VI SA/Wa 1887/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] lipca 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2011 r., którą nałożono na W. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A." w C. (dalej jako skarżący) karę pieniężną w kwocie 25.900 złotych, za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g; ust. 1 , ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.- dalej jako u.d.p.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. d) i e), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e), lp. 9 pkt 11 lit. b) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. . Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn zm. - dalej jako p.r.d.) Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] marca 2011 r. w W., na drodze wojewódzkiej nr [...], gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t. - dla pojedynczej osi napędowej, natomiast dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t., - dokonano kontroli pojazdu marki V. o nr rej. [...] wraz z naczepą nr rej. [...] kierowanego przez W. K. Pojazdem przewożone było drewno [...] ([...]). W wyniku ważenia, dokonanego przenośnymi wagami do pomiarów statycznych stwierdzono - po odjęciu 200 kg oraz 2 % z pomiaru nacisków wszystkich osi -; - nacisk 13,87 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenia o 5,87 t,- - łączna masa zespołu pojazdów 47,78 - przekroczenie dmc o 5,78 w stosunku do dopuszczalnych 42 t, - przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia 30 września 2010 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...], z datą ważności odpowiednio do 31 grudnia 2012 r. i 31 marca 2012 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy (skarżącemu) przed dokonaniem ważenia. Kierowca (skarżący) został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono dwukrotnie, a za podstawę do stwierdzenia naruszeń przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli z [...] marca 2011 r., który został podpisany przez skarżącego bez uwag. W odwołaniu od decyzji I instancji skarżący wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a., art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 13g u.d.p. Skarżący wyjaśnił, iż jak wynika z dokumentów przewozowych 1 m3 drewna [...] waży przeciętnie 800 kg, w związku z czym wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii Instytutu Technologii Drewna w [...], na okoliczność wagi 1 m3 drewna. Skarżący poddał w wątpliwość wyniki pomiarów dmc pojazdu, (gdyż nie uwzględniono masy własnej zespołu pojazdów), terenu, na którym przeprowadzono czynności ważenia, (gdyż okres 6-miesięcznej legalizacji kończył się za 14 dni). Ponadto z protokołu kontroli nie wynika, że pojazd był ważony dwukrotnie. Skarżący stwierdził, że organ I instancji nakładając karę pieniężną w wysokości 25900 złotych naruszył art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, iż podczas jednej kontroli drogowej można nałożyć karę pieniężną w wysokości do 15000 złotych oraz dokonał błędnego zakwalifikowania naruszeń opisanych w załączniku nr 2 do u.d.p. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), utrzymując w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego uznał, że ważenie kontrolowanego zespołu pojazdów odbyło się przy pomocy wag, posiadających aktualne świadectwa legalizacyjne, w miejscu zatwierdzonym przez geodetę, po uprzednim dokonaniu stosownych pomiarów "pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów". Organ wskazał, że dokumenty potwierdzające ww. okoliczności znajdują się w aktach sprawy i zostały okazane skarżącemu jako kierowcy przed rozpoczęciem ważenia, co wynika z protokołu kontroli, podpisanego przez niego bez zastrzeżeń. W konsekwencji żadne wyliczenia teoretyczne, w tym powołanie biegłego, odnośnie wagi drewna nie mogły być uwzględnione. Zdaniem organu II instancji to podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Dlatego też, to podmiot wykonujący przejazd powinien tak konstruować relacje prawne ze swymi kontrahentami (załadowcami), by wykonanie danego zlecenia transportowego nie powodowało naruszenia obowiązujących przepisów i zagrożenia w ruchu drogowym. Jeśli podmiot wykonujący przejazd ma trudności z określeniem masy pojazdu i takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Cytując treść art. 61 i art. 64 p.r.d. oraz powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne GITD wskazał, iż regulacje dotyczące dopuszczalnych nacisków na osie i innych dopuszczalnych parametrów pojazdów, czy też warunków technicznych pojazdów, mają charakter uniwersalny i obejmują zatem, co do zasady (ze ściśle określonymi wyjątkami), wszystkich użytkowników dróg niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Ponadto GITD wyjaśnił, że mając na uwadze przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003 r. Nr 32 poz. 262), a w szczególności art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) należy stwierdzić, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy – 40 t. Wyjątek od powyższej reguły z art. 57 ust. 3 ww. rozporządzenia nie zachodzi w sprawie bowiem pojazd marki V. o nr rej. [...] został zarejestrowany po raz pierwszy w dniu 21 stycznia 1999 r., a naczepa marki P. o nr rej. [...] została po raz pierwszy zarejestrowana w dniu 1 marca 2000 r. Natomiast odnośnie wysokości nałożonej kary pieniężnej organ odwoławczy wskazał, iż w przypadku naruszeń z zakresu przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu i dmc pojazdu zastosowanie znajdują przepisy ustawy o drogach publicznych, a nie ustawy o transporcie drogowym. Ograniczenie z ustawy o transporcie drogowym odnosi się do kar pieniężnych nakładanych w oparciu o załącznik do ustawy o transporcie drogowym, a niniejsze postępowanie było prowadzone w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych i załącznika nr 2 do tej ustawy. Również za chybiony uznano argument skarżącego, że organ I instancji błędnie wskazał w zakresie przekroczenia dmc zespołu pojazdów lp. 9.13, zamiast lp. 9.14 załącznika nr 2 do u.d.p. GITD wyjaśnił, że treści decyzji jednoznacznie wynika, iż organ I instancji dokonał właściwego zakwalifikowania stanu faktycznego jako lp. 9.11 załącznika nr 2 do u.d.p. w zakresie przekroczenia dmc zespołu pojazdów. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów k.p.a. stwierdzając, że zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza zaistniałe naruszenia udokumentowane protokołem kontroli z dnia [...] marca 2011 r., jak również zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zarzucił im, oprócz przepisów wskazanych w odwołaniu, także naruszenie: art. 68 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 79 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz naruszenie art. 42 Konstytucji RP, w zw. z art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a. art. 105 § 1 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 100 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji w związku z błędnym przyjęciem parametrów nacisku pojedynczej osi pojazdu na drodze do 8 ton, gdy tymczasem odległości między osiami naczepy były większe niż 1m i mniejsze niż 1,4m, zaś do uzyskanych pomiarów przyjęto wyniki stosowane do pojazdów o rozstaw osi do 1m. Ponownie zarzucił naruszenie przepisu art. 13 ust. 2 u.d.p. przez to, iż taka sama kara w wysokości 25.900 złotych została nałożona na załadowcę: K. SA z siedzibą zakładu w S. – [...] oraz naruszenie treści art. 92 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874 - dalej u.t.d.) poprzez przekroczenie maksymalnej wysokości kary jaką można nałożyć w toku jednej kontroli drogowej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że – nie wykazano w protokole kontroli prędkości najazdu pojazdu złożonego na wagę, – pominięto stan warunków atmosferycznych występujących wówczas na drodze nr [...], w szczególności, iż przewożone było drewno [...], które bardzo szybko wchłania wilgoć, – organ nie podał ile wynosił maksymalny nacisk na pojedynczą oś w pojeździe trzyosiowym. Taki pomiar jest niezgodny ze stanem rzeczywistym, ponieważ przekroczenie dopuszczalnego nacisku na jedną oś pojazdu, jakim jest naczepa nie musi przekładać się na przekroczenie dopuszczalnej normy przez przepisy prawa, na pozostałe osie. Ma to znaczenie, gdyż organ I instancji zastosował wielokrotność stawki zgodnie z załącznikiem nr 2 do art. 13g ust. 2 u.d.p. Zdaniem skarżącego organ I instancji powinien wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy czyli przesłuchać skarżącego oraz osoby odpowiedzialne w imieniu załadowcy oraz przeprowadzić dowód z opinii Instytutu Technologii Drewna w [...] na okoliczność ciężaru 1 m3 drewna [...]. Ponadto organ kontrolujący pojazd na drodze nie uwzględnił, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262 ze zm.) dopuszczają tolerancję wyniku ważenia do 2 ton. Skarżący ponownie poddał w wątpliwość dokument pomiaru terenu, na którym został zważony pojazd, ponieważ sześciomiesięczny okres legalizacji kończył się za 14 dni. Zakwestionował jednocześnie sposób ważenia nieodpowiadający pomiarom dynamicznego obciążenia pojazdu. W tym zakresie powołał się na; - ustawę z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. 2001 r. Nr 63 poz. 636) oraz - rozporządzenie z dnia 20 lutego 2003 r. Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz rodzajów przyrządów pomiarowych, które są legalizowane bez zatwierdzenia typu (Dz. U. 2003 r. Nr 41 poz. 351 ze zm.), a także - rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. 2004 r. Nr 35 poz. 316). Stwierdził, że w protokole z kontroli pojazdu brak jest elementarnych danych pozwalających na weryfikację ważenia w oparciu o wyżej wskazane przepisy, oraz że budzi poważne wątpliwości odczyt z użytych podczas kontroli drogowej wag oraz prawidłowość uzyskanych danych z tego odczytu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, prezentując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności wniesionej skargi Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 u.r.d. ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Według przepisu art. 61 ust. 2 pkt 1 u.r.d. ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 u.r.d.). Zgodnie natomiast z przepisem art. 13g ust. 1 u.d.p. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, określonego ww. przepisami u.r.d. lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną. Wysokość tej kar określa załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych (vide: art. 13g ust. 2 u.d.p.). Jak stanowi art. 40c ust. 1 u.d.p., w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez wymaganego zezwolenia, Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji, mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z ww. art. 13g ust. 2 u.d.p. W niniejszej sprawie podczas kontroli drogowej ustalono, co potwierdzone zostało w protokole kontroli, że zespół pojazdów był nienormatywny, a skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd nim po drogach publicznych. Kontrolowany kierowca, którym w tym wypadku był skarżący, bez zastrzeżeń podpisał ww. protokół, zaznaczając nadto, że dane zawarte w protokole są zgodne ze stanem faktycznym. W aktach sprawy znajdują się aktualne na dzień kontroli protokóły z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, gdzie dokonano ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów oraz świadectwa legalizacji pionowej wag, których użyto podczas ważenia. Ponadto skarżący został przesłuchany przez inspektorów transportu w charakterze świadka i także nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do procedury i wyników ważenia, w szczególności tych, które następnie opisał w skardze do Sądu. Wprawdzie rację ma skarżący, że z protokołu ważenia nie wynika aby kontrolowany zespół pojazdów został zważony dwukrotnie lecz niedokładność ta nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Powyższe dokumenty te stanowią dowody w sprawie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o nie możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że świadectwa legalizacji wag stanowią dokumenty urzędowe, którym kodeks postępowania administracyjnego przyznaje zwiększoną moc w zakresie tego "co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Z art. 76 § 3 k.p.a. wynika, że dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu, a taki wniosek w rozpoznawanej sprawie nie został złożony. W orzecznictwie przyjmuje się również, iż protokół kontroli, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Obrazuje on stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2008 r., II GSK 89/08), wyrok NSA z 28 kwietnia 2008 r., II GSK 50/08). Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego niezastosowania w niniejszej sprawie przez organy przepisów ustawy o transporcie drogowym, a w konsekwencji nieograniczenia kary pieniężnej do wysokości 15.000 złotych, Sąd uznał go za nieuzasadniony. Jak wskazano powyżej w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o drogach publicznych i przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym i w oparciu o nie zostały wydane zaskarżone decyzje. Rozdział 9 ustawy o transporcie drogowym określa zakres działania oraz kompetencje organu kontroli Inspekcji Transportu Drogowego. Umiejscowienie tej służby w ustawie o transporcie drogowym nie oznacza jednak, że Inspektorzy Transportu Drogowego mogą ustalać odpowiedzialność administracyjną tylko w oparciu o przepisy tej ustawy. Art. 56 u.t.d. przewiduje, że Inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar, określonych w dwóch różnych ustawach tj. w ustawie o transporcie drogowym i w ustawie o drogach publicznych. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że regulacje tych ustaw uzupełniają się, czy też, że zasady określone w jednej ustawie, mogą mieć zastosowanie przy ustalaniu odpowiedzialności za naruszenie przepisów drugiej ustawy. Nieprawidłowe jest zatem wnioskowanie skarżącego, że kara pieniężna nałożona w niniejszej sprawie, winna być wymierzona na podstawie ustawy o drogach publicznych, a ograniczona w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym. Kary za ww. przewinienie - przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, określone są w ustawie o drogach publicznych i dlatego ta ustawa ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, a nie ustawa o transporcie drogowym. Wymierzona w niniejszej sprawie kara pieniężna nie jest objęta ograniczeniem wynikającym z art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d., albowiem, jak wynika z tego przepisu, odnosi się on tylko do kar nałożonych za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym lub przepisów enumeratywnie wymienionych w ust. 1 art. 92 u.t.d. Wykaz tych naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do u.t.d., który swym zakresem nie obejmuje naruszenia związanego z przekroczeniem dopuszczalnej wielkości parametrów pojazdu i nacisków jego poszczególnych osi. Za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametrów pojazdu i nacisków osi kara została przewidziana w art. 13g u.d.p., który stanowi, że w przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru, karę ustala się jako sumę wysokości kar, z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia (art. 13g ust. 1a u.d.p.). Wysokość kar pieniężnych określa stosowny załącznik do u.d.p. (art. 13g ust. 2 u.d.p.). Jednocześnie ustawodawca wprowadzając powyższe unormowania nie przewidział żadnej górnej granicy sumy tych kar. Oznacza to, że uprawniony organ, w przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub niezgodnie z zawartymi w nim warunkami, wymierza karę pieniężną w rzeczywistej wysokości, wynikającej z sumowania kar, określonych za każde przekroczenie. Konsekwencją powyższego jest więc brak możliwości zastosowania przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym ograniczeń, co do wysokości nałożonej kary pieniężnej do wysokości 15.000 złotych (por. wyrok NSA z 19.05.2009 r., II GSK 941/08). Wbrew twierdzeniom skargi w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na użyte podczas kontroli wagi przenośne do pomiarów statycznych w sprawie nie mogą znaleźć zastosowania powoływane przez stronę przepisy dotyczące ważenia pojazdów w ruchu (por. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II GSK 810/08). Na podkreślenie zasługuje, że świadectwa legalizacji wag użytych w trakcie kontroli zostały wydane na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (DZ. U. nr 26, poz. 152). Rozporządzenie obecnie obowiązujące, ani też poprzednie, określające wymagania, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, nie przewidują specjalnych wymagań, co do miejsca użycia tych wag. Nie można zatem czynić zarzutu organowi, że pomiarów dokonuje w miejscu do tego przystosowanym, tak aby zapewnić jak najlepsze warunki dla przeprowadzenia kontroli. W tej sytuacji skoro dla wag nieautomatycznych nie ma specjalnych wymagań, co do miejsca ich użycia, to należy uznać, że wszelkie zastrzeżenia skarżącego odnoszące się do miejsca przeprowadzenia ważenia są niezasadne. Sąd zauważa, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny. Oznacza to, że organy administracji, stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności działania strony postępowania administracyjnego. Kwestia winy w zachowaniu się strony tego postępowania nie ma znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i wydania decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu każdy przedsiębiorca, zajmujący się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo zarówno przygotowywać towar do przewozu, jak i wybierać drogę swego przejazdu, w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych użytkowanego przez siebie pojazdu. Wobec tego skarżący przed rozpoczęciem przejazdu, powinien zbadać czy załadunek został przeprowadzony prawidłowo tzn. w taki sposób, aby nie przekraczać dopuszczalnych norm nacisku na osie. To w jego interesie leży bowiem takie przygotowanie ładunku do przewozu, zwłaszcza przewozu drewna , aby był on odpowiednio rozłożony i zabezpieczony tak, aby ruch pojazdu nie powodował jego przesunięć. W konsekwencji także zarzuty stawiane organom kontrolnym w zakresie braku ustaleń co do wpływu warunków pogodowych na wagę przewożonego ładunku - drewna, nie mogły zostać uwzględnione, co dotyczy także wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii Instytutu Technologii Drewna w [...], na okoliczność wagi 1 m3 drewna [...]. Sąd podkreśla przy tym, że rodzaj przewożonego ładunku nie ma znaczenia z punktu widzenia odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ( por. wyrok WSA w Warszawie z 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 488/05). Ustosunkowując się natomiast do zarzutów dotyczących jednoczesnego ukarania załadowcy należy stwierdzić, że fakt ten nie miał wpływu na odpowiedzialność skarżącego jako profesjonalnego przewoźnika drogowego. Kwestia prawidłowości nałożenia kary na załadowcę nie była przedmiotem niniejszej sprawy. Mając powyższe fakty i rozważania na względzie Sąd doszedł do wniosku, że ważenie zespołu pojazdów zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane, wbrew zarzutom skargi, po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2%, dla każdej osi. Skarżący jako kierowca podpisał protokół kontroli, nie wnosząc uwag do dokonanych pomiarów. Również wysokość kary pieniężnej została ustalona właściwie na podstawie załącznika nr 2 do u.d.p. i wymierzona w łącznej kwocie, stanowiącej sumę kar za każde ze stwierdzonych naruszeń. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego słusznie stwierdził i przyjął, że pomiarów dokonano na stanowisku spełniającym normy, przebadanym geodezyjnie (dowodem czego jest protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku ważenia pojazdów), przy użyciu przenośnych wag do pomiarów statycznych, posiadających stosowne legalizacje Prezesa Głównego Urzędu Miar. Sąd uznał więc, że organy obu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób prawidłowy i dokonały jego prawidłowej subsumcji pod stosowne normy prawne. Działały przy tym w oparciu o obowiązujące przepisy prawne, zaś całe postępowanie prowadzone było w sposób zgodny z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymaganiom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też Sąd na zasadzie art. 151 p.ps.a. orzekł jak w sentencji wyroku.