III SA/Łd 1088/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania skargi na działanie Prezydenta Miasta Łodzi za zasadną postanawia: odrzucić skargę. P.Pij. W dniu 27 września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A.D. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z [...] nr [...] w przedmiocie uznania skargi S.W. na działanie Prezydenta Miasta Ł. za zasadną. Przedmiotową uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej "u.s.g.") oraz art. 229 pkt 3 k.p.a. W treści skargi A.D. wskazał m.in., że przyłącza się do sprawy toczącej się przed tutejszym sądem pod sygn. akt III SA/Łd 492/10 ze skargi Stowarzyszenia A. na tę samą uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ł. wniosła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazała, że skarżący nie wypełnił formalnego warunku dopuszczalności skargi jakim jest uprzednie wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Po pierwsze zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...]. Kwestię wniesienia skargi na uchwałę organu gminy reguluje art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, co należy rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia tego naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne. O bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wtedy, gdy organ nie uwzględnił wezwania (odmówił jego uwzględnienia) i o stanowisku tym poinformował wzywającego w odpowiedzi na wezwanie, jak i wówczas gdy organ nie zajął w sprawie wezwania żadnego stanowiska (milczenie organu) – por. uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83, LEX 260435; postanowienie NSA z 8 sierpnia 2006 r., II OSK 1009/06, ONSAiWSA 2007/2/30, LEX 244329. Niespełnienie, przed wniesieniem skargi, warunku w postaci wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia czyni tę skargę niedopuszczalną. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, w ogóle nie wystosował do Rady Miejskiej w Ł. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie wypełnił zatem wymogu formalnego, niezbędnego dla wniesienia do sądu skargi na uchwałę organu gminy. Po drugie skarga jest niedopuszczalna także z tej przyczyny, że kwestionowana uchwała Rady Miejskiej w Ł. z [...] nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Zaskarżona uchwała została bowiem podjęta w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII k.p.a., a rozstrzygnięcia tego rodzaju nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 1–2 p.p.s.a., tj. aktów podlegających kontroli sądów administracyjnych. Zauważyć w tym miejscu należy, że tutejszy sąd postanowieniem z 30 września 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 492/10 odrzucił skargę wniesioną przez Stowarzyszenie A. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu sąd zwrócił uwagę, że "skarga dotyczy uchwały podjętej w wyniku rozpoznania skargi wniesionej w trybie art. 227 k.p.a. Uchwała podjęta przez radę gminy (miasta) w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami k.p.a. nie może być kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 (u.s.g.). Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a., a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania także żadne ustawy szczególne. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych." Powyższą ocenę dopuszczalności skargi na kwestionowaną w niniejszej sprawie uchwałę podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną wniesioną na wspomniane postanowienie WSA z 30 września 2010 r. (postanowienie NSA z 12 października 2011 r. w sprawie II OSK 2021/11). W uzasadnieniu NSA wskazał m.in., że "w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Postępowanie to służy jedynie usprawnieniu działania administracji, eliminowaniu z niej zjawisk, takich jak nadmierna przewlekłość postępowania czy biurokratyzm. (...) Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Na stanowisko organu wyrażone na podstawie w/w przepisów nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem, co oczywiste, decyzją administracyjną (art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) czy też postanowieniem wydanym w toku postępowania jurysdykcyjnego bądź egzekucyjnego (art. 3 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). Nie jest także innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (...) Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z 1 grudnia 1998 r., III SA1636/97, LEX nr 37138; postanowienie NSA z 21 listopada 2000 r., III SAB 108/99, LEX nr 48017; postanowienie WSA w Rzeszowie z 25 lipca 2005 r., l SA/Rz 117/05). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, opubl. ONSA 2001 r. nr 1 póz. 27, LEX nr 40203)." Powyższe rozważania znajdują wprost zastosowanie również w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. P.Pij.