II FSK 1639/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), , Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 808/09 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 21 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sygn. akt III SA/Wr 808/09 oddalił skargę T. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 21 września 2009 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. Sąd pierwszej instancji przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy wskazał, że spółka w dniu 17 marca 2004 r. złożyła korektę deklaracji, w pozycji "budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". W wyjaśnieniu wskazano na okoliczność powstania, w wyniku inwestycji, nowych środków trwałych podlegających opodatkowaniu i zlikwidowania niektórych urządzeń telekomunikacyjnych. W skorygowanej deklaracji podano łączną kwotę podatku na 319.609,20 zł. W dniu 29 grudnia 2008 r. spółka złożyła kolejną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu podano, że korekta deklaracji na podatek i związana z tym nadpłata w podatku wynika ze zmniejszenia podstawy opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o wartość linii telekomunikacyjnych w postaci kabli miedzianych i światłowodowych instalowanych w kanalizacjach oraz szaf telekomunikacyjnych. W ocenie strony powyższe składniki majątkowe nie stanowią budowli, w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.I. Linie telekomunikacyjne nie są trwale związane z gruntem, nie łączy je związek techniczno-funkcjonalny z kanalizacją (nie są jej elementami składowymi). Natomiast szafy telekomunikacyjne nie powstały w procesie budowlanym, nie są trwale związane z fundamentem. Łączną kwotę podatku wskazano na sumę 184.068,50 zł. Spółka stwierdziła, że tylko kable ułożone bezpośrednio w ziemi mogą być uznane za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (D. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a tym samym za budowle w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Decyzją z dnia 8 czerwca 2009 r., Burmistrz Miasta Z. określił skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 319.609,20 zł, zgodnie z przedłożonymi wcześniej deklaracjami podatkowymi. W uzasadnieniu, powołując się na przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Prawa budowlanego stwierdził, że budowla sieciowa, jaką jest sieć telekomunikacyjna, składa się z nie tylko z samej konstrukcji budowlanej (kanalizacja budowlana), ale również z tego, co się w niej lub poza nią znajduje, o ile te elementy są związane z prowadzoną działalnością telekomunikacyjną, stanowiąc integralną całość techniczno-użytkową. Natomiast jeśli chodzi o szafy telekomunikacyjne, organ pierwszej stwierdził, że należy je traktować również jako budowle, bowiem katalog obiektów, które są wymienione wprost w ustawie Prawo budowlane, ma charakter przykładowy - jest otwarty. Od tej decyzji spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Decyzji zarzucono naruszenie: art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że linia telekomunikacyjna oraz szafa telekomunikacyjna są budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości: art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 197 § 1 w związku z art. 180 § 1, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., decyzją z dnia 21 września 2009 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że z przepisów art. 3 pkt 1 lit. b) oraz art. 3 pkt 3 prawa budowlanego wynika, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, do budowli zalicza się także sieci techniczne. Ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1a ust. 1 pkt 2 za budowlę uważa obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, to pojecie to obejmuje również, w ocenie organu, sieci techniczne (w tym sieci telekomunikacyjne) stanowiące całość techniczno-użytkową, a zatem wchodzące w jej skład elementy potrzebne do funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. Z tego powodu za nietrafne uznały zapatrywanie, że jedynie kanalizacja kablowa, bez umieszczonych w niej kabli stanowi budowlę, będącą przedmiotem opodatkowania, a także, że nie podlegają opodatkowaniu szafy telekomunikacyjne. Organ stwierdził, że Prawo budowlane wymóg trwałego związania kabli z gruntem odnosi jedynie do budynków, a niezależnie od tego kanalizacja kablowa jest trwałe z gruntem związana, natomiast usytuowane w jej wnętrzu kable są z nią funkcjonalnie związane. Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także art. 120, art. 121, art. 124, 1 art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę strony uznał, że w niniejszej sprawie sporny nie jest stan faktyczny, lecz jego kwalifikacja prawna - przedmiotem sporu jest kwestia zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej oraz szaf telekomunikacyjnych. Sąd za uzasadnione uznał stanowisko organów podatkowych, że definicja budowli, zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmuje budowlę liniową (sieć techniczną), którą niewątpliwie jest sieć telekomunikacyjna, jako funkcjonalna i techniczna całość, obejmująca całokształt urządzeń technicznych służących doprowadzeniu sygnału telekomunikacyjnego do końcowego odbiorcy. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą powiązanych funkcjonalnie elementów, niezbędnych dla jej prawidłowego funkcjonowania. Za trafne Sąd uznał stanowisko Kolegium, że budowla sieciowa, jaką jest sieć telekomunikacyjna, składa się nie tylko z samej konstrukcji budowlanej (kanalizacja budowlana), ale również z tego, co się w niej lub poza nią znajduje, o ile te elementy są związane z prowadzoną działalnością telekomunikacyjną, stanowiąc integralną całość techniczno-użytkową. W przypadku sieci telekomunikacyjnych budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania. Wobec tego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega każdy z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej stanowiącej integralną całość techniczno-użytkową. Wszystkie te elementy nie przestają być częścią budowli (jaką jest sieć) tylko dlatego, że odrębnie ocenione w większym lub mniejszym stopniu mogłyby odpowiadać definicji budowli (w tym urządzenia budowlanego). Istotne jest bowiem to, że na skutek połączenia tych elementów w jedną zorganizowaną całość uzyskują status budowli, a w konsekwencji składają się na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Sąd podkreślił, że określenie przedmiotu i podstawy opodatkowania następuje w ustawie, co wynika wprost z brzmienia art. 217 Konstytucji RP, a nie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864). W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, że przedmiotem opodatkowania jest zatem sieć telekomunikacyjna jako funkcjonalna i techniczna całość, której zadaniem jest dostarczanie sygnału telekomunikacyjnego, niezależnie od jej technicznej budowy. Sieć telekomunikacyjna obejmująca zarówno linie telekomunikacyjne (kablowe) ułożone w kanalizacji wraz z tą kanalizacją jak i szafy telekomunikacyjne oraz umieszczone w nich urządzenia telekomunikacyjne jako elementy stanowiące całość techniczno użytkową służącą jednemu celowi - przekazywaniu sygnału. Sąd podkreślił, że jak wynika, z dostarczonego przez stronę skarżącą, opisu szafy telekomunikacyjnej, jej właściwości, stanowi ona także element sieci służący realizowaniu połączeń telefonicznych, przesyłowi sygnału oraz dokonywaniu transmisji danych. Istotne jest bowiem to, że na skutek połączenia tych elementów w jedną zorganizowaną całość uzyskują status budowli, a w konsekwencji składają się na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 121, art. 124 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem zaskarżona decyzja zawiera rzetelne przedstawienie stanu faktycznego sprawy. W decyzji tej wskazano podstawy prawne rozstrzygnięcia i wyjaśniono przyczyny, dla których powołane przepisy znalazły zastosowanie w sprawie. Zdaniem Sądu organ nie tylko w sposób jasny wskazał w nim, w jakich kwestiach pogląd strony różni się od stanowiska organu podatkowego, ale także szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował rozstrzygając odmiennie od żądania strony. Ponadto, wbrew zarzutowi skargi, działając zgodnie z zasadą przekonywania, odniósł się do zasadniczych zarzutów i argumentów wynikających z przytoczonych przez podatnika ekspertyz prawnych. Z tych samych względów Sąd pierwszej instancji za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przez organy podatkowe art. 120, 121, 124, 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniosła spółka, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), dalej: P.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 135 i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt. 3, art. 4 ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. i art. 3 pkt 1, pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez oddalenie skargi zamiast uchylenia w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 21 września 2009 r. nr (...) i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 8 czerwca 2009 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r., w sytuacji, gdy decyzje te naruszały przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego i brak ustalenia stanu faktycznego w zakresie określenia charakteru spornych pomiędzy stronami linii kablowych położonych w podziemnej kanalizacji, a tym samym brak dokonania ustaleń pozwalających na przyjęcie, że sporne linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, b) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą na potwierdzenie tezy, że sporne linie kablowe nie stanowią budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, polegające na braku oceny tych dowodów oraz ich wpływu na ustalenie stanu faktycznego sprawy, c) art. 180 § 1, art. 181 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność charakteru spornej linii kablowej i możliwości jej zakwalifikowania do budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1 P.u.s.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l., art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym od 31 maja 2004 r. nadanym przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. nr 93, poz. 888) poprzez brak orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji w granicach skargi, to jest z pominięciem zmiany definicji budowli, obowiązującej od 31 maja 2004 r., z której wyłączono "sieci techniczne" oraz brak oceny prawnej wpływu powyższej zmiany na występujący w przedmiotowej sprawie przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, 3) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 1a ust. 1 pkt. 2, art. 2 ust. 1 pkt. 3, art. 4 ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. i art. 3 pkt 1, pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak zawarcia w zaskarżonym wyroku uzasadnienia w zakresie przesłanek, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji uznając, że w okolicznościach faktycznych sprawy sporne linie kablowe stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co w rezultacie pozbawiło stronę skarżącą możliwości zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia i rzeczowego zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, 4) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1, pkt 3, zwłaszcza w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz art. 16g i art. 16h ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) dalej: u.p.d.o.p.. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że sporne linie kablowe stanowią budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w sytuacji, gdy ustalony przez organy podatkowe obu instancji stan faktyczny sprawy nie pozwala na przyjęcie, że przedmiotowe linie kablowe spełniają definicję budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a w rezultacie bezzasadne określenie wysokości zobowiązania podatkowego. W związku z powyższymi zarzutami spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wniosła także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna w sposób oczywisty pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. O wyniku przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku przesądził fakt, iż w tożsamej co do stanu faktycznego i prawnego sprawie, dotyczącej opodatkowania za ten sam rok podatkowy, przy sformułowaniu analogicznych co do treści i podstaw kasacyjnych zarzutów, odmówiono ich uwzględnienia. W wyroku z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 543/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił brzmiącą niemalże identycznie skargę kasacyjną T. S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://nsa.gov.pl). W uzasadnieniu orzeczenia, o którym mowa wcześniej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednoznacznie, że sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a tym samym – także art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jeśli takie linie, jako sieć uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego) zostaną umieszczone w będącej również budowlą kanalizacji kablowej to – zdaniem Sądu – wystąpi "sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli". Z tego powodu, wspomniana "całość techniczno-użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l." – jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Ustalenia, do których doszedł Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku, wsparte niezwykle obszerną i szczegółową argumentacją, mają pełne zastosowanie również do elementu infrastruktury w postaci szaf telekomunikacyjnych. Ich funkcjonalny związek z siecią uzbrojenia terenu w znaczeniu przyjętym w pisemnych motywach tego orzeczenia nie budzi najmniejszych wątpliwości. Uwagi Sądu rozciągają się zatem także na obiekt budowlany, którym są owe szafy. Konstatacja ta podważa zarzuty ujęte w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, tj. skłania do uznania za bezzasadne zapatrywania jakoby szafy telekomunikacyjne i linie kablowe nie stanowiły budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Należy dodać, że stanowisko to można uznać za dostatecznie ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, czego potwierdzeniem jest analiza innego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a mianowicie orzeczenia zapadłego również w dniu 19 stycznia 2011 r. – sygn. akt II FSK 1693/09 (Centralna baza...). Wobec całkowicie jasnych w swej treści, w pełni udokumentowanych wywodów w tym przedmiocie zawartych w wymienionych orzeczeniach, nie sposób przyjąć, że w rozpatrywanym przypadku doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej). Odniesienie się do zasady, którą da się wyprowadzić z przepisów u.p.o.l. w stosunku do budowli w postaci szaf telekomunikacyjnych i sieci kablowych wymaga – co oczywiste – zajęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska także co do zarzutów przedstawionych w pkt 1 – 3 petitum skargi kasacyjnej. Jej autor wytknął sądowi administracyjnemu pierwszej instancji zignorowanie faktu naruszenia przez prowadzące postępowanie podatkowe organy przepisów art. 122, 180 § 1, 181, 187 § 1, 190 oraz 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Lektura akt sprawy nie potwierdza jednak, żeby wyłoniły się w niej jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy przedmiotem prowadzonych dociekań były szafy telekomunikacyjne i linie kablowe (wątpliwości budziła jedynie dopuszczalność kwalifikowania ich jako budowli). Problem sprowadzał się zatem nie tyle do ustaleń faktycznych, co do oceny prawnej jednoznacznie stwierdzonych i bezspornych faktów. Ta grupa zarzutów, podobnie jak zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z innymi przepisami (w zasadzie przepisami prawa materialnego), również nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Ewentualne mankamenty i niedostatki wyroku muszą być traktowane co najwyżej jako uchybienia, które nie mogły wywrzeć żadnego wpływu na wynik sprawy. W świetle art. 174 pkt 2 in fine p.p.s.a., dopuszczenie się tak rozumianego, drobnego uchybienia o charakterze formalnym, nie daje podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku. Jednakże nawet w tym przypadku trudno mówić o błędzie, gdyż autor skargi kasacyjnej domagał się niczego innego, jak wskazania w uzasadnieniu wyroku "jakie dowody zgromadzone w toku postępowania podatkowego przesądzają o możliwości zakwalifikowania linii kablowych i szaf telekomunikacyjnych strony skarżącej do »budowli« podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości". Jak już zaznaczono, problem tkwił nie w ustaleniach dotyczących faktów, lecz w ocenie prawnej tych faktów, uwarunkowanej wykładnią przepisów prawa materialnego oraz rozważeniem dopuszczalności ich zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przywołane podstawy kasacyjne nie są więc dostosowane do charakteru postawionych zarzutów. W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.