II GSK 874/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K., A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1538/11 w sprawie ze skargi M. K., A. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 9 grudnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K. i A. K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania, oddalił skargę. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] lutego 2006 r., wydaną po rozpatrzeniu zgłoszenia oznaczonego numerem [...], został udzielony patent na rzecz p. M. K. oraz p. A. K. na wynalazek pt.: Element znakujący do cechowania drewna (patent PL [...]). Dnia [...] lipca 2006 r. do Urzędu Patentowego RP wobec powyższej decyzji wpłynął sprzeciw firmy L., w którym zarzuciła ona m.in. brak nowości rozwiązania objętego patentem. Wnosząca sprzeciw, na poparcie swoich twierdzeń, wskazała na: - zgłoszenie patentowe [...], złożone [...] maja 1980 r., opublikowane [...] listopada 1981 r., pt.: "Płytka do znakowania pni drzew i podobnych elementów", - kopie odpowiednich stron katalogu firmy G., wydanego w 1996 r., w którym oferowane są do sprzedaży "numeratory systemu L.", odpowiadające dokładnie spornemu rozwiązaniu oraz Katalog firmy S. Sp. z o.o., będącej w Polsce przedstawicielem wnoszącej sprzeciw, w którym pokazano płytki odpowiadające elementom według PL [...]. Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2008 r. umorzono postępowanie wszczęte przez wnoszącą sprzeciw, w dniu [...] lipca 2006 r. oraz przekazano według właściwości do Departamentu Rejestrów UP sprzeciw wniesiony przez L., w dniu [...] grudnia 2006 r. celem nadania biegu sprawie. Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydaną po rozpatrzeniu zgłoszenia oznaczonego numerem P. [...], dokonanego dnia [...] czerwca 2006 r., został udzielny patent na rzecz L., na wynalazek pt.: Płytka do znakowania drewna (patent P [...]). Dnia [...] listopada 2010 r. pełnomocnik uprawnionych (M. K. i A. K.) złożył do UP wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie z wniosku L. o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: Element znakujący do cechowania drewna (Pat. [...]) do czasu ukończenia postępowania administracyjnego toczącego się przed Urzędem Patentowym w sprawie zgłoszenia P [...]. Pełnomocnik uprawnionych stwierdził, że zasadniczym zarzutem stawianym w niniejszym postępowaniu przez wnioskodawcę jest brak nowości patentu nr [...]. Wnioskodawca przeciwstawia przedmiotowemu patentowi patent brytyjski nr [...] i twierdzi, że oba rozwiązania są identyczne, zawierają bowiem analogiczne cechy techniczne. Zdaniem uprawnionych, powyższa kwestia jest przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej dotyczącej zgłoszenia wnioskodawcy nr P. [...], a zatem ma charakter prejudycjalny wobec niniejszego postępowania. Postanowieniem Urzędu Patentowego RP z [...] listopada 2010 r., po rozpoznaniu na rozprawie powyższego wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: Element znakujący do cechowania drewna (Pat. [...]), udzielonego na rzecz M. K. i A. K., na skutek sprzeciwu złożonego przez L., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.; dalej: p.w.p.) odmówiono zawieszenia postępowania. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej powyższym postanowieniem, wniesionego przez pełnomocnika uprawnionych, postanowieniem Urzędu Patentowego z [...] kwietnia 2011 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 oraz art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013, poz.267, dalej "k.p.a.") w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. utrzymano zaskarżone postanowienie w mocy. W ocenie Urzędu, między postępowaniem o udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony za nr P [...], a przedmiotowym postępowaniem nie występuje zależność, o której mowa art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na powyższe postanowienie M. K. i A. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając w niej zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów: art. 77 § 1 k.p.a., art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 255 ust. 4 p.w.p., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z przedstawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2011 r., a także o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie swych rozważań Sąd przyznał rację skarżącym, że w pierwszym zdaniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia błędnie stwierdzono, że "W dniu [...] grudnia 2006 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw L., wobec decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek p.t. "Sprasowana, stała, doustna postać dawkowania valsartanu" (dalej: sporny patent) Pat-[...]." W ocenie Sądu, jest to – jak wskazuje dalsza część uzasadnienia – jednak oczywista omyłka, zarówno co do oznaczenia strony, jak i sprawy. Z prawidłowej sentencji postanowienia, zawierającej właściwe oznaczenie stron, okoliczności i przedmiotu wniosku oraz z dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika jednoznacznie, iż dotyczy ono powołanego wyżej postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2010 r. i odnosi się do wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: Element znakujący do cechowania drewna (Pat. [...]), udzielonego na rzecz M. K. i A. K., na skutek sprzeciwu złożonego przez L. W konsekwencji należy uznać, że zaskarżone postanowienie spełnia wszystkie wymogi określone w art. 124 k.p.a. Zarzut skarżących, iż Urząd Patentowy rozpatrzył inną sprawę, aniżeli objęta postanowieniem, jest w tej sytuacji nieuprawniony. Nieuprawnione jest według sądu I instancji również twierdzenie skarżącej, że pomiędzy postępowaniem o udzielenie patentu na zgłoszony wynalazek [...], a postępowaniem o unieważnienie patentu [...] występuje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. gdyż przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem określonego problemu prawnego. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż przedmiotowe postępowania toczą się przed tym samym organem administracji publicznej (Urzędem Patentowym), co wyłącza dopuszczalność zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd podziela ocenę Urzędu, iż w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w pojęciu "inny organ lub sąd" nie mieści się inne postępowanie prowadzone przed tym samym organem. W tej kwestii Sąd nie podzielił poglądów wyrażonych m.in. w przywołanym Komentarzu (G Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX2007, wyd. II) i nie zgadza się ze stanowiskiem, że w treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dopuszcza taką interpretację ("Chodzi zatem nie o inny organ w rozumieniu instytucjonalnym, lecz o inne postępowanie, które może być prowadzone przez ten sam organ administracji publicznej."), na co przytoczył tezę wyroku WSA w Białymstoku z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 151/10, LEX nr 659039. Sąd podzielił również dokonaną przez Urząd Patentowy ocenę przesłanek zastosowania art. 77 k.p.a. w rozpatrywanej sprawie - całokształt materiału dowodowego - przede wszystkim merytorycznego - winien być przede wszystkim rozpoznany przed wydaniem decyzji merytorycznej. Postanowienie, jako takie nie rozstrzyga kwestii merytorycznej postępowania, a jedynie zagadnienie dotyczące poszczególnych kwestii (zob. art. 123 k.p.a.), tym samym nie można w nim rozpoznać i ocenić całokształtu materiału dowodowego, gdyż tego należy dokonać w chwili wydawania decyzji administracyjnej. Sąd I instancji zgodził się także z oceną Urzędu Patentowego, w której stwierdził on, że kwestia ewentualnego udzielenia patentu w innym postępowaniu na wynalazek zgłoszony za numerem P – [...], nie może stanowić podstawy zawieszenia niniejszego postępowania, ponieważ nie stanowi ono zagadnienia materialno - prawnego, bez rozstrzygnięcia którego nie byłoby możliwe wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Za zasadną Sąd uznał także ocenę organu, że Urząd Patentowy RP jako organ, przed którym toczą się oba postępowania (przedmiotowe oraz o udzielenie patentu na wynalazek P- [...]) może, bez zawieszania żadnego, rozpoznać je w odpowiedniej kolejności - w zależności od konieczności. Na koniec Sąd wskazał, iż Urząd Patentowy RP powinien w trybie art. 113 k.p.a., z urzędu sprostować uzasadnienie zaskarżonego postanowienia – przez wykreślenie wskazanej w niniejszym wyroku części wstępnej tegoż uzasadnienia. Od powyższego wyroku Skarżący wnieśli skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Na podstawie art. 173 § 1 oraz 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz.270, dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej jako p.u.s.a.), 3 § 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.), art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 124 k.p.a., art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., a także art. 255 ust. 4 p.w.p. Skarżący zarzucili: 1. Naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu przez WSA obowiązku kontroli postanowienia Urzędu Patentowego RP zaskarżonego skargą do WSA, wyrażające się w błędnym ustaleniu przez Sąd, iż Urząd Patentowy nie naruszył przepisów art. 124 k.p.a. i art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 255 ust. 4 p.w.p., a także polegające na dokonaniu własnych ustaleń faktycznych dotyczących sprawy administracyjnej, co miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do fragmentarycznej oceny przez Sąd przedmiotu sprawy i pominięciu jej istotnych elementów, a w konsekwencji - do bezpodstawnego oddalenia skargi na postanowienie Urzędu Patentowego z dnia z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2010 r. oddalające wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Element znakujący do cechowania drewna" nr PL [...] udzielonego na rzecz M. K. i A. K. ze sprzeciwu L. 2. Naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w zw. z art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi wskutek uznania, iż wskazane w skardze naruszenia prawa przez Urząd Patentowy RP stanowią oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., podczas gdy przedmiotowe naruszenia stanowią błędy organu w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało, że Sąd bezpodstawnie oddalił skargę na postanowienie Urzędu Patentowego z dnia z dnia [...] kwietnia 2011r. utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2010 r. oddalające wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Element znakujący do cechowania drewna" nr [...] udzielonego na rzecz M. K. i A. K. ze sprzeciwu L. 3. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd, iż Urząd Patentowy nie naruszył przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 255 ust. 4 p.w.p., chociaż w rzeczywistości do naruszenia tych przepisów doszło, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało, że Sąd bezpodstawnie oddalił skargę na postanowienie Urzędu Patentowego z [...] kwietnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Patentowego RP z [...] listopada 2010 r. oddalające wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Element znakujący do cechowania drewna" nr PL [...] udzielonego na rzecz M. K. i A. K. ze sprzeciwu L. 4. Naruszenie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd, iż nie wystąpiły w niniejszej sprawie przesłanki wymagane do zawieszenia postępowania, podczas gdy w rzeczywistości przesłanki te zostały spełnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W rozpoznawanej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wobec zaskarżonego wyroku Sądu I instancji strona skarżąca kasacyjnie sformułowała zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie zarzut naruszenia: art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 124, art. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 255 ust. 4 p.w.p. (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej); art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej); art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 97 § 1 pkt 4, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 255 ust. 4 p.w.p. (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej); art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Ze sposobu, w jaki zarzuty te zostały sformułowane oraz uzasadnione wynika, że spór prawny w rozpoznawanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zgodności z prawem postanowienia Urzędu Patentowego RP o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie unieważnienia patentu na wynalazek pt. "Element znakujący do cechowania drewna" nr PL [...] udzielonego na rzecz M. K. i A. K., prowadzonego na skutek sprzeciwu złożonego przez L., do czasu ostatecznego zakończenia postępowania zgłoszeniowego prowadzonego na wniosek L. na wynalazek pt. "Płytka do znakowania drewna", w odniesieniu do którego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. udzielono patentu na ww. wynalazek (P. [...]). Sąd I instancji uznał bowiem, że kontrolowane postanowienie wydane zostało bez naruszenia przepisów obowiązującego prawa, a organ prawidłowo i zasadnie uznał, że między postępowaniem o udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony pod nr P [...], a postępowaniem o unieważnienie patentu PL [...] nie zachodzi relacja (związek), o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tego mianowicie powodu, że "kwestię prejudycjalną", na którą powołuje się strona w uzasadnieniu wniosku o zawieszenie postępowania o prowadzonego w sprawie unieważnienia patentu nie ma charakteru materialnoprawnego, lecz wiąże się z oceną stanu faktycznego podlegającego rozpatrzeniu w postępowaniu głównym. Stanowisku temu, strona skarżąca kasacyjnie przeciwstawiła - jako zasadniczy - argument niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy oraz jej istoty, w tym zaś zwłaszcza pominięcia tego aspektu zagadnienia potwierdzającego – jej zdaniem - prejudycjalny charakter postępowania o udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony pod nr P [...] w relacji do postępowania o unieważnienia patentu PL [...], który wiązać należy ze sporem "co do obecności w rozwiązaniu według patentu brytyjskiego nr [...] cechy posiadania przez płytkę w/w patentu wyżłobienia o głębokości mniejszej lub równej głębokości płytki". W związku z tym, że wobec zaskarżonego wyroku Sądu I instancji postawione zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ich merytoryczną ocenę poprzedzić należy wyjaśnieniem, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. np. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno wiązać się z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 315/11). Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów postawionych w pkt 3 i pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, poprzez które strona skarżąca kasacyjnie zmierza do podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji odnośnie do braku prejudycjalnego charakteru postępowania o udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony pod nr [...] w relacji do postępowania o unieważnienia patentu [...], uznać należy je za nieusprawiedliwione. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby twierdzić, że stanowisko Sądu I instancji o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stanowi konsekwencję błędnej wykładni niewłaściwego zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że zgodnie z przywołanym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zarówno w doktrynie prawa, jak i w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu przywołanej regulacji, mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W sytuacji więc, gdy obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie w danej sprawie jest wyjaśnienie sprawy pod względem faktycznym, jak i prawnym, to za uzasadnione uznać należy stanowisko, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu, które może stanowić przedmiot odrębnego postępowania przed takim organem lub sądem. Z przywołanego przepisu wynika przy tym jednoznacznie, że zagadnienie wstępne, o którym w nim mowa, nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Ponadto w sytuacji, gdy z przywołanego przepisu wynika konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, to przyjąć należy również, że organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, zobowiązany jest ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o jego istnieniu - tym samym o istnieniu wskazanej zależności - przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 1698/07; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 924/12). Zależność ta musi być przy tym bezpośrednia, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, która tamuje bieg i wstrzymuje ciągłość postępowania. Ponadto, w sytuacji gdy przepisy k.p.a. nie określają wyraźnie podstaw prawnych tej zależności, przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 107/12; wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 października 2012 r.). Podkreślenia wymaga również, że przez "rozstrzygnięcie" zagadnienia wstępnego we wskazanym powyżej jego rozumieniu uznać należy czynność prawną (procesową) organu lub sądu, o charakterze władczym i decydującym, a więc przede wszystkim, czynność orzeczniczą (por. G. Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w kodeksie postępowania administracyjnego, "Państwo i Prawo", 2002, z. 7, s. 63 i n.). Z powyższego wynika ponad wszelką wątpliwość, że zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Konieczność dokonania ustaleń faktycznych w sprawie nie powinna być bowiem utożsamiana z zagadnieniem wstępnym w postępowaniu administracyjnym (por. W. Jakimowicz, O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, "Samorząd terytorialny", 2003, nr 10, s. 29 i n.). W rekapitulacji przedstawionych argumentów podkreślić należy więc, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawą zawieszenia postępowania w oparciu o zawartą w nim regulację, jest występowanie zagadnienia wstępnego, do którego rozstrzygnięcia powołany jest inny organ lub sąd. O zagadnieniu wstępnym można więc mówić tylko i wyłącznie wówczas, gdy w toku postępowania administracyjnego wyłoni się zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, a rozstrzygnięcie tego zagadnienia wstępnego musi poprzedzać rozstrzygnięcie sprawy z uwagi na zależność rozstrzygnięcia w zawieszanej sprawie od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych i szczegółowo powyżej omówionych elementów. Nie ma więc podstaw, aby podważać prawidłowość stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia uznał, że organ bez naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił zawieszenia postępowania o unieważnienie patentu, wobec braku jakiejkolwiek jego zależności od postępowania o udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony pod nr [...]. O trafności poglądu Sądu I instancji przekonuje zwłaszcza to, że ze stanowiska samej strony skarżącej kasacyjnie wynika, iż "zagadnienie wstępne", od rozstrzygnięcia którego zależeć ma – w jej przekonaniu – rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu o unieważnienie patentu jest, nie zagadnienie prawne, lecz zagadnienie faktyczne tj. "cecha posiadania przez płytkę wyżłobienia o głębokości mniejszej lub równej grubości płytki." (por. pkt 33 – 37 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W tym też kontekście za prawidłowe uznać należy stanowisko, że Sądu I instancji, z którego wynika, że w sytuacji, gdy przed Urzędem Patentowym toczą się obydwa postępowania, a mianowicie o unieważnienie patentu oraz o udzielenie patentu na wynalazek [...] organ może, bez zawieszania żadnego z nich, rozpoznać je w odpowiedniej kolejności, w zależności od konieczności. W tym względzie, w kontekście odnoszącym się do przepisu art. 255 ust. 4 p.w.p. wyjaśnić należy również, że wyznacza on granice rozpoznania sprawy poprzez odwołanie się do treści żądania i podstawy prawnej wskazanych przez wnioskodawcę. W sytuacji więc gdy rozpoznanie zarzutu braku nowości postawionego przez L. wymaga ustalenia faktów istotnych z punktu widzenia skonkretyzowania adekwatnych norm prawnych (por. art. 25 p.w.p.), to za oczywiste uznać należy, że normy te uniemożliwiają organowi stosującemu prawo uwzględnienia w procesie orzekania innych przesłanek, niż ściśle w nich określone. Wobec powyższego, stawiane w pkt 3 i pkt 4 petitum skargi kasacyjnej zarzuty uznać należało za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Wyjaśnić należy również, co pozostaje bez żadnego wpływu na ocenę o braku zasadności omówionych zarzutów kasacyjnych, że podnoszona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (pkt 38 - 41) kwestia wadliwej wykładni pojęcia "inny organ" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Niezależnie bowiem od wyniku wykładni tego pojęcia, w prowadzonym przez Urząd Patentowy postępowaniu o unieważnienie patentu nie zachodziła konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o którym mowa w tym przepisie. W tej mierze, wbrew stanowisku Sądu I instancji zwrócić należy uwagę na to, że prawidłowe rozumienie pojęcia "inny organ" może jednak uzasadniać i wymagać odejścia od językowego znaczenia tekstu prawnego, a w konsekwencji zastosowania w okolicznościach danej sprawy innego rodzaju wykładni, niż wykładnia językowa. Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzuty postawione w pkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie nie ma podstaw, aby ocenę Sądu I instancji, który sytuację opisaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. s. 10 – 11) wiążącą się z błędnym zrelacjonowaniem przez organ administracji we wstępnym fragmencie części sprawozdawczej uzasadnienia kontrolowanego postanowienia, zakwalifikował, jako oczywistą omyłkę, co do oznaczenia strony, jak i sprawy, uznać za naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwłaszcza, gdy w tej kwestii Sąd I instancji swoje stanowisko wyjaśnił i uzasadnił w jasny i logiczny sposób, a wytykając wskazane uchybienie organowi administracji, słusznie i trafnie wywiódł, co nastąpiło przy uwzględnieniu kontekstu wynikającego z sentencji oraz pełnego kontekstu treści uzasadnienia kontrolowanego postanowienia, że nie ma podstaw, aby twierdzić, że Urząd Patentowy rozpoznał inna sprawę, niż objęta tym postanowieniem. Ponadto, co należy uznać za argument o zasadniczym znaczeniu dla oceny zasadności omawianych zarzutów, autor skargi kasacyjnej nie wykazał w ich uzasadnieniu wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, tj. innymi słowy, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.