II SA/Wa 1805/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant st. asyst. sędz. Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopłaty do wypoczynku za lata 2007, 2008, 2009 - oddala skargę - A. C., w dniu [...] stycznia 2010 r. złożył do Komendanta Rejonowego Policji W. wniosek o wypłatę następujących świadczeń: 1) ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy za lata 2007, 2008 i 2009, 2) dopłaty do wypoczynku za lata 2007, 2008 i 2009, 3) dopłaty zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za przejazd koleją w kwocie ceny biletu II klasy pociągu pospiesznego na odległości 1000 km za lata 2007, 2008 i 2009. W dniu 22 października 2010 r. ww. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie wypłaty świadczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 350/10 zobowiązał powyżej określony organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2010 r. Sąd w uzasadnieniu wyroku podał m.in., że z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługującym policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 236 z późn. zm.), wynika, że uprawnienie do dopłaty do wypoczynku nie powstaje bezpośrednio z mocy prawa, lecz w wyniku konkretyzacji normy prawnej. Oznacza to, że rozstrzygnięcie organu w zakresie dopłaty do wypoczynku następuje w drodze decyzji. Komendant Rejonowy Policji W., działając na podstawie § 1 powyżej określonego rozporządzenia, w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił A. C. dopłaty do wypoczynku za lata 2007, 2008 i 2009. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że skoro ww. za okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie przysługuje urlop wypoczynkowy, to nie przysługuje mu dopłata do wypoczynku. Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] czerwca 2011 r. wydał decyzje nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził m.in., że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny. Decyzja Komendanta [...] Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana przy błędnej wykładni art. 73 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) w zw. z § 1 ust. 1 i § 2 ust. 3 pkt 2 lit. b) i c) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługującym policjantom oraz członkom ich rodzin, w zw. § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 z późn. zm.), w zw. z art. 82 i art. 107 ust. 1 ustawy o Policji oraz w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 66 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto skarżący zarzucił, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Komendant Stołeczny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Podać należy również, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż przedstawione przez organ. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługującym policjantom oraz członkom ich rodzin, policjantowi, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym, prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, oraz uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje świadczenie pieniężne, zwane dalej "dopłatą do wypoczynku". Wbrew twierdzeniu organu, skarżący nabył prawo do urlopu wypoczynkowego w latach 2007, 2008 i 2009 (por. Wyrok WSA sygn. akt II SA/Wa 1557/11), jednakże skarżący nie spełnił drugiego warunku określonego w powyżej przytoczonym przepisie, a mianowicie w tym czasie, do dnia zwolnienia ze służby w Policji, nie pełnił służby, gdyż był zawieszony w czynnościach służbowych. W świetle powyższego, Sąd nie mógł uwzględnić zarzutów skarżącego podniesionych w skardze, aczkolwiek w części naruszenia prawa materialnego były one zasadne, to rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe i organ przy błędnym uzasadnieniu odmówił skarżącemu przyznania spornego świadczenia pieniężnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.