II SA/Gd 677/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody z dnia 9 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 17 marca 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z usługami na parterze i garażem podziemnym oraz z wewnętrzną instalacją wodno - kanalizacyjną, gazu, wentylacji mechanicznej, c.o., elektryczną oraz kanalizacji deszczowej, przy Al. Z. [...] w G. (działka nr [...] km [...], o. G.) W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, postanowieniem własnym z dnia 28 stycznia 2011 roku zobowiązał inwestora do usunięcia braków w projekcie, które inwestor uzupełnił w wyznaczonym terminie. Jednym z punktów postanowienia był obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o opis rozwiązania problemu sposobu zabezpieczenia głębokich wykopów przy granicy działki, z uwzględnieniem warunków gruntowych oraz ochrony budynków położonych na działkach sąsiednich, co - razem z wcześniejszą ekspertyzą techniczną dotyczącą wpływu projektowanego budynku na istniejący budynek mieszkalny przy Al. Z. [...], w ocenie organu, pozwoliło uznać, że projekt czyni zadość wymogom wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Organ wyjaśnił, że pojęcie zabudowy pierzejowej zostało użyte jedynie w analizie stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i dotyczy budynków znajdujących się w analizowanym obszarze. W samej decyzji o warunkach zabudowy nie ma zapisu, aby elewacja frontowa musiała mieć cechy takiej zabudowy. Ponadto w polskim prawie nie ma definicji pierzei, przyjmuje się ogólnie, że jest to ciąg frontowych elewacji budynków ustawionych w szeregu po jednej stronie ulicy lub placu, co zostało uwzględnione w projekcie. Ponadto organ podniósł, że dla projektowanego budynku w decyzji o warunkach zabudowy została ustalona linia zabudowy tylko od strony Al. Z. Od strony zachodniej budynek musi być usytuowany jedynie zgodnie z wymaganiami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm. - dalej jako rozporządzenie), co zostało spełnione. Decyzja o warunkach zabudowy nakazuje, aby wysokość kalenicy na styku z budynkiem przy Al. Z. [...] była taka jak w tym budynku, to jest ok. 14 m, natomiast od strony działki nr [...] dopuszcza się wysokość kalenicy maksymalnie jak w budynku przy Al. Z. [...], więc z tej strony projektowany budynek może być wyższy niż budynek przy Al. Z. [...]. Ponadto warunki zabudowy nakazują, aby projektowany budynek tworzył harmonijną całość z otoczeniem. Ponieważ budynki sąsiednie mają różną wysokość, przedmiotowy budynek został zaprojektowany właśnie tak, aby harmonię tę zachować. Organ stwierdził również, że zgodnie z zapisem projektanta zawartym na stronie 5-tej opisu do projektu zagospodarowania, przyjęte rozwiązania projektowe tj. ścianka z mikropali z betonu wodoszczelnego na styku z budynkiem przy Al. Z. [...] oraz odwodnienie liniowe znajdujące się przed wjazdem do garażu na poziomie poniżej ław fundamentowych istniejącego budynku nr [...], eliminują konieczność zastosowania instalacji drenażu. Projektant złożył stosowne oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami, normami budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ zaznaczył przy tym, że według inwestora w trakcie prowadzonych prac odkrywkowych na granicy z budynkiem przy Al. Z. [...] w G. nie stwierdzono występowania instalacji drenażu. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że projekt budowlany spełnia wymagania zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, został wykonany przez osoby uprawnione, spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, poz. 1133) i zawiera wymagane uzgodnienia. Inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji K. D. zarzuciła jej naruszenie art. 5 i art. 36 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że projekt zapewnia wykonanie robót budowlanych bez naruszenia prawa oraz brak właściwego, zgodnego z odrębnymi przepisami określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu; naruszenie art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz naruszenie art. 80 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), w szczególności polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów w ten sposób, iż organ I instancji uznał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi nałożone prawem, podczas gdy planowana inwestycja w sposób niedopuszczalny ingeruje w prawo własności skarżącej. W uzasadnieniu odwołania stwierdzono, że organ I instancji nie odniósł się do podnoszonej przez odwołującą się w toku postępowania kwestii braku lub wadliwego drenażu. Odwołująca się wyjaśniła, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje m. in. działkę stanowiącą przedmiot współwłasności skarżącej. Wskazała, że wywołane pracami na nieruchomości inwestora zniszczenie drenażu w pierwszej kolejności będzie powodować zalanie mieszkania innej współwłaścicielki, a także piwnicy skarżącej. Przyjęte rozwiązania projektowe jedynie doprowadzą do uszczelnienia budynku inwestora, lecz skutki będą oddziaływać na nieruchomość sąsiednią. Usunięcie możliwości odprowadzenia wody z istniejącego i działającego drenażu, który w chwili obecnej odprowadza wody gruntowe z terenu działki znajdującego się po zachodniej stronie budynku do kanalizacji deszczowej, powoduje nadmierne gromadzenie się wody w gruncie, czego skutkiem jest permanentne zalewanie podpiwniczenia budynku przy Al. Z. [...], co w przyszłości będzie skutkować pogorszeniem się stanu technicznego budynku, zaś brak ujęcia rozwiązania tego problemu w projekcie budowlanym skutkować będzie negatywnie w sferze praw osób trzecich. Zdaniem odwołującej się, taki projekt nie może w świetle przepisów prawa budowlanego ulec zatwierdzeniu. W ocenie odwołującej się, zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w znacznej części, celem zbadania czy planowane rozwiązanie projektowe uszczelnienia inwestycji nie będzie szkodzić właścicielom sąsiednich działek. Na wypadek, gdyby organ odwoławczy uznał za konieczne zbadanie tej kwestii, odwołująca się zaoferowała przedstawienie dokumentacji zdjęciowej wskazującej, że zniszczono już instalację drenażową na granicy działek, a planowana zabudowa w sposób wydatny spowoduje dalsze nieodwracalne szkody. Brak przeprowadzenia postępowania w tym zakresie - jej zadaniem, skutkował przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Ponadto organ I instancji w sposób lakoniczny odniósł się do kwestii izolacji wodnej, a zatem nie jest możliwa polemika z rozstrzygnięciem w tym zakresie, zatem zaskarżona decyzja narusza art. 107 k.p.a. Decyzją z dnia 9 czerwca 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść art. 35 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo budowlane, jak również opisał ustalenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 października 2004 roku, nr [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że Zarząd Dróg i Zieleni określił warunki techniczne dla odprowadzenia wód opadowych z działki przy Al. Z. [...], B Sp. z o.o. określiła warunki włączenia do sieci gazowej urządzeń i instalacji gazowych, C Sp. z o.o. w G. określiło warunki przełączenia budynku do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, zaś D S.A. G. wskazał warunki przyłączenia budynku do sieci elektroenergetycznej. Wojewoda wyjaśnił, że pięciokondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami projektuje się na niezabudowanej działce nr [...] w G. przy Al. Z. [...] w całej szerokości działki. Budynek został usytuowany w istniejącej linii zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 50 %, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na styku z budynkiem przy Al. Z. [...] mierzona od górnej krawędzi attyki tarasu wynosi 10,98 m, wysokość głównej kalenicy na styku z budynkiem przy Al. Z. [...] wynosi 13,79 m, w pozostałej części budynku (od strony działki nr [...]) - jak w budynku przy Al. Z. [...], wynosi 15,83 m. Powierzchnia biologicznie czynna - uwzględniająca zieleń na dachu, wynosi 26,9 %. W budynku przewiduje się 5 lokali mieszkalnych oraz usługi w parterze wielkości 97 mkw., natomiast piwnica przeznaczona jest na garaże i pomieszczenia gospodarcze. Wymagana ilość miejsc postojowych wg warunków zabudowy wynosi 13-cie. W projekcie przewidziano w garażu podziemnym 12 miejsc postojowych, a na poziomie terenu 3 miejsca postojowe, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych. Obiekt w poziomie przyziemia dostępny jest dla osób niepełnosprawnych, nadto w budynku zaprojektowano dźwig umożliwiający osobom niepełnosprawnym dostęp do każdej kondygnacji. Projektowana inwestycja, ze względu na swój rodzaj i charakter oddziaływania, nie stwarza zagrożenia dla środowiska, nie wprowadza zakłóceń w ekologicznej charakterystyce powierzchni ziemi, gleby, powietrza oraz wód podziemnych i powierzchniowych, Organ zaznaczył przy tym, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu, z uwagi na budowę w granicy działki, obejmuje działkę nr [...] i działkę nr [...] km [...] w G. W ocenie organu odwoławczego, budynek nie będzie w sposób negatywny oddziaływać na otoczenie, a wszelkie uciążliwości nie będą przekraczać dopuszczalnych norm ochrony środowiska i nie będą występować poza granicami działki. Organ wskazał, ze w trakcie prowadzonych prac odkrywkowych dotyczących fundamentów budynku istniejącego przy Al. Z. [...] nie stwierdzono występowania instalacji drenażowej. Dla zabezpieczenia budynku sąsiedniego przed wodami opadowymi, na styku z budynkiem, zaprojektowano ścianę z mikropali z betonu wodoszczelnego oraz odwodnienie liniowe znajdujące się przed wjazdem do garażu na poziomie poniżej ław fundamentowych. W projekcie zostały spełnione wymagania ochrony przeciwpożarowej dla budynku. Projekt uzyskał wymagane decyzją o warunkach zabudowy uzgodnienia. Projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz rzeczoznawcą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Inwestor uzyskał też zgodę na wycięcie dębu szypułkowego znajdującego się na przedmiotowej działce. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji dopełnił obowiązku zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z uzupełnionym projektem budowlanym. Strony do zastosowanego rozwiązania projektowego nie wniosły żadnych uwag i wniosków. Sprawdzając projekt zagospodarowania terenu planowanej budowy budynku wielorodzinnego, Wojewoda uznał go za zgodny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia, w zakresie odległości budynków od granicy działki, spełnienia warunków przesłaniania i dostępu do światła dziennego w odniesieniu do działek sąsiednich graniczących z działką nr [...] i przepisów przeciwpożarowych. Ponieważ planowana budowa sąsiaduje bezpośrednio z istniejącym budynkiem mieszkalnymi i tym samym oddziaływuje na ten budynek, do projektu budowlanego, zgodnie z § 206 rozporządzenia, załączono ekspertyzę techniczną stanu istniejącego i dotyczącą wpływu projektowanego budynku na istniejący budynek przy Al. Z. [...]. Z ekspertyzy tej wynika, że planowana inwestycja jest możliwa, zastosowane w projekcie rozwiązania projektowe zabezpieczają budynek sąsiedni i w żaden sposób nie zagrażają sąsiedniej nieruchomości, w tym także pod względem odprowadzenia wód opadowych z działki i budynku. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i należącą do właściwej izby zawodowej. Projektant złożył przewidziane prawem oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa, obowiązującymi normami i zasadami wiedzy technicznej. Organ zaznaczył przy tym, ze projekt posiada wymagane prawem uzgodnienia w tym z gestorami sieci i Zespołem E w G. co do istniejących sieci, trasy przyłączy gazowych, energetycznych, wodociągowych, kanalizacji sanitarnej oraz odprowadzenia wód deszczowych. Uzgadniający nie wskazywali na możliwości istnienia w przewidzianym do zainwestowania terenie jakiejkolwiek sieci drenarskiej. Tak więc zarzuty odwołującej się, dotyczące konieczności odprowadzenia wody z istniejącego i działającego drenażu na działkach są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Organ stwierdził nadto, ze inwestor (zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane) jest zobowiązany zapewnić: objęcie kierownictwa budowy oraz nadzór nad robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. Natomiast art. 21a ust. 1 ww. ustawy zobowiązuje kierownika budowy do sporządzenia, przed rozpoczęciem budowy, planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniającego specyfikę obiektu i warunki prowadzenia robót budowlanych. W przypadku natrafienia, w trakcie prowadzenia robót budowlanych, na niezinwentaryzowane w zasobach geodezyjnych sieci, kierownik budowy w uzgodnieniu z gestorami sieci, zobowiązany jest zabezpieczyć te sieci i doprowadzić do ewentualnego przełożenia tak aby zapewnić bezpieczeństwo nieruchomości sąsiednich. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda uznał, że w żaden sposób nie został naruszony art. 5 i 36 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zasady ochrony prawa własności wynikające z art. 140 i art. 144 k.c. oraz przepisy "prawa sąsiedzkiego". W skardze na powyższą decyzję K. D. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na brak podpisu Wojewody bądź upoważnionego pracownika, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że projekt zapewnia wykonanie robót budowlanych bez naruszenia prawa oraz brak właściwego, zgodnego z odrębnymi przepisami, określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu; naruszenie art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, naruszenie art. 6-11, art. 77 § 4, art. 80, art. 104, art. 107 § 1 i art. 142 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c., w szczególności polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów w ten sposób, iż organ odwoławczy uznał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi nałożone prawem, podczas gdy planowana inwestycja w sposób niedopuszczalny ingeruje w prawo własności skarżącej, oraz naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak podpisu pod decyzją bądź to samego organu tj. Wojewody, bądź upoważnionego pracownika. W uzasadnieniu skargi skarżąca wniosła o uwzględnienie zarzutów zawartych w odwołaniu. Stwierdziła, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do kwestii braku lub wadliwego drenażu, jedynie powtórzył dotychczasowe ustalenia odnośnie rozwiązań wodno-kanalizacyjnych. Wskazała nadto, że oferowała Wojewodzie szeroką dokumentację zdjęciową, wskazującą, iż zniszczono instalację drenażową na granicy działek, a planowana zabudowa w sposób wydatny jedynie spowoduje dalsze nieodwracalne szkody. Brak przeprowadzenia postępowania właśnie w tym zakresie skutkował przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) przed wydaniem decyzji w tym zakresie właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Konsekwencją negatywnego wyniku sprawdzenia, o którym mowa w ww. przepisie, jest zastosowanie trybu z art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei pozytywny wynik opisanego powyżej sprawdzenia skutkuje obowiązkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika to z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, że działka nr [...] nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja Prezydenta Miasta z dnia 28 października 2004 roku o warunkach zabudowy, w której to decyzji dopuszczono budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze i garażem podziemnym. Z ustaleń ww. decyzji o warunkach zabudowy wynika, że linia zabudowy wyznaczona została jedynie z jednej strony działki, w linii rozgraniczającej Al. Z.. Wymóg w tym zakresie został spełniony w przedmiotowym projekcie budowlanym. Powyższa decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera natomiast ograniczeń co do linii zabudowy od strony elewacji tylnej projektowanego budynku. Zatem inwestor mógł z tej strony swobodnie zabudować przedmiotową działkę, pod warunkiem zachowania wymogów wynikających z warunków techniczno-budowlanych i maksymalnego wskaźnika wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, ustalonego na 50%, który to warunek planowana zabudowa spełnia. Szerokość elewacji frontowej ustalono w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnie na szerokość działki z uwzględnieniem warunków technicznych. Przedmiotowy budynek został zaprojektowany na całej szerokości działki nr [...] w G. Odnośnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w decyzji o warunkach zabudowy ustalono ją na styku z budynkiem przy Al. Z. [...], jak w tym budynku - to jest około 11 m z zachowaniem obowiązujących warunków technicznych. W pozostałej części, to jest od strony działki nr [...], wysokość budynku - zgodnie z warunkami zabudowy, może nawiązywać do wysokości budynku przy Al. Z. [...]. Projektowany budynek spełnia wymogi w tym zakresie, albowiem jego wysokość od strony budynku przy Al. Z. [...] wynosi 10,98 m. Odnośnie geometrii dachu, która została ustalona przez wskazanie kąta nachylenia maksymalnie 23°, kierunek głównej kalenicy równoległy do frontu działki oraz określenie układu połaci dachowych jako dach dwuspadowy, stwierdzić należy, że dach projektowanego budynku posiada wymagany kąt nachylenia, główna kalenica biegnie równolegle do frontu działki, a dach spełnia wymogi dachu dwuspadowego. Co do wysokość głównej kalenicy, która na styku z budynkiem przy Al. Z. [...] ustalona została na ok. 14 m, zaś w części od strony działki nr [...] maksymalnie jak w budynku przy Al. Z. [...], objęty projektem budynek wymogi w tym zakresie spełnia również, albowiem wysokość kalenicy na styku z budynkiem przy Al. Z. [...] wynosi 13,79 m, zaś od strony działki [...] wynosi 15,83 m. Dla przedmiotowej inwestycji uzyskano również wszystkie wymagane decyzją o warunkach zabudowy uzgodnienia, w tym m.in. zgodę na wycięcie drzewa na działce objętej inwestycją. Również wymagana w decyzji o warunkach zabudowy ilość miejsc postojowych została zapewniona w projekcie. Zasadnie zatem organy obu instancji uznały, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki określone w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 października 2004 roku o warunkach zabudowy. W decyzji o warunkach zabudowy zamieszczono nadto wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, z których wynika, że projekt budowlany powinien zapewnić ochronę osób trzecich w rozumieniu art. 5 ustawy - Prawo budowlane przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z sieci wodno-kanalizacyjnej, elektrycznej, oraz dostępu światła. W tym zakresie należało mieć również na uwadze, że projekt zagospodarowania terenu winien być zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podnieść należy, że w ramach sprawdzania zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, organy winny były zbadać czy projekt nie narusza norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zakwestionowania ustaleń organów obu instancji, że zarówno przepisy ustawy - Prawo budowlane, jak również przepisy techniczno-budowlane, a także zasady ochrony prawa własności oraz przepisy "prawa sąsiedzkiego" wynikające z art. 140 i art. 144 k.c., nie zostały naruszone, a zatem, że nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów współwłaścicieli nieruchomości przy Al. Z. [...]. Planowana budowa przewiduje wykonanie budynku sąsiadującego bezpośrednio z istniejącym budynkiem mieszkalnym przy Al. Z. [...] w G. Stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia zasadą jest, iż budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jednakże przepis ust. 2 tego paragrafu dopuszcza w takich okolicznościach sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie decyzja o warunkach zabudowy w sposób jednoznaczny dopuszcza zabudowę działki budynkiem o szerokości elewacji frontowej pokrywającej się z szerokością działki, zatem brak jest podstaw aby zakwestionować sporządzony w sprawie projekt budowlany, który przyjmuje usytuowanie budynku w granicy z działką przy Al. Z. [...]. Zaznaczyć przy tym należy, iż przyjęte w projekcie usytuowanie budynku projektowanego nie uniemożliwia realizacji ewentualnych zamierzeń budowlanych na działce przy Al. Z. [...], np. rozbudowy istniejącego na tej działce budynku w głąb działki. Projekt zakłada bowiem, że budynek planowany zostanie usytuowany na styku z budynkiem sąsiednim wyłącznie do krawędzi elewacji tylnej istniejącego budynku. Natomiast część projektowanego budynku usytuowana w głębi działki inwestora i jednocześnie wykraczająca poza tylną elewację budynku sąsiedniego jest oddalona od granicy działki o 3,26 m, a w ścianie budynku nie zaprojektowano otworów okiennych lub drzwiowych. Zatem projektowany budynek nie narusza w żadnej mierze § 12 ust. 1 rozporządzenia. Wskazać również należy, że - jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, projektowany budynek jest zlokalizowany w stosunku do sąsiedniego budynku mieszkalnego, położnego na działce przy Al. Z. [...], od strony północnej - w części na styku z tym budynkiem, a w części w odległości większej niż 3 m od niezabudowanej granicy z sąsiednią działką, a więc nie ma możliwości zacieniania istniejącego budynku mieszkalnego przy Al. Z. [...]. Spełnione zostały zatem również wymogi rozporządzenia zawarte w §§ 13 i 57-60, na co prawidłowo wskazał organ odwoławczy. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo rozważyły również, czy przedłożony przez inwestora projekt nie zawiera rozwiązań, które nie zapewniałyby poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (por. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane). W tym zakresie koniecznym było zbadanie czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy współwłaścicieli sąsiedniego budynku przy Al. Z. [...], który usytuowany jest na działce wchodzącej w obszar oddziaływania obiektu, w tym skarżącej K. D. Należy przy tym zaznaczyć, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym techniczno-budowlane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2006 roku, sygn. akt II OSK 643/05, Baza Orzeczeń LEX nr 198341, z dnia 14 listopada 2007 roku, sygn. akt II OSK 1489/06, Baza Orzeczeń LEX nr 425376). Prezentowany jest również pogląd, że przepisy art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.) winny być brane pod rozwagę w ramach oceny, czy uzasadnione interesy osób trzecich nie zostały naruszone w sytuacji, gdy mamy do czynienia z budową w granicy lub przy granicy, a więc przy odległościach innych, niż wynikające z § 12 rozporządzenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2008 roku, sygn. akt II SA/Rz 236/08, Baza Orzeczeń LEX nr 533190; zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2006 roku, sygn. akt II OSK 1090/05, Baza Orzeczeń LEX nr 501122). Wyważenie przez organ interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich w trybie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane wymaga dokonania analizy planowanego zamierzenia budowlanego pod kątem jego wpływu na istniejącą w sąsiedztwie zabudowę. Równie istotną jest kwestia sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich oraz wpływu tego zagospodarowania na możliwość realizacji przez inwestora zabudowy o określonych parametrach względem działek sąsiednich. Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Z treści tego przepisu wynika, że uprawnia on właściciela do korzystania z przedmiotu własności w granicach określonych przez prawo. Zatem jeżeli przepisy zezwalają na usytuowanie na własnym gruncie obiektu budowlanego w granicy działki, to z samego faktu takiej lokalizacji budynku nie można wywodzić naruszenia art. 140 k.c. Jak słusznie wskazał bowiem Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 sierpnia 1997 roku, sygn. akt III CZP 36/97 (OSNC 1998/1/4), art. 140 k.c. zakreśla granice uprawnień właściciela w sposób generalny, wskazując, że właścicielowi wolno czynić ze swoją rzeczą wszystko, co nie jest zabronione przez ustawy, zasady współżycia społecznego i co nie pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Przenosząc powyższą regułę na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że warunki te w przedmiotowej sprawie zostają spełnione. Jak już bowiem wykazano powyżej, lokalizacja planowanego budynku w granicy działki nie narusza obowiązujących przepisów prawa i nie sposób uznać, że budowa budynku pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności nieruchomości. Obie nieruchomości - inwestora i skarżącej, będą bowiem wykorzystywane głównie jako nieruchomości o charakterze mieszkaniowym. Ponadto, na nieruchomości strony skarżącej budynek mieszkalny posadowiony został również w granicy działki. Jeżeli przepisy prawa zezwalają właścicielowi na określony sposób korzystania z nieruchomości, to właściciele innych nieruchomości nie mogą, powołując się na własne prawo własności, dążyć do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości danego właściciela. W szczególności, dążenie przez właściciela budynku, usytuowanego w granicy z nieruchomością sąsiednią, do uniemożliwienia posadowienia budynku na sąsiedniej nieruchomości, również w granicy nieruchomości, a więc na styku z jego budynkiem, należy ocenić, jako nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności służące właścicielowi nieruchomości sąsiedniej, a ponadto jako naruszające gwarantowaną konstytucyjnie zasadę równości podmiotów wobec prawa. Inwestor i właściciel działki sąsiadującej powinni mieć równe prawa i korzystanie z prawa przez jednego z nich nie może ujmować prawa drugiemu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 roku, sygn. akt OSK 786/04, ONSAiWSA 2005/4/86). Stosownie zaś do treści art. 144 k.c., właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Przepis ten dotyczy oddziaływania na nieruchomość sąsiednią, tzw. immisji, i musi być rozpatrywany na gruncie stosunków sąsiedzkich i prawa cywilnego. Podkreślenia przy tym wymaga, że skoro niedopuszczalne są oddziaływania, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, to dopuszczalne jest oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, jeśli mieści się w granicach przeciętnej miary. Oceny przeciętnej miary dokonuje się zaś według dwóch kryteriów: społeczno-gospodarczego przeznaczenia obu nieruchomości oraz stosunków miejscowych. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 listopada 1985 roku, sygn. akt II CR 149/85 (OSNCP z 1986 r., nr 10, poz. 162) stwierdził, że ocena przeciętnej miary musi być dokonana na podstawie obiektywnych warunków, panujących w środowisku osób zamieszkujących na danym terenie, a nie na podstawie subiektywnych odczuć osób. Co istotne także, ochrona przewidziana w tym przepisie dotyczy zakłóceń w korzystaniu nieruchomości ponad przeciętną miarę już dokonanych, a nie przyszłych i hipotetycznych, co musi powodować, że powoływanie się na hipotetyczne zagrożenie płynące z przyszłego użytkowania projektowanego budynku nie może być skuteczne. W kontekście powyższych rozważań wskazać należy, że skarżąca podnosiła w toku postępowania przez organami, jak również w skardze, kwestię istnienia na granicy działek instalacji drenażowej umożliwiającej odpływ wody z terenu jej nieruchomości. Twierdziła, że inwestor uszkodził "drenaż fundamentów" należącego do niej budynku (pismo skarżącej z dnia 24 czerwca 2010 roku - w aktach administracyjnych). Jej zdaniem, przyjęte rozwiązania projektowe jedynie doprowadzą do uszczelnienia budynku inwestora, lecz skutki będą oddziaływać na nieruchomość sąsiednią. Odnośnie powyższych kwestii inwestor przedłożył w toku postępowania administracyjnego ekspertyzę dotyczącą wpływu projektowanego budynku na istniejący budynek mieszkalny przy Al. Z. [...]. Z wniosków zawartych w tejże ekspertyzie wynika jednoznacznie, że w projekcie budowlanym przewidziano posadowienie projektowanego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie budynku istniejącego na palisadzie z mikropali, która będzie zarazem zabezpieczeniem istniejącego budynku przez osunięciem, zaś przyjęte w projekcie rozwiązania konstrukcyjne pozwolą na bezpieczne wykonanie nowoprojektowanego budynku bez negatywnego wpływu na istniejący budynek sąsiedni. W opisie technicznym zawarto ponadto opis rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych styku budynków na wspólnej granicy. W ocenie projektanta zastosowane rozwiązanie eliminuje konieczność dodatkowego zabezpieczenia budynku przy Al. Z. [...] w związku z planowanymi robotami budowlanymi. Ponadto, jak wynika z oświadczenia projektanta, w trakcie prac odkrywkowych dotyczących fundamentów budynku przy Al. Z. [...] na granicy działki nie stwierdzono występowania instalacji drenażowej. Zastosowane rozwiązanie konstrukcyjne oraz odwodnienie liniowe znajdujące się przed wjazdem do garażu na poziomie poniżej ław fundamentowych budynku przy Al. Z. [...] eliminują konieczność zastosowania takiej instalacji. Również organy uzgadniające przedmiotową inwestycję nie stwierdziły istnienia na terenie objętym inwestycją jakiejkolwiek instalacji drenażowej. Zdaniem Sądu, opisane powyżej rozwiązania projektowe, mające na celu zabezpieczenie przed negatywnym wpływem projektowanego budynku na istniejący budynek przy Al. Z. [...], nie zostały w żaden wiarygodny sposób zakwestionowane przez skarżącą, która w toku całego postępowania ograniczyła się jedynie do gołosłownych zarzutów dotyczących tych kwestii. Jeżeli skarżąca zamierzała podważyć, nie budzące wątpliwości organów, a także Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, twierdzenia inwestora o braku zagrożenia dla jej budynku, w związku z realizacją inwestycji, winna była swoje stanowisko poprzeć odpowiednimi dowodami. Tymczasem skarżąca jedynie poinformowała organ odwoławczy o dysponowaniu nieokreśloną dokumentacją zdjęciową dotyczącą już zaistniałego zniszczenia instalacji drenażowej i zaoferowała przedstawienie tej dokumentacji na żądanie organu. Okoliczność ta jednak - zdaniem Sądu, nie miała znaczenia dla oceny rozwiązań projektowych, o czym poinformował skarżącą organ odwoławczy w wydanej w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej z dnia 16 listopada 2010 roku, stwierdzając, że "sprawa ewentualnego uszkodzenia drenażu budynku przy odkrywce fundamentów należy do zadań organu nadzoru budowlanego". W tym miejscu należy wyjaśnić skarżącej, że zasada inicjatywy dowodowej organu administracji publicznej oznacza, że winien on prowadzić postępowanie dowodowe na okoliczność spełnienia przesłanek pozwalających na ostateczne rozpatrzenie sprawy. Pomijając okoliczność, że w istocie skarżąca nie składała żadnych wniosków dowodowych (organ nie miał zatem możliwości wnioskowanych dowodów przeprowadzić, jak również odmówić ich przeprowadzenia), to wskazać należy, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenia dla sprawy. Ewentualne przedłożenie przez skarżącą dokumentacji mającej wskazywać na już dokonane zniszczenie instalacji drenażowej nie miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W toku przedmiotowego postępowania organy nie badały bowiem sposobu realizacji inwestycji, czy też robót budowlanych wykonywanych przez inwestora na działce nr [...] w zakresie nie objętym projektem, lecz wyłącznie prawidłowość przedłożonego projektu i planowanej inwestycji według kryteriów zawartych w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W tym miejscu należy dodatkowo wyjaśnić skarżącej, że realizacja inwestycji i sposób jej prowadzenia dotyczy etapu późniejszego, wykonawczego w stosunku do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wszelkie zatem prace związane z realizacją inwestycji, czy też ewentualnie mogące wystąpić odstępstwa od projektu budowlanego albo zaistnienie szkody w mieniu sąsiada nie dotyczą przedmiotowej sprawy administracyjnej. Przedmiotem badania Sądu (podobnie jak i organów administracji architektoniczno-budowlanej) jest bowiem jedynie sprawa związana z postępowaniem mającym na celu wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2011 roku, sygn. akt II SA/Wr 664/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaistniałe w trakcie realizacji inwestycji odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, czy też szkody spowodowane przez inwestora robotami budowlanymi nie objętymi pozwoleniem na budowę, podlegają rozpatrzeniu przez organy nadzoru budowlanego, zaś ewentualne wyrządzenie szkody przez inwestora właścicielowi nieruchomości sąsiedniej może być rozpatrywane wyłącznie na gruncie przepisów prawa cywilnego. Mieć należy ponadto na uwadze, że ewentualne zagrożenie zniszczeniem instalacji drenażowej, w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, musiałoby zakładać istnienie przedmiotowej instalacji w gruncie znajdującym się w granicach nieruchomości objętej inwestycją. Prowadzenie przedmiotowej inwestycji nie obejmuje bowiem ingerencji w nieruchomość skarżącej. Oznaczałoby to, że wskazywana przez skarżącą instalacja drenażowa istnieje na nieruchomości inwestora, a tym samym stanowi urządzenie powodujące odprowadzanie wód z nieruchomości skarżącej na cudzą (tutaj inwestora) nieruchomość. Takie rozwiązanie, jak też żądanie utrzymania takiego istniejącego rozwiązania, należy ocenić jako sprzeczne z prawem, albowiem sposób odprowadzania wód z nieruchomości powinien się zamykać w jej granicach, a nie ingerować w nieruchomości sąsiednie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył nadto, że jeżeli skarżąca kwestionuje przyjęte w projekcie rozwiązania mające zapewnić bezpieczeństwo konstrukcji jej budynku, jak również zapobiegające przedostawaniu się wód z terenu nieruchomości inwestora na jej nieruchomość, i uważa je za niewystarczające, to wskazać należy, że tego rodzaju zarzuty nie mogą skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ani organy administracji architektoniczno-budowlanej, ani sąd administracyjny, nie mają bowiem uprawnień do kwestionowania merytorycznej zawartości projektu budowlanego, o ile - jak w niniejszej sprawie, wykazuje on zgodność z wymogami zawartymi w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Należy w tym miejscu podkreślić również, że zgodnie z art. 4 ustawy - Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z przepisu tego wynika m. in., że każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Właściciel terenu jest zatem zobowiązany do takiego jego zagospodarowania, aby nie naruszać niczyjego interesu prawnego. Oznacza to obowiązek właściciela do działania zgodnie z prawem. Interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego. To bowiem te przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawem chronionych. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel lub inny podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, chroniącego jego interes faktyczny. W takim przypadku nie można się skutecznie powołać na naruszenie interesu prawnego (por. Prawo budowlane. Komentarz., pod red. Z. Niewiadomskiego, C. H. Beck, Warszawa 2006, str. 110). W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała aby planowana inwestycja naruszała jej prawem chroniony interes. Z akt administracyjnych wynika natomiast, że w istocie działania skarżącej zmierzają do zahamowania realizacji planowanej inwestycji i są spowodowane tym, że skarżąca bezumownie korzysta z części nieruchomości należącej do inwestora. Takie działania skarżącej, jako nie znajdujące ochrony w przepisach prawa materialnego, należy ocenić jako próbę dochodzenia swego interesu faktycznego. W ten sposób jednak skarżąca nie jest w stanie podważyć zgodności z prawem, udzielonego zaskarżoną decyzją, pozwolenia na budowę. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zarzut skarżącej dotyczący niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy za bezzasadny w świetle powyższych rozważań. Sąd miał przy tym na uwadze, że skarżąca - zarówno w skardze, jak i na etapie odwołania od decyzji organu I instancji, podnosząc powyższy zarzut, w żaden sposób go nie uzasadniła. Sąd uznał również, że inwestor dopełnił wymogów określonych w art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, albowiem złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy, załączając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i należącą do właściwej izby zawodowej. Projektant złożył przewidziane prawem oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa, obowiązującymi normami i zasadami wiedzy technicznej. Przedłożony projekt budowlany spełnił zatem wymogi art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Z tych względów brak było podstaw do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Słusznie zatem organy obu instancji uznały, że inwestor spełnił wszystkie wymogi nałożone prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że w toku postępowania organy zachowały wymogi określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, w sposób wyczerpujący i zrozumiały, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, wykazując zasadność podjętych rozstrzygnięć. Nietrafnie zatem skarżąca zarzucała im naruszenie wskazanych w skardze przepisów postępowania. Zdaniem Sądu brak było również podstaw do uwzględnienia podnoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W ramach tego zarzutu skarżąca domagała się zapewnienia w projekcie wykonania robót budowlanych bez naruszenia prawa oraz właściwego określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu. Z brzmienia art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane wynika, że w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. W tym miejscu podkreślić należy jeszcze raz, że w projekcie budowlanym przedłożonym w niniejszej sprawie przez inwestora zawarto rozwiązania konstrukcyjne mające na celu zabezpieczenie istniejącego budynku sąsiedniego (por. ekspertyza z marca 2010 roku, str. 21 projektu, a także opis techniczny - str. 11 oraz opis sposobu zabezpieczenia głębokich wykopów przy granicy działek - str. 123.1 projektu). Ponadto ww. przepis nie określa obowiązku zapewnienia w projekcie budowlanym wykonywania robót budowlanych bez naruszenia prawa, lecz mówi o szczególnych warunkach prowadzenia robót budowlanych. Takie szczególne warunki prowadzenia robót budowlanych przy przedmiotowej inwestycji, to jest wykonywanych w granicy i na styku z budynkiem sąsiednim, zostały w projekcie uwzględnione, albowiem zawiera on opis sposobu zabezpieczenia ściany budynku sąsiedniego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. przez organ odwoławczy poprzez brak podpisu pod decyzją bądź to samego organu tj. Wojewody, bądź upoważnionego pracownika, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że z wyjaśnień i dokumentów przedłożonych przez Wojewodę przy piśmie z dnia 26 września 2011 roku (k. 33 – 36 akt sądowych) niezbicie wynika, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została podpisana przez osobę upoważnioną, w dniu jej wydania, do załatwiania w imieniu Wojewody spraw obejmujących zakres działania Wydziału Infrastruktury, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych wynikających z ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Zatem zarzut ten był bezzasadny i nie mógł odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku w postaci stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.