IV SA/Wa 755/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Towarzystwa O. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Towarzystwa O. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Nr [...]z dnia [...] października 2010r., Prezydent W. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży i parkingów samochodowych dla nie mniej niż [...] samochodów osobowych w ramach budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną, drogami i elementami zagospodarowania terenu na działkach ew. nr [...],[...]obręb [...]-[...]-[...] oraz na części działek ew. nr [...],[...],[...],[...] obręb [...]-[...]-[...] i działek ew. nr [...],[...], [...] obręb [...]-[...]-[...] przy ul. B. w W. Od powyższej decyzji odwołania wniosły: 1. Stowarzyszenie I. wnosząc o podjęcie decyzji w trybie art.138 § 2 k.p.a. tj. uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11, 109 § 1 k.p.a., poprzez niezawiadomienie Stowarzyszenia o podejmowanych działaniach ani też o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych, niewyjaśnienie jakimi przesłankami kierowano się przy załatwieniu sprawy, nawet nie przesłano kopii decyzji, ignorowanie organizacji społecznej uprawnionej do udziału w postępowaniu nie doręczenie decyzji Stowarzyszeniu. 2. T.C., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie skarżącej decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), oraz naruszeniem art 6, art. 7, art. 8, art. 9, i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w stopniu uniemożliwiającym pozostawienie zaskarżanej decyzji w obrocie prawnym. 3. Ogólnopolskie T.., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: - art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji (...) - brak stanowiska w sprawie przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania, o którym jest mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1 i 10 wymienionej ustawy, w omawianej decyzji nie poruszono w ogóle kwestii tego typu oddziaływania, art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, ponieważ została wydana po (a nie przed) udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę budynku A; art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. c i lit. e, a także częściowo art. 62 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, gdyż w ramach przeprowadzonej OOŚ nie określono i nie przeanalizowano wpływu przedsięwzięcia na zabytki, dostępność do złóż, kopalin, które będą użyte na potrzeby budowy, jak również tylko pobieżnie przeanalizowano wymagany zakres monitoringu, art. 3 ust. 11 lit. c ww. ustawy; gdyż jak wynika to jednoznacznie z akt sprawy organ I instancji odstąpił od ogłoszenia wymienionych informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia - "to znaczy na tablicy ogłoszeń pobliskiego rozpoczętej budowy osiedla "B". Jednocześnie odwołujący się, powołując się na treść art. 142 k.p.a. wnieśli o uchylenie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].05.201 Or. znak: [...]oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego W. z dnia [...].02.201 Or. 4.Towarzystwo O. 5.Stowarzyszenie M. 6.Stowarzyszenie E. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wskazując na naruszenie art. 66 ustawy o udostępnianiu i jego ochronie, w powiązaniu z art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie rażących sprzeczności realizacyino - eksploatacyjnych przedmiotowego przedsięwzięcia mających wpływ na rozstrzygniecie o stopniu zagrożenia dla rezerwatu "Jeziorko [...]". Wskazano również, iż "uchwalone w 2006 roku Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania W. ustaliło na tym obszarze zabudowę o przewadze zabudowy jednorodzinnej o maksymalnej wysokości do 12-m z dużą powierzchnią biologicznie czynną wynoszącą 60%. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru na którym znajduje się planowana pod zabudowę działka uwzględnia zapisy Studium. Decyzją z dnia [...] marca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia I., T.C., Ogólnopolskiego T., Towarzystwa O., Stowarzyszenia M., Stowarzyszenia E. od decyzji Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2010r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży i parkingów samochodowych dla nie mniej niż [...] samochodów osobowych w ramach budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną, drogami i elementami zagospodarowania terenu na działkach ew. nr [...],[...]obręb [...]-[...]-[...] oraz na części działek ew. nr [...],[...]/[...],[...]/[...],[...] obręb [...]-[...]-[...] i działek ew. nr [...], [...],[...] obręb [...]-[...]-[...] przy ul. [...]. w. W, orzekło 0 uchyleniu zaskarżonej decyzji, w zakresie dot. ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji części przedsięwzięcia zlokalizowanego na działce ew. nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...] - budynek A i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu 1 instancji, a w pozostałej zaś części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż Prezydent W. postanowieniem Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2009r., znak: [...]uznał za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji ustalając zakres raportu zgodny z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uzgodnione zostały warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w W. - postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. i po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. W ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., z uwagi na zakres, charakter niniejszego przedsięwzięcia, jego lokalizację i odległość względem najbliższych obszarów Natura 2000, inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na przedmiot ochrony ww. obszaru, jak również spójność i integralność całej sieci Natura 2000. Ponadto stwierdził, iż inwestycja nie spowoduje zakłócenia funkcji jaką pełni otulina rezerwatu przyrody "Jeziorko [...]". Odnosząc się do zarzutów dotyczących opinii sporządzonej przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego W.) Kolegium wyjaśniło, iż w rozpatrywanym przypadku, organ sanitarny wydający opinię w sprawie, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, w szczególności informacji zawartych, w raporcie organ ustalił, iż z punktu widzenia wymagań higienicznych i zdrowotnych jest możliwa realizacja planowanego przedsięwzięcia z zachowaniem określonych warunków. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż opinia Organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w odróżnieniu od uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska, nie jest wydawana w formie postanowienia, zatem nie może być zaskarżona w trybie art. 142 k.p.a.Niemniej w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny W. zawarł odpowiedź na zarzuty podnoszonew toku postępowania. Ponadto wskazano, iż wbrew stwierdzeniom Stowarzyszenia Ogólnopolskiego T. organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mają obowiązku stosowania art. 15 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja spełnia wymogi art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a zakres jej uzasadnienia wypełnia dyspozycję art. 85 ww. ustawy. Wbrew zarzutom zawartym w odwołaniach, postępowanie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody dla przedmiotowego przedsięwzięcia, zostało przeprowadzone ze szczególnym naciskiem na zakres oddziaływania przedsięwzięcia na obszar chroniony, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 115, poz. 1220 ze zm.) - rezerwat "Jezioro [...]". Ponadto Kolegium wskazało, iż brak jest podstaw do uznania, że postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie procedur. Należy podkreślić, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie możliwe czynności zapewniające społeczeństwu udział w prowadzonym postępowaniu, informując wyczerpująco o zgromadzonym materiale dowodowym i umożliwiając zgłaszanie do tych dokumentów uwag i wniosków w zakreślonych terminach. Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania dotyczące udziału stron (podmiotów uczestniczących na prawach strony) w postępowaniu przed organem I instancji. Zauważyć bowiem należy, że liczba stron w toczącym się postępowaniu przekracza 20 (vide: informacje z rejestru gruntów znajdujące się w aktach sprawy), a zatem zgodnie z art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie organ był zobligowany do zawiadomienia wszystkich stron postępowania o podjętych czynnościach w drodze obwieszczeń, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), studium nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem jego postanowienia nie mogą być wiążące w przedmiotowej sprawie. Wreszcie Kolegium uznało, iż skoro uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć, następuje (obecnie) przed uzyskaniem decyzji enumeratywnie wymienionych w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz decyzja ta określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ww. ustawy, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, to uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę (budynku A na działce nr ew, [...] z obrębu [...]-[...]-[...]), powoduje, iż organ I instancji nie był uprawniony do orzekania, w tym zakresie.Zatem postępowanie organu pierwszej instancji, w tym zakresie, było bezprzedmiotowe, co wymagało stosownej korekty, w tym zakresie, przez organ odwoławczy. Kolegium podkreśliło jednak, iż ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia (budynki B i C) prawidłowo uwzględnia możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć (budynek A) znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W ocenie organu odwoławczego mając na uwadze zakres postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, zarzuty odwołań dotyczące innych postępowań (o ustalenie warunków zabudowy), jako że wykraczają poza zakres niniejszego postępowania, nie mogą być uwzględnione w niniejszym rozstrzygnięciu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Towarzystwo O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając decyzji naruszenie: * art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie ze względu na fakt, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna być wydana przed decyzją o warunkach zabudowy oraz przed wydaniem pozwolenia budowlanego. * art. 20 ust 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez twierdzenie iż Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązujące przy ustalaniu warunków zabudowy * art. 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów zobowiązujących je do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. -art. 106 k.p.a. poprzez twierdzenie, iż opinia Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie jest wydawana w formie postanowienia a co za tym idzie nie może być zaskarżana w trybie art. 142 k.p.a. Ponadto skarżąca podtrzymała dotychczas składane zarzuty. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i poprzedzącej ją decyzji Nr [...] Prezydenta W. w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz T. kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżące Towarzystwo rozwinęło powyższe zarzuty. Skargi na powyższą decyzję wnisioene zostały również przez Stowarzyszenie E. oraz T.C. jednakże z powodów fomalnych zostały przez Sąd odrzucone na posiedzeniu niejawnym. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. uczestnik postępowania spółka M. wniosła o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p. p. s. a.). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., którą Kolegium po rozpoznaniu odwołań od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2010r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży i parkingów samochodowych dla nie mniej niż [...] samochodów osobowych w ramach budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną, drogami i elementami zagospodarowania terenu na działkach ew. nr [...],[...]obręb [...]-[...]-[...] oraz na części działek ew. nr [...],[...],[...], [...] obręb [...]-[...]-[...] i działek ew. nr [...],[...],[...] obręb [...]-[...]-[...] przy ul. [...]. w W., orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji, w zakresie dot. ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji części przedsięwzięcia zlokalizowanego na działce ew. nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...]- budynek A i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji, a w pozostałej zaś części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Umarzając postępowanie w części dotyczącej przedsięwzięcia zlokalizowanego na działce ew. nr [...]z obrębu [...]-[...]-[...] - budynek A Kolegium stwierdziło, iż skoro uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć, następuje (obecnie) przed uzyskaniem decyzji enumeratywnie wymienionych w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i decyzja ta określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ww. ustawy, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ww. ustawy, to uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę (budynku A na działce nr ew, [...]z obrębu [...]-[...]-[...]), oznacza, iż organ I instancji nie był uprawniony do orzekania, w tym zakresie. W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. naruszyło obowiązujące przepisy umarzając postępowanie w odniesieniu do części inwestycji obejmującej budynek A na działce nr ew, [...] z obrębu [...]-[...]-[...]. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dotyczyło realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży i parkingów samochodowych dla nie mniej niż [...] samochodów osobowych w ramach budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną, drogami i elementami zagospodarowania terenu na działkach ew. nr [...],[...]obręb [...]-[...]-[...] oraz na części działek ew. nr [...],[...],[...],[...] obręb [...]-[...]-[...] i działek ew. nr [...],[...],[...] obręb [...]-[...]-[...] przy ul. [...]. w W. Przeprowadzone w sprawie postępowanie oraz decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania wydana przez Prezydenta W. dotyczyła konkretnej inwestycji i organ odwoławczy nie był uprawniony na etapie postępowania odwoławczego umorzyć postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej z uwagi na częściową realizację wskazanej inwestycji. Zgodzić należy się ze stroną skarżącą iż organ odwoławczy umarzając w części prowadzone postępowanie w istocie zmienił zakres ustalanych środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i w rezultacie wydano rozstrzygnięcie w sprawie całkowicie innego przedsięwzięcia niż to, którego dotyczył wniosek o wydanie decyzji środowiskowej. Wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem rozpoczęcie realizacji inwestycji, a nawet zrealizowanie inwestycji, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na określoną inwestycję (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1481/07 LEX nr 746221; Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt II GSK 6/10 LEX nr 596980). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w swoich rozstrzygnięciach, iż z wykładni gramatycznej przepisu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (obecnie art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) wynika wprawdzie, iż realizacja inwestycji czy też wydanie pozwolenia na budowę czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań skoro te powinny poprzedzać realizację inwestycji, jednakże trzeba mieć na uwadze, że wykładnia gramatyczna nie jest jedyną metodą interpretacji prawa i bywa, że mimo iż brzmienie przepisu jest jasne to trzeba sięgać do innych rodzajów wykładni, w tym wykładni systemowej i celowosciowej, tak aby wydobyć rzeczywiste znaczenie normy prawnej. Sąd postawił pytanie czy legalizując istniejący obiekt budowlany należy żądać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, czy też nie? Zdaniem Sądu odpowiedź przecząca dawałaby możliwość zniweczenia celu ustawodawcy. Wystarczyłoby bowiem zrealizować samowolnie inwestycję, a następnie ją zalegalizować aby uniknąć obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Oczywiście taka sytuacja przeczyłaby zasadzie racjonalnego ustawodawcy i dlatego wykładnia gramatyczna ww. przepisu musi ustąpić przed jego wykładniami celowościową i systemową. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku, sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono. Z uwagi na fakt, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane będzie do ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego w granicach określonych wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, zdaniem Sądu przedwczesne byłoby ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 orzekł o niewykonywaniu uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.