I SA/Go 121/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Specjalista Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi L.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę. Skarżący L.T. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2009r. nr [...] określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w wysokości 127.786 zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. Ustalono, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych oraz wykonywania robót budowlanych. Organ kontroli skarbowej stwierdził, że skarżący zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako koszty uzyskania przychodów za poszczególne miesiące 2004 r. faktury VAT wystawione przez: A P.H.U. S.F., "M" Handel M.P. oraz T Z.T.. Postanowieniem z [...] września 2009 r. Dyrektor UKS do materiału dowodowego postępowania kontrolnego włączył materiały dotyczące firmy T, S.W., firmy "M" i firmy A PHU S.F. pochodzące z prowadzonych w stosunku do tych przedsiębiorców postępowań kontrolnych, podatkowych i karnych. Organ I instancji na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania kontrolnego, jak i włączonego na podstawie powyższego postanowienia ustalił, że skarżący faktycznie nie dokonał zakupu oleju napędowego wynikającego z zakwestionowanych faktur i tym samym podatnik w ramach zakwestionowanej działalności gospodarczej zawyżył koszt uzyskania przychodów o kwotę 597.906,41 zł wynikającą z tych faktur. Przesłuchiwany w charakterze strony (w różnych postępowaniach) skarżący zeznał, że P.D., którego znał przed 2003 r., wraz z S.W. zaproponowali mu możliwość zakupu paliwa, oferując dostawy na telefon i płatność w ratach. Paliwo było zamawiane wyłącznie na telefon (numery telefonów często się zmieniały) bądź dzwoniono z ofertą sprzedaży. Tak rozpoczęła się współpraca z firmą A. Całością transakcji zajmował się głównie D., zapłata odbywała się głównie gotówką i skarżący otrzymywał faktury i dowody KP podpisane już przez W.. W pewnym momencie kontakt ten się urwał. Podobne warunki oferowała firma S.F. i firma M.P., a paliwo było przywożone do siedziby firmy lub na drogi. Transakcje obsługiwał także P.D., a transport odbywał się cysternami różnych firm i w pewnym momencie współpraca ta także się urwała. Skarżący nigdy nie dzwonił na telefony stacjonarne w/w firm, nie był w ich siedzibach, nie żądał certyfikatów jakości paliwa, twierdząc że było ono dobrej jakości, nie interesował się bazą transportową, lokalową czy magazynową dostawców. Zdaniem organu I instancji skarżący nie dopełnił należytych starań, żeby pewne oczywiste fakty stwierdzić i zapewne miał pełną świadomość, że nie dokonuje zakupu paliwa od firm wymienionych na fakturach lecz od osób trzecich, które dostarczały paliwo złej jakości, pochodzące z niewiadomego źródła i od którego nie zapłacono podatku akcyzowego. P.D. zeznał, że we współpracy z W. był tylko dostarczycielem faktur do odbiorów, w tym do skarżącego, ale nigdy nie przywoził mu paliwa. S.W. także twierdził, że sprzedaży paliwa na rzecz skarżącego nigdy dokonywał, wystawiając tylko "puste" faktury na wartości jakie podawał mu P.D.. W firmach A i M również były wystawiane głównie takie faktury. Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] stycznia 2009 r. (VII K 463/06) S.W. został uznany za winnego fałszowania faktur sprzedaży oleju napędowego przez firmy M i S.F., P.D. za winnego sprzedaży skarżącemu oleju opałowego jako napędowy, a S.F. został uznany za winnego działania wspólnie i w porozumieniu z nimi przy popełnianiu tych przestępstw. Z wyroku wynika, że Sąd jednoznacznie stwierdził, że faktury w/w firm są fakturami fałszywymi, gdzie wykazano nieprawdziwe dane dotyczące sprzedającego oraz przedmiotu transakcji. Zdaniem organu, faktury te nie odzwierciedlały faktycznie przeprowadzanych operacji gospodarczych i nie mogą być ujęte w księgach firmy, a co za tym idzie nie stanowią podstawy do uznania ich za koszt uzyskania przychodów. Podobnie przedstawiała się sytuacja w przypadku firmy "T", a z zeznań złożonych przez Z.T. wynika, że nigdy nie prowadził on działalności gospodarczej a jedynie użyczył swojego nazwiska i dokumentów do otwarcia firmy nieznanym mężczyznom. Natomiast z zeznań J.C. i R.P. wynika, że dokumenty tej firmy przekazał im R.B., a skąd pochodził olej, który sprzedawali tego nie wiedzieli, bo faktur na jego zakup nigdy nie widzieli. P. w późniejszym czasie sam drukował faktury firmy "T" na własnym komputerze i było mu wiadome, że była to firma "słup". W śledztwie prowadzonym przeciwko obu mężczyznom przez Prokuraturę Okręgową ustalono, że wprowadzali oni do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia. Skarżący nie znał osobiście Z.T., nigdy nie był w jego firmie, a paliwo zamawiał telefonicznie u W.A. lub innej osoby i było ono dobrej jakości. Zdaniem Dyrektora UKS przeprowadzone obszerne postępowanie dowodowe potwierdziło, że w 2004 r. L.T. nie dokonywał zakupów oleju napędowego w firmach, które wystawiały na jego rzecz faktury zakwestionowane następnie podczas prowadzonego postępowania kontrolnego. Faktury wystawiane przez te podmioty nie dokumentowały faktycznie przeprowadzanych transakcji sprzedaży oleju napędowego na rzecz skarżącego. Tym samym nie mogą być dowodami poniesienia wydatku i uznania go za koszt uzyskania przychodów z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dokonując ustalenia podstawy opodatkowania za kontrolowany okres, na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, organ kontroli skarbowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, przyjmując dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania kontrolnego i w dniu [...] września 2009 r. wydał wobec skarżącego decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 127.786 zł. Od powyższej decyzji L.T. złożył w ustawowym terminie odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej po jego rozpatrzeniu nie zgodził się z zarzutami w nim zawartymi i decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższą decyzję L.T. zaskarżył w ustawowym terminie do tut. Sądu, zarzucając jej naruszenie: art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez odmowę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa potwierdzonego fakturami wystawionymi przez A P.H.U., "M" i "T"; art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości w sprawie na niekorzyść strony; art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 191 ww. ustawy przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 123 § 1 w zw. z art. 190 Ordynacji podatkowej przez niezapewnienie stronie prawa czynnego udziału w postępowaniu, w tym prawa do udziału w przesłuchaniu świadków, których zeznania miały kluczowe znaczenie w sprawie; art. 188 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę L.T. podniósł, że przedmiotem jego działalności w kontrolowanym okresie był transport drogowy i usługi w zakresie wykonywania robót drogowych. Nie powinien zatem budzić wątpliwości fakt, że kosztem uzyskania przychodów z tytułu świadczonych usług transportowych był olej napędowy stosowany do pojazdów samochodowych. Bez znaczenia pozostaje, że paliwo faktycznie nie pochodziło od wystawców faktur. Skarżący działał w przekonaniu, iż dokonuje legalnych transakcji i nie miał świadomości, że nabyte paliwo pochodzi od podmiotu innego niż wystawcy zakwestionowanych faktur. W skardze znajdują się także dywagacje na temat odmowy obniżenia przez Dyrektora UKS należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony. Nadto podkreślił, że nie miał świadomości, iż uczestniczy w nielegalnych transakcjach, przytaczając jako analogiczne, orzeczenia ETS dotyczące odliczania podatku VAT. Odnośnie włączenia przez organ I instancji do niniejszego postępowania materiału dowodowego dokumentów z innych postępowań skarżący wskazał, że dokumenty te odegrały istotną rolę w sprawie, ponieważ na ich podstawie organy podatkowe uznały, że kwestionowane faktury nabycia paliwa nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych. On zaś nie miał jakichkolwiek możliwości skonfrontowania zeznań świadków. Protokół z przesłuchania świadka, jako materiał włączony do postępowania, nie może zastąpić czynnego udziału strony w przesłuchaniu tego świadka. Kończąc uzasadnienie skarżący dodał zarzut naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wskazując, że po doręczeniu protokołu badania ksiąg, otrzymaniu zastrzeżeń i wyjaśnień strony co do treści tego protokołu, organ I instancji nie wyznaczył mu 7 – dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, tylko wydał zaskarżone decyzje. Na wnioski dowodowe skarżącego organ wypowiedział się w zaskarżonych decyzjach, uniemożliwiając mu wypowiedzenie się co do zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji wymiarowej. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację, w szczególności wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż wydatki, które nie były udokumentowane w sposób określony prawem, zwłaszcza gdy podatnik w toku postępowania nie przedłożył innych dowodów potwierdzających przeprowadzenie transakcji wynikających z zakwestionowanych faktur, podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów. Sąd zważył: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. Skarga okazała się niezasadna, a argumenty podnoszone przez skarżącego chybione. Rozpoznawana przez organy podatkowe obu instancji sprawa dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., a u jej podstaw legły przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. Zgodnie z nimi opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkie dochody, a dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym (art. 9 ust. 1 i 2 ustawy). W myśl art. 22 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Podstawowy zarzut skargi dotyczy naruszenia tego właśnie przepisu przez odmowę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa potwierdzonego fakturami wystawionymi przez firmy S.F., M.P. i Z.T., przy czym skarżący wykazuje, iż nie miał świadomości uczestniczenia w nielegalnych transakcjach, działając w przekonaniu że rzeczywistym sprzedawcą paliwa byli wystawcy faktur. Trafnie stwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że jest to okoliczność bez znaczenia dla prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy w niniejszej sprawie. Wypada jednak wskazać, iż organy twierdzenie skarżącego w tym zakresie zakwestionowały, czemu dały wyraz w obszernej argumentacji zawartej w uzasadnieniu wydanych przez siebie decyzji. Podkreślić przy tym należy, uznając za prawidłowe stanowisko organów, że to podatnika obciąża zarówno właściwe udokumentowanie wydatków, jak też wykazanie, iż transakcja związana z poniesionym kosztem w rzeczywistości wystąpiła jako zdarzenie przedstawione w dokumencie ujętym w ewidencji prowadzonej przez podatnika dla celów podatkowych. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy daje jednoznaczna podstawę do stwierdzenia, że w 2004 r. skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie dokonywał zakupu paliwa od firm S.F., M.P. i Z.T., tym samym kwoty zawarte w fakturach nie dokumentujących faktycznie zrealizowanych transakcji, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, ponieważ zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Zostało przez organy podatkowe wykazane, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały transakcji sprzedaży między ich wystawcami a odbiorcą. Natomiast z treści art. 24a ust. 1 tejże ustawy wynika m. in., że osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy. Stosownie zaś do przepisów § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475), podatnik jest obowiązany prowadzić księgę rzetelnie i w sposób niewadliwy. Za niewadliwą uważa się księgę prowadzoną zgodnie z przepisami rozporządzenia i objaśnieniami do wzoru księgi. Księgę uważa się za rzetelną, z zastrzeżeniem ust. 4, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Natomiast § 12 ust 3 stwierdza, że podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są faktury VAT, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące, odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach lub inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające dane wskazane w dalszej części tego przepisu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w/w faktury nie dokumentowały faktycznie przeprowadzonych transakcji sprzedaży paliwa. W/w firmy nie zajmowały się faktycznie sprzedażą paliw, jedynie w ich imieniu wystawiano "puste" faktury. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, co zasadnie przyjęły organy podatkowe obu instancji, że nie istnieją podstawy normatywne do uznania za koszt uzyskania przychodu tych wydatków, które nie zostały udokumentowane dowodami rzetelnymi czyli odzwierciedlającymi stan rzeczywisty. To samo dotyczy wydatków nie udokumentowanych żadnymi dowodami, bądź fakturami wystawionymi przez nieistniejący podmiot gospodarczy. Podkreślić należy, że organy podatkowe w uzasadnieniu swoich decyzji w sposób przekonujący i wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko. Dokonana przez nie ocena materiału dowodowego jest zgodna z regułami życiowego doświadczenia, zaś wyprowadzone z tej oceny wnioski są zgodne z zasadami logiki formalnej. Odmienna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonana przez skarżącego, nie może prowadzić do wniosku, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Sąd podziela pogląd wyrażony przez organ podatkowy, że kwestia ta była niejednokrotnie przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W powołanym w zaskarżonej decyzji wyroku z dnia 15 stycznia 1998 r. (sygn. akt SA/Sz 648/97) Sąd stwierdził, że przepisy w zakresie dokumentowania operacji gospodarczych zezwalają na dokonywanie zapisów w księdze podatkowej tylko na podstawie dokumentów prawidłowych i rzetelnych. Dokumenty, którymi posłużył się skarżący, okazały się nieprawdziwe, zatem niezależnie od tego, czy skarżący został oszukany przez wystawców zakwestionowanych faktur, czy też wiedział, że nie są prawdziwe, na prawidłowość ustalania zobowiązania podatkowego okoliczności te wpływu nie mogą mieć. Sąd podziela w tym względzie także stanowisko zawarte w innych orzeczeniach sądów (wyrok NSA w Poznaniu z dnia 2 września 1999 r., sygn. akt I SA/Po 2020/98, publ. Lex 42723; wyrok Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1670/00, publ. Lex nr 78246). Powołane orzeczenia jednoznacznie wskazują, iż nie można uznać za odzwierciedlające rzeczywiste zdarzenia gospodarcze rachunków, które zawierały fikcyjne dane. Wobec tego zaistniały wszelkie podstawy faktyczne i prawne do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów tych wydatków, które nie były udokumentowane w sposób określony prawem, zwłaszcza, że skarżący w toku postępowania nie przedłożył innych dowodów potwierdzających przeprowadzenie transakcji wynikających z zakwestionowanych rachunków. Sąd podziela również pogląd zawarty w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2000 r. (sygn. akt III RN 135/99), w którym stwierdzono, że "w sytuacji gdy podatnik nie udowodnił w żaden sposób, że rzeczywiście poniósł wydatki na nabycie towarów handlowych, brak jest podstaw do ich zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów w oparciu o postulowaną przez skarżącego analizę spornych transakcji w powiązaniu z uzyskanymi przychodami. Podkreślić należy raz jeszcze, że organy podatkowe nie kwestionowały w istocie faktu posiadania przez skarżącego towarów handlowych, lecz (z uwagi na brak wiarygodnych i wymaganych prawem dowodów księgowych) fakt poniesienia kosztów w określonej wysokości." W niniejszym przypadku brak jest wiarygodnych dowodów, tj. odzwierciedlających rzeczywiste transakcje zakupu i zapłaty za paliwo. Zatem uznać należy, że wydatki, które nie były udokumentowane w sposób określony prawem, a zwłaszcza gdy podatnik w toku postępowania nie przedłożył innych dowodów potwierdzających przeprowadzenie transakcji wynikających z zakwestionowanych faktur, podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) należy stwierdzić, że są one całkowicie nietrafne. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest szeroki i został poddany gruntownej analizie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Organy podatkowe podjęły w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czego odzwierciedlanie stanowi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom podatkowym podstawę do stwierdzenia, że w/w firmy były podmiotami, które nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, były tzw. firmami "słupami". Ustaleń tych organy podatkowe dokonały na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Organy podatkowe nie kwestionowały, że paliwo zostało dostarczone do firmy skarżącego, ale zebrane w sprawie dowody potwierdziły, iż z cała pewnością nie zostało ono dostarczone przez wskazane na zakwestionowanych fakturach firmy. Za całkowicie chybiony Sąd uznał także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 190 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej przez nie zapewnienie skarżącemu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym prawa do udziału w przesłuchaniu świadków, których zeznania miały kluczowe znaczenie w sprawie i nie uwzględnienie wniosku dowodowego. Należy przede wszystkim podkreślić, co trafnie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że skarżący nie kwestionował zeznań i wyjaśnień osób, których protokoły zostały włączone do materiału dowodowego w niniejszej sprawie. W wyjaśnieniach tych, jak i zeznaniach przesłuchiwane osoby dokładnie opisują prowadzoną przez siebie działalność i na podstawie m. in. tych zeznań został sporządzony przeciwko nim akt oskarżenia, a następnie zostali oni uznani za winnych popełnienia szeregu przestępstw związanych ze sprzedażą oleju opałowego jako olej napędowy. Okoliczność wydania wyroku w sprawie VII K 463/06 nie budzi wątpliwości i nie jest przecież kwestionowana przez skarżącego. Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji wyznaczył stronie 7 – dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zawiadomienie to doręczono skarżącemu 16 września 2009r., a [...] września skarżący, działający od tego momentu przez ustanowionego pełnomocnika, do materiału dowodowego się ustosunkował. Jego stanowisko zostało wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji, który w decyzji swej do niego się ustosunkował. Na zakończenie należy jeszcze tylko dodać, iż Sąd w pełni podzielił pogląd organu odwoławczego, że powoływanie się przez skarżącego na orzecznictwo ETS jest niezasadne, ponieważ dotyczy ono kwestii odliczenia podatku od towarów i usług. Nie sposób doszukać się analogii między przepisami regulującymi zasady odliczania podatku VAT a przepisami regulującymi kwestie kosztów uzyskania przychodów. Na marginesie należy jedynie przypomnieć oczywistą kwestię, iż niniejsza sprawa dotyczy roku podatkowego 2004, w którym Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej od dnia 1 maja. FrAenty skargi zawierające rozważania na temat odmowy obniżenia należnego podatku VAT Sąd pominął, traktując je jako zamieszczone w uzasadnieniu skargi omyłkowo. Zważywszy powyższe, Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów, ani takiego naruszenia przepisów proceduralnych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy czy naruszenia przepisów materialnych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Dariusz Skupień ( - ) Stefan Kowalczyk