakiej sposób planowana inwestycja może naruszać jego uzasadnione interesy prawne; 2. art. 105 ust. 4 pkt 1-5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) w zw. z art. 17 ust. 1 ww. ustawy oraz w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573) poprzez uznanie, że dyrektor Mazurskiego Parku Krajobrazowego w ramach powierzonych mu zadań mających na celu ochronę przyrody, mimo braku przepisów zabraniających przeprowadzenia planowanej inwestycji na terenie parku krajobrazowego – a tym samym braku uprawnień do interweniowania w ramach rzekomej ochrony przyrody – nadal ma interes prawny w uniemożliwieniu inwestorowi zrealizowania przedsięwzięcia, w związku z czym przysługuje mu prawo występowania w posterowaniu jako strona; 3. art. 64 pkt 3 Konstytucji RP przez pominięcie przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy treści wspomnianego przepisu, zgodnie z którym własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, ewentualnie o oddalenie skargi Mazurskiego Parku Krajobrazowego i utrzymanie w mocy decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw, mogących skutecznie podważyć zaskarżony wyrok, a w szczególności jego rozstrzygnięcie, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiada prawu. Powyższe stwierdzenie wskazuje, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części jest błędne, gdyż przekracza zakres jego rozstrzygnięcia. Sąd wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie mógł jednocześnie przyjąć, że zostały naruszone przepisy art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., gdyż w ten sposób przekroczył dopuszczalny zakres swego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w tej części, że organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a. i to powinno stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast w dalszej części uzasadnienia zaskarżanego wyroku Sąd przyjął już, że Mazurski Park Krajobrazowy w K. reprezentowany przez jego dyrektora, ma przymiot strony w sprawie, skoro naruszono zdaniem Sądu również przepisy art. 9 i 10 k.p.a. Tak przyjęty pogląd jest sprzeczny z wcześniejszym stanowiskiem, gdyż to organ powinien ponownie dokonać niezbędnych ustaleń stanu faktycznego, a nie Sąd, w celu ustalenia czy MPK reprezentowany przez jego dyrektora może mieć przymiot strony w tym postępowaniu. Zaskarżany wyrok należy więc rozumieć z powyższymi zastrzeżeniami, gdyż Sąd nie mógł przesądzić jednoznacznie o tym, że MPK ma przymiot strony w postępowaniu, skoro uznał, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych w sprawie z tym związanych. Jak wynika z powyższych wyjaśnień w ocenie Sądu kasacyjnego, zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd pierwszej instancji z uwagi na naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym nietrafne są zarzuty skarg kasacyjnych wskazujące na naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., gdyż naruszenie ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można też podzielić poglądu wyrażonego w skargach kasacyjnych, iż zaskarżanym wyrokiem został naruszony art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie. Bezspornym jest, że powyższy przepis ma zastosowanie przy ustalaniu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jednak nie do wszystkich podmiotów i w każdej sytuacji przepis ten należy stosować, tak jak to wynika ze skarg kasacyjnych. Autorzy skarg kasacyjnych najwyraźniej w swych rozważaniach nie uwzględnili art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego, który to przepis stanowi, iż przepisy Prawa budowlanego nie naruszają przepisów odrębnych. Przepisy odrębne wymienione w art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowią tylko przykładowe wyliczenie, o czym świadczy użyty tam zwrot: "a w szczególności". Tak więc do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego, w zależności od stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, należy również zaliczyć, jak w tym przypadku, ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), czy też np. ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) lub ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W związku z powyższym przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy tak interpretować w tej konkretnej sprawie, aby nie naruszyć przepisów ww. ustawy o ochronie przyrody. Z przedstawionych akt w niniejszej sprawie można wnosić, że realizacja przedsięwzięcia objętego decyzją Starosty Piskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. ma mieć miejsce na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, czemu również nie zaprzeczano w skargach kasacyjnych. Uzasadnione więc jest, że powyższa decyzja została również przesłana do Mazurskiego Parku Krajobrazowego w K., co prawda "do wiadomości", jednak organ wydający decyzję nie wyjaśnił, z którego przepisu obowiązującego prawa wynika taki obowiązek. Zawieszenie w decyzji klauzuli "do wiadomości", nie przesądza jednak o tym, kto jest stroną postępowania administracyjnego w danej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że parkiem krajobrazowym zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, kieruje a więc i reprezentuje na zewnątrz, dyrektor parku krajobrazowego. W zależności więc od tego, jak i gdzie ma być usytuowany budynek mieszkalny jednorodzinny, objęty decyzją Starosty Piskiego z dnia [...] listopada 2009 r., w stosunku do terenu należącego do Mazurskiego Parku Krajobrazowego (co powinien ustalić organ, którego uchylono decyzję zaskarżanym wyrokiem), nie można wykluczyć, że dyrektora MPK należy traktować jako zarządcę nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Parki krajobrazowe zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody są jedną z form ochrony przyrody. W parku krajobrazowym stosownie do art. 17 ww. ustawy mogą być wprowadzone określone zakazy i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, co wymaga też uwzględnienia przez organ przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Z faktu, że budowa budynku jednorodzinnego nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko oraz z tego, że ustawa o ochronie przyrody i rozporządzenie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie utworzenia Mazurskiego Parku Krajobrazowego, nie zakazują budowy takich obiektów, jaki jest przedmiotem tego postępowania, nie można wnioskować o kręgu podmiotów mających przymiot strony w tym postępowaniu. W uzasadnieniu decyzji Starosty Piskiego z dnia [...] listopada 2009 r. wspomniano tylko o obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]". W odwołaniu Dyrektora Mazurskiego Parku Krajobrazowego z dnia 13 listopada 2009 r. od ww. decyzji, wyraźnie wskazano, że "planowana inwestycja położona jest na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego i obszarze Natura 2000 "[...]" kod PLB 280008. Ponadto przedmiotowa działka nr [...] obrębu I. położona jest także w planowanym, ale obowiązującym specjalnym obszarze ochrony siedlisk "[...]" kod PLH 280013 (...)". Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniesiono się do kwestii położenia działki nr [...] w stosunku do terenów należących do Mazurskiego Parku Krajobrazowego i obszarów chronionych Natura 2000, podobnie jak w uzasadnieniach złożonych skarg kasacyjnych. Tymczasem z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2009 r., IV SA/Wa 2031/08 jednoznacznie wynika, że działka nr [...], na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, położona jest na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]" PLB 280008 oraz na projektowanym obszarze ochrony Natura 2000 "[...]" PLH 280013, które są objęte ochroną prawną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W związku z powyższymi wątpliwościami, Wojewoda Warmińsko-Mazurski ponownie rozpatrując odwołanie Dyrektora Mazurskiego Parku Krajobrazowego, powinien jednoznacznie ustalić położenie działki nr [...] w stosunku do obszarów chronionych przepisami ustawy o ochronie przyrody i w zależności od tego, interpretować przepisy art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego tak, aby zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy nie naruszyć przepisów odrębnych ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie narusza art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, jak to sformułowano w petitum skargi kasacyjnej W. B., gdyż ww. ustawa o ochronie przyrody jest właśnie jedną z ustaw, o których mowa w tym przepisie. W związku z powyższym sąd pierwszej instancji zaskarżanym wyrokiem, nie mógł również naruszyć art. 105 ust. 4 pkt 1-5 ustawy o ochronie przyrody, skoro nawet tego przepisu nie stosował podejmując zaskarżone orzeczenie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.