III SA/Wa 629/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T. S. A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz T. S. A. z siedzibą w W. kwotę 107.217 zł (sto siedem tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca – T. S.A. z siedzibą w W. ( dalej: “Spółka", “Skarżąca") 29 grudnia 2009r. złożyła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. korektę deklaracji VAT-7 za styczeń 2005r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT. W korekcie deklaracji za styczeń 2005r. Spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 5.766.314 zł. Złożenie ww. korekty było skutkiem ponownego wyliczenia przez Spółkę wskaźnika proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - dalej: u.p.t.u. w wysokości 96,85% - w zaokrągleniu 97%. W uprzednio złożonej korekcie deklaracji VAT-7 za styczeń 2005r. Spółka wykazała kwotę zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 7.542.615 zł (wskaźnik proporcji wynosił 67,90% - w zaokrągleniu 68%). Postanowieniem z [...] lipca 2010r., w związku z ustaleniami dokonanymi podczas przeprowadzonej w Spółce kontroli podatkowej, wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2005r. Decyzją z [...] października 2010r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. określił Spółce kwotę zobowiązania podatkowego za styczeń 2005r. Organ I instancji wskazał, iż w toku kontroli ustalono, że Spółka na podstawie art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004r., Nr 253, poz. 2531 ze zm.) - dalej “ustawa o radiofonii i telewizji" i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 3 czerwca 2004r. w sprawie uzupełnienia opisu zasad prowadzenia dokumentacji związanej z polityką rachunkowości w spółkach radiofonii i telewizji publicznej oraz określenia sposobu sporządzenia sprawozdań kwartalnych i rocznych składanych Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji przez spółki radiofonii i telewizji publicznej (dalej: “rozporządzenie KRRiT"), miała prawny obowiązek określania zasad rachunkowości - w tym zakładowego planu kont - w sposób zapewniający ujęcie w księgach rachunkowych przychodów i związanych z nimi kosztów odrębnie w odniesieniu do działalności, o której mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy (związanej z realizacją misji publicznej) oraz pozostałej działalności, a także metod przypisywania kosztów i przychodów do poszczególnych rodzajów prowadzonej działalności. Przypisanie wydatków do określonej działalności, na gruncie u.p.t.u., daje możliwość odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. W związku z powyższym art. 90 ust. 2 u.p.t.u., dający podatnikom możliwość pomniejszenia kwoty podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikom przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie miał w ocenie organu I instancji zastosowania w stosunku do Spółki. Strona nie była również uprawniona do zastosowania art. 91 u.p.t.u., gdyż ma on zastosowanie wyłącznie w sytuacji uprzedniego skorzystania przez podatnika z możliwości przewidzianej w art. 90 ust. 2 u.p.t.u.. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż Strona jako jednostka publicznej telewizji, obok czynności podejmowanych w ramach działalności komercyjnej realizuje tzw. misję publiczną, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Opierając się na orzecznictwie sądów organ stwierdził, iż działalność Spółki w ramach realizacji misji publicznej nie stanowi działalności gospodarczej. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż w odniesieniu do czynności realizowanych przez Spółkę w ramach jej zadań określonych w art. 21 ust. 1a pkt 1-5 i 8-9 ustawy o radiofonii i telewizji, Strona nie występuje jako podatnik VAT. Stąd też Spółka nie jest uprawniona do obniżenia podatku należnego o podatek wynikający z nabycia towarów i usług służących przedmiotowej działalności. Organ I instancji wskazał także, że na podstawie art. 31a ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji oraz wydanęgo na jej podstawie rozporządzenia KRRiT, Spółka jest zobowiązana do prowadzenia odrębnej od pozostałej działalności ewidencji przychodów i kosztów związanych z realizacją misji publicznej. Spółka ma więc prawny obowiązek określania kosztów związanych z realizacją misji publicznej. Powyższe pozwala zatem uznać, iż na gruncie u.p.t.u., Spółka ma możliwość wyodrębnienia kwot określonych w art. 90 ust. 1 u.p.t.u., co w tym zakresie wyklucza możliwość zastosowania proporcji określonej w art. 90 ust. 2 u.p.t.u., eliminując tym samym możliwość jej korekty w art. 91 ww. ustawy. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego, biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, iż w styczniu 2005r. Spółka nie była uprawniona do wykazania w korekcie deklaracji VAT-7 za styczeń 2005 roku kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 5.766.314 zł. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm) – dalej: “O.p." oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. miesiąc. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 86 ust. 1, art. 90 ust. 1-2, art. 91 oraz art. 163 ust. 2 u.p.t.u. przez uznanie, że Spółce nie przysługuje w ogóle prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów finansowanych z abonamentu oraz przez uznanie, że Spółka nie miała prawa do stosowania proporcji i tym samym nie miała prawa do dokonania korekty odliczenia podatku naliczonego w zakresie tych zakupów, 2) art. 87 ust. 2 u.p.t.u. przez dokonanie zwrotu różnicy podatku, mimo iż z wyjaśnień złożonych do skorygowanej deklaracji (wniosku o stwierdzenie nadpłaty) wyraźnie wynikał powód tej korekty, a organ podatkowy wcześniej już analizował sytuację prawnopodatkową Spółki w zakresie VAT (vide decyzja z [...] września 2009r.), 3) art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122, art. 187 § 1 O.p. przez m.in. oparcie rozstrzygnięcia decyzji na wyroku sądu administracyjnego, poprzez powołanie się wyłącznie na wybrane i korzystne dla organu elementy tego wyroku oraz poprzez brak wnikliwej analizy sprawy i materiału dowodowego, a także sposób prowadzenia postępowania w sprawie, 4) art. 14b § 4, art. 14k § 1 O.p. przez nieuzasadnione uznanie, że interpretacja indywidualna Ministra Finansów wydana na rzecz Spółki nie wywołuje skutków prawnych oraz poprzez określenie zobowiązania podatkowego Spółce pomimo posiadania przez Spółkę interpretacji indywidualnej, 5) art. 75 § 4 O.p. przez zwrot nadpłaty w trakcie kontroli podatkowej na tydzień przed podpisaniem protokołu z kontroli i w okolicznościach znanych organowi przynajmniej od początku lutego 2010r., gdyż - jak stwierdził organ w zaskarżonej decyzji - wystąpiły wątpliwości uzasadniające wszczęcie postępowania kontrolnego, 6) art. 52 § 1 pkt 1 i 2, art. 53 § 1 i § 2 O.p. przez uznanie, że zwrot nadpłaty oraz zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym otrzymane przez Spółkę stanowią zaległość podatkową Spółki oraz przez uznanie, że należy naliczać odsetki od zaległości od kwot tych zwrotów. Decyzją z [...] grudnia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do obowiązku bezpośredniej alokacji kwot podatku naliczonego wynikającego z art. 90 ust. 1 u.p.t.u., organ odwoławczy wskazał, że istotne jest, czy dany podmiot ma realną możliwość przyporządkowania towarów i usług określonym czynnościom (tj. uprawniającym do odliczenia podatku naliczonego i takim, które tego prawa nie dają). Ocena musi być dokonana w oparciu o obiektywną analizę realiów prowadzonej działalności. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w okresie objętym postępowaniem, Strona wykazywała wszystkie zakupy towarów i usług związane zarówno ze sprzedażą opodatkowaną jak i z działalnością niepodlegającą opodatkowaniu VAT (realizacja misji publicznej) jako podlegające odliczeniu przy zastosowaniu wskaźnika proporcji, o którym mowa w art. 90 ust. 2 u.p.t.u. Powołał przepisy ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia KRRiT dotyczące obowiązków sprawozdawczych, w tym obowiązku odrębnego ewidencjonowania wydatków poniesionych w związku z realizacją zadań stanowiących misję publiczną. Dalej wskazał, że dla zakresu i sposobu odliczania podatku naliczonego od podatku należnego istotne jest rozróżnienie działalności Spółki, którą wykonywała jako podatnik VAT i jako podmiot realizujący misję publiczną oraz jakie koszty ponosiła na te rodzaje działalności. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, w zakresie, w jakim wydatki te związane były z realizacją misji publicznej, Skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż wykonując zadania związane z realizacją misji publicznej nie działała ona w charakterze podatnika VAT. Organ odwoławczy stwierdził, że ewidencja prowadzona przez Spółkę w oparciu o art. 31a ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji umożliwia wyodrębnienie wydatków związanych z realizacją misji publicznej. Zatem w oparciu o tę ewidencję istnieje możliwość wyodrębnienia wydatków związanych z realizacją misji publicznej, w którym to zakresie Skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się ze stanowiskiem Strony, że wyodrębnienie powyższe ma zastosowanie wyłącznie dla celów ustawy o radiofonii i telewizji, stwierdzając, że wyodrębnienie to wywiera skutki również dla rozliczenia podatku VAT (ewidencja dotycząca wydatków związanych z realizacją misji publicznej daje podstawę do wyodrębnienia tych wydatków również w zakresie prawa do odliczenia VAT). Zdaniem organu odwoławczego nie można przyjąć, iż na gruncie ustawy o radiofonii i telewizji Skarżąca dokonuje wyodrębnienia przedmiotowych wydatków, natomiast na gruncie u.p.t.u. wyodrębnienie takie nie jest możliwe, co uzasadniałoby rozliczanie podatku naliczonego współczynnikiem sprzedaży. Takie działanie skutkowałoby w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej naruszeniem albo ustawy o radiofonii i telewizji, albo u.p.t.u.. Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, że Skarżącej na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. nie przysługuje uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupami służącymi realizacji misji publicznej. Skarżąca nie jest również uprawniona do odliczania podatku naliczonego według proporcji (współczynnika) sprzedaży, gdyż w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie prowadzonej przez nią ewidencji możliwe jest odrębne określenie kwot podatku naliczonego związanego z prowadzeniem działalności niepodlegającej opodatkowaniu VAT, tzn. usług związanych z realizacją misji publicznej. Konsekwentnie, zdaniem organu, Skarżąca nie miała również prawa dokonać korekty zgodnie z art. 91 u.p.t.u. za okres od maja do grudnia 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył również, że w rozpatrywanej sprawie nie zostało zakwestionowane prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów sfinansowanych z wpływów abonamentowych, lecz z tytułu wydatków przeznaczonych na realizację zadań, przy wykonywaniu których Spółka nie działa w charakterze podatnika VAT. Brak możliwości odliczenia podatku w takim przypadku jest zgodny z zasadą neutralności VAT. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił również pozostałych zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: - art. 86 ust. 1 i art. 90 ust. 1 i 2 u.p.t.u. przez przyjęcie, że Skarżąca nie była uprawniona do odliczenia, w oparciu o tzw. współczynnik sprzedaży, podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług służących realizacji misji publicznej (sfinansowanych z wpływów abonamentowych), pomimo tego, że zakupy te były jednocześnie związane z wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych VAT; - art. 91 ust. 1 u.p.t.u. przez stwierdzenie, że w ramach deklaracji za styczeń 2005r. Skarżąca nie była uprawniona do korekty podatku naliczonego za okres maj-grudzień 2004r., wynikającego z tytułu nabycia towarówi i usług służących realizacji misji publicznej (sfinansowanych z wpływów abonamentowych), pomimo tego, że zakupy te były jednocześnie związane z wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych VAT. Uzasadniając skargę podniesiono, iż nabywając towary i usług służące realizacji misji publicznej Skarżąca działała w charakterze podatnika VAT i co do zasady była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych zakupów. W świetle przepisów o VAT, wydatki te były bowiem związane jednocześnie z wykonywaniem czynności, które nie uprawniają do odliczenia podatku (realizacja misji publicznej) oraz z wykonywaniem czynności uprawniających do odliczenia podatku. W ocenie Skarżącej, nie było możliwe przyporządkowanie spornych wydatków wyłącznie jednemu z wymienionych rodzajów działalności (czyli dokonanie tzw. bezpośredniej alokacji, na podstawie art. 90 ust. 1 u.p.t.u.). Podatek naliczony z tego tytułu podlegał więc odliczeniu w wysokości określonej przy zastosowaniu współczynnika (proporcji) sprzedaży obliczonego zgodnie z art. 90 ust. 3-10 u.p.t.u. Powyższemu wnioskowi nie przeczą ani obowiązek osobnego ewidencjonowania przedmiotowych wydatków na podstawie odrębnych przepisów (w tym przypisanie wydatku w takiej ewidencji działalności w zakresie realizacji misji publicznej), ani sfinansowanie tych wydatków z wpływów abonamentowych (co było podkreślane przede wszystkim w decyzji organu pierwszej instancji). Odnosząc się do uwag organu odwoławczego dotyczących zasady neutralności, zdaniem Skarżącej przede wszystkim oznacza ona, że podatnik wykonując czynności opodatkowane nie powinien być obciążony kosztem tego podatku. Stanowisko organów podatkowych obu instancji oznaczałoby, że świadczenie usług reklamowych przez T. byłoby obciążone kosztem nieodliczalnego podatku VAT, ze względu na związek danego wydatku z działalnością w zakresie misji publicznej (i takie przyporządkowanie go w ewidencji prowadzonej na podstawie odrębnych przepisów), pomimo tego, że wydatek ten ewidentnie ponoszony był jednocześnie również w celu świadczenia usług opodatkowanych VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy z art. 31a ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia KRRiT rzeczywiście wynika reguła, według której możliwe jest wyodrębnienie kwot, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje – jak uważają organy podatkowe, czy jak twierdzi Skarżąca - nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części tych kwot. To bowiem determinuje kwestię, czy Skarżąca stosownie do art. 90 ust. 1 u.p.t.u. była obowiązana do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego ( stanowisko organów podatkowych), czy też zgodnie z art. 90 ust. 2 mogła pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego i w konsekwencji dokonać korekty kwoty podatku naliczonego na zasadzie określonej w art. 91 ust. 1 u.p.t.u. (stanowisko Spółki) . W ocenie Sądu Spółka prezentuje w tym zakresie prawidłowe stanowisko – nabywane towary i usług służące co do zasady realizacji misji publicznej, która nie uprawnia do odliczenia podatku VAT równocześnie związane mogły być także z działalnością opodatkowaną (wskazywane przez Spółkę usługi reklamowe, emisja wskazań sponsorskich, usługi licencyjne itd.) Oczywisty dla Sądu jest związek pomiędzy emisją programów telewizyjnych, czyli działalnością "misyjną", do jakiej ustawowo zobowiązana jest Skarżąca, a działalnością wykraczającą poza art. 21 ustawy o radiofonii i telewizji, której żaden przepis nie zabrania, a która jest opodatkowana. Inaczej mówiąc – istnienie działalności "misyjnej" warunkuje działalność komercyjną. Co więcej – im lepsza jest oferta programowa w ramach "misji", tym wyższych obrotów (i w efekcie podatku) spodziewać się można z opodatkowanej działalności komercyjnej. Trudno zaprzeczyć takiej zależności jednej działalności od drugiej. Powołany przepis ustawy o radiofonii i telewizji w żaden sposób nie wyklucza takiej podwójnej roli ponoszonych wydatków. Przepis ten stanowi tylko tyle, że Skarżąca była obowiązana do określenia w dokumentacji, o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm.), zasad rachunkowości, w tym zakładowego planu kont, w sposób zapewniający ujęcie w księgach rachunkowych przychodów i związanych z nimi kosztów odrębnie w odniesieniu do działalności, o której mowa w art. 21 ust. 1 (misja publiczna), oraz pozostałej działalności, a także metod przypisywania kosztów i przychodów do poszczególnych rodzajów prowadzonej działalności. Natomiast z § 8 rozporządzenia KRRiT wynika, iż koszty, które z założenia poniesione zostały w związku z realizacją zadań wynikających z misji publicznej mogą być w całości im przypisane. Z powołanego przepisu wynika zatem wniosek odmienny od prezentowanego przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Jeżeli bowiem koszty (wydatki), które z założenia poniesione zostały w związku z misją publiczną mogły być w całości im przypisane, to znaczy, iż prawodawca przewidywał również i taką sytuację, gdy koszty (wydatki) poniesione z założenia, w związku z tą misją służyć mogły także innym celom (czynnościom opodatkowanym VAT), a mimo to przypisane miały być misji publicznej (czynnościom nieopodatkowanym VAT). To natomiast przesądza o tym, iż dokumentacja, o której mowa w powołanych przepisach ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia KRRiT nie umożliwia wyodrębnienia kwot, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje. Dokumentacja ta miała zresztą jedynie zapewnić możliwość kontroli wykonywania obowiązku nałożonego przez art. 31a ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Z poszczególnych przepisów rozporządzenia KRRiT wynika jedynie to, że zarządy spółek radiofonii i telewizji publicznej zobowiązane są do rachunkowego wykazania wykonywania powołanego przepisu ustawy. Organem kontrolującym ten obowiązek jest bowiem specyficzny, konstytucyjny organ państwowy, jakim jest Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, której zadaniem jest nie tyle egzekwowanie przepisów podatkowych albo rachunkowych, lecz przepisów dotyczących tzw. ładu medialnego. Jego filarem jest natomiast "misyjna" działalność spółek radiofonii i telewizji publicznej, finansowana także z wpływów abonamentowych. Zależność pomiędzy wpływami abonamentowymi, a tą działalnością, jest natomiast taka, że w całości muszą być one przeznaczane na realizację zadań wymienionych w art. 21 ustawy o radiofonii i telewizji, ale zadania te mogą być finansowane także z innych źródeł (żaden przepis tego nie zabrania), a ponadto finansowanie działalności "misyjnej" nie wyklucza związku z działalnością komercyjną (ponownie żaden przepis takiego związku nie wyklucza) – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 606/10. Przepisy ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia KRRiT nie zawierają norm prawa podatkowego, mają inne cele i nie naruszają zasad wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług, w tym fundamentalnej zasady, według której jedynym kryterium pozwalającym na ocenę, czy podatnikowi przysługuje prawo do pomniejszenia podatku należnego o naliczony, jest związek danego wydatku z gospodarczą działalnością opodatkowaną (art. 86 ust. 1 ustawy). Jeśli taki związek istnieje, to podatnikowi przysługuje uprawnienie odliczenia podatku naliczonego, czego nie może zmienić ewentualna okoliczność, że dany wydatek na towar lub usługę służył równolegle działalności nieopodatkowanej. Zasady tej nie może również podważyć okoliczność dotycząca pochodzenia środków służących działalności misyjnej (opłata abonamentowa), z której finansowane są wydatki służące jednocześnie działalności misyjnej jak i komercyjnej, bowiem z treści art. 86 ust 1 u.p.t.u. nie wynika, iż źródło pozyskania środków związanych z działalnością opodatkowaną mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na prawo do odliczenia podatku. Skoro zatem, wbrew twierdzeniom organów podatkowych, przepisy art. 31a ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia KRRiT nie pozwalają na wyodrębnienie kwot, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, to Skarżąca zgodnie z art. 90 ust. 2 mogła pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego i w konsekwencji dokonać korekty kwoty podatku naliczonego na zasadzie określonej w art. 91 ust. 1 u.p.t.u. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Odnośnie do wstrzymania wykonania uchylonej decyzji podstawą wyroku był art. 152, zaś odnośnie do kosztów postępowania – art. 200 tej ustawy procesowej.