I SA/Gl 1108/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zawierała żadnej osnowy, gdyż skarżący ograniczył się jedynie do oświadczenia, iż składa skargę na postanowienie, o którym mowa w sentencji, nie określając tym samym naruszenia prawa lub interesu prawnego. W konsekwencji pismem doręczonym w dniu 19 grudnia 2011 r. stronę wezwano do uzupełnienia tego braku formalnego – "przez wskazanie osnowy skargi, tj. merytorycznej treści" – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W tym samym dniu skarżącemu doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, również pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te do chwili obecnej nie zostały wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl z art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, pośród których w art. 46 § 1 pkt 3 P.p.s.a wymieniono osnowę wniosku lub oświadczenia, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Osnowa pisma to jego merytoryczna treść (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I FZ 278/10, LEX nr 740729), z kolei określenie naruszenie prawa lub interesu prawnego, także będące wymogiem formalnym skargi (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1944/11, LEX nr 948938), zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 528/05 (LEX nr 194352), polega na wskazaniu przez skarżącego przyczyny uzasadniającej – według jego oceny – wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W przywołanym wyroku Sąd stwierdził przy tym, że wskazanie to może mieć charakter bardzo ogólny i nie wymaga przedstawienia wyczerpującego wywodu prawnego, nawiązującego do konkretnego przepisu (przepisów) prawa, który został naruszony. Skarga wniesiona w rozpatrywanej sprawie z pewnością tego warunku formalnego nie spełnia, co uzasadniało zastosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a. W świetle tego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. Z kolei według art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie obliguje Sąd do jej odrzucenia. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący w ogóle nie zareagował na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, wobec czego termin wyznaczony mu w tym zakresie pod rygorem odrzucenia skargi upłynął bezskutecznie z dniem 27 grudnia 2011 r. (wtorek). Ostatni dzień terminu przypadał wszak na dzień ustawowo wolny od pracy, tj. 26 grudnia 2011 r., a w takim wypadku art. 83 § 2 P.p.s.a. za ostatni dzień terminu nakazuje uznać następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W tym samym dniu upłynął także termin do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Odnotować zaś wypada, że wedle art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, tak samo jak w razie nieuzupełnienia jej braków formalnych, podlega odrzuceniu przez sąd. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.