III SA/Lu 684/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Joanna Szopa, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. R. i W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków za dozór pojazdu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L., po rozpatrzeniu zażalenia M. R. i W. R. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w sprawie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie za cały okres dozoru pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na mocy art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.): – Audi A6 nr rej. [...] w wysokości 1.144 zł, - Polonez nr rej. [...] w wysokości 1.143,56 zł, - Fiat 126p nr rej. [...] w wysokości 1.124,89 zł, - Peugeot nr rej. [...] w wysokości 1130,75 zł, - Fiat 126p nr rej. [...] w wysokości 1.133,24 zł W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. I OPS 1/10, jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130 a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce do usuwania pojazdów) może być przyznanie wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zastosował się do powyższej tezy i przyznał wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, prawidłowo ustalając stawkę za dozór i należne skarżącym wynagrodzenie. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem skarżących, że organ pierwszej instancji powinien zastosować stawki ustalone przez Radę Powiatu w Z. Organ wyjaśnił, że zgodnie z uzasadnieniem cytowanej uchwały, dozorca występujący do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór może przedstawić pokwitowania i rachunki w związku z poniesionymi wydatkami oraz wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru. Przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy więc uwzględniać zakres obowiązków dozorcy (przechowawcy) i okoliczności towarzyszące przechowywaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystąpił zarówno do Starosty jak i Rady Powiatu Z. o podanie stawek za usunięcie i parkowanie pojazdów usuniętych w trybie art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym, prosząc jednocześnie o wskazanie, w jaki sposób i w oparciu o jakie czynniki dokonano wyliczenia tych opłat. W odpowiedzi dostarczono jedynie kopie uchwały Rady z dnia 30 grudnia 2002 r. i 26 września 2007 r. wraz z cennikami opłat za parkowanie, stanowiącymi załączniki do uchwał. Odpowiedzi na zadane pytania organy samorządowe nie udzieliły. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, na Naczelniku Urzędu Skarbowego spoczywał obowiązek samodzielnego określenia stawki należności za dozór i holowanie pojazdu zgodnie z brzmieniem art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutu naruszenia art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w formie postanowienia na podstawie powołanego art. 17 § 1 nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez prowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie stawki dobowej za dozór w sytuacji, gdy skarżący poinformowali organ pierwszej instancji o wysokości dobowej stawki wynikającej z uchwały Rady Powiatu, art. 6, 7, 8 oraz 77 k.p.a., art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędne zastosowanie jako podstawy prawnej postanowienia organu pierwszej instancji oraz art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym poprzez niezastosowanie taryfy urzędowej w postaci stosownej uchwały Rady Powiatu, w której wskazane są stawki wynagrodzenia za dozór, zwrot poniesionych wydatków oraz kosztów usunięcia z drogi pojazdów. Skarżący zarzucili, że organ pierwszej instancji przy wyliczeniu należnych kwot niezasadnie zastosował metodę porównawczą, ustalając stawki stosowane na rynku lokalnym wśród jednostek zajmujących się świadczeniem usług parkingowych w Z., jak i zwracając się do sąsiednich organów likwidacyjnych w celu ustalenia wysokości stawki uiszczanej za dozór jednostkom parkującym w latach 2000-2008 na terenie ich działania. W ocenie skarżących wysokość wynagrodzenia za usunięcie z drogi oraz cały okres przechowywania pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na mocy art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika wprost z uchwały Rady Powiatu wydanej na mocy ustawowego upoważnienia. Wysokość wynagrodzenia przechowawcy prowadzącego parking strzeżony określona jest administracyjnie - taryfą ustanowioną w uchwale właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2011 r. pełnomocnik skarżących sprecyzował skargę w ten sposób, że zarzucił naruszenie art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także art. 6, 7, 8 oraz 77 i 8 k.p.a., nie zarzucił natomiast naruszenia art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Organy administracji wyjaśniły należycie wszystkie istotne okoliczności sprawy, wyczerpująco zebrały i rozważyły materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy administracji, na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r. (III SA/Lu 535/10) postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2009 r. (nr [...]) oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 28 sierpnia 2009 r. (nr EG-751/PPSP/IIA/5,6,8,10,11/08), odmawiających skarżącym przyznania zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór w okresie pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdów: Audi A6 nr rej. [...], Polonez nr rej. [...], Fiat 126p nr rej. [...], Peugeot nr rej. [...], Fiat 126p nr rej. [...], usuniętych na mocy art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W uchylonych postanowieniach organy wyraziły pogląd, że brak jest podstaw prawnych do przyznania skarżącym należności z tytułu sprawowania dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi za okres pierwszych sześciu miesięcy dozoru, czyli za okres sprzed przejścia własności pojazdów na rzecz Skarbu Państwa. W wyroku z dnia 22 lutego 2011 r. III SA/Lu 535/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie podzielił stanowiska organów wskazując, że w dniu 29 listopada 2010 r., sygn. I OPS 1/10 Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, w której wyjaśnił, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że usuwanie pojazdów z drogi i dalsze postępowanie z tymi pojazdami jest zadaniem publicznym o charakterze administracyjnoprawnym, wykonywanym przez organy administracji publicznej, przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej - jednostek wyznaczonych do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Nie można więc pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podniósł, że organy administracji nie dokonały jakichkolwiek ustaleń w zakresie oceny żądania skarżących co do wysokości koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdów z drogi. Sąd wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie, organy uwzględnią stanowisko wyrażone w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego i dokonają ustaleń we wskazanym wyżej zakresie. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.) wprowadzone zostały istotne zmiany przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisów o przepadku pojazdu na rzecz powiatu orzeka sąd na wniosek starosty. Starosta wydaje również decyzję o zapłacie kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyjaśnił jednak, że wobec braku stosownych regulacji w przepisach przejściowych, należy przyjąć, że w sytuacji, gdy przed wejściem w życie ustawy nowelizującej ustawę - Prawo o ruchu drogowym istniała ostateczna decyzja o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i wszczęto postępowanie dotyczące przyznania wynagrodzenia za dozór nad pojazdem, to organem uprawnionym do prowadzenia tego postępowania jest w dalszym ciągu właściwy organ egzekucyjny, a nie starosta. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej w skrócie: p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Organy administracji rozpoznające ponownie sprawę z wniosku skarżących o zwrot kosztów i wynagrodzenie za dozór wymienionych na wstępie pojazdów, związane były zatem oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 535/10. Rozpoznając sprawę ponownie organy zastosowały się do wytycznych Sądu i zgodnie z dokonaną przez Sąd oceną prawną prawidłowo uznały, że skarżącym przysługuje - na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi. Stanowisko to zgodne jest z poglądem wyrażonym w powołanej wyżej uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10 (opubl. w ONSAiWSA 2011, z.1, poz. 3) i nie jest przez skarżących kwestionowane. Spór w sprawie niniejszej dotyczy wysokości należnego wynagrodzenia oraz poniesionych w związku z dozorem kosztów. Nie można podzielić poglądu skarżących, że wynagrodzenie za dozór, przyznawane na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obliczone być powinno przy zastosowaniu stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Powołany przepis przewiduje dwa rodzaje roszczeń dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór. Jeśli chodzi o pierwszy składnik należności dozorcy, tj. zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w postępowaniu administracyjnym należy ustalić rzeczywiste wydatki poniesione przez dozorcę na wykonywanie dozoru. W orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 585/09, z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 62/08, z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 1797/06, z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1185/05, niepublikowane). Ponadto, z dyspozycji art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, iż dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Dopiero wtedy, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie w drodze dowodów podejmowanych przez organ z urzędu. Dowody te w sprawach dozoru mogą odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 831/08, I OSK 832/08 oraz I OSK 833/08, niepublikowane). Natomiast jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Zgodnie z art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wyznaczona przez organ administracji publicznej do usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingu strzeżonym na podstawie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Jednostkę tę wiąże bowiem z organem administracji publicznej stosunek administracyjnoprawny. Nie obowiązują więc unormowania umowne lub taryfowe, z istoty swej odnoszące się do stosunków cywilnoprawnych między stronami umowy przechowania. Podkreślenia wymaga, że nie jest taryfą w rozumieniu powołanych przepisów uchwała rady powiatu wydana na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Nie dotyczy ona bowiem stawek stosowanych przez podmioty świadczące usługę przechowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. Dodać należy, że w wyroku z dnia 17 listopada 2009 r. (I OSK 131/09, niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wyłączone jest odpowiednie stosowanie art. 836 k.c. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowanie określonej w umowie albo taryfie. Odpowiednie zastosowanie można w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnieść wyłącznie do zastosowania art. 836 k.c. w zakresie, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. Przyjmuje się, że wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 k.c. powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie, w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju. Na gruncie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji orzecznictwo wskazuje, że uwzględniać należy zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jak: miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędną do jego składowania w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10, wyrok NSA z dnia 16 lutego 1999 r., I SA/Wr 2390/97 opubl. w ONSA 2000, nr 1, poz. 28). Wyrażany jest też pogląd, że ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi, organ powinien wziąć pod uwagę wynagrodzenia uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2009 r.: III SA/Łd 493/08 i III SA/Łd 503/08, niepubl.). Podkreśla się, że posłużenie się - przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór - stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia, niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lutego 2010 r., I OSK 1194/09 i z dnia 17 listopada 2009 r., I OSK 585/09, niepubl.). Jednolity jest również pogląd, że przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 130a ust. 6 w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy, dokonanej z dniem 21 sierpnia 2011 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) stanowił, że wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, czyli opłat za usunięcie pojazdu z drogi w przypadkach określonych w ustawie oraz parkowanie tego pojazdu ustala rada powiatu. Powołany przepis nie wskazywał sposobu ustalenia stawek opłat, w szczególności zaś nie zobowiązywał rady powiatu do uwzględniania przy ustalaniu stawek tych okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia dozorcy na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w omówionej wyżej uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10, stwierdzając, że "wskazane wcześniej okoliczności, dotyczące wysokości opłat, powinna uwzględnić rada powiatu, która zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Opłaty te mają zastosowanie także wtedy, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie." Powoływanie się przez skarżących na ten fragment uzasadnienia uchwały na poparcie swojego twierdzenia, że wysokość wynagrodzenia przyznawanego na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustalana być powinna w oparciu o stawki wynikające z uchwały rady powiatu jest błędne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jedynie, że stawki opłat ustalanych przez radę także powinny uwzględniać takie okoliczności jak zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu i warunki jego sprawowania oraz że mają one zastosowanie, gdy właściciel nie odebrał auta w terminie, nie stwierdził jednak, że według stawek tych obliczane jest wynagrodzenie jednostki sprawującej dozór. Przeciwnie z treści uzasadnienia uchwały wynika w sposób nie nasuwający wątpliwości, że podstawą ustalenia wynagrodzenia dozorcy oraz zwrotu wydatków jest art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co oznacza obowiązek ustalenia tego wynagrodzenia oraz wydatków z uwzględnieniem wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny okoliczności, a nie stosowania wprost stawek ustalonych przez radę powiatu na innej podstawie i w innym celu. Tylko ubocznie zauważyć należy, że po nowelizacji obowiązującej od dnia 21 sierpnia 2011 r. przepis art. 130a ust. 6 stanowi, że rada powiatu, ustalając stawki wymienionych opłat, bierze pod uwagę koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Wskazane zatem zostały okoliczności, które rada powiatu powinna brać pod uwagę przy ustalaniu stawek opłat ponoszonych przez właścicieli pojazdów usuniętych z drogi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zastosowana przez organy metoda porównawcza i sposób wyliczenia wynagrodzenia za wykonywanie przez skarżących dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi oraz wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w szczególności kosztów usunięcia pojazdów z drogi, są prawidłowe. Podkreślić należy, że skarżący nie udokumentowali innych koniecznych wydatków, podlegających zwrotowi. Zastosowana przez organy metoda ustalenia wynagrodzenia polegała na obliczeniu średniej arytmetycznej stawek stosowanych przez Naczelników Urzędów Skarbowych w T. L., H., B., C., P., K. i B. P. na innych parkingach, wykonujących dozór pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym (parkingach specjalistycznych), czyli parkingach prowadzących taką samą, co skarżący działalność. Stawki obowiązujące na terenie działania wymienionych organów egzekucyjnych zostały zsumowane, a następnie podzielone przez liczbę organów, co pozwoliło na obliczenie stawek dobowych w następującej wysokości: w 2007 r. – 5,91 zł, od 1 stycznia 2008 r. do 31 maja 2008 r. – 5,47 zł, od 1 czerwca 2008 r. do 1 listopada 2008 r. – 5,67 zł, od dnia 1 listopada 2008 r. do 19 listopada 2008 r. – 6,10 zł, od dnia 20 listopada 2008 r. – 6,39 zł. W oparciu o te stawki organ pierwszej instancji wyliczył należne skarżącym wynagrodzenie z tytułu dozoru pojazdów za okresy wskazane w postanowieniu. Natomiast koszty usunięcia pojazdów z drogi (holowania pojazdów) obliczone zostały na podstawie stawek za holowanie pojazdów na terenie powiatu z. w latach 2007-2008, stosowanych przez organy egzekucyjne (urzędy skarbowe), [...] oraz [...]. Obliczona przez organ średnia stawka za holowanie w roku 2007 wynosiła 109,80 zł, a w 2008 r. – 115,56 zł. Organy uwzględniły zatem wszystkie wskazane wyżej okoliczności mające wpływ na ustalenie należności przyznawanych na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Brak w tej sytuacji podstaw do kwestionowania wysokości przyznanego skarżącym wynagrodzenia za dozór oraz ustalonych przez organ kosztów holowania pojazdów. Należy również zauważyć, że jak wynika z ustaleń organu, średnie stawki stosowane przez urzędy skarbowe są zbliżone do średnich stawek stosowanych na rynku lokalnym na innych parkingach strzeżonych. Natomiast żądane przez skarżących stawki za parkowanie i holowanie, określone w uchwałach Rady Powiatu Z. z dnia 30 grudnia 2002 r. nr 111/14/2002 i z dnia 26 września 2007 r. nr X/46/2007 odbiegają znacząco od stawek stosowanych przez organy egzekucyjne oraz stawek stosowanych przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.