VII SA/Wa 1757/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek S. P., nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. P. pozwolenia na budowę garażu, na działce nr ewid. [...] obręb [...], przy ul. [...] w K.. Wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2005r. S. P. podniósł, że organ ten zatwierdził projekt budowlany niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, bowiem projekt przewiduje za wysoki garaż i zmienia kierunek spływu wody opadowej z istniejących już garaży. Uzasadniając decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda [...] wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy wysokość planowanego budynku określono jako około 3,5 m. W projekcie budowlanym wysokość ta wynosi 2,35 m i w ocenie Wojewody [...] mieści się ona w granicach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego spływu wód opadowych z dachu garażu organ podkreślił, że zaprojektowana została rynna leżąca, która zapewnia odpływ wody. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie omawiana inwestycja nie polega na budowie samodzielnego obiektu, lecz ze względu na wspólną ścianę stanowi rozbudowę istniejącego budynku garażowego, jednakże z uwagi na to, że zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć także m.in. rozbudowę obiektu budowlanego, to błędna kwalifikacja robót budowlanych nie stanowi okoliczności uzasadniającej stwierdzenie nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpatrywanej sprawie nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że S. P. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 12 lipca 2005 r. przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane oraz decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego garażu w K. przy ul. [...] - działka nr ewid. [...] (obręb [...]). Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja (garaż) nie narusza w sposób rażący ustaleń w/w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2004 r., ustalającej warunki zabudowy. Z projektu budowlanego wynika, że parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia odpowiadają warunkom określonym w w/w decyzji, zwłaszcza co do linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej około 3,5 m (projektowana 3,0 m), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej około 3,0 m (projektowana ok. 2,75 m) oraz rodzaju dachu - dach płaski (projektowany kąt nachylenia ok. 5°), jak również wskaźnika intensywności zabudowy około 0,35 (w projekcie ok. 0,288) oraz wskaźnika powierzchni nowej zabudowy ustalonego na poziomie około 15 m2 (projektowana 16,77 m2). Badana decyzja nie narusza ponadto, zdaniem organu, warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., obowiązujących w dniu wydania kwestionowanej decyzji (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ wskazał ponadto, że projekt garażu nawiązywał do linii zabudowy istniejącego garażu znajdującego się na działce nr [...] oraz jego gabarytów, a w szczególności kąta nachylenia dachu. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, dlatego też decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmawiającą stwierdzenia jej nieważności należało utrzymać w mocy. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] złożył S. P.. Zdaniem skarżącego decyzja o pozwoleniu na budowę garażu z dnia [...] sierpnia 2005 r. dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, co powinno być podstawą do stwierdzenia jej nieważności. S. P. podniósł, iż Prezydent Miasta K. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie sprawdził zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i z przepisami. W ocenie skarżącego projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, bowiem projekt przewiduje za wysoki garaż i zmienia kierunek spływu wody opadowej z istniejących już garaży. Jednocześnie skarżący wskazał, że w trakcie budowy obniżył swój garaż o wysokość 5 cm, naprawiając w ten sposób błąd projektanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 kpa, a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Kontrola decyzji w postępowaniu nieważnościowym sprowadza się jedynie do kwestii, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 kpa wymienia rażące naruszenie prawa. Podkreślić jednocześnie należy, iż nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, przy czym chodzi o przepis, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyroki: WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005r. VII SA/Wa 706/05 Lex nr 196278, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005r. OSK 1134/04 Lex nr 165717, NSA w Warszawie z 26 września 2000r. V SA 2998/99 Lex nr 51249, NSA – OZ we Wrocławiu z 17 kwietnia 2000r. I SA/Wr 914/98 Lex nr 187879, NSA w Warszawie z 22 października 1999r. I SA 8/98 Lex nr 47276). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się ponadto, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10 Lex nr 824448, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09 Lex nr 746680, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10 Lex nr 672887, z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 513/09 Lex nr 597659). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2005r., wydana została zgodnie z prawem. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Podkreślić jednocześnie trzeba, że zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w powołanym przepisie, oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jak zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji, decyzja o warunkach zabudowy przewidywała wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej około 3,0 m, w projekcie ustalono tę wysokość na ok. 2,75 m; w decyzji o warunkach zabudowy szerokość elewacji frontowej wynosi około 3,5 m, w projekcie ok. 3 m; rodzaj dachu - dach płaski (w projekcie kąt nachylenia ok. 5°); wskaźnik intensywności zabudowy około 0,35 (w projekcie ok. 0,288); wskaźnik powierzchni nowej zabudowy około 15 m2 (projektowana 16,77 m2). W ocenie Sądu nie można uznać, aby parametry garażu przewidziane w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. były sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy wydaną dla przedmiotowej inwestycji, zwłaszcza, że w decyzji o warunkach zabudowy poszczególne parametry zostały określone z użyciem sformułowania: "około". Przy wydawaniu przez Prezydenta Miasta K. decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę garażu nie doszło zatem do naruszenia art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zobowiązującego organ architektoniczno-budowlany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym bardziej nie można mówić w niniejszej sprawie o rażącym naruszeniu tego przepisu, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...], w ocenie Sądu, są zgodne z prawem, bowiem decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2005r. nie jest dotknięta żadną wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).