II GSK 1975/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 744/11 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 2 grudnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] lutego 2011 r. w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, oddalił skargę. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2006 r. M. W. zwróciła się do Burmistrza Miasta C. o rozłożenie na raty zaległości głównych na okres 3 lat oraz o umorzenie odsetek należnych za zajmowanie bez tytułu prawnego lokali użytkowych przy ulicy M. [...], W. [...] i R. [...] w C. W dniu [...] sierpnia 2006 r. wnioskodawczyni wystąpiła z żądaniem wydania decyzji w przedmiotowym zakresie, co skutkowało zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2006r. wydanym przez Burmistrza Miasta C. o wszczęciu postępowania w sprawie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r. Burmistrz Miasta C. umorzył postępowanie, w trybie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz.1071, dalej "k.p.a."), w sprawie wskazując, że w roku 2006 Komornik Sądowy w C. wykonał wyroki sądów powszechnych w zakresie eksmisji z zajmowanych przez stronę w/w użytkowych lokali. Nadto dotychczasowy zakład budżetowy Gminy C. (Z.) przekształcony został w jednoosobową spółkę prawa handlowego – Z. sp. z o.o. i ze względu na posiadającą odrębną od Gminy osobowość prawną Spółka z o.o. przejęła wszelkie prawa i obowiązki oraz wierzytelności pieniężne przysługujące Gminie z tytułu zajmowania lokali stały się wierzytelnościami spółki. Natomiast Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] czerwca 1999 roku w sprawie szczególnych zasad i trybu umarzania wierzytelności Gminy z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja Podatkowa, oraz udzielania innych ulg w spłacaniu tych należności, a także organów do tego uprawnionych - nie znajduje zastosowania w stosunku do Z. w C. sp. z o. o. Z treści zawartych w niej przepisów wynika jednoznacznie, iż możliwość umorzenia wierzytelności przewidziana została w stosunku do wierzytelności przysługujących Gminie C. Ponieważ wierzytelności zakładu budżetowego Z. w C., w chwili obecnej przejęte zostały przez Z. w C. sp. z o.o., nie ma możliwości umarzania, odraczania czy rozkładania na raty wierzytelności podmiotu odrębnego wobec Gminy, na podstawie wskazanej uchwały. Nadto zauważono, że wniosek dłużniczki nie zawiera uzasadnienia, które pozwalałoby na rozłożenie na raty wierzytelności, ani też nie informuje organu o możliwościach płatniczych. Powyższą decyzję zakwestionowała M. W. pismem z dnia [...] września 2006r. adresowanym do Burmistrza Miasta C., którym ponowiła żądanie wydania pisemnej decyzji. W piśmie z dnia [...] września 2006r. Burmistrz Miasta C. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Strona potraktowała powyższe pismo jako postanowienie i zaskarżyła je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., które postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia uznając, że pismo z dnia [...] września 2006r. nie ma przymiotu decyzji administracyjnej. W konsekwencji M. W. złożyła zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w C. o popełnieniu przestępstwa przez Burmistrza Miasta C. Na podstawie art. 183 § 1 i art. 133 k.p.a., w dniu [...] listopada 2009 r. Prokurator wniósł zażalenie do SKO w B., w którym zarzucił naruszenie przez organ 7 dniowego terminu do przesłania odwołania M. W. wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego i żądając zobligowania Burmistrza Miasta C. do niezwłocznego wykonania powyższego. W konsekwencji powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając w trybie odwoławczym, nie uwzględniło zgłoszonych zarzutów i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że decyzja z dnia [...] września 2006 r. umarzająca postępowanie w sprawie nie jest decyzją ostateczną i pismo strony z dnia [...] września 2006r. stanowi odwołanie. Wskazano, że decyzją z [...] października 2008 r. Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie, gdyż brak było podstaw by uznać pismo Prokuratury Rejonowej za żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] września 2006 r., także Rada Miejska w C. nie jest podmiotowo umocowana do złożenia takiego żądania. Nadto zaakcentowano, że decyzja której skarga dotyczy musi być ostateczna, a wobec zakwalifikowania pisma strony z dnia [...] września 2006r. jako odwołania od decyzji z dnia [...] września 2006 r., nie zyskała ona przymiotu ostateczności w myśl art. 16 k.p.a.. Dalej wskazano, że Burmistrz nie wydał decyzji w sprawie pisma z dnia [...] lipca 2006r., a otrzymane przez skarżącą w dniu [...] sierpnia 2006 r. pismo, nie posiadało znamion decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W związku z powyższym w obrocie prawnym nie było żadnej decyzji wydanej z dnia [...] lipca 2006 r. Podkreślono, że należności skarżącej w rozpoznawanej sprawie zostały umorzone w postępowaniu cywilnym na podstawie przedstawionych sygnatur akt sądowych i komorniczych. Wobec tego, że przedmiot sprawy stanowiło rozłożenie na raty zaległości oraz umorzenie odsetek za zajmowanie bez tytułu prawnego lokali użytkowych, w konkluzji decyzji stwierdzono, że jest to sprawa cywilna i z uwagi na brak przedmiotu postępowania administracyjnego dalsze prowadzenie postępowania w sprawie o charakterze cywilnym przed organem administracji państwowej jest bezprzedmiotowe. Kwestionując zasadność powyższego rozstrzygnięcia strona zaskarżyła decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła błędną ocenę stanu faktycznego poprzez stwierdzenie nieistnienia decyzji wydanej w dniu [...] lipca 2006r. ustnie; uznanie, że sprawa ma charakter cywilny i wobec tego jest bezprzedmiotowa. Organ wniósł o oddalenie skargi przedstawiając chronologiczny przebieg całej sprawy i akcentując, że prowadzenie sprawy o charakterze cywilnym przed organami administracji publicznej jest bezprzedmiotowe, gdyż należności strony zostały umorzone w postępowaniu cywilnym, co wynika z akt sądowych i komorniczych o sygn. akt V GC 36/08, KM 2472/08; V GNc 257/03,1 ACa 1517/05, V GNc 139/02, KM 379/06; ICo 1816/07, KM 379/06; IC 149/07, KM 1347/08; I Co 259/07,1 KM569/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie dotyczy żądania zgłoszonego w przedmiocie rozłożenia na raty należności głównych i umorzenia odsetek za zajmowanie bez tytułu prawnego lokali użytkowych, a zaległości strony wynikają z obowiązków czynszowych z tytułu cywilno prawnej umowy najmu lokali, które aktualnie pozostają w gestii jednoosobowej spółki prawa handlowego, tj. ZMB sp. z o.o. Spółka ta posiada odrębną od gminy osobowość prawną i przejęła wszelkie prawa i obowiązki oraz wierzytelności pieniężne przysługujące Gminie z tytułu zajmowania lokali. Sąd zwrócił również uwagę na to, że Rada Miasta C. podjęła uchwały Nr [...] oraz Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty należności pieniężnych Gminy, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa oraz wskazania organów i osób do tego uprawnionych, w której § 1 wskazuje się, iż "należność pieniężna może zostać umorzona w całości lub w części (...) w drodze decyzji lub zarządzenia Burmistrza" (pkt 1 i 2), natomiast rozłożenie na raty następuje "w odniesieniu do należności wynikających ze stosunków cywilnoprawnych w drodze umowy" (§ 1 pkt 4 lit b w zw. z ust. 3). Uznał w związku z tym, że brak jest konkretnego przepisu zobowiązującego Burmistrza Miasta C. jako organu administracji publicznej do załatwienia tej konkretnej sprawy indywidualnej poprzez wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia wnioskowanych przez stronę należności. Również regulacje cytowanej wyżej uchwały, dotyczącej wyłącznie należności gminnych, przewidują w odniesieniu do należności wynikających ze stosunków cywilnoprawnych rozłożenie na raty wyłącznie w drodze umowy. W konsekwencji, brak było podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a decyzje organów obu instancji należało uznać zatem za prawidłowe. Jednocześnie Sąd uznał, że uchybienia proceduralne opisane we wstępnej części uzasadnienia skargi nie miały wpływu na wynik sprawy, bo - jak wyżej wskazano - nie było podstaw prawnych do załatwienia jej w trybie procedury administracyjnej i rozstrzygania w formie decyzji. M. W. wystąpiła ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie: a. art. 106 § 2 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej dotyczącego przedłożenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt sprawy z prokuratury Rejonowej w C., która prowadziła postępowanie w przedmiotowej sprawie od 2007 r.; b. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez orzekanie na podstawie niekompletnych akt sądowych – brak dołączenia do akt sądowych wnioskowanych w skardze akt prokuratorskich i uniemożliwienie tym samym dokonania kontroli orzeczenia przez uczestnika postępowania; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni postanowień uchwały Nr [...] oraz Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] sierpnia 2006 r., a to §1 polegające na przyjęciu, iż nie było podstaw prawnych do za ułatwienia sprawy w trybie procedury administracyjnej i rozstrzygnięcia jej w formie decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędna jego wykładnię oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z zarzutów skargi kasacyjnej oraz z ich uzasadnienia wynika, że wadliwości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli legalności zaskarżonej decyzji, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. o umorzeniu postępowania w sprawie rozłożenia na raty zaległości głównych oraz umorzenia odsetek należnych za zajmowanie bez tytułu prawnego lokali użytkowych, autor skargi kasacyjnej upatruje w nieuwzględnieniu wszystkich istotnych - jego zdaniem - okoliczności rozpoznawanej sprawy, co wiąże z nieprzeprowadzeniem wnioskowanego przez stronę dowodu z akt sprawy Prokuratury Rejonowej w C., a przez to z wydaniem zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia "na podstawie niekompletnych akt sądowych". Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika również, że jej autor podważa prawidłowość stanowiska Sądu I instancji, że w sprawie z wniosku strony o rozłożenia na raty zaległości głównych oraz umorzenia odsetek należnych za zajmowanie lokali użytkowych brak było materialnoprawnych podstaw do wydania decyzji. Zarzuty skargi kasacyjnej, wbrew oczekiwaniom jej autora, nie mogą być uznane za usprawiedliwione, ani też za skuteczne. Odnosząc się w pierwszej kolejności do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. do zarzutów naruszenia art. 106 § 2 i § 3 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. (pkt 1. lit. a. oraz lit. b petitum skargi kasacyjnej), merytoryczną ich ocenę poprzedzić należy następującym, i koniecznym w rozpoznawanej sprawie, wyjaśnieniem. Mianowicie, o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Uwzględniając przedstawione uwagi wstępne, zarzuty adresowane wobec faktycznych podstaw zaskarżonego wyroku Sądu I instancji uznać należy za pozbawione jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw. Strona skarżąca kasacyjnie w ogóle nie wykazała i nie uzasadniła, że następstwa zarzucanych przez nią uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, które mogłoby być inne, gdyby do uchybień tych nie doszło. Wskazanemu obowiązkowi, gdy chodzi o uzasadnienia zarzutów naruszenia art. 133 i art. 106 § 2 i § 3 p.p.s.a., w żadnym razie nie czyni zadość "argument", że Sąd I instancji nie rozważył w sposób wszechstronny materiału dowodowego sprawy w związku z tym, że SKO w B. uchybiło określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a. nakazowi przekazania całości akt sprawy, co polegało na nie załączeniu do akt sprawy akt prokuratorskich, a właśnie "akta Prokuratury Rejonowej w C. rzucały na sprawę nowe światło, poddając w wątpliwość zgodne z prawem prowadzenie postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta C. oraz wskazując na nieprawidłowości w działaniu SKO w B.". Postawiony w uzasadnieniu omawianych zarzutów kasacyjnych argument, nie dość, że jest oczywiście chybiony, to nie jest również w ogóle pomocny w wyjaśnieniu i wykazaniu znaczenia przeprowadzenia wymienionego dowodu z punktu widzenia oceny zgodności z prawem kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji, w tym również w wyjaśnieniu i wykazaniu wpływu zaniechania przeprowadzenia tego dowodu przez WSA w Gliwicach na wynik rozpatrywanej sprawy. W tej mierze przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny nie przeprowadza - co do zasady - postępowania dowodowego. Orzeka on bowiem na podstawie akt sprawy administracyjnej, a zatem na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania prowadzonego przez organy obydwu instancji. Sąd administracyjny nie dokonuje więc ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz bada, poprzez analizę akt sprawy administracyjnej, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu, biorąc w tej mierze pod uwagę również fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Powyższe, podważa zasadność stanowiska autora skargi kasacyjnej, z którego wynika, że akta prokuratorskie stanowiły w rozpoznawanej sprawie część akt administracyjnych w rozumieniu omawianego przepisu, które organ zobowiązany był również przekazać wraz ze skargą wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Zwłaszcza, że akta te nie były wygenerowane w postępowaniu przed organem administracji publicznej i organ ten nie był uprawniony – nawet gdyby je wykorzystał w celach dowodowych w toku postępowania administracyjnego – do swobodnego dysponowania nimi. W tym też kontekście podkreślić należy, że wynikający z art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy administracyjnej oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach, a przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, bądź też dowodu niedopuszczonego w trybie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn,. akt I OSK 2398/11). W związku z tym, naruszenie przepisu art. 133 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wykazałby istnienie konkretnych zdarzeń wynikających z akt sprawy, których sąd I instancji nie uwzględnił oraz ich wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2199/10). Już tylko na marginesie przedstawionych uwag podnieść należy również, że nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakceptowanie przez sąd, jako zgodnej z przepisami postępowania, oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny, nawet gdyby nie uwzględniało ono całości materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy administracyjnej (wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1749/11). Odnośnie natomiast do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że oceniając legalność zaskarżonego aktu, zgodnie z tym przepisem, wojewódzki sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów wyłącznie, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów ma charakter wyjątkowy, a zatem podlega ścisłej wykładni. Sąd nie ma obowiązku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Może to uczynić, o ile poweźmie istotne wątpliwości, co do ustaleń poczynionych przez organy oraz, o ile postępowanie takie nie naruszy przewidzianej w art. 7 p.p.s.a. zasady szybkości postępowania sądowego, a dowód z dokumentu będzie pozostawał w bezpośrednim związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 556/11). Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1238/11). Wyjaśnić należy również, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być podstawą kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy administracji i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (wyrok NSA z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 598/11). Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzut błędnej wykładni postanowień zawartych w § 1 uchwały Nr [...] oraz Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] sierpnia 2006 r. Zarzut ten, jest w rozpatrywanej sprawie chybiony i nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą kasacyjnie. Z tego mianowicie powodu, że podejmując polemikę ze stanowiskiem zawartym w odniesieniu do wskazanej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, autor skargi kasacyjnej nie podważa jednocześnie tego istotnego elementu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, który legł u podstaw wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku strony skarżącej o rozłożenie na raty zaległości głównych oraz umorzenia odsetek z tytułu zajmowania bez tytułu prawnego lokali użytkowych, i na który to element w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zwrócił również uwagę Sąd I instancji. W tej mierze chodzi w szczególności o okoliczność odnoszącą się do cywilnoprawnego charakteru należności, w odniesieniu do których strona wystąpiła z wnioskiem o rozłożenie na raty (chodzi bowiem o należności wynikające z zobowiązań z tytułu opłat czynszowych). Wymienione należności zostały również umorzone w postępowaniu cywilnym. Powyższe skutkuje brakiem przedmiotu postępowania administracyjnego, które prawidłowo zostało w rozpoznawanej sprawie umorzone, jako bezprzedmiotowe. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Do rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zobowiązany będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.