II SA/Gd 734/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 23 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu 15 maja 2008 r. skarżąca spółka A w W. wniosła o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce nr [...] przy ul. N. w G. Prezydent Miasta decyzją z 17 lipca 2008 r., powołując się m.in. na art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda decyzją z 22 grudnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie usunął wszystkich wskazanych mu w postanowieniu z 25 czerwca 2008 r. braków projektu. W szczególności, zdaniem Wojewody, nie dołączono do projektu aktualnych oświadczeń projektantów i sprawdzających, nie przedłożono oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz nie przedłożono informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ II instancji stwierdził, że wprawdzie przedłożono organowi odwoławczemu informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, ale w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji projekt budowlany w tym zakresie był niepełny. Odnośnie "uaktualnienia" projektu budowlanego wyjaśniono, że projekt budowlany powinien być sporządzony w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, zaś z akt sprawy wynika, że projekt został sporządzony w 2005 r. i w tym roku sporządzono też oświadczenia projektantów o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W końcu odnośnie oświadczenia o zapewnieniu dostawy energii elektrycznej wskazano, że w punkcie jedenastym warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej z 13 lutego 2007 r., wydanych przez E. G., stwierdzono, że projekt budowlany podlega uzgodnieniu z tym Przedsiębiorstwem i takiego uzgodnienia, jak i oświadczenia o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej brak. W wyniku wniesionej przez spółkę A skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 maja 2009 r., wydanym w sprawie II SA/Gd 85/09 uchylił opisaną powyżej decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. Sąd wskazał między innymi, że skoro projekt budowlany został sporządzony w 2005 r. a wniosek o pozwolenie na budowę złożony w dniu 15 maja 2008 r., to istniały podstawy, aby projektanci oświadczyli się, czy jest on zgodny także z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Organ administracji winien był jednak wyraźnie wyjaśnić, jakie oświadczenie należy złożyć oraz że jest ono wymagane w związku ze zmianą warunków technicznych, która nastąpiła po sporządzeniu projektu. Inne postępowanie, w szczególności mające miejsce w rozpoznawanej sprawie ogólne wezwanie do aktualizacji projektu, nie mogło być podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, przewidzianej w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził także, iż w okolicznościach sprawy powołanie się na brak formalnie wyodrębnionego oświadczenia przedsiębiorstwa energetycznego o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej nie mogło być podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Odnosząc się do braku informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzonej przez projektanta części architektoniczno-konstrukcyjnej projektu oraz projektanta części projektu dotyczącej instalacji elektrycznych, Sąd zauważył, że Wojewoda przyznaje, iż informacja taka została przedłożona w trakcie postępowania odwoławczego. Fakt ten jest wystarczający do stwierdzenia, że brak ten został skutecznie usunięty. Sąd nakazał organom administracji uwzględnić okoliczność, że dotychczas sformułowane w postanowieniu z 25 czerwca 2008 r. obowiązki i sposób ich wykonania nie mogły być podstawą wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co jednak nie wyklucza możliwości ponownego wydania postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, przy czym organ administracji winien mieć na uwadze, aby obowiązki były jasno sformułowane i aby były one prawne uzasadnione. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta decyzją z 6 listopada 2009 r., powołując się na art. 28, 32, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36, 81 ust. 1 pkt 2, 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej w G. na działce nr [...] przy ul. N. Inwestycja obejmuje: fundamenty pod kontener żelbetowy, montaż kontenera z wieżą stalową na dachu o wysokości 30,3 m, montaż anten sektorowych radiolinii na wieży, montaż urządzeń RBS i TRM, przyłącza WLZ i instalację elektryczną n/n prowadzoną z projektowanego złącza kablowego do kontenera, ogrodzenie stacji. Prezydent uznał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spełnia wymogi art. 32 ust. 4, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 21 stycznia 2005 r., jest kompletny, posiada wymagane pozwolenia, spełnia wymagania określone w ust. 1 art. 35 Prawa budowlanego. Po rozpoznaniu odwołań uczestników postępowania, Wojewoda decyzją z 23 kwietnia 2010 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując następujące powody rozstrzygnięcia: 1. w aktach spraw brak umowy dzierżawy z dnia 1 maja 2008 r., co uniemożliwia organowi II instancji zweryfikowanie poprawności złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 2. zakres orzeczenia zaskarżonej decyzji nie jest tożsamy z zakresem wniosku inwestora z dnia 15 maja 2008 r. o pozwolenie na budowę oraz decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 21 stycznia 2005 r. i projektem budowlanym, co rażąco narusza dyspozycję art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane; 3. dokumentacja stanowiąca załączniki do przedmiotowej decyzji winna być opieczętowana (każda strona) a nadto załączniki winny być oznaczone i opatrzone pieczątką oraz podpisem osoby wydającej tę decyzję; 4. brak udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wszystkich stron postępowania, nadto w decyzji o ustaleniu celu publicznego nie wszystkie strony postępowania zostały wymienione; 5. decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia 21 stycznia 2005 r. nie posiada klauzuli ostateczności decyzji; 6. w toku postępowania organ I instancji, jednym pismem i jednej kopercie adresował do dwóch osób (Państwa A. i A. B.) zawiadamiając pismem o prowadzeniu postępowania administracyjnego; 7. zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu (dla działki nr [...]) stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w G. przy ulicy N., przedmiotowej inwestycji nie został sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej; 8. opis techniczny projektu zagospodarowania terenu, przedstawiona charakterystyka obiektu opisująca kontener techniczny GROTZ o wymiarach 250x318x320 [cm] jest nie zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia 21 stycznia 2005 r. 9. w zatwierdzonej dokumentacji projektowej, stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji (za wyjątkiem pierwszej strony tytułowej) wpisany został numer działki [...] oraz numer obiektu stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], który nie jest tożsamy z wnioskiem inwestora z dnia 15 maja 2008 r. tj. nr działki [...] i numerem [...] obiektu stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 15 maja 2008 r. tj. nr działki [...]; 10. powierzchnia działki w projekcie zagospodarowania wynosi 29,20 m2, zaś z załączonego rejestru gruntów dla działki nr [...] wynosi 33 m2; 11. w 2006 roku dokonany został podział nieruchomości - działki Nr [...] na działki nr [...] i [...], przy czym w aktach sprawy brak szczegółowej dokumentacji zawierającej podział działki [...], zaś decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia 21.01.2005 r. dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] na działce nr [...]; 12. wymagane opinie i uzgodnienia dla inwestycji powinny być kompletne i aktualne na dzień wydania przedmiotowej decyzji, a lokalizacja inwestycji powinna być spójna z wnioskiem inwestora z dnia 15 maja 2008 r. i oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 15 maja 2008 r. tj. nr działki [...]; 13. w aktach sprawy brak informacji odnośnie zakończenia sprawy w przedmiocie decyzji środowiskowych, jak również brak odniesienia do tej kwestii Prezydenta Miasta w zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś organ I instancji nie załączył do akt sprawy pism wynikających z decyzji Prezydenta Miasta z 22 stycznia 2008 r. ani nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji; 14. brak aktualnego na dzień wydania decyzji oświadczenia projektanta J. P. o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, do akt sprawy dołączono oświadczenie projektanta z 2005 r. dla działki nr [...], która nie jest przedmiotem planowanej inwestycji; 15. ani z orzeczenia decyzji, ani też z jej uzasadnienia nie wynika, jakiej wielkości i mocy oraz jakiej ilości anten sektorowych i parabolicznych składać się będzie projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej. Organ I instancji nie przeprowadził analizy i sprawdzenia w jakim zakresie i w jaki sposób będzie oddziaływała na projektowaną budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej; 16. załączona analiza zgodności planowanej inwestycji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływaniu na środowisko dot. działki nr [...] oraz numeru obiektu stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], nie jest tożsama z wnioskiem inwestora z 15 maja 2008 r. oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 15 maja 2008 r., co uniemożliwia organowi II instancji zbadania planowanej inwestycji zweryfikowania, czy w/w inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czy też kwalifikuje się do przedsięwzięć wymagających oceny oddziaływania na środowisko, jak też oceny oddziaływania na obszary Natura 2000; 17. obszar oddziaływania obiektu wskazanego w zaskarżonej decyzji ogranicza się wyłącznie do działek geodezyjnych nr [...] obr. 001 w G., podczas gdy powinien być on określony z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności oraz z uwzględnieniem miejsc, które mogą być zabudowane, a nie tylko tych, które są zabudowane, skutkiem czego organ I instancji winien jeszcze raz przeprowadzić postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka A w W. zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1, art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a także naruszenie prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7 oraz art. 138 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że uchybienia, na które zwrócił uwagę organ, mogły zostać wyjaśnione w toku uzupełniającego postępowania dowodowego, bez konieczności uchylania decyzji organu I instancji. Obowiązkiem inwestora jest złożenie jedynie oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nie dokumentacji je uzasadniającej. Żadna ze stron prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania nigdy nie kwestionowała prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wprawdzie we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wskazano stację o nr [...], jednakże już w piśmie z dnia 17 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącej sprostował zaistniałą pomyłkę pisarską, wskazując, iż złożony w dniu 15 maja 2008 roku wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dotyczy stacji bazowej nr [...]. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż oprócz numeru stacji wszelkie pozostałe dane lokalizacyjne, a więc miasto, ulica, numer geodezyjny oraz numer obszaru - zarówno we wniosku, jak i w decyzji organu I Instancji pozostają tożsame. W piśmie z dnia 19 czerwca 2008 r. zawiadamiającym o wszczęciu postępowania administracyjnego wyraźnie zostało wskazane, iż postępowanie administracyjne dotyczy stacji bazowej telefonii cyfrowej o nr [...] w G., przy ul. N., działka ewidencyjna nr [...], obręb 001. Już po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego działka o nr [...] została podzielona na działki o nr [...] i [...], dlatego też we wniosku o pozwolenie na budowę jako numer ewidencyjny działki została wskazana tylko ta, na której faktycznie stacja bazowa miała zostać zbudowana. Fakt podziału działki już po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie powoduje niezgodności numeracji działek w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego i numeracji wskazywanej później w toku prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dotyczy terenu, a nie numeru działki . Przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie decyzji z dnia 6 listopada 2009 roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i tylko jej prawidłowość może być przedmiotem kontroli instancyjnej organu. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia 21 maja 2005 roku jest decyzją ostateczną, a kwestionowanie przez organ ewentualnych uchybień zaistniałych w postępowaniu w sprawie jej wydania w niniejszym postępowaniu nie może zostać uznane za zasadne. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach przedmiotowego postępowania w sposób jednoznaczny wynika, iż przeprowadzone analizy wykazały, iż wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten (dla maksymalnych mocy nadajników lub mocy nadajników przedstawionych w Raporcie o Oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) w odległości do 150 m od anten K742 151 oraz w odległości do 70 m od anten K 742 151 od ośrodka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna wydana przez Wojewodę na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Zgodnie z treścią art. 138 § 1 i 2 Kpa, organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania w sprawie, w zależności od dokonanej oceny prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, może wydać decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, uchylającą zaskarżoną decyzję i orzekającą co do istoty sprawy bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z art. 138 § 2 Kpa wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przewidziany natomiast w art. 138 § 1 pkt 2 Kpa obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy w sytuacji stwierdzenia wadliwości decyzji organu I instancji, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby prowadzenia postępowania w znacznym zakresie. Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 136 Kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z powyższych przepisów wynika, że w zasadzie organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie cytowanego wyżej art. 136 Kpa. Brak należycie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego jest wadą postępowania, jednak należy zauważyć, że nie wszystkie naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą stosowania art. 138 § 2 Kpa. Treść przepisu jednoznacznie wskazuje, że zaskarżoną decyzję można uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Tylko zaistnienie tych warunków uzasadnia orzekanie kasacyjne. Skorzystanie z tej możliwości musi być wyjątkowe, gdyż istotą postępowania odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym jest orzekanie reformatoryjne. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, sprawa wymaga przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Wskazał też, w jakim zakresie należy przeprowadzić ponownie postępowanie, wymieniając szereg kwestii wymagających wyjaśnienia. W szczególności zaś stwierdził, że wymagane opinie i uzgodnienia dla inwestycji powinny być kompletne i aktualne na dzień wydania przedmiotowej decyzji. Już tylko ta okoliczność w ocenie Sądu uzasadniała wydanie kasacyjnej decyzji na podstawie art. 138 § 2 Kpa, jako że należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w znacznej części. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę powinien być kompletny, przy czym kompletność projektu budowlanego badana jest przez organ architektoniczno-budowlany na dzień wydania decyzji. Organ administracyjny co do zasady orzeka bowiem uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie podejmowania rozstrzygnięcia. Nadto stosownie do treści art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza w szczególności kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jeżeli zatem w dacie orzekania jakiekolwiek opinie czy uzgodnienia do projektu budowlanego nie będą aktualne, to organ winien postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zobowiązać inwestora obowiązek ich aktualizacji. Pogląd taki wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 8 maja 2008r., II SA/Ol 442/07 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2008r., II OSK 1326/07 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie projekt budowlany został sporządzony w 2005 roku, zaś wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 15 maja 2008r. Uzgodnienie dokumentacji projektowej z dnia 3 czerwca 2005r. było ważne 3 lata, a więc do dnia 3 czerwca 2008r. Nadto uzgodnienie z dnia 12 maja 2005r. z spółką B było ważne przez 24 miesiące, czyli do 12 maja 2007r., przy czym do projektu dołączono również oświadczenie tej spółki z 2008r. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej było w niniejszej sprawie zasadne. Skutkiem tego organ I instancji winien będzie przeprowadzić postępowanie również w zakresie pozostałych wymienionych przez organ odwoławczy uchybień i kwestie wymagających wyjaśnienia. Wprawdzie stwierdzić należy, że każda poszczególna kwestia mogłaby zostać wyjaśniona przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego, to jednak z uwagi na fakt, że sprawa wymaga i tak przeprowadzenia uzupełniającego postepowania w zakresie opinii i uzgodnień, ich wyjaśnienie nastąpi w postępowaniu przed organem I instancji. Dotyczy to zwłaszcza pominiętych przez organ I instancji okoliczności podziału nieruchomości, na której ma być zrealizowane przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. W ocenie Sądu nie są natomiast zasadne zastrzeżenia organu odwoławczego dotyczące decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz braku udziału w postępowaniu dotyczącym wydania tejże wszystkich stron postępowania, jako że wykraczają one poza granice niniejszej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że organy powinny dokonywać doręczeń stronom indywidualnie, o czym powinien pamiętać organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę, aczkolwiek stwierdzenie, że w toku postępowania organ I instancji jednym pismem zawiadomił dwie osoby o prowadzeniu postępowania administracyjnego nie uzasadniałoby samo w sobie wydania decyzji kasacyjnej, Zdaniem Sądu w decyzji kasacyjnej organ nie uzasadnił swojego stanowiska odnośnie nieprawidłowości mapy, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...]. Również nie zostały uzasadnione przez organ odwoławczy zastrzeżenia dotyczące obszaru oddziaływania obiektu, stąd też nie wiadomo dlaczego należałoby ponownie ustalać ten obszar. To samo dotyczy także braku aktualnego na dzień wydania decyzji oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego. Wobec braku wykazania uchybień organu I instancji w tym zakresie, powyższe kwestie nie mogłyby uzasadniać podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego. Z uwagi jednakże na fakt, że sprawa i tak wymaga ponowienia postępowania przez organem I instancji, organ ten winien zwrócić uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia na powyższe okoliczności. Wskazać przy tym należy, że w kwestii żądania od projektanta aktualnych oświadczeń dotyczących projektu szczegółowo wypowiedział się tutejszy Sąd w wyroku z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie II SA/Gd 85/09, który w dalszym ciągu jest wiążący dla orzekających w sprawie organów administracji. Ponadto należy mieć na uwadze, że organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną nie przesądził sposobu rozstrzygnięcia. Oznacza to, że po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego organ I instancji ma dokonać oceny zebranych dowodów i na ich podstawie podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując jedynie okoliczności wymagające przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.