VI SA/Wa 210/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi B. T. i H. T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r. Urząd Patentowy RP (zwany dalej także "UP"), działając na podstawie art. 77 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 - zwanej dalej także "u.o.w.") w związku z art. 315 ust. 1 i 3 oraz art. 89 i 256 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., zwaną dalej także "P.w.p.") oddalił wniosek z dnia 6 kwietnia 2007 r. B. T. i H. T. z G. o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy nr [...] pt. "[...]", udzielonego na rzecz T. i K. Z. z W. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. (sprostowaną postanowieniami z dnia [...] lipca 2004 r. i [...] września 2004 r.), Urząd Patentowy RP, po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia 26 stycznia 1999 r. na podstawie art. 77 i art. 11 w zw. z art. 82 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości oraz art. 315 ust. 3 i art. 52 w zw. z art. 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - udzielił T. Z. i K. Z. prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. UP oddalił wniosek B. T. o unieważnienie prawa ochronnego na ww. wzór użytkowy (sprawa [...]). Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2006 r. (prawomocnym od dnia 8 lutego 2007 r.), wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2122/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. T. na powyższą decyzję. W dniu 11 kwietnia 2007 r. B. T. i H. T. złożyli wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy nr [...], udzielonego na rzecz T. Z. i K. Z. Interes prawny uczestnicy wywodzili z art. 22 Konstytucji w zw. z art. 95 ust. 2 P.w.p. oraz z art. 28 k.p.a. Wskazali, że konsekwencją wadliwie udzielonego prawa ochronnego na wzór użytkowy nr [...] może być roszczenie o naruszenie praw ochronnych w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą w spółce R. s.c. w G., podobnie jak w stosunku do B. T. prowadzącego indywidualna działalność gospodarczą w firmie R. B. T., przeciwko któremu złożono pozew w Sądzie Okręgowym w G., który jest właścicielem patentu nr [...] na wynalazek, udzielony dnia 3 czerwca 1997 r., a który dotyczy – zdaniem wnioskodawcy – tego samego rozwiązania co wzór użytkowy nr [...]. Uczestnicy, powołując się na treść art. 77 w zw. z art. 11 p.o.w. w zw. z art. 315 ust. 3 P.w.p., podnieśli zarzut braku nowości rozwiązania chronionego wzorem użytkowym nr [...] przedstawiając na tę okoliczność kilkanaście dokumentów stanowiących załączniki do wniosku. W odpowiedzi na ww. wniosek T. Z. i K. Z. w piśmie z dnia 21 czerwca 2007 r. wnieśli o oddalenie wniosku z powodu rozstrzygnięcia sprawy wcześniejszą ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. UP w sprawie [...] tego samego co do meritum wniosku wnioskodawcy B. T. oraz z powodu nieprzedłożenia żadnego nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji w powyższej sprawie ([...]), a także niewłaściwej podstawy prawnej wniosku oraz o dołączenie akt sprawy [...]. Ustosunkowując się do zarzutu braku nowości T. Z. i K. Z. podali, że żaden przedstawiony przez uczestników dowód nie podważa nowości rozwiązania. Po przeprowadzeniu rozprawy UP w dniu [...] września 2007 r. wydał - na podstawie art. 77 u.o.w. w zw. z art. 315 ust. 1 i 3 i art. 89 P.w.p. i art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 P.w.p. – decyzję, na mocy której oddalił wniosek uczestników o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy [...] (sprawa [...]) oraz przyznał skarżącym zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że uczestnicy wykazali swój interes prawny w unieważnieniu wzoru użytkowego nr [...] i podał, że rozwiązanie połączenia rurowego przedstawione w opisie wymienionego wzoru użytkowego ma cechy techniczne określone w zastrzeżeniu ochronnym niezależnym. Organ uznał, że zarzut braku nowości wzoru użytkowego [...] jest bezpodstawny. Jednocześnie organ przypomniał, że B. T. występował już z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy [...] i wniosek ten został oddalony decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2006 r., która jest prawomocna. Nadto wnioskodawcy nie przedstawili żadnego nowego dowodu, który UP nie byłby znany podczas rozpatrywania sprawy nr [...]. Organ wskazał także, że część dowodów przedstawionych przez wnioskodawców to dokumenty identyczne z dowodami ze sprawy [...]. Odnośnie zarzutu braku nowości organ stwierdził, że zarzut taki może zostać skutecznie postawiony, jeżeli wynika z porównania dwóch tylko rozwiązań: badanego i przeciwstawionego. W ocenie organu dokumenty przedstawione przez uczestników jako załączniki do wniosku nie podważają nowości wzoru użytkowego [...]. UP w szczególności podniósł, że "rozwiązania połączenia rurowego przedstawione przez wnioskodawców różni się od wzoru [...] tym, że nacięcia piłokształtne wykonane są na wewnętrznej powierzchni rury z tworzywa sztucznego, a nie na rurze stalowej, jak we wzorze [...], rura ta wsunięta jest w specjalnie ukształtowaną tulejkę stalową, która z kolei poprzez kołnierz stalowy połączona jest z rurą stalową". W konsekwencji organ uznał, że "sporny wzór jest nowym rozwiązaniem spełniającym wymogi art. 77 ustawy om wynalazczości, a wniosek o jego unieważnienie był niezasadny". W dniu 1 grudnia 2007 r. T. Z. i K. Z. jako skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem UP, skargę na decyzję z dnia [...] września 2007 r., zarzucając naruszenie art. 149 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 P.w.p. i wnosząc o uchylenie części decyzji odnośnie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, wskazanie właściwej podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji, ustalenie prawidłowej kwoty tytułem zwrotu kosztów postępowania i zasądzenie kosztów postępowania. W dniu 4 grudnia 2007 r. również B. T. i H. T., jako uczestnicy, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem UP, skargę na decyzję z dnia [...] września 2007 r., zarzucając naruszenie art. 77 § 1 i art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 11 w zw. z art. 16.3 u.o.w. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. , wydaną na podstawie art. 154 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., UP uwzględnił obie ww. skargi i uchylił w całości decyzję z dnia [...] września 2007 r. W uzasadnieniu organ, odnośnie zarzutów przedstawionych przez skarżących wskazał, że zarzut naruszenia przepisów k.p.a. i P.w.p. oraz k.p.c. jest niezasadny, bowiem organ związany jest podstawą prawną wniosku i zgodnie z art. 255 P.w.p. rozstrzyga w jej granicach, zaś wniosek jednoznacznie dotyczył unieważnienia prawa ochronnego. Za zasadny z kolei organ uznał zarzut, dotyczący ustalenia wysokości kwoty kosztów zastępstwa w odniesieniu do zwrotu kosztów jednego przejazdu pociągiem pełnomocnika skarżących i przyznał, że pominął koszt przejazdu pełnomocnika w jedną stronę. Nie był natomiast w ocenie organu uzasadniony zarzut, dotyczący zwrotu kosztów zastępstwa drugiego pełnomocnika, gdyż przepis stanowi, iż stronę przegrywającą obciąża się m. in. kosztami zastępstwa przez pełnomocnika, a nie pełnomocników. Odnośnie zarzutów przedstawionych przez uczestników w ich skardze, organ podał, iż nie uważa ich za w pełni uzasadnione, jednakże uchylił decyzję z dnia [...] września 2007 r. w całości, mając na względzie słuszny interes stron postępowania. W dniu 7 stycznia 2008 r. skarżący T. Z. i K. Z. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z dnia [...] grudnia 2007 r., zarzucając naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p. przez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne, w szczególności zaś podstawy prawnej i niewłaściwe przytoczenie przepisów prawa oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozpatrzenie skargi w granicach określonych skargą z dnia 5 listopada 2007 r. W uzasadnieniu skarżący podali, że nietrafne jest sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż organ związany jest podstawą prawną wniosku, gdyż w ocenie skarżących wniosek strony nie może być rozpatrywany wbrew przepisom obowiązującego prawa. Skarżący wskazali, że UP został poinformowany o fakcie wcześniejszego postępowania w sprawie i tym samym orzekając w przedmiocie meritum UP posiadał wcześniejsze prawomocne rozstrzygnięcie sprawy z dnia [...] czerwca 2005 r. Zdaniem skarżących decyzja po rozprawie przed UP winna była orzekać o odmowie wznowienia postępowania po ustaleniu, iż dostarczone materiały były już wcześniej rozpatrywane w sprawie, natomiast dodatkowe materiały nie zawierały dostatecznych dla znawcy danych, które umożliwiałyby stosowanie rozwiązania według wzoru [...]. Zdaniem skarżących uczestnicy nie mogli wbrew art. 256 ust. 3 P.w.p. wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrywanie sprawy, gdyż decyzja z 2005 r. uprawomocniła się z powodu przekroczenia terminu dla złożenia skargi, zaś uczestnicy złożyli identyczny co do istoty wniosek pod innym tytułem, ale faktycznie o ponowne rozpatrzenie sprawy wcześniej rozstrzygniętej prawomocną decyzją. Skarżący podnieśli, że UP nieprawidłowo dopuścił możliwość faktycznie rozpatrywania wielokrotnie tej samej sprawy na wniosek strony, bez przedstawiania nowych dowodów i ponownego otwarcia postępowania odwoławczego, którego termin wcześniej upłynął. Wedle skarżących wniosek uczestników winien był być z urzędu potraktowany jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i po rozprawie oddalony. Skarżący zarzucili również, że UP ogranicza im jako uprawnionym z prawa ochronnego możliwość obrony i dowolnego wyboru pełnomocników, poprzez uznanie tylko jednego pełnomocnika, zaś w kwocie kosztów według skarżących dodatkowo znalazł się błąd. W ich ocenie UP błędnie stosuje przepis art. 98 ust. 1 k.p.c., sprowadzając pojęcie przeciwnika do roli jednego pełnomocnika oraz niewłaściwie powołuje się na art. 98 ust. 2 k.p.c. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że art. 255 ust. 4 P.w.p., wprost stanowi, że UP rozstrzyga w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną, wskazaną przez wnioskodawcę. Rozpoznając powyższą skargę Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 czerwca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 185/08) uchylił zaskarżoną decyzję UP z dnia [...] grudnia 2007 r. choć z innych powodów, niż wskazanych w skardze. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie decyzją z dnia [...] września 2007 r. Urząd Patentowy oddalił wniosek B. T. i H. T. o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "[...]" udzielonego na rzecz T. i K. Z. i na powyższą decyzję wpłynęły dwie skargi, jedna autorstwa T. i K. Z. w dniu 3 grudnia 2007 r. natomiast druga – B. i H. T.z w dniu 6 grudnia 2006 r. Skargi te, skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zostały wniesione zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. za pośrednictwem Urzędu Patentowego i uruchomiły postępowanie przed sądem administracyjnym, co oznaczało, że z tą chwilą między skarżącym a organem, którego działanie zostało zaskarżone, został rozpoczęty spór o legalność zaskarżonego aktu lub czynności, który ma zostać rozstrzygnięty orzeczeniem sądu administracyjnego. Wskazując wytyczne co do dalszego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawowym obowiązkiem organu jest przekazanie sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi alternatywnie, zamiast przekazania skargi sądowi, skorzystać z nadzwyczajnych, wyjątkowych i wykonywanych w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego i niejako w zastępstwie tego sądu uprawnień autorewizyjnych przewidzianych wyłącznie w art. 54 § 3 p.p.s.a., czyli może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Po przekazaniu wyroku wraz z aktami administracyjnymi do organu, Urząd Patentowy wyznaczył termin rozprawy i wydał w dniu decyzję [...] grudnia 2008 r. na mocy której oddalił wniosek R. s.c. z G. przeciwko T. i K. Z. PPHU Z. z W. o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy Pt. "[...]". Organ i tym razem uznał, że rozwiązanie wzoru użytkowego nr [...] jest nowym i użytecznym rozwiązaniem technicznym dotyczącym budowy przedmiotu o trwałej postaci i tym samym spełniającym wymogi art. 77 i art. 11 w związku z art. 82 ustawy o wynalazczości. Podkreślił, że funkcjonalność rozwiązania tego wzoru użytkowego polega na jego cechach ułatwiających i obniżających koszty wytwarzania, gdy w połączeniu według wzoru [...] nie występuje złącze spawane rury stalowej z tuleją stalową na której osadzona jest rura PE. Nadto zastosowanie przewężonej metody obróbki plastycznej tzw. butelkowania końcówki rury stalowej, na której osadzona jest rura z PE daje korzyści wynikające z ułatwienia wytwarzania tego połączenia rur (i obniżenia kosztów wytwarzania). Na decyzję tę B. i H. T. wnieśli skargę do WSA w Warszawie, zarzucając UP naruszenie przepisów dotyczących procedury postępowania spornego oraz dotyczących prawa materialnego, a w szczególności naruszenie art. 3, 7,9,75 § 1,77 i 77 § 1, 78 i 78 §2, 84 i 107 k.p.a. oraz art. 77 i art. 11 w związku z art. 82 ustawy o wynalazczości z dnia 19 października 1972 r. Skarżący zarzucili Urzędowi błędną interpretację pojęcia "przedmiotu o trwałej postaci" podnosząc, że nie określenie w zastrzeżeniu patentowym stosunku długości zwalcowanej końcówki rury do średnicy rury powoduje, że "cyt. rozwiązanie nie przedstawia dostatecznego stopnia trwałości, ponieważ nie określa jednoznacznie elementów wchodzących w jego skład". Skarżący zarzucili ponadto Urzędowi, że wydał decyzje w oparciu o dowody z innego postępowania i pominął fakt występowania w sprawie osoby H. T., która nie brała udziału we wcześniejszym postępowaniu ([...]) o unieważnienie wzoru użytkowego [...]. Urząd brał pod uwagę dowód z prospektu firmy W., który występuje w aktach niniejszej sprawy [...] jako zał. Nr 6 i był również dowodem w sprawie [...]. Urząd Patentowy wnosił o oddalenie skargi, ponawiając argumentację merytoryczną zawartą w zaskarżonej decyzji, a w szczególności wskazując, że rozpatrywał zgłoszenie tego wzoru według zasad jakie stosuje dla wszystkich zgłoszeń wzorów użytkowych. Zgodnie z art. 2551 ust. 3 pkt 5 ustawy P.w.p. dowody uzasadniające stawiane zarzuty powinien przede wszystkim przedstawić Urzędowi wnioskodawca. Ocenił, że podstawowym dowodem dostarczonym przez wnioskodawcę na brak nowości rozwiązania według wzoru użytkowego [...] było rozwiązanie połączenia rurowego według katalogu firmy R. z 1993 r. i opinia biegłego dr inż. J. A., której - w zakresie porównania tego połączenia z połączeniem rurowym według wzoru [...]- Urząd nie podzielił. Art. 94 ust. 2 P.w.p., jako dotyczący zdolności ochronnej nie obowiązywał dla zgłoszenia wzoru [...] i wnioskodawca wiedział, że do oceny użyteczności (co stosowano również dla zgłoszeń rozpatrywanych zgodnie z ustawą na podstawie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1991 r.) bierze się pod uwagę znacznie uproszczone wykonawstwo. Wskazał, że stawiając zarzut braku użyteczności wzoru [...] wnioskodawca powinien przedstawić dowody dotyczące braku jakichkolwiek korzyści wynikających z wytwarzania końcówki rury stalowej metodą obróbki plastycznej, tzw. butelkowania. Takich dowodów nie tylko brak, ale również ich nie przedstawiono w skardze, ograniczając się jedynie do opisu wymagań dotyczących badań wyrobów wytwarzanych metodą obróbki plastycznej i kosztów wykonania matryc. Nie przedstawiono też szczegółowej analizy porównawczej pracochłonności, kosztów materiałowych i badań dla połączeń wykonanych metodą obróbki plastycznej i spawania, która to mogłaby dać ilościową ocenę opłacalności technologii wytwarzania. Niezależnie od tego organ wskazał, że dla każdego specjalisty w dziedzinie technologii metali jest oczywiste, że metoda obróbki plastycznej daje korzyści w stosunku do wytwarzania połączeń spawanych, co związane jest z uproszczeniem i ułatwieniem wykonawstwa. Co do zarzutów braku nowości, opartych na zeznaniach w Sądzie Okręgowym w G. uprawnionego K. Z., Urząd nie uznał za wiarygodny dowód jawnego stosowania rozwiązania według wzoru [...], ponieważ nie wynika z nich o jakie połączenie rurowe chodzi i czy to, o czym mówił i co pokazywał świadek przed dokonaniem zgłoszenia w Urzędzie Patentowym, zawierało wystarczające dla znawcy dane do stosowania tego rozwiązania. Organ uznał też za nietrafny zarzut niepowołania biegłego w celu opracowania opinii i wzięcia jej pod uwagę jako dowodu w sprawie. Uznał bowiem opinię biegłego dr inż. J. A. za wiarygodny dowód w sprawie i wziął ją pod uwagę przy ocenie nowości wzoru [...], zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Podkreślił, że uznanie dowodu i rozpatrywanie go nie oznacza, że Urząd ma obowiązek przyjąć wnioski tego dowodu jako decydujące o unieważnieniu prawa ochronnego. Uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona organ uznał zatem, że nie było potrzeby powoływania jeszcze jednego biegłego. Urząd nie zgodził się również z oceną biegłego specjalisty z zakresu maszyn, aparatury i urządzeń technicznych w części, która nie brała pod uwagę użyteczności rozwiązania według wzoru [...] przejawiającej się w uproszczonym wykonawstwie, wynikającej z różnic w budowie porównywanych połączeń. Rozpoznając przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 549/09) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd przypomniał i podkreślił, że UP był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 185/08.). Organ z tego obowiązku nie wywiązał się i dokonał rozstrzygnięcia nie tylko z rażącym naruszeniem art. 153 p.p.s.a., ale przede wszystkim zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., co spowodowało konieczność uznania jej za nieważną. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981 r., SA 895/81 (ONSA nr 1, poz. 47) zwrócił uwagę, że decyzja organu administracji państwowej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata). Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej, gdy zachodzi tożsamość obu spraw - co do przedmiotu rozstrzygnięcia i podmiotu pomiędzy tymi samymi stronami. Na gruncie rozpoznawanej sprawy zaszła także dodatkowa okoliczność, gdyż rozstrzygnięcie ostateczne Urzędu Patentowego zostało zaskarżone do Sądu administracyjnego i organ zamiast przekazać skargi do rozpoznania temu sądowi - dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy już przez niego rozpatrzonej, mimo wskazanych wyżej wytycznych Sądu tj. przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Uprawnienia autorewizyjne możliwe były - na zasadzie wyjątku - wyłącznie w sytuacji określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., czyli w sytuacji możliwości w zakresie swojej właściwości uwzględnienia skargi w całości. Urząd Patentowy nie zauważył, że na decyzję z dnia [...] września 2007 r. obie strony złożyły skargi : jedna autorstwa T. i K. Z., natomiast druga – B. i H. T. Innymi słowy, skorzystanie z uprawnień autorewizyjnych w ramach możliwości jakie daje art. 54 § 3 p.p.s.a., oznaczałoby wyłącznie uwzględnienie obu skarg, a nie wydanie kolejnej decyzji ostatecznej - w trybie nie znajdującym podstawy prawnej ani w P.w.p. ani w k.p.a. Urząd Patentowy pominął zatem wskazówki WSA, którymi był związany z mocy art. 153 p.p.s.a. i naruszył reguły określone w art. 54 § 3 p.p.s.a., które wskazał Sąd w wiążącym organ wyroku z dnia 12 czerwca 2008 r. Sąd, wydając wytyczne organowi wskazał, że w obrocie prawnym aktualna pozostaje decyzja UP z dnia [...] września 2007 r. - zaskarżona do Sądu skargami z 1 i 4 grudnia 2007 r. przez obie strony. Te skargi mają pierwszeństwo w merytorycznym rozpoznaniu przez Sąd administracyjny, o ile Urząd Patentowy prześle je do rozpoznania w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a. W dniu 29 grudnia 2010 r. UP wraz z odpowiedzią na skargę przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę B. T. i H. T. z dnia 3 grudnia 2007 r. (która wpłynęła do UP w dniu 6 grudnia 2007 r.) oraz wniósł o jej oddalenie uznając, że w świetle przedstawionych przez strony dowodów zarzut niespełnienia przez przedmiotowy wzór użytkowy wymogów art. 77 w związku z art. 11 u.o.w. jest bezzasadny, podobnie jak podnoszonych przez stronę przepisów art. 77 § 1, 7, 9, 124 § 2 K.p.a. oraz art. 77 w zw. z art. 11 i art. 16 ust. 3 u.o.w. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów UP wskazał, że rozpatrzył wszystkie dowody przedstawione przez wnioskodawcę i uprawnionego, zaznaczając, że zgodnie z art. 2551 ust. 3 pkt 5 P.w.p. mógł brać pod uwagę wyłącznie dowody wskazane przez strony, przy czym uznał, że ilość i zawartość była wystarczająca dla wyczerpującego zbadania sprawy. Podkreślił, że – wbrew twierdzeniom Skarżącego – podkreślając różnicę w budowie porównywanych połączeń organ nie stwierdził, że rowki są nacięte na rurze z tworzywa sztucznego, lecz w przeciwstawionym polaczeniu zęby na tulejce stalowej (w nie na rurze) stykają się rowkami na rurze z tworzywa sztucznego, a dwie łączone ze sobą rury – stalowa i z tworzywa sztucznego nie stykają się bezpośrednio ze sobą. Zaznaczył też, że dowody, które Urząd rozpatrywał w sprawie [...] o unieważnienie wzoru użytkowego nr [...], a przedstawione również w przedmiotowej sprawie, nie podważają nowości tego wzoru zgodnie z prawomocną decyzją Urzędu w sprawie [...]. Następnie w dniu 24 stycznia 2011 r. UP wraz z odpowiedzią na skargę przekazał skargę T. Z. i K. Z. z W. na skargę wniesioną w dniu 1 grudnia 2007 r. na decyzję UP z dnia [...] września 2007 r. – wnosząc o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko podkreślił, że zaskarżona decyzja została oparta na właściwej podstawie prawnej, gdyż ww. wystąpili z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. Połączenie rurowe [...], a nie z wnioskiem o wznowienie postępowania w innej sprawie, tj. w sprawie [...] zakończonej prawomocną decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2008 r., oddalającą wniosek B. T. o unieważnienie prawa ochronnego na w/wym. wzór użytkowy. Organ podkreślił, że UP rozpatrzył przedmiotową sprawę w granicach wniosku oraz w oparciu o podstawę prawną wskazaną we wniosku, do czego był zobligowany na podstawie art. 255 ust. 4 P.w.p. Pismem procesowym z dnia 20 lipca 2011 r. pełnomocnik Skarżących – rzecznik patentowy L. K. podtrzymała skargę na decyzję UP z dnia [...] września 2007 r. odmawiającą unieważnienia prawa ochronnego nr [...] wzoru użytkowego "[...]" podnosząc, że przedmiotowy wzór użytkowy w dacie zgłoszenia tj. w dniu 26 stycznia 1999 r. nie spełniał wymagań określonych w art. 77 i art. 11 u.o.w., tj. nie posiadał cech nowości i użyteczności, na co Skarżący przedstawili szereg dowodów w trakcie postępowania przez UP, a których to dokumentów Urząd Patentowy nie przeanalizował, a zwłaszcza nie porównał wzoru użytkowego [...] z konstrukcją W. Pełnomocnik podkreślił też, że przedmiotowy wzór użytkowy nie dotyczy "jakiegoś połączenia PE/stal", ale przedmiotem wzoru są rury o średnicy 20 do 630 mm stosowane przy budowie sieci gazowej i wodociągowej, stąd użyteczność tych rur powinna być rozpatrywana w aspekcie przydatności do tych zastosowań. Urząd nie dokonał także oceny użyteczności rozwiązania w kontekście podanych zastrzeżeń co do istoty przyjętego rozwiązania. Wskazał również, że dla osiągnięcia celu połączenia rury stalowej z polietylenową, które wykorzystywane są do przesyłu gazu ważna jest trwałość połącznia PE/stal, a nie to czy ten odcinek rury jest uformowany przez butelkowanie czy jest przyspawany. Odnosząc się do powyższych zarzutów UP pismem z dnia 24 sierpnia 2011 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko podkreślając w szczególności, że ze względu na mały stopień skomplikowania wzoru użytkowego organ nie widział potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Przede wszystkim jednak wskazał, że rozstrzygając przedmiotowy wniosek decyzją z dnia [...] września 2007 r. postępował zgodnie z art. 255 ust. 4 P.w.p., a więc w granicach wniosku Skarżącego, który powinien wskazać między innymi środki dowodowe. Tymczasem ani we wniosku, ani na rozprawie w dniu [...] września 2007 r. nie przedstawiono zarzutu braku użyteczności wzoru użytkowego. Podobnie zarzuty dotyczące braku w opisie wzoru użytkowego proporcji wymiarów i zależności długości zwalcowanego odcinka rury od średnicy połączenia rurowego nie były postawione przez skarżącą we wniosku ani na rozprawie przed UP. Jednocześnie podkreślił, że Urząd odniósł się do wszystkich dowodów według załączników 4,5 i 6 do wniosku, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzucanego braku użyteczności spornego wzoru użytkowego podał, powołując się na metodykę badań zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, że "posługiwanie się danym przedmiotem może nie przedstawiać żadnych dodatkowych walorów, a użyteczność jego może przejawiać się np. w uproszczonym wykonawstwie", co w niniejszej sprawie nastąpiło poprzez właśnie zastosowanie w formie zwalcowanej zewnętrznej powierzchni końcówki rury stalowej na odcinku o długości 5 do 12 cm, a co powoduje, że "konstrukcja połączenia rurowego jest łatwa i tania w montażu oraz spełnia wszelkie warunki prób ciśnieniowych", a co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżących B. T. i H. T. podtrzymała swoje zastrzeżenia dotyczące wadliwości prowadzonego postępowania przez Urzędem oraz, odnosząc się podanych wyżej wywodów i twierdzeń Urzędu w szczególności wskazała, że sporny wzór ochronny z punktu widzenia techniki nie wnosi żadnego postępu w zakresie łączenia rur stalowych z rurami polietylenowymi a ponadto, że taki sposób formowania połączeń był znany przed datą zgłoszenia wzoru użytkowego i dlatego wzór ten nie spełniał art. 77 u.o.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem UP RP oddalając wniosek B. T. i H. T. o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy nr [...] pt. "[...]" udzielonego na rzecz T. i K. Z. dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego uznając, że rozwiązanie wzoru użytkowego nr [...] w dacie zgłoszenia jest nowym i użytecznym wzorem użytkowym i tym samym spełniającym wymogi art. 77 i art. 11 w związku z art. 82 ustawy o wynalazczości. Na wstępie podnieść należy, że ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508) Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 1 wyraża zasadę, w myśl której zdolność rejestrową wzorów użytkowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 22 sierpnia 2001 r., ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponieważ wzór użytkowy pt. "[...]" oznaczony numerem [...] został zgłoszony do ochrony przed UP w dniu 26 stycznia 1999 r., zgodnie z przytoczonym art. 315 ust. 1 i 3 P.w.p. podstawę do oceny zdolności rejestrowej wzoru użytkowego stanowią przepisy ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.). Dalej dodać należy, że Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego związany jest rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania (art. 256 Prawa własności przemysłowej). Zasada ta obowiązywała także na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego (§ 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1993 r. w sprawie postępowania spornego i odwoławczego oraz opłat związanych z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych - Dz. U. Nr 36 poz. 160 ze zm.). Rygory procedury administracyjnej oznaczają, że Urząd, orzekając w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru użytkowego, które wszczynane są tylko na wniosek (art. 68 u.o.w.), jest związany granicami wniosku, czyli orzeka w zakresie żądania wnioskodawcy. Zakres postępowania, które w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy może być wszczęte tylko na wniosek (sprzeciw), jest również wyznaczony przez zakres żądania wnioskodawcy. Zasada ta w postępowaniu w tych sprawach jest tym istotniejsza, że ma ono charakter sporny, a więc cechuje się kontradyktoryjnością. Strony tocząc spór, przytaczają argumenty na poparcie swojego stanowiska, a zakres żądania wnioskodawcy wyznacza zakres sprawy. Wykraczanie poza zakres żądania wnioskodawcy w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji narusza interes uprawnionego. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, nawet jeśli zgodnie z przepisami procedury administracyjnej postępowanie, które wymaga wniosku strony, może być wszczęte z urzędu, możliwość ta ma charakter zupełnie wyjątkowy; (...) stosownie do art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony, ale jest obowiązany uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. Wobec tego, że ta "opiekuńcza" ingerencja organów administracji publicznej nie może służyć realizacji interesu publicznego, nie powinna ona być stosowana w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego, w których z natury rzeczy taka "opieka" nie jest wnioskodawcy potrzebna (por. dla przykładu: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, str. 300) Biorąc pod uwagę powyższe, na UP spoczywał zatem ustawowy obowiązek rozpatrzenia i ustosunkowania się do podniesionych w sprzeciwie zarzutów. W ocenie Sądu, z tak nałożonych obowiązków organ wywiązał się należycie. Podstawę prawną swojego żądania wnioskodawcy B. T. i H. T. wywodzą z art. 95 ust. 2 P.w.p. uznając, że zgłoszenie wzoru użytkowego [...] (noszące datę 26 stycznia 1999 r.) nie spełniało w dacie zgłoszenia wymogu nowości według art. 77 w zw. z art. 11 ustawy o wynalazczości albowiem "wyrób był znany i użytkowany, między innymi przez Skarżących". Uzasadniając przedmiotowy wniosek Skarżący podnieśli, że konsekwencją wadliwie udzielonego prawa ochronnego na wym. wzór użytkowy nr [...] może być roszczenie o naruszenie praw ochronnych w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą w spółce R. s.c., podobnie jak w stosunku do B. T. prowadzącego indywidualną działalność w firmie R. B. T. Na potwierdzenie powyższego podali, że przeciwko B. T. w dniu 12 lutego 2007 r. złożono pozew z tego tytułu w Sądzie Okręgowym w G. Zgodnie z art. 77 u.o.w. wzorem użytkowym podlegającym ochronie jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Zgodnie zaś z art. 11 w zw. z art. 82 u.o.w. rozwiązanie uważa się za nowe, jeśli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, nie zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania, w szczególności przez publikację, jawne stosowanie lub wystawienie na wystawie publicznej. Metodyka oceny nowości, którą zastosował UP w rozstrzyganej sprawie, oparta została na porównaniu środków technicznych, służących do uzyskania zamierzonego celu, z tego samego rodzaju środkami wynikającymi ze stanu techniki. Jak podkreślił organ, zastosowana metodyka ma oparcie w metodyce badania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych i jest powszechnie stosowana zarówno w Europejskim Urzędzie Patentowym, jak i urzędach patentowych krajów europejskich. Przesłanką zdolności ochronnej wzoru użytkowego jest cecha nowości wzoru. Wzoru nie uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, został podany do wiadomości powszechnej, był jawnie stosowany lub wystawiony na widok publiczny, w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do stosowania tego wzoru użytkowego. Kryterium nowości wzoru użytkowego oceniane jest w skali światowej. Jak zauważył SN w wyroku z dnia 29 stycznia 1976 r. sygn. akt IV PRN 21/75 "z definicji wzoru użytkowego zawartej w art. 76 prawa wynalazczego z 1962 r. (odpowiednio w art. 73 ustawy o wynalazczości z 1972 r.) wynika, że wzór użytkowy nie spełnia ustawowego warunku nowości i podlega unieważnieniu (art. 67 § 1 ust. 1 w zw. z art. 82 prawa wynalazczego i art. 64 § 1 w zw. z art. 78 ustawy o wynalazczości), jeśli zostanie mu przedstawione znane z przed daty, od której trwało prawo z rejestracji wzoru użytkowego takie techniczne ukształtowanie przedmiotu, jego układu, budowy lub zestawienia o trwałej postaci, które objęte zostało także zastrzeżeniami ochronnymi wzoru i ze swej istoty umożliwia większą użyteczność lub łatwość stosowania przedmiotu. Inne natomiast rozwiązanie techniczne zastosowane w porównywanym przedmiocie, jak np. wynikające ze sposobu jego wytwarzania, nie stanowią podstawy do badania nowości wzoru użytkowego". Powyższe orzeczenie w ocenie Sądu jest aktualne równie obecnie. Skarżący domagając się unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Połączenie rurowe" nr [...], w szczególności podnoszą, że wzór ten w dacie zgłoszenia nie był ani rozwiązaniem nowym, ani też użytecznym, gdyż z punktu widzenia użyteczności dla osiągnięcia trwałości połączenia rur stalowych z polietylowymi, które wykorzystywane są do przesyłu gazu, ważna jest trwałość połączenia PE/stal, a nie to czy ten odcinek rury jest uformowany przez butelkowanie czy też jest przyspawany. Na dowód powyższego Skarżący przedstawili rozwiązanie znajdujące się w katalogu firmy R. W ocenie Sądu, podzielić należy pogląd UP, że powyższe rozwiązanie tj. przedstawione w katalogu firmy R., jednak w istotny sposób różni się wzoru [...]. Jak słusznie zauważył organ, w obu rozwiązaniach według załączników nr 4 i 21 rura z tworzywa sztucznego nie łączy się bezpośrednio z rurą stalową, jak to ma miejsce we wzorze [...], tylko przez element pośredni i rury te nie są dociśnięte do siebie na obwodzie przez tulejkę zaciskową. Jak szczegółowo wyjaśnił organ, istota różnicy w budowie porównywanych połączeń polega na tym, że w połączeniu według wzoru użytkowego [...] zęby na rurze stalowej wcinają się w materiał rury z tworzywa sztucznego tworząc na jej powierzchni płytkie nacięcia, natomiast w przeciwstawionym połączeniu według zał. Nr 4, zęby na tulejce stalowej (a nie na rurze) stykają się z rowkami na rurze z tworzywa sztucznego, a dwie łączone ze sobą rury – stalowa i z tworzywa sztucznego, nie stykają się bezpośrednio ze sobą. W konsekwencji, Sąd jako prawidłowe uznał stanowisko organu, że wnioskodawcy nie przedstawili w powoływanych przez siebie dowodach rozwiązania połączenia rurowego, które byłoby objęte w całości przez wszystkie istotne cechy rozwiązania według wzoru użytkowego [...]. Inaczej mówiąc, wnioskodawca nie przedstawił w zaprezentowanych dowodach rozwiązania znanego, tj. mającego zespół wszystkich cech technicznych charakteryzujących rozwiązanie według wzoru [...], a tylko takie rozwiązanie mogłoby podważyć jego nowość. Także funkcjonalność rozwiązania przedmiotowego wzoru użytkowego, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości. Polega na bowiem na jego cechach ułatwiających i obniżających koszty wytwarzania, gdyż w połączeniu według wzoru [...] nie występuje złącze spawane rury stalowej z tuleją stalową na której osadzona jest rura PE. Nadto zastosowanie przewężonej metody obróbki plastycznej tzw. butelkowania końcówki rury stalowej, na której osadzona jest rura z PE, daje korzyści wynikające z ułatwienia wytwarzania tego połączenia rur (i obniżenia kosztów wytwarzania). Jak słusznie zauważył organ, definicja użyteczności, wprowadzona została w postaci zapisu ustawowego w art. 94 ust. 2 p.w.p. a wcześniej uwzględniano ten element w ramach "Metodyki badań zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych" i może przejawiać się np. w znacznie uproszczonym wykonawstwie. Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut Skarżących B. i H. T., że cecha wzoru użytkowego nr [...] w formie zwalcowanej zewnętrznej powierzchni końcówki stalowej na odcinku o długości 5 cm do 12 cm jest nieistotna i jest elementem ekwiwalentnym nie wnoszącym nic nowego do stanu techniki. Cecha ta, w stosunku do podobnego rozwiązania połączenia według katalogu firmy R.(zał nr 4), w którym rura z tworzywa jest wsunięta w tulejkę łączącą połączoną z rurą stalową złączem spawanym jest nie tylko istotna, ale i daje korzyści przy wytwarzaniu tego połączenia, gdyż wskutek uproszczenia technologii – jak zauważył organ, a opinię tę podziela Sąd – "konstrukcja połączenia rurowego jest łatwa i tania w montażu oraz spełnia wszelkie warunki prób ciśnieniowych". Dodać można, że przedstawiona przez organ w aspekcie "użyteczności" rozwiązania interpretacja oceny różnic między porównywanymi rozwiązaniami jest także zbieżna z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądowo administracyjnym, w którym podkreśla się, że "w przypadku podobieństwa zgłoszonego wzoru użytkowego do rozwiązania zawartego w stanie techniki, nowość zgłoszenia zależy od tego, czy różnice między tymi porównywanymi rozwiązaniami dotyczą jego elementów istotnych z punktu widzenia użyteczności" (por: np. wyrok WSA w Warszawie – sygn. akt VI SA/Wa 1796/10). Dlatego Sąd podzielił pogląd organu, zgodnie z którym dla wykazania braku nowości konieczne jest przeciwstawienie danemu rozwiązaniu konkretnego rozwiązania o identycznych w istocie cechach. Oznacza to, że wnioskodawca winien przeciwstawić rozwiązanie, w którym cechy techniczne występują w tym samym powiązaniu lub w tej samej funkcji, co w rozwiązaniu chronionym. Nie wystarczy jedynie wskazać, że poszczególne istotne elementy danego rozwiązania są znane z kilku odrębnych rozwiązań zaliczonych do stanu techniki. Inaczej mówiąc, danemu rozwiązaniu trzeba przeciwstawić konkretne wcześniejsze rozwiązanie tego samego problemu. Takim rozwiązaniem, wbrew twierdzeniom wnioskodawców, nie jest, zdaniem Sądu, przedstawiona ochrona o nr [...] z 1997 r. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko doktryny, iż w oparciu o więcej niż jedno rozwiązanie (kilka wcześniejszych rozwiązań) można dowodzić braku nieoczywistości rozwiązania, a nie braku nowości rozwiązania (por: Stanisław Sołtysiński, Andrzej Szajkowski, Tadeusz Szymanek, "Komentarz do prawa wynalazczego", Instytut Prawa Przedsiębiorstw SA, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1990). Według przytoczonego art. 77 ustawy od wzoru użytkowego podlegającego ochronie nie wymaga się, by spełniał on warunek nieoczywistości rozwiązania. Oznacza to, że rozwiązanie według wzoru użytkowego może być oczywiste dla przeciętnego fachowca z danej dziedziny techniki. Istotą stworzonego wzoru jest nowe i twórcze połączenie znanych już elementów konstrukcyjnych i technicznych w zupełnie nowe i użyteczne rozwiązanie. Dlatego też argumentacja Skarżących, że "w Katalogu W. wskazane jest połączenie PE/stal z zawalcowanym odcinkiem rury stalowej, czyli identyczne jak we wzorze [...]" jest bezpodstawna, gdyż – jak to już wskazano wcześniej – stworzone połączenie rurowe według wzoru [...] tworzy użyteczną, samodzielną i nową konstrukcję. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, Sąd w składzie orzekającym, podziela pogląd Urzędu Patentowego, że rozwiązanie wzoru użytkowego nr [...] jest nowym i użytecznym rozwiązaniem technicznym dotyczącym budowy przedmiotu o trwałej postaci i tym samym spełniającym wymogi art. 77 i art. 11 w związku z art. 82 ustawy o wynalazczości, a zatem organ słusznie oddalił wniosek Skarżących B. T. i H. T. o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy nr [...] pt. "[...]" udzielonego na rzecz T. Z. i K. Z. W ocenie Sądu nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty Skarżących dotyczące "wadliwości pod względem formalnym" postępowania przed Kolegium Orzekającym UP RP, gdyż "organ nie przeprowadził wszelkich dowodów prawem przewidzianych", a w szczególności "dowodu z opinii biegłego", przez co naruszył art. 7 i 9 K.p.a. Organ jest zobligowany przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy nie dopuścił się naruszenia tych reguł procesowych, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym świadczy przede wszystkim uzasadnienie jego decyzji oraz przebieg postępowania spornego. Sąd nie dopatrzył się, by UP naruszył zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w treści art. 7 k.p.a. albowiem organ zebrał i ocenił w sposób wszechstronny i prawidłowy całokształt materiału dowodowego, zgodnie z wymogami wskazanymi w dyspozycji art. 77 § 1 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu, organ nie wychodząc poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, oparł się na dowodach zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, dokonał ich wszechstronnej oceny, analizując znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy i działał przy tym zgodnie z prawidłami logiki. W szczególności, wbrew twierdzeniom Skarżących, organ dokonał porównania rozwiązań według wzoru użytkowego nr [...] z konstrukcjami ujawnionymi w katalogach firmy W. ze stycznia 1997 r. oraz firmy R. wydany drukiem w roku 1993, czemu dał wyraz między innymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Jak to już zauważono na wstępie, omawiając istotę postępowania spornego przed Urzędem Patentowym, organ orzekając w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru użytkowego, które wszczynane są tylko na wniosek (art. 68 u.o.w.), jest związany granicami wniosku, czyli orzeka w zakresie żądania wnioskodawcy. W konsekwencji, zasada działania organu z urzędu w takim postępowaniu w kwestiach ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a. podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty tego postępowania. Zgodnie z art. 2551 ust. 3 pkt 5 ustawy P.w.p. dowody uzasadniające stawiane zarzuty powinien przede wszystkim przedstawić Urzędowi wnioskodawca. Oceniając prawidłowość postępowania organu w świetle powyższego przepisu Sąd stwierdza, że organ działał w granicach wniosku Skarżących oraz rozpatrzył wszystkie dowody przedstawione przez wnioskodawcę i uprawnionego. Organ ustalił, że podstawowym dowodem dostarczonym przez wnioskodawcę na brak nowości rozwiązania według wzoru użytkowego [...] było rozwiązanie połączenia rurowego według katalogu firmy R. z 1993 r. i opinia biegłego dr inż. J. A., której - w zakresie porównania tego połączenia z połączeniem rurowym według wzoru [...] - Urząd nie podzielił. Co istotne, organ podał motywy swojego stanowiska i w sposób przekonywujący, w zgodzie ze zgromadzonym materiałem dowodowym swoje stanowisko uzasadnił. UP odniósł się także do podnoszonego jako kluczowego w skardze zarzutu nieprzeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłego. Sąd, mając na uwadze fakt, że zgromadzone w sprawie materiały i dowody były wystarczające dla wyczerpującego i prawidłowego zbadania sprawy uznał, że zarzut niepowołania dodatkowego dowodu z opinii biegłego jest oczywiście bezzasadny. Sąd zauważa też, że ani we wniosku, ani na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. nie przedstawiono zarzutu braku użyteczności wzoru użytkowego. Również zarzuty dotyczące braku w opisie wzoru użytkowego proporcji wymiarów i zależności długości zwalcowanego odcinak rury od średnicy połączenia rurowego nie były podnoszone przez Skarżących ani we wniosku, ani na rozprawie przed UP. Mimo, iż wnioskodawcy nie przedstawili szczegółowej analizy porównawczej pracochłonności, kosztów materiałowych i badań dla połączeń wykonanych metodą obróbki plastycznej i spawania, która to mogłaby dać ilościową ocenę opłacalności technologii wytwarzania to podkreślić należy, że organ wskazał, iż metoda obróbki plastycznej daje korzyści w stosunku do wytwarzania połączeń spawanych, co związane jest z uproszczeniem i ułatwieniem wykonawstwa. Inaczej mówiąc, organ dodatkowo zbadał także aspekt użyteczności zastosowanego rozwiązania, wzmacniając walor nowości i użyteczności zgłoszenia [...], czemu dał wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. W ocenie Sądu organ więc nie tylko nie dopuścił się naruszenia wskazanych przez Skarżących przepisów procedury administracyjnej, ale w sposób szczególnie staranny i kompletny zebrał i ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Również dowody, które Urząd rozpatrywał w sprawie [...] o unieważnienie wzoru użytkowego nr [...], a przedstawione także w sprawie [...], nie podważają nowości tego wzoru zgodnie z prawomocną decyzją Urzędu w sprawie [...]. Odnosząc się z kolei do zarzutów T. Z. i K. Z. na skargę wniesioną w dniu 1 grudnia 2007 r. na decyzję UP z dnia [...] września 2007 r. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została oparta na właściwej podstawie prawnej, gdyż B. T. i H. T. wystąpili w rozstrzyganej sprawie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. [...][...], a nie z wnioskiem o wznowienie postępowania w innej sprawie, tj. w sprawie [...] - zakończonej prawomocną decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2008 r., oddalającą wniosek B. T. o unieważnienie prawa ochronnego na w/wym. wzór użytkowy. UP rozpatrzył przedmiotową sprawę w granicach wniosku oraz w oparciu o podstawę prawną wskazaną we wniosku, do czego był zobligowany na podstawie art. 255 ust. 4 P.w.p. Również zarzut zwrotu ww. Skarżącym kosztów zastępstwa procesowego tylko jednego pełnomocnika jest niezasadny, gdyż przepis art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 P.w.p. statuuje zasadę wynagrodzenia jednego pełnomocnika. Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia faktyczne i prawne - na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.