III SA/Wr 524/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w D. na uchwałę Rady Miejskiej D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta D. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. "A" sp. z o.o. w D. wniosła skargę na opisaną w osnowie postanowienia uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska D. wniosła o jej odrzucenie, wskazując, że już dwukrotnie, w roku [...], spółka wnosiła skargi na tę samą uchwałę do sądu. Skargi te zostały rozpoznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który najpierw postanowieniem z dnia [...] r. wydanym w sprawie [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie [...] skargi te odrzucił. Orzeczenia te są prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1980 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl natomiast art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie można traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie, bez ograniczeń. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w uprzywilejowanej pozycji wobec podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Należy wyraźnie podkreślić, że żadne przepisy nie przewidują wielokrotnego skutecznego wnoszenia zażaleń czy odwołań. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi jednokrotnie (celowe podkreślenie Sądu) w stosunku do określonej uchwały (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 754/08, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 523/10). W niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła po raz pierwszy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] r. Kolejne wezwanie Spółka złożyła w tej samej sprawie dniu [...] r., przy czym należy podkreślić, że skarga wywiedziona do Sądu w konsekwencji nieuwzględnienia wezwania przez organ Gminy, została odrzucona przez Sąd, z powodu nieskuteczności powtórnie złożonego w tej samej sprawie administracyjnej wezwania. W obecnie rozpatrywanej sprawa, spółka wywiodła w dniu [...] r. po raz trzeci już, tożsame w treści wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w postaci uchwały z dnia [...] r. Zgodnie z przedstawionym powyżej stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, wezwanie to należało uznać za bezskuteczne, bowiem kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez stronę skarżącą do organu, nie wywołało skutku prawnego w postaci rozpoczęcia biegu nowego terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby strona wnosiła o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Bez znaczenia w tym kontekście jest zaś podnoszone przez stronę uprawnienie do wniesienia skargi, oparte na udowodnieniu jej zdolności sądowej i posiadanie przez nią przymiotu strony. Dotychczasowe wywody prowadzą do ostatecznej konkluzji, że skarga wniesiona w następstwie kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – postanowiono, jak w sentencji.