IV SA/Wa 967/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi T. R. i K. R. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] położonych w N. przy ulicy [...] w zakresie w jakim przeznacza powyższe nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele przemysłu, składu, rzemiosła i usług oznaczonych symbolem [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady Miejskiej w N. na rzecz skarżących T. R. i K. R. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. T. i K. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w N. Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. Wniesienie skargi poprzedzili wezwaniem organu w trybie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 144, poz.1591 zm.) do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego N. nieruchomości o numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...], położonych w N. przy ul. [...] na cele przemysłu, składów, rzemiosła i usług oznaczonych symbolem PSRzU/M. Ponadto wnieśli o zasądzenie od Rady Miejskiej w N. na rzecz skarżących kosztów postępowania. Przedmiotowej uchwale zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz.717 ze zm.), przede wszystkim : 1. naruszenie art.9 ust. 4 ww. ustawy stanowiącego, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy, 2. naruszenie art. 15 ust. 1 ww. ustawy stanowiącego, iż burmistrz sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz odrębnymi przepisami odnoszącymi się do obszaru objętego planem, 3. naruszenie art. 20 ust 1 ww. ustawy stanowiącego, iż pian miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnili, iż są właścicielami działek nr [...],[...] [...],[...] położonych na wyznaczonym zaskarżoną uchwałą obszarze w N. przy ul. [...] oznaczonym symbolem 6, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały podzielone na różne funkcje - 6.1 i 6.2 - PSRzU/M - na cele przemysłu, składów, rzemiosła i usług oraz 6.6 MNu - na cele mieszkaniowe. Jednocześnie skarżący wskazali, iż w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N. podjętej uchwałą Rady Miejskiej w N. nr [...]z dnia [...] października 2006 r. obowiązującej na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały, wszystkie tereny położone wzdłuż ul. [...] zaznaczone są na rysunku graficznym kolorem pomarańczowym określającym przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową. Zdaniem skarżących z powyższego wynika, iż zakwestionowane ustalenia planu są całkowicie odmienne od ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji powoduje, iż uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zaskarżonej części dotknięty jest wadą prawną i narusza powołane powyżej przepisy. Według ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w N. nr [...]z dnia [...] października 2006 r. tereny położone przy ul. [...] są terenami wskazanymi pod zainwestowanie mieszkaniowo - usługowe. W rozdziale 3.5 części tekstowej studium tereny pod zabudowę mieszkaniowo - usługową zdefiniowane są jako przewidywane dla realizacji głównie zabudowy mieszkaniowej z możliwością lokalizacji urządzeń usługowych i drobnych zakładów produkcyjnych nieuciążliwych dla środowiska, a niezbędnych dla obsługi ludności. W części graficznej studium tereny przy ul. [...] w kierunku gruntów wsi [...]oznaczone są kolorem pomarańczowym oznaczającym przeznaczenie mieszkaniowo-usługowe. Z kolei ustalenia zaskarżonej uchwały z dnia [...] kwietnia 2010 r. większą część nieruchomości skarżących, na których mieszkają od prawie 30 lat, przeznaczono w planie pod zabudowę produkcyjno-usługową oznaczoną symbolem PSRzU/M. W rozdziale 3.5 części tekstowej studium obszary przeznaczone pod zabudowę produkcyjno- usługową zdefiniowane są jako przeznaczone pod lokalizacją bądź rozbudowę zakładów produkcyjnych, składów i magazynów oraz urządzeń infrastruktury technicznej i innych obiektów obsługi ludności i rolnictwa, wymagających przed lokalizacją pozytywnej opinii sanitarnej oraz oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnionych przypadkach dopuszczalne jest lokalizowanie funkcji mieszkaniowej dla właścicieli obiektów działalności gospodarczej. Skarżący wskazali, iż linia rozgraniczająca obydwie funkcje (Mnu oraz PSRzU), wyznaczona początkowo została linią skutecznie oprotestowanej przez skarżących, ujętej w projekcie planu ulicy i podzieliła nieruchomości [...],[...], [...],[...] pod ostrym skosem, co powoduje, iż żadna z ww. wyznaczonych funkcji nie będzie mogła być zrealizowana, ponieważ działki o kształcie ostrych trójkątów będą nieatrakcyjne dla przyszłych inwestorów, zarówno na cele mieszkaniowe jak i działalności gospodarczej. Ponadto skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazali, iż samo podjęcie przez radę gminy uchwały stwierdzającej zgodność planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w sytuacji, gdy ta zgodność faktycznie nie występuje, spełnia wymogu stawianego przez art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w N. wniosła o oddalenie w całości skargi, podnosząc iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta N. uchwalony przez Radę Miejską w N. - został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie, a mianowicie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżącym umożliwiono udział w procesie opracowania miejscowego planu zagospodarowania miasta N., zgodnie z przepisami prawa, co potwierdzone jest w dokumentacji planistycznej. W ustawowym terminie (wyłożenia projektu planu, dyskusji publicznej) skarżący, nie wnieśli uwag do przedmiotowego projektu planu i nie brali udziału w debacie publicznej. Pismo informujące o niezadowoleniu z ustaleń planu wpłynęło do urzędu w dniu [...] marca 2009r. (po terminie, który upłynął [...] marca 2009r.) 0. dotyczyło jedynie likwidacji nowoprojektowanej drogi na przedmiotowym terenie. Jeśli chodzi o przeznaczenie części terenów znajdujących się na północ od zlikwidowanej drogi, nie były dokonane żadne zmiany przeznaczenia tej części terenu. Przeznaczenie na cele przemysłu, składów, rzemiosła i usług wraz z elementami infrastruktury technicznej oraz zielenią towarzyszącą z możliwością realizacji mieszkania dla właściciela - to zapisy , jakie figurowały również w projekcie wykładanym do publicznego wglądu w marcu 2009 r. w Urzędzie Miejskim w N. Wówczas skarżący, nie zgłosili uwag do tych zapisów. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w powyższej sprawie nie naruszono przepisów prawa materialnego tj. przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a uchwalony plan jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N., przyjętego uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w N. z dnia [...]października 2006r.o czym świadczy tekst zaskarżonej uchwały. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu organ udzielił następujących wyjaśnień: 1. Zgodnie z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy N., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w N. Nr [...]z dnia [...].10.2006r. - przeznaczenie działek o nr ew [...],[...],[...],[...] -to, strefa A - miejska, w której tworzone są warunki dla rozwoju funkcji osadniczo-usługowo-produkcyjnych (są to objaśnienia oznaczeń strefy funkcjonalno- przestrzenne z rysunku "studium" , stanowiącego załącznik do treści "studium". Natomiast w tekście "studium" jest taki zapis studium dopuszcza przeznaczenie pod zabudowę innych, poza wskazanymi , terenów, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z ustawy o zagospodarowaniu i niesprzeczności z warunkami przestrzennymi". Zapisy "studium" nie precyzują dokładnie przeznaczenia danego terenu, ustalają natomiast tylko, kierunki w zagospodarowaniu i są to wytyczne do miejscowego planu zagospodarowania dla tego terenu (nie mogą być sprzeczne). 2. Zmianę przeznaczenia działek o których mowa powyżej dokonano, w planie zagospodarowania przestrzennego miasta N. z dnia [...] kwietnia 2010r, zgodnie z ustaleniami "studium" (jest taki obowiązek prawny), natomiast w okresie wyłożenia "planu" do publicznej wiadomości i zbierania uwag - po terminie ustawowym zakwestionowali państwo R. - przebieg drogi. 3. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta N., uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w N. Nr [...]z dnia [...].04.2010r. dokonał zmiany przeznaczenia działek nr ew. [...],[...],[...],[...] - w części pod budownictwo mieszkaniowe z usługami nieuciążliwymi (symbol planu MNu) oraz w części pod przemysł, składy, rzemiosło i usługi wraz z elementami infrastruktury technicznej oraz zielenią towarzyszącą z możliwościami realizacji mieszkania dla właściciela ( symbol planu PSRzU/M). Ustalenia powyższego planu są zgodne z ustaleniami "studium", co zostało stwierdzone w rodz. I § 1 i 2 tekstu uchwały zatwierdzającej plan zagospodarowania przestrzennego miasta Nasielska. Ustalenia "studium" są wiążące dla zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 9 ust.4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2011r. skarżący podtrzymali dotychczasowe zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przechodząc do oceny skargi wniesionej przez T. i K. R. w pierwszej kolejności należało się odnieść do legitymacji skarżących do wywiedzenia przedmiotowej skargi, z uwagi na jej zakwestionowanie przez organ. Zaskarżony skargą miejscowy plan zagospodarowania został uchwalony w trybie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Nowa ustawa planistyczna nie przewiduje możliwości skarżenia do sądu administracyjnego czynności organu planistycznego z etapów poprzedzających uchwalenie planu. Jedynie kończąca proces planistyczny uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego wnoszonej na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do treści tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego będziemy mieli zaś do czynienie wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący wykazali legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wskazane bowiem w zaskarżonym planie miejscowym przeznaczenie nieruchomości nr [...], [...][...],[...] ogranicza możliwość zagospodarowania działek należących do skarżących w sposób zamierzony przez podmioty, mające tytuł prawny do gruntu, poprzez przeznaczenie w części ich działek na cele przemysłu, składów, rzemiosła i usług (PSRzU/M), a więc w sposób zupełnie odmienny od dotychczasowego użytkowania tych działek. Spełnione zostały też przesłanki formalne w postaci uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, zaś skarga została wniesiona w ustawowym terminie 60 dni od doręczenia wezwania, na które nie udzielono odpowiedzi. Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej w N. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N., której skarżący zarzucili niezgodność z ustaleniami obowiązującego wówczas Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy N., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w N. nr [...]z dnia [...] października 2006 r.(zwanego dalej "Studium") na etapie sporządzania projektu zmiany planu oraz na etapie jej uchwalania, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 5 i art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem orzekającego w sprawie Sądu zarzuty te zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Wprawdzie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego - co wynika z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jednakże zawartym w nim ustaleniom ustawodawca nadał rangę wiążących wytycznych przy formułowaniu treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego. Związanie ustaleniami studium przy sporządzaniu planu miejscowego polega zatem na formułowaniu zawartości tego planu - określonej w art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 i w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w sposób uwzględniający i wręcz wynikający z określonych w studium ustaleń kierunków zagospodarowania przestrzennego wymienionych w art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenia planu miejscowego muszą więc zawierać się w znaczeniowym zakresie kierunków określonych w planie miejscowym. Z art. 3 ust. 1 i z art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, iż studium jest prawnie określonym instrumentem kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, służącej ustalaniu lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc w studium - według art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - określa się kierunki zagospodarowania przestrzennego przy uwzględnieniu lokalnych uwarunkowań, to te kierunki stanowią lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, w rozumieniu art. 9 ust. 1 powołanej ustawy, determinujące treść planu miejscowego w zakresie ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu - zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, których szczegółowość określona została w art. 15 ust. 2 i 3 powołanej ustawy. Ustawowy warunek zachowania zgodności ustaleń planu miejscowego z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium - wynikający z art. 9 ust. 4 i z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -stanowi zatem ustawową zasadę sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dlatego jej naruszenie wywołuje - określony w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - skutek nieważności planu miejscowego w całości lub w części. Uchwalając zatem zaskarżony plan organ zobligowany był do zachowania zgodności ustaleń planu miejscowego z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium uchwalonego w dniu [...] października 2006 r. Odnośnie rozumienia pojęcia "zgodności" Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, iż zgodność planu ze studium nie może być rozumiana ogólnie. Pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza stopień związania silniejszy niż we wcześniej używanych terminach "spójność", czy "niesprzeczność" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581). Brak zgodności ustaleń miejscowego planu ze studium stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co powoduje nieważność uchwały rady gminy. Z mocy art. 28 ust. 1 tej ustawy, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, skutkuje zaś nieważnością uchwały rady gminy w całości lub części. Kwestię zgodności zapisów planu co do przeznaczenia terenu z postanowieniami studium jako wiążącymi na etapie opracowania planu, należy zaś niewątpliwie zaliczyć właśnie do zasad planistycznych. Naruszeniem omawianej zasady jest określenie w zaskarżonej uchwale przeznaczenia nieruchomości skarżących w części pod zabudowę produkcyjno - usługową oznaczoną symbolem PSRzU/M, w której to części według wytycznych studium - wynikających z opracowań graficznych przedłożonych przez organ teren ten w stosownej części stanowił tereny mieszkaniowe. W myśl postanowień Studium z dnia [...] października 2006r. teren objęty zmianą planu znajdował się w strefie "A" - miejskiej, w której tworzone są warunki dla rozwoju funkcji osadniczo-usługowych i produkcyjnych. Ponieważ strefa ta obejmowała znaczną część miasta, a funkcje określone były bardzo ogólnie, istotne znaczenie ma rzeczywiste wykorzystanie tego terenu w dacie uchwalania studium w celu ustalenia kierunków zagospodarowania. Z załączonych do studium map (przesłanych do Sądu) obrazujących ówczesny stan zainwestowania jednoznacznie wynika, iż obszar na którym usytuowane są działki skarżących to teren mieszkaniowy oraz grunty rolnicze (kolor pomarańczowy o różnych odcieniach). Tereny przemysłowe oznaczone według legendy kolorem fioletowym położone były w innych częściach miasta. W zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, istotną część nieruchomości skarżących przeznaczono pod zabudowę produkcyjno - usługową oznaczoną symbolem PSRzU/M. Zdaniem skarżących jest to odstępstwo od zapisów studium uwarunkowań, do którego Rada Gminy w N. nie była uprawniona. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zarzuty skargi są uzasadnione, albowiem Rada Gminy w sposób zupełnie niezrozumiały, z przekroczeniem władztwa planistycznego przeznaczyła na cele uciążliwego przemysłu tereny wykorzystywane dotychczas na cele mieszkaniowo - usługowe. Zgodnie z postanowieniami zaskarżonego planu tereny przemysłowe, pod które przeznaczono część działek skarżących umiejscowiono wśród zabudowy mieszkaniowo - usługowej. W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu pomimo zawarcia w tekście zaskarżonej uchwały zapisu, iż zmiany planu pozostają w zgodności z ustaleniami Studium faktycznie zachodzi sprzeczność pomiędzy ustaleniami obowiązującego wówczas Studium, a przeznaczeniem terenów w planie po jego zmianie co oznacza, dotknięta jest wadliwością polegająca na, iż uchwała w przedmiocie planu dotknięta jest wadliwością polegająca na naruszeniu zasad sporządzania planu, w rozumieniu wskazanego art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze, iż zmiany planu pozostają w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego wówczas Studium oznacza, to iż uchwała w przedmiocie planu naruszeniu zasad sporządzania planu, w rozumieniu wskazanego art. 28 ust. 1 i dlatego też Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części. Ponadto na podstawie art. 152 orzekł, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).