I OSK 992/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Akademii Muzycznej [...] w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2068/11 w sprawie ze skargi Akademii Muzycznej [...] w Łodzi na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz Akademii Muzycznej [...] w Łodzi kwotę 400 /czterysta/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2068/11, oddalił skargę Akademii Muzycznej [...] w Łodzi na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia uprawnień do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 593/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia uprawnień do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego. W uzasadnieniu, Sąd stwierdził, że z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.; dalej: "ustawa z dnia 14 marca 2003 r.") wynika, że Centralna Komisja dokonuje okresowej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej jednostki organizacyjnej, która stanowi podstawę do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego, a także zasadności uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 i art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy. Oznacza to, w odniesieniu do okresowej oceny zakończonej zaskarżoną decyzją, że ocena ta mogła dotyczyć wyłącznie działalności Wydziału Fortepianu, Klawesynu i Organów Akademii Muzycznej, która była prowadzona po wejściu w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i jedynie uchwał podjętych w przedmiocie nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego. Wynika to wprost z art. 9 ust. 1 ustawy, który odwołuje się do stopni i uchwał wymienionych w tej ustawie. Nieuzasadnione było wobec tego przyjęcie przez organ, że ocena może dotyczyć dowolnego, bliżej nieoznaczonego okresu, a w szczególności obejmować działalność badanej jednostki i podjętych uchwał w okresie obowiązywania ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.; dalej: "ustawa z dnia 12 września 1990 r."). Ocena w zakresie określonym w ustawie z dnia 12 września 1990 r., a więc na podstawie art. 7 ust. 1 tej ustawy była uzasadniona do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r., co nastąpiło w dniu 1 maja 2003 r. W art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. nie przewidziano uprawnienia do badania działalności jednostki, która stanowi podstawę do przyznania kwalifikacji I i II stopnia, a także uchwał podjętych w tym zakresie. W zaskarżonych decyzjach wskazano podstawy prawne przeprowadzonej oceny, odwołano się nie tylko w sposób wadliwy do ustawy z dnia 12 września 1990 r., ale także przepisów wykonawczych do tej ustawy. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. potwierdza, że znacząca część stwierdzonych uchybień dotyczyła naruszenia warunków przeprowadzenia przewodów kwalifikacyjnych I i II stopnia. Uchybienia w tym zakresie nie mogły jednak stanowić podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy. Odnotowane w obu decyzjach naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania przewodów kwalifikacyjnych I i II stopnia w zakresie sztuki i dyscyplin artystycznych (Dz.U. Nr 50, poz. 219 ze zm.) nie mogło stanowić podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy, nie tylko z powodu okoliczności przedstawionych na wstępie oraz utraty mocy obowiązującej tego rozporządzenia, ale ponadto z uwagi na niezgodność wymienionego rozporządzenia z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 12 września 1990 r., które nie zawierało szczegółowych wytycznych dotyczących treści aktu. Oznacza to, że art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 12 września 1990 r. był niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji, a w konsekwencji także wydane na podstawie takiego upoważnienia rozporządzenie pozostaje w sprzeczności ze wskazanym wzorcem konstytucyjnym (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2002 r., P 9/01; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 maja 2002 r., P 1/01). Następnie Sąd wskazał, że w pkt III decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. zobowiązano Radę Wydziału ocenianej jednostki do przedstawienia wykazu wszczętych, a nie zakończonych przewodów doktorskich i habilitacyjnych. Organy obu instancji nie podały podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie i nałożenia na badaną jednostkę opisanego obowiązku. Podstawy tej nie należy poszukiwać w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Przepis ten reguluje wyłącznie sposób wyznaczenia jednostki organizacyjnej właściwej do zakończenia przewodów doktorskich i habilitacyjnych. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zaś w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. wskazano na charakter dostrzeżonych uchybień, oraz odwołano się do "interesu społecznego", o którym mowa w art. 108 § 1 k.p.a. Oceniając legalność wydanych decyzji w tym zakresie, Sąd stwierdził, że w obu decyzjach nie przedstawiono okoliczności uzasadniających potrzebę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podstawą nadania decyzji nie może być "charakter dostrzeżonych uchybień", i nie jest także wystarczające wyłącznie odwołanie się do jednej przesłanki określonej w art. 108 § 1 k.p.a. Wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 29 lipca 2011 r. w sprawie sygn. akt I OSK 705/11, Sąd ten uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał między innymi na naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. przez niewłaściwą interpretację na gruncie przepisów tej ustawy trybu i zakresu okresowej oceny poziomu działalności naukowej jednostki organizacyjnej. Przytoczony przepis wyposaża Centralną Komisję w dwojakiego rodzaju kompetencje, a mianowicie: 1) uprawnienie do okresowej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej jednostki organizacyjnej, która stanowi podstawę do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego, a także 2) uprawnienie do badania zasadności uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 i art. 18 ust. 2 pkt 5, w sprawie nadawania tych stopni. Oznacza to, że Centralna Komisja dokonując okresowej oceny może zakresem swojej kontroli objąć również przewody doktorskie i habilitacyjne, które miały miejsce także pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 12 września 1990 r. Tyle tylko, że ma obowiązek przeprowadzenia tej oceny wedle kryterium zgodności z ustawą obowiązującą w dacie przeprowadzenia danego przewodu. Mówiąc innymi słowy, przewody doktorskie i habilitacyjne przeprowadzone pod rządem ustawy z dnia 12 września 1990 r. będą oceniane pod kątem zgodności z przepisami tej ustawy. Natomiast kryteria przeprowadzania tych przewodów zawarte w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. będą stanowiły podstawę oceny dla przewodów wszczętych pod rządem tej ustawy. Z kolei analizowany przepis stanowi podstawę do badania zasadności tylko tych uchwał w sprawie nadania stopnia doktora (art. 14 ust. 2 pkt 5) i w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18 ust. 2 pkt 5), które zostały podjęte na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r., bo tylko takie uchwały zostały w nim expresis verbis wymienione. Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował ocenę Sądu I instancji, iż rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania przewodów kwalifikacyjnych I i II stopnia w zakresie sztuki i dyscyplin artystycznych nie mogło stanowić podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z uwagi na jego niezgodność z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, że dla oceny konstytucyjności aktu prawnego właściwy jest stan konstytucyjny z dnia orzekania (wyrok TK z 26 października 1999 r., K 12/99, OTK ZU nr 6/1999, poz. 120 i powołane tam orzecznictwo), co oznacza, że brak wytycznych w przepisie upoważniającym, bez względu na datę jego wydania, świadczy o jego niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zatem przywołane rozporządzenie MEN jest również niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ upoważnienie ustawowe na podstawie którego zostało wydane (art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 12 września 1990 r.) nie odpowiada wymogom art. 92 ust. 1 – por. np. wyrok TK z 29 maja 2002 r., P 1/01. Skoro Centralna Komisja dokonała okresowej kontroli w rozpoznawanej sprawie, mając również na względzie uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania przewodów kwalifikacyjnych I i II stopnia w zakresie sztuki i dyscyplin artystycznych, co było następstwem niewłaściwej wykładni i błędnego zastosowania art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., to siłą rzeczy musiała naruszyć art. 77 § 1 i 80 k.p.a. W konkluzji uzasadnienia NSA podkreślił, że rolą Sądu I instancji w powtórnym postępowaniu będzie ocena, podjęta stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., czy te naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, WSA w Warszawie oddalił skargę, wskazując, że stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie. Sąd przypomniał, co wielokrotnie wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach dotyczących spraw odmowy zatwierdzenia przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów stopnia naukowego, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95 OSNAP 1996/21/315), nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły norm postępowania wynikających z przepisów ustawy, a także przepisów k.p.a. mających odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym ustawą (art. 29 ust. 1 ustawy). Tak więc rozpoznając ponownie skargę w sprawie niniejszej, Sąd mógł poddać swej kontroli jedynie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji, czyli dochowanie przez Centralną Komisję norm regulujących postępowanie przed organami komisji, nie mógł natomiast rozważać zarzutów skargi, które dotyczą merytorycznej oceny poziomu działalności naukowej dokonanej przez recenzentów Centralnej Komisji. W postępowaniu niniejszym, co wskazano wyżej, Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną w uzasadnieniu wyroku NSA, którą następnie w odniesieniu do art. 9 dokładnie przytacza. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej przy orzekaniu i wyborze sposobu postępowania, organ wziął pod uwagę wszelkie okoliczności w postaci stopnia, rodzaju, znaczenia i skutków stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd zwrócił uwagę na uznaniowy charakter decyzji, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "Centralna Komisja może". Podkreślił również, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji uznaniowej organ prowadzący postępowanie dołożył szczególnej staranności przy wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i następnie dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego. Przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, zwrócił uwagę, że żaden inny przepis rangi ustawowej lub podstawowej (winno być podstawowy) nie regule kwestii trybu i sposobu dokonywania okresowej kontroli przez Centralną Komisją. Pozostawiona przez ustawodawcę Centralnej Komisji swoboda nie może być jednak utożsamiana z dowolnością lub arbitralnością. Dokonując okresowej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej jednostki organizacyjnej organ zobowiązany jest do uwzględniania aksjologii i hierarchii wartości stojącej u podstaw Konstytucji RP i ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej organ właśnie takiej oceny dokonał. Sąd powołał się na materiał dowodowy dotyczący prac J. B. K. , W. H. , A. M. , M. P. , J. S. –M. , J. B. , P. C. i uznał, że daje on podstawy do negatywnej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej uczelni. Ocena kandydatek J. B. –K. i J. S. , została dokonana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i przedstawiony materiał dowodowy daje podstawy do sformułowania negatywnej oceny przez Komisję. W uzasadnieniu decyzji organu znalazło się przekonujące wyjaśnienie, dlaczego zastosował środek, polegający na zawieszeniu uprawnień na czas określony (art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy). Odnośnie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.), choć może w uzasadnieniu decyzji organu, nie zostało to w sposób wystarczający podkreślone, to jednak wskazano na ważny interes społeczny oraz interes strony. W przypadku działalności Szkoły Wyższej w ocenie Sądu, przesłanki te są ze sobą bardzo powiązane, wręcz stopione. Zgodnie z wytycznymi, jakie znalazły się w uzasadnieniu wyroku NSA, ponownie rozpoznając sprawę, Sąd nie stwierdził, by wskazane naruszenia przepisów miały istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Od powyższego wyroku Akademia Muzyczna [...] w Łodzi wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a) art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez: – uznanie, iż materiał dowodowy dotyczący prac J. B. K. , W. H. , A. M. , M. P. , J. S.-M. , J. B. , P. C., J. K. –B. oraz J. S. daje podstawy do negatywnej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej uczelni, w sytuacji gdy materiał dowodowy niniejszej sprawy, a w szczególności treść skarżonej decyzji nie pozwala na przyporządkowanie określonych przez organ naruszeń do poszczególnych przewodów bądź prac, a to dlatego, iż w treści tejże decyzji organ dokonał jedynie arbitralnego i generalnego ustalenia w przedmiocie oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej nie przyporządkowując, a tym samym nie wskazując, zarzucanego naruszenia konkretnemu działaniu Akademii Muzycznej w Łodzi; – brak ustalenia, które z przewodów doktorskich lub habilitacyjnych będących przedmiotem kontroli dokonanej przez Centralną Komisję odbyły się w czasie obowiązywania ustawy z dnia 12 września 1990 r., a które podlegały ocenie w oparciu o treść ustawy z dnia 14 marca 2003 r., a w konsekwencji nieustalenie zakresu kontroli Centralnej Komisji wobec poszczególnych przewodów nią objętych i tym samym brak możliwości dokonania tej oceny stosownie do każdej z prac lub przewodów odpowiednio do przepisów, które je regulują, w sytuacji gdy tylko przeprowadzenie takich ustaleń, polegających na niedokonywaniu merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę skarżonej decyzji, lecz na zbadaniu jej zgodności z prawem pozwoliłoby na określenie zakresu dokonanej kontroli wobec każdego z przewodów naukowych nią objętych, a tym samym określeniu, czy kontrola ta wobec poszczególnych przewodów odbywała się zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie ich przeprowadzania, – zastosowanie wobec skarżącego po przeprowadzonej kontroli kary rażąco niewspółmiernej do stwierdzonych uchybień w postaci zawieszenia uczelni uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego na czas trzech lat w sytuacji, gdy naruszony przepis daje możliwość zastosowania mniej represyjnego środka określonego w treści art. 9 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., a co najwyżej – zawieszenie przedmiotowego uprawnienia na krótszy okres czasu; b) art. 9 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 i 18 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. poprzez dokonanie przez Centralną Komisję oceny przewodów naukowych J. K.-B. i J. S. bez podstawy prawnej, ze względu na fakt, iż przewody naukowe tych osób zostały wszczęte po wejściu w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r., a tym samym zakres kontroli organu ograniczał się jedynie do zbadania zasadności uchwały w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego w sytuacji gdy tylko zweryfikowanie zebranego materiału dowodowego pozwoliłoby stwierdzić, iż wobec każdej z ww. osób nie zapadła uchwała w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego, a zatem czynności kontrolne Centralnej Komisji wykroczyły poza ustawowe upoważnienie legitymujące zakres przeprowadzanej kontroli, a w konsekwencji nie uwzględnienie powyższego skutkuje niedostrzeżeniem przez WSA istotności naruszeń przepisów postępowania przez Centralną Komisję, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a. w związku z art. 190 p.p.s.a. poprzez: – ustalenie, iż naruszenie przepisów postępowania stwierdzone przez NSA nie miało istotnego wpływu na treść skarżonej decyzji, – niedostrzeżenie braku należytej staranności Centralnej Komisji w wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie, a wyrażającej się w braku przypisania konkretnych naruszeń do poszczególnych przewodów naukowych, nieustaleniu ustawy, która winna być wzięta za podstawę oceny każdego z przewodów naukowych objętych kontrolą, a w konsekwencji podjęciu rozstrzygnięcia bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego w niej zebranego, a przez to chybione uznanie, iż naruszenia przepisów postępowania nie miały istotnego wpływu na treść skarżonej decyzji, b) art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez brak rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia, iż pkt. III decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. nie ma podstawy prawnej w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, w sytuacji gdy ustawa z dnia 14 marca 2003 r. nie daje możliwości zastosowania środka objętego ww. punktem skarżonej decyzji; c) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 190 p.p.s.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że materiał dowodowy sprawy, dotyczący prac poszczególnych osób, których przewody naukowe zostały poddane kontroli Centralnej Komisji daje podstawę do negatywnej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej uczelni w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji nie wskazał w pisemnym uzasadnieniu skarżonego orzeczenia podstaw takiego twierdzenia, nie przedstawił argumentów w postaci konkretnych okoliczności uzasadniających takie stanowisko, d) 108 § 1 k.p.a. w związku z art. 190 p.p.s.a. poprzez odstąpienie przez WSA od zawartej w orzeczeniu NSA z dnia 29 lipca 2011 r. wykładni prawa, a w konsekwencji rozpoznanie sprawy z pominięciem tejże wykładni i przyjęcie, że będąca przedmiotem skargi decyzja organu zawiera uzasadnienie i wskazanie podstaw do zastosowania art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy: – stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tym zakresie jest sprzeczne z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wydanego w dniu 29 lipca 2011 r. orzeczenia wskazał, iż nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności "nastąpiło z pogwałceniem przesłanek wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a., ponieważ okoliczności faktyczne podniesione przez Centralną Komisję nie spełniają kryteriów wymienionych w tym przepisie"; – nie zostały podjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny żadne ustalenia co do stanu faktycznego, które pozwalałyby na odstąpienie od wykładni i rozumienia treści tego przepisu w kontekście poczynionych przez NSA ustaleń co do braku zasadności zastosowania ww. normy, gdyż okoliczności faktyczne podniesione przez Centralną Komisję nie spełniają kryteriów wymienionych w tym przepisie, – brak jest zasadności dla zastosowania naruszonego przepisu art. 108 k.p.a., gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że wobec skarżącego znajdują zastosowanie ww. przesłanki, e) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 190 p.p.s.a. poprzez – brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego wyroku okoliczności faktycznych, które Sąd wziął pod uwagę wydając skarżone orzeczenie jak i również brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia bez powoływania się na konkretne ustalenia postępowania dowodowego, – literalne powtórzenie części treści sporządzonego przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienia bezspornych okoliczności, co do zastosowanych w tym postępowaniu norm prawnych, w sytuacji gdy, powyższe czyni niemożliwym zweryfikowanie stanowiska zajętego przez WSA, a wręcz potwierdza brak dokonania przez ten Sąd weryfikacji materiału dowodowego przedmiotowej sprawy. Wobec powyższego na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżąca wniosła o: 1) uwzględnienie skargi Akademii Muzycznej w Łodzi na zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], uchylenie zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwijając te zarzuty podniesiono, że WSA nie dokonał weryfikacji materiału dowodowego oraz okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji nie podjął ustaleń co do prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji Centralnej Komisji. A zatem Sąd I instancji nie wypełnił nałożonego przez Naczelny Sąd Administracyjny obowiązku oceny istotności wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. WSA uznał także, iż nie jest uprawniony do dokonywania merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji, czego skarżący nie kwestionuje. Niemniej jednak ocena materiału dowodowego, jak i również okoliczności faktycznych sprawy nie zmierza do merytorycznej oceny recenzji, lecz winna odnieść się przede wszystkim do prawnej oceny działań Centralnej Komisji zakończonych wydaniem skarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podjął ani merytorycznej kontroli, ani też prawnej oceny zasadności decyzji wydanej przez Centralną Komisję, a wobec treści uzasadnienia wyroku NSA taka właśnie byłaby pożądana dla ustalenia, czy stwierdzone naruszenia miały istotny wpływ na treść decyzji. Akademia Muzyczna w Łodzi stoi na stanowisku, iż kontrola zgodności z prawem winna skupić się na ustaleniu, który z przewodów poddanych ocenie przez Centralną Komisję był przeprowadzony w czasie obowiązywania ustawy z 12 września 1990 r., a który pod rządem ustawy z 14 marca 2003 r. Powyższe wynika wprost z uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego /strona 8/. Dopiero przyporządkowanie przewodów naukowych do poszczególnych ustaw, które je regulują, pozwoliłoby, w ocenie skarżącego, na zweryfikowanie poprawności dokonania przez Centralną Komisję oceny, a w konsekwencji na ustalenie czy naruszenia przepisów procedury, o których mowa w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, mają charakter istotnych z punktu widzenia przedmiotowej sprawy i wywarły wpływ na treść decyzji Centralnej Komisji. Jedynie przewody J. B. , P. C. , J. S.-M., J. S. oraz J. K. –B. były wszczęte i przeprowadzone po wejściu w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Do pozostałych przewodów objętych oceną Centralnej Komisji zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 12 września 1990 r. Skoro tak, to w ocenie Skarżącego, zasadnym i koniecznym byłoby ustalenie czy Centralna Komisja dokonała swojej oceny, co do każdego z przewodów naukowych ww. osób zgodnie z przepisami odpowiedniej ustawy. Brak takiego ustalenia powoduje niemożność przypisania wskazanych przez Centralną Komisję uchybień do konkretnego przewodu, a tym samym niemożliwym jest określenie, czy zakres oceny względem danego przewodu naukowego odpowiadał unormowaniu ustawy, która podlega temu przewodowi. Stąd też ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jako, że materiał dowodowy sprawy uzasadnia negatywną ocenę Centralnej Komisji nie może być uznany za prawidłowy, gdyż nie zawiera żadnych kryteriów ustalenia tejże prawidłowości, ani też wskazania w oparciu, o co takie stwierdzenie zostało przedstawione. Nie można pominąć faktu, iż przepis art. 9 ustawy z 14 marca 2003 r. wyznaczając ramy dokonywanej przez Centralną Komisję kontroli wskazuje, iż kontroli tej podlegają wyłącznie uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy czyli uchwały o nadaniu stopnia doktora, oraz w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy, tj. uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego. Odpowiednio do przewodu naukowego J. K.-B. zwrócenia uwagi wymaga, iż Centralna Komisja obejmując oceną ten właśnie przewód, jako wszczęty po 14 marca 2003 r. uprawniona jest do dokonywania oceny jedynie w przedmiocie uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego. Tymczasem w stosunku do ww. taka uchwała w ogóle nie została podjęta, albowiem wobec J. K. –B. podjęto uchwałę określoną w art. 18 ust. 2 pkt. 4, tj. w przedmiocie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego, przy czym uchwała ta odmawiała przyjęcia tego kolokwium. Zatem ocena przewodu naukowego J. K. –B. podjęta przez Centralną Komisję w ramach wszczętej kontroli jest całkowicie nieuprawniona i pozbawiona podstawy prawnej. Do tego przewodu mają zastosowanie przepisy ustawy z 14 marca 2003 r., a zatem Centralna Komisja może objąć kontrolą jedynie uchwałę określoną w art. 18 ust. 2 pkt 5, tj. w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego. Uchwały określone w pkt 1–4 art. 18 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 r. nie podlegają kontroli Centralnej Komisji. Wobec tego ustalenia decyzje organu odnoszące się do przewodu tej osoby są pozbawione podstawy prawnej, a tym samym nieuprawnione i jako takie nie mogą mieć wpływu na treść podejmowanej przez Centralną Komisję decyzji. Takich ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny nie poczynił, mimo iż w ocenie Skarżącego są one priorytetowe dla ustalenia istotności wpływu naruszeń przepisów na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, gdyż także pominął fakt, iż Centralna Komisja w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. posługiwała się zarzutami, które stanowiły powielenie twierdzeń zgłoszonych przez J. K. –B. Powyższe okoliczności prowadzą do przekonania, że zarzuty J. K. –B. zostały przyjęte przez organ jako swoje, pomimo tego, iż brak było podstaw prawnych do podjęcia oceny przez Centralną Komisję, co do przewodu naukowego tej osoby. Zatem analizując treść decyzji Centralnej Komisji z [...] czerwca 2009 r. stwierdzić należy, iż w znacznej części odnosi się ona do przewodu J. K. –B., ewentualnie powiela zarzuty postawione przez tę osobę wobec Akademii Muzycznej w Łodzi. W takim stanie rzeczy treść ww. decyzji zdeterminowana została przez ustalenia poczynione bez podstawy prawnej ewentualnie z naruszeniem przepisów postępowania, a zatem w ocenie skarżącego, spełniona została przesłanka "istotności" określona w art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a., stanowiąca podstawę do uwzględnienia skargi Akademii Muzycznej w Łodzi na decyzję Centralnej Komisji. Względem przewodów naukowych pozostałych osób poddanych ocenie Centralnej Komisji nie sposób zająć stanowiska, albowiem określone przez organ naruszenia nie mogą zostać przypisane konkretnemu przewodowi. Brak możliwości zidentyfikowania naruszenia w konkretnym przewodzie naukowym znacząco utrudnia ustalenie istotności wpływu naruszeń przepisów na treść decyzji, co w ocenie skarżącego także winno zostać uwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przy wydawaniu wyroku z dnia 5 stycznia 2012 r. Nie można pominąć, iż Centralna Komisja wydając decyzje, jako podstawę swojego działania wskazała art. 9 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., jednakże dokonana ocena została wydana w oparciu o przepisy ustawy z 12 września 1990 r. oraz aktów wykonawczych do niej w tym rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania przewodów kwalifikacyjnych I i II stopnia w zakresie sztuki i dyscyplin artystycznych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dokonanie okresowej oceny w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 1991 r. było następstwem niewłaściwej wykładni i błędnego zastosowania art. 9 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 r., a tym samym stanowiło naruszenie przepisów art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. WSA nie odniósł się jednak do ustalenia, w jakim zakresie dokonana ocena została oparta na przepisach rozporządzenia oraz jaki to miało wpływ na treść wydanej decyzji. Nie można pominąć także, iż przepisy tego rozporządzenia zostały uznane przez Naczelny Sąd Administracyjny za niekonstytucyjne. To z kolei winno mieć doniosły skutek dla istotności wpływu naruszeń na treść decyzji. Fakt wydania decyzji w oparciu o przepisy aktu niekonstytucyjnego, w ocenie skarżącego poza tym, iż dowodzi naruszeniom przepisów procedury, to bez wątpienia wpływa na treść wydanej decyzji, bowiem jej ustalenia w podstawie mają normy niekonstytucyjnego rozporządzenia. Skarżący zwraca uwagę także na treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, która w istocie stanowi powielenie twierdzeń zawartych w uzasadnieniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. WSA poza wskazaniem, że ocena Centralnej Komisji jest prawidłowa, nie podjął samodzielnie żadnych innych twierdzeń. Powyższe ma istotne znaczenie dla żądania Skarżącego w przedmiocie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji Centralnej Komisji z [...] czerwca 2009 r. oraz z [...] grudnia 2009 r., albowiem "jakiekolwiek wadliwości i niedostatki uzasadnienia, a zwłaszcza brak odniesienia się do tego, co było istotą rysującego się sporu prawnego, muszą skutkować uchyleniem zapadłego wyroku" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r., II FSK 1259/2011, LexPolonica nr 2625410). W uzasadnieniu skarżonego orzeczenia brak jest konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby jego treść, w szczególności brak wskazania podstaw przyjętych ustaleń, materiału dowodowego, który został przyjęty za ich podstawę czy też okoliczności faktycznych, a to z kolei stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący wskazuje, iż naruszenie przepisów postępowania miały istotny wpływ na treść wydanej przez Centralną Komisję decyzji, a to dlatego, że w konsekwencji, zastosowano wobec przedmiotowej decyzji rygory natychmiastowej wykonalności, co do chwili obecnej ma swój skutek w postaci niemożności przeprowadzania przez Radę Wydziału Fortepianu, Klawesynu i Organów i Instrumentów Dętych Akademii Muzycznej w Łodzi przewodów doktorskich i habilitacyjnych, mimo iż sprawa jest w dalszym ciągu w toku. Sąd wydając zaskarżony wyrok pominął w ogóle okoliczność, iż skutkiem ustaleń poczynionych przez Centralną Komisję, które naruszały przepisy procedury, było właśnie nadanie rygoru przedmiotowej decyzji. Tym samym wyrok Sądu I instancji odbiega w swym uzasadnieniu od zawartej w orzeczeniu NSA z dnia 29 lipca 2011 r. wykładni prawa, jak również dokonanej przez ten Sąd oceny, iż nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności "nastąpiło z pogwałceniem przesłanek wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a., ponieważ okoliczności faktyczne podniesione przez Centralną Komisję nie spełniają kryteriów wymienionych w tym przepisie". Skarżąca uczelnia powołując się na treść art. 9 ust. 2 ustawy z 2003 r. stwierdza, że Centralna Komisja dysponowała trzema środkami, jakie mogła zastosować w przypadku negatywnej oceny poziomu działalności jednostki organizacyjnej. Zastosowanie środka w postaci zawieszenia uprawnień do nadawania tytułów doktora oraz doktora habilitowanego na okres najdłuższy z ustawowo zakreślonego, w obliczu wszelkich powyżej przytoczonych okoliczności, w szczególności braku zindywidualizowania zarzutów względem przeprowadzonych dotąd przez Akademię Muzyczną w Łodzi przewodów doktorskich i habilitacyjnych oraz braku podstaw do przyjęcia za uprawnione pozostałych naruszeń, jakie stwierdziła Centralna Komisja, uczelnia uznaje za środek nieadekwatny oraz zbyt surowy. Nadto wobec treści art. 108 k.p.a. stwierdza, iż nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające nadanie przez Centralną Komisję rygoru natychmiastowej wymagalności. Zastosowanie w/w przepisu nastąpi wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Wobec takiej treści działanie Centralnej Komisji polegające na nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wydanym decyzjom nastąpiło z naruszeniem art. 108 § 1 k.p.a., wobec czego działanie takie uznać należy za bezpodstawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jak tego wymaga przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. uznał za zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 190 powołanej ustawy Sąd odwoławczy miał na względzie okoliczność, iż zaskarżony wyrok został wydany po uprzednim uchyleniu wyroku WSA z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 593/10. W wyroku uchylającym z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 705/11 Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wiążącej wykładni przepisów prawa materialnego – art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 2003 r., przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r., rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania przewodów kwalifikacyjnych I i II stopnia w zakresie sztuki i dyscyplin artystycznych, zawarł także ocenę, co do stosowania przepisów art. 77 § 1, 80 i 108 § 1 k.p.a. Wskazany jako naruszony przepis art. 190 p.p.s.a. zawiera zasadę związania sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę winien uwzględnić ocenę sądu odwoławczego. Jak przyjmuje się w orzecznictwie rozpoznając ponownie sprawę sąd pierwszej instancji może odstąpić od wykładni dokonanej w tej sprawie przez NSA tylko w sytuacjach gdy stan faktyczny sprawy ustalony po ponownym jej rozpoznaniu uległ zasadniczej zmianie, jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym zmienił się stan prawny oraz jeżeli NSA podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, wyrażając odmienne stanowisko w kwestii wykładni, wyrażonej uprzednio w orzeczeniu sądu kasacyjnego (uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r. FSP 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 75; wyroki NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. II OSK 342/05, z dnia 3 września 2009 r. I OSK 1311/07, z dnia 10 września 2009 r. I OSK 1290/07 – wszystkie publ. Legalis). Żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca, co oznacza, iż wykładnia zawarta w wyroku NSA I OSK 705/11 i ocena prawna tam zamieszczona zachowała moc wiążącą. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny chociaż w zaskarżonym wyroku przytoczył wykładnię przepisu art. 9 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny jednakże rozpoznając skargę nie zastosował się do niej. Sąd pierwszej instancji przyjął (co zgodne jest z wyrokiem w sprawie I OSK 705/11), iż Centralna Komisja dokonując okresowej kontroli poziomu działalności naukowej lub artystycznej uczelni, która stanowi podstawę do nadawania stopni naukowych może zakresem swej kontroli objąć również przewody doktorskie i habilitacyjne, które miały miejsce pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. W ocenie Sądu odwoławczego Centralna Komisja dokonując okresowej kontroli przy zastosowaniu regulacji zamieszczonej w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 maja 1991 r. dokonała niewłaściwej wykładni i błędnie zastosowała art. 9 ust. 2 ustawy z 14 maja 2003 r. Wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego nakazywały Sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny, czy naruszenie przez ten organ przepisów art. 77 § 1 i 80 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, iż będące oceną Centralnej Komisji przewody dot. J. B. K. , W. H. , A. M. i M. P. przeprowadzone zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. Z uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2009 r. wynika, iż jako podstawowe uchybienia co do tych przewodów wskazano naruszenie konkretnych przepisów rozporządzenia MEN z 31 maja 1991 r. Jeżeli Sądy obu instancji (w tym NSA w wyroku z dnia 29 lipca 2011 r. uznały, iż rozporządzenie to jako niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP nie mogło stanowić podstawy do oceny działalności uczelni w kontrolowanym zakresie to tym samym zaskarżona decyzja naruszała prawo, zaś kontrolując jej legalność WSA winien uczynić to w oparciu o przepisy rangi ustawowej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, iż Sąd pierwszej instancji takiej kontroli nie dokonał, a równocześnie zaaprobował decyzję Centralnej Komisji, w której zastosowanie znalazły niekonstytucyjne przepisy rozporządzenia. Mimo ewidentnego błędu w zaskarżonej decyzji, wytkniętego w wyroku NSA z dnia 29 lipca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny wyprowadza wniosek, nie znajdujący uzasadnienia poza ogólnym stwierdzeniem, że organ dokonał właściwej oceny działalności uczelni. Przeprowadzone postępowanie dowodowe przez Centralną Komisję zawiera dość bogaty materiał w postaci opinii profesorów W. A. i dr hab. D. B.-K. , oceniających poprawność i poziom przeprowadzonych przewodów doktorskich i habilitacyjnych. Materiał ten zróżnicowany w treści i ocenach został przez Sąd oceniony jednym tylko zdaniem, w którym wymieniono "prace" wszystkich osób, jako dające podstawę do sformułowania negatywnej oceny działalności uczelni przez Centralną Komisję. Przy tak lakonicznej i ogólnej ocenie Sąd nie ustrzegł się błędu wymieniając także wśród negatywnie ocenionych – przewód doktorski J. B. , którego przebieg i praca doktorska w ocenie prof. W. A. nie budziły poważniejszych wątpliwości. Zaskarżony wyrok został wydany więc z naruszeniem przepisów art. 145 § 1pkt 1 lit. c w zw. z art. 190 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Trafnie skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, co także wiąże się z naruszeniem przepisu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., przez nałożenie w zaskarżonej decyzji na Radę Wydziału obowiązku przedstawienia wykazu wszczętych a niezakończonych przewodów doktorskich i habilitacyjnych. Przepis art. 9 ust. 2 przewiduje możliwość wydania jednego z trzech rozstrzygnięć: ograniczenia uprawnienia, zawieszenia uprawnienia na czas określony, nie dłuższy niż trzy lata bądź cofnięcia uprawnienia. Brak było więc podstaw do nałożenia w drodze decyzji obowiązku określonego w pkt III decyzji z dnia 22 czerwca 2009 r. Zarzut braku podstawy prawnej do zamieszczenia w decyzji takiego rozstrzygnięcia zawierała skarga do Sądu pierwszej instancji, a nie odniósł się do niego Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku naruszając przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. W wyroku z dnia 29 lipca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA w kwestii braku podstaw do nadania decyzji Centralnej Komisji rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdzając, iż rozstrzygniecie w tej kwestii zapadło z pogwałceniem art. 108 § 1 k.p.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy stan faktyczny w tym zakresie nie uległ zmianie, a zatem wyrok Sądu odwoławczego zachował moc wiążącą. Wbrew temu stanowisku Sąd pierwszej instancji dokonał odmiennej oceny tej części decyzji, przyjmując jedynie, że uzasadniono to w sposób niewystarczający. W tej sytuacji zarzut naruszenia przepisu art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 190 p.p.s.a. należało uznać za usprawiedliwiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 9 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 i 18 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. przez dokonanie przez Centralną Komisję oceny przewodów naukowych J. K.-B. i J. S. bez podstawy prawnej należy odmówić mu trafności. Skarżąca uczelnia powołując się na przepis art. 9 ust. 1 wywodzi, iż ocenie Centralnej Komisji podlegają wyłącznie uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5, tj. o nadaniu stopnia doktora oraz w art. 18 ust. 2 pkt 2 – o nadaniu stopnia doktora habilitowanego. W odniesieniu do ww. osób zostały wydane uchwały w przedmiocie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego bądź odmowy dopuszczenia do kolokwium, a zatem na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I OSK 705/11 wykładając ten przepis uznał, iż stanowi on podstawę do badania zasadności tylko tych uchwał, które zostały wymienione w art. 14 ust. 2 pkt 5 i art. 18 ust. 2 pkt 5. Powyższa wykładnia, w której uwzględniając zakres stosowania przepisów ustawy z 2003 r. Sąd odwoławczy opowiedział się za badaniem zasadności określonych uchwał nie wyklucza dokonywania oceny prawidłowości przebiegu wcześniejszych stadiów przewodów doktorskich i habilitacyjnych. O takim zakresie oceny mówi wprost przepis art. 9 ust. 1 ab initio ustawy stanowiąc, iż Centralna Komisja dokonuje okresowej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej jednostki organizacyjnej, która stanowi podstawę do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego. Dopiero w dalszej części przepisu, która zaczyna się od słów "a także" jest mowa o ocenie zasadności uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 i art. 18 ust. 2 pkt 5, w sprawie nadawania tych stopni. Uwzględniając zatem literalne brzmienie całego przepisu art. 9 ust. 1 należy przyjąć, iż ocenie okresowej Centralnej Komisji podlega przebieg całego przewodu, natomiast ocena zasadności dotyczy tylko tych uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 i art. 18 ust. 2 pkt 5. Powyższa wykładnia jest zgodna z brzmieniem wyjaśnianego przepisu i niesprzeczna z wykładnią dokonaną w wyroku NSA I OSK 705/11. Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego rozpatrzenie ich na obecnym etapie byłoby przedwczesne, a to z uwagi na konieczność uzupełnienia postępowania. Dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego pozwoli na ocenę prawidłowości stosowania prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe i uznając, że stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 powołanej ustawy.