II GSK 1040/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. M. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1685/11 w sprawie ze skargi F. M. Spółki z o.o. w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1685/11 oddalił skargę N. Z. O. Z. F. M. R. Ł. – jednostki organizacyjnej F. M. sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] oddalającą odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. W dniu [...] lutego 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ ogłosił konkurs ofert w celu zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ratownictwa medycznego świadczenia udzielanego przez podstawowy zespół ratownictwa medycznego na terenie regionu operacyjnego wskazanego w ogłoszeniu w okresie obowiązywania umowy od [...] kwietnia 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. Ogłoszeniem o rozstrzygnięciu konkursu ofert z dnia [...] marca 2009 r. Komisja Konkursowa poinformowała NZOZ F. M. R. Ł., że w wyniku postępowania konkursowego wybrano S. P. Z. O. Z. w Z. W. Oferta NZOZ F. M. R. Ł. została odrzucona, ponieważ wynikało z niej, że oferent będzie świadczył opiekę zdrowotną z zakresu ratownictwa medycznego przy użyciu ambulansu o nr rej. [...], podczas gdy Komisja Konkursowa ustaliła, że ambulans ten, na dzień [...] marca 2009 r., był już objęty umową o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Dyrektorem [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ. Oznacza to podanie przez oferenta nieprawdziwych informacji i musiało skutkować odrzuceniem oferty. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ oddalił odwołanie uznając, że NZOZ F. M. R. Ł. przedstawiła w ofercie nieprawdziwe informacje. Oferta nie spełniała zatem warunków określonych przepisami prawa oraz warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), dalej: "u.ś.z.". Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podzielił jego ustalenia faktycznie i prawne. Organ odwoławczy stwierdził, że ambulans o nr rej. [...] nie może jednocześnie realizować zadań ratownictwa medycznego w ramach umowy zawartej z Dyrektorem [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ i być zgłoszony w konkursie ofert ogłoszonym przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ na realizację takich samych zadań, na innym obszarze kraju. W ocenie organu odwoławczego nieprawdziwe więc było oświadczenie oferenta, że wskazany wyżej ambulans na dzień złożenia oferty był w posiadaniu oferenta i nie był udostępniony innym placówkom. Ta decyzja została zaskarżona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. F. M. sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca argumentowała, że organ nie kwestionował jej prawa do dysponowania ambulansem w dacie złożenia oferty, a skoro tak, to zarzut złożenia nieprawdziwej informacji był nieuzasadniony. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1387/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obu instancji. Stwierdził, że nie podlegają one wykonaniu i zasądził od organu na rzecz spółki koszty postępowania. Wyrok ten został poddany kontroli kasacyjnej, zainicjowanej skargą kasacyjną Prezesa NFZ. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 604/10 uchylił to rozstrzygnięcie. Z uzasadnienia wyroku NSA wynika, że oświadczenie oferenta pozostawało w sprzeczności z ustaleniami kontroli. Rozdzielenie przez Sąd I instancji postępowania konkursowego na dwa niezależne i samodzielne etapy doprowadziło Sąd do błędnej oceny oświadczenia złożonego na etapie oceny ofert i związanej z tym oceny zastosowanego przez organ art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.z. oraz Zarządzeń Prezesa NFZ precyzujących warunki konkursów na świadczenie usług w dziedzinie ratownictwa medycznego. W ocenie NSA nietrafne było stanowisko Sądu I instancji dotyczące wadliwych ustaleń faktycznych i konieczności badania przez Komisję Konkursową możliwości dysponowania ambulansem zgłoszonym w ofercie. Komisja ma za zadanie ocenę ofert oraz warunków zawartych w ofertach i na tej podstawie rozstrzygnięcie konkursu, zatem nie jest jej zadaniem ustalanie zdarzeń przyszłych, które mogą, ale nie muszą nastąpić. Formułując wskazania co do dalszego postępowania NSA polecił Sądowi I instancji ocenić prawidłowość zastosowania trybu postępowania związanego z procedurą dotyczącą przebiegu przeprowadzonego w sprawie postępowania konkursowego. Sąd powinien mieć na względzie, że postępowanie konkursowe ma za zadanie wyłonienie najlepszych i rzetelnych świadczeniodawców, którzy będą wykonywać świadczenia opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych zgodnie z przedłożoną ofertą. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, skargę oddalił. Sąd wskazał, że jest związany treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." i stwierdził, że oferta skarżącej została prawidłowo odrzucona na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 u.ś.z. Stosownie do powołanego przepisu odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje (pkt 1), a także w przypadku niespełnienia wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy. Sąd wskazał, że przedmiotem oferty było świadczenie usług ratownictwa medycznego przez zespół ratownictwa medycznego wyposażony w konkretny specjalistyczny środek transportu sanitarnego zgłoszony w ofercie, który powinien, jak stwierdził NSA, być w dyspozycji strony. Kontrola przeprowadzona przez Komisję Konkursową wykazała, że zgłoszony ambulans został wcześniej ujęty w innym konkursie, który to konkurs skarżąca wygrała i była ofertą związana. Ustaleń kontroli skarżąca nie podważa, uznaje jednak, że zgłoszenie po raz drugi ambulansu (w innym konkursie) nie może wywoływać odrzucenia oferty. Sąd podkreślił, że zgodnie z wyrokiem NSA postępowanie prowadzące do zawarcia umowy ze świadczeniodawcą dzieli się na etap postępowania konkursowego i etap zawarcia umowy z wybranym świadczeniodawcą. Jednakże ścisły związek tych etapów wyraża się podporządkowaniem treści przyszłej umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych warunkom zgłoszonym w ofercie, których ocena decyduje o wyborze danego świadczeniodawcy. Wynik postępowania ofertowego rzutuje zatem wprost na ostateczny rezultat, jakim jest zawarcie umowy i oznacza, że nie jest możliwe zawarcie umowy ze świadczeniodawcą, który wygrał konkurs na innych warunkach niż podane w ofercie. Jeżeli tak, to nie można mówić o innych wymaganiach stawianych stronie na etapie postępowania ofertowego i innych na etapie zawarcia umowy, a z takim rozróżnieniem wymagań skarżąca wiąże zarzuty co do wadliwości decyzji. Tak więc to, co strona przedstawiła w swojej ofercie jest wiążące i będzie przedmiotem umowy zawartej po wygraniu konkursu. Co więcej, informacje przedstawione w ofercie muszą być aktualne i prawdziwe w dacie składania oferty, a nie jak uznaje skarżąca, w dacie zawarcia ewentualnej umowy musi być pewne, że zobowiązania przedstawione w ofercie będą możliwe do wykonania i będą wykonane. Zdaniem Sądu oświadczenie skarżącej co do ambulansu było nieprawdziwe, ponieważ ambulans był już objęty inną umową o świadczenia opieki zdrowotnej, zawartą z Dyrektorem [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ. Tak też stwierdził NSA. Trafnie zatem organy uznały, że w świetle powołanego przepisu zaistniały przesłanki do odrzucenia oferty, bowiem skarżąca zawarła w ofercie nieprawdziwe informacje dotyczące ambulansu, toteż jej oferta nie spełniała wymaganych warunków określonych w przepisach prawa i warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 u.ś.z. II Skargę kasacyjną złożyła F. M. sp. z o.o. w W. Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi oraz – w obu przypadkach – zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie przez WSA kontroli działalności administracji publicznej w zakresie skarżonej decyzji organu w sposób powierzchowny i iluzoryczny; 2) art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zamknięciu rozprawy przed ostatecznym wyjaśnieniem istoty sprawy; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to przez niepełne przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy oraz niepełne odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej, przez co wyrok posiada charakter arbitralny, a zawarta w nim ocena prawna nie prezentuje sposobu subsumcji norm stosowanych przez WSA; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", przez niewłaściwe zastosowanie w wyniku pominięcia tych przepisów; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie w wyniku ich pominięcia; 6) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez rażące uchybienia w całościowym rozpoznaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz brak uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie wskazania faktów, które Sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn odmowy wiarygodności innym dowodom, a w zakresie uzasadnienia prawnego – brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, w szczególności co do usankcjonowania naruszenia przez organ dyspozycji art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., a także zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym z art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez organ administracyjny przy wydawaniu decyzji przepisów, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., do czego doszło w wyniku braku ujęcia jako materiału dokumentów dotyczących innych stron postępowania, tj. oferty oraz szczegółowego uzasadnienia przyznanej innym stronom punktacji, na etapie postępowania poprzedzającego złożenie skargi do WSA i uniemożliwienie w ten sposób pełnomocnikowi skutecznego prowadzenia postępowania w sprawie. Rekapitulując, w związku z powyżej wskazanymi naruszeniami, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono skarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a., a także art. 1 § 2 p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy pomimo niewyjaśnienia okoliczności sprawy i w konsekwencji wydanie wyroku po przeprowadzeniu postępowania w sposób wadliwy i w oparciu o niewyjaśniony w pełni stan faktyczny, co spowodowało przedstawienie w uzasadnieniu wyroku wadliwego stanu faktycznego sprawy oraz przedstawienie wadliwej podstawy prawnej wraz z jej wyjaśnieniem, co następnie spowodowało błędną wykładnię powołanych przepisów prawa materialnego i doprowadziło także do nieprawidłowego ustalenia zakresu kontroli sądowoadministracyjnej. II. Naruszenie prawa materialnego: 1) art. 132 ust. 1 u.ś.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że nie mogło w analizowanym stanie faktycznym dojść do zawarcia umowy zgodnie ze złożoną ofertą oraz polegające na braku wyraźnego oddzielenia przez WSA etapu konkursu ofert lub rokowań – czyli etapu poprzedzającego zawarcie umowy, od etapu polegającego na zawarciu umowy, w kontekście przeniesienia w sposób nieuprawniony własnej oceny WSA, że stan faktyczny występujący na etapie poprzedzającym zawarcie umowy wystąpi również na etapie jej zawierania, a także wykonywania; 2) art. 132 ust. 2 u.ś.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że nie mogło w analizowanym stanie faktycznym dojść do zawarcia umowy zgodnie ze złożoną ofertą oraz polegające na braku wyraźnego oddzielenia przez WSA etapu konkursu ofert lub rokowań – czyli etapu poprzedzającego zawarcie umowy, od etapu polegającego na zawarciu umowy, w kontekście przeniesienia w sposób nieuprawniony własnej oceny WSA, że stan faktyczny występujący na etapie poprzedzającym zawarcie umowy wystąpi również na etapie jej zawierania, a także wykonywania; 3) art. 134 ust. 1 u.ś.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że skarżąca w mniejszym stopniu niż inni oferenci zapewni wykonanie świadczeń zdrowotnych zgodnie ze złożoną ofertą, a także w wyniku przyjęcia jako kryterium oceny oferty skarżącej własnego i nieuzasadnionego wnioskowania co do zdarzeń przyszłych; 4) art. 142 ust. 5 pkt 1 u.ś.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że brak gwarancji należytego wykonywania umowy, będący wynikiem nieuprawnionej oceny okoliczności wykorzystywania przedstawionego w ofercie pojazdu, w czasie trwania postępowania konkursowego, dla realizacji innej umowy stanowi dopuszczalne kryterium oceny oferty; 5) art. 148 u.ś.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że brak gwarancji należytego wykonywania umowy, będący wynikiem nieuprawnionej oceny okoliczności wykorzystywania przedstawionego w ofercie pojazdu, w czasie trwania postępowania konkursowego, dla realizacji innej umowy stanowi dopuszczalne kryterium oceny oferty; 6) art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że skarżąca przedstawiła w ofercie nieprawdziwe informacje lub oświadczenia; 7) art. 155 ust. 1 u.ś.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 8) art. 66 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Wszystkie wyżej wymienione zarzuty skargi kasacyjnej zostały szczegółowo uzasadnione w treści tej skargi. Prezes NFZ nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw. Z tego więc powodu podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził, by zaskarżony wyrok wydany został w warunkach nieważności. W takich warunkach istnieją podstawy do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Kontrola zaskarżonego wyroku w postępowaniu kasacyjnym może być prowadzona tylko w granicach zarzutów kasacyjnych oraz podstaw, które zostały wskazane przez stronę. Skarga kasacyjna została oparta na obu rodzajach podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Strona skarżąca kwestionuje poprawne stosowanie przez WSA w W. zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Przy tak zbudowanych zarzutach kasacyjnych kontrola skarżonego wyroku powinna zasadniczo wychodzić od oceny zarzutów formalnych, gdyż naruszenia prawa materialnego mogą być rozważane tylko w sytuacji poprawnie zastosowanej procedury. Jednak ten warunek musi być modyfikowany w przypadku postawienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni przepisów prawa. Przy takim zarzucie w pierwszej kolejności należy ustalić treść przepisu prawa materialnego, gdyż ona warunkuje zakres i granice postępowania wyjaśniającego, a więc sposób stosowania przepisów procesowych. Kasatorka podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i wskazując jakie przepisy zostały naruszone stwierdza, że ich naruszenie polegało na niewłaściwym zastosowaniu. Podniesienie takiego zarzutu wymagało jednoznacznego wskazania na czym polegało błędne stosowanie tych przepisów przez Sąd I instancji. Podkreślić należy, że skarga kasacyjna ma nie tylko wskazywać zarzuty kierowane pod adresem kontrolowanego wyroku, ale ma zawierać ich przekonujące uzasadnienie, a więc wskazywać w jaki sposób powinny być one rozumiane, by nie prowadziły do naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie ta część skargi kasacyjnej nie spełnia tego wymogu. Przede wszystkim strona wnosząca skargę nie wskazuje, które przepisy postępowania sądowoadministracyjnego naruszył WSA w W. przyjmując wykładnię przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzucie II pkt 1-8. Ten brak ma znaczenie fundamentalne dla skuteczności skargi kasacyjnej, gdyż Sąd I instancji nie stosował przepisów wskazanych w skardze, a tylko kontrolował poprawność ich stasowania przez organy administracji publicznej. Skoro tak, to skarga powinna jasno określić, które przepisy w postępowaniu kontrolnym zostały naruszone przez wyrok objęty skargą kasacyjną. Rozpoznawana skarga tych przepisów nie wskazuje. Nie można ich także wywieść z uzasadnienia skargi, które jest niejasne i nielogiczne, a przez to nie spełnia wymogów profesjonalnego pisma. Co więcej, wskazać należy, że strona skarżąca powołując w skardze określone przepisy u.ś.z. nie twierdzi, że powinny mieć one zastosowanie w sprawie, a Sąd I instancji naruszył je, gdyż niewłaściwie stosował te regulacje. Ponadto wskazać należy, że objęty skargą kasacyjną wyrok WSA w W. wydany został w następstwie wcześniejszego, uchylającego wyroku NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 640/10. Istnienie tego rozstrzygnięcia ma podstawowe znaczenie dla oceny zarzutów kasacyjnych. Stanowisko takie jest konsekwencją treści art. 190 p.p.s.a. Poza sporem pozostaje, że treść tego przepisu zobowiązuje Sąd I instancji do kontroli zaskarżonej decyzji w określonym kierunku, gdyż sąd, któremu zostaje przekazana sprawa na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA w wyroku kasacyjnym. Zatem Sąd I instancji stosuje przepisy prawa w sposób wskazany przez wyrok II instancji, a to pośrednio oznacza, że ten sposób stosowania tych przepisów kształtuje stan faktyczny sprawy. Z tych powodów w ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji jest ograniczony w stosowaniu art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Skutkiem takiego ukształtowania sprawy sądowoadministracyjnej po uchyleniu wcześniejszego wyroku Sądu I instancji musi być powiązanie wszelkich naruszeń prawa materialnego z treścią art. 190 p.p.s.a. i dopiero na tej podstawie budowanie konkretnych zarzutów kasacyjnych. Tego warunku nie spełnia skarga kasacyjna, zatem wskazany w niej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie mógł odnieść zakładanego przez kasatorkę skutku. W ocenie NSA nieskuteczny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania nie może być skuteczne. Zarzucając brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego autor skargi kasacyjnej wskazał art. 141 § 4 p.p.s.a., w powiązaniu z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy przypomnieć, że z treści złożonej oferty wynikało, iż oferent będzie świadczył opiekę zdrowotną z zakresu ratownictwa medycznego przy użyciu ambulansu, podczas gdy z ustaleń Komisji Konkursowej, poczynionych w trakcie przeprowadzonej kontroli, wynikało, że pojazd ten był już objęty umową na świadczenia opieki zdrowotnej. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji trafnie uznał, że oświadczenie NZOZ F. M. R. Ł. pozostawało w sprzeczności z ustaleniami kontroli. Art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis reguluje wymogi jakim odpowiadać ma uzasadnienie wyroku. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39) przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Z kolei art. 54 § 1 p.p.s.a. reguluje tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek organu przekazania akt sprawy jest jedynie konsekwencją pośredniego trybu wnoszenia skarg. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że akta zostały przez organ przekazane. Zarzut naruszenia art. 54 § 2 p.p.s.a. nie jest właściwy dla podważenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego w aktach sprawy przez organ administracyjny. Co do prawidłowości gromadzenia materiału dowodowego w sprawach dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie wypowiadał się już w swych orzeczeniach. W ocenie składu orzekającego wskazać należy w szczególności na wyroki NSA: z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12; z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1054/11 oraz z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 2056/11. W rozpoznawanej sprawie jednakże brak stosownych zarzutów nie daje możliwości szczegółowego odniesienia się do tej kwestii. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na postawie akt sprawy. W rozpoznawanym przypadku nie tylko nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji wydał wyrok po zamknięciu rozprawy, a sprawę rozpoznał w oparciu o całość przekazanych akt administracyjnych, z uwzględnieniem akt sądowoadministracyjnych, nie pomijając zgromadzonych dowodów, jak i nie korzystając z materiałów spoza akt sprawy. Zarzutem naruszenia art. 54 § 2 ani też art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie podważać prawidłowości ustaleń faktycznych. Za chybiony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji orzekał w innym zakresie niż w sprawie decyzji wydanej przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, co wynika jasno z zaskarżonego wyroku. W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogą być uznane za zasadne. Wobec powyższego – skoro żadna z podstaw kasacyjnych nie znajduje usprawiedliwienia – wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Z tych względów NSA, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.