II OSK 2304/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Bk 5/12 w sprawie ze skargi J. W. na przewlekłość postępowania Wojewody Podlaskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Hajnowskiego zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja 2014 r. oddalający skargę J. W. na przewlekłość Wojewody Podlaskiego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Hajnowskiego zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 14 maja 2009 r. skarżąca wraz z W. K. wystąpiły do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Hajnowskiego z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (wolnostanowiskowej bezściółkowej obory o obsadzie 200 DPJ), zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno – bytowe na działce nr ew. [...], położonej we wsi I. gm. N. Wniosek ten postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał Wojewodzie Podlaskiemu jako organowi właściwemu do jego rozpoznania. Wojewoda Podlaski, po otrzymaniu w dniu 21 września 2009 r. powyższego postanowienia, w dniu [...] października 2009 r. pisemnie poinformował skarżącą, że sprawa której dotyczy wniosek, została już rozstrzygnięta jego decyzją z dnia [...] maja 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności utrzymaną następnie w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. W tych okolicznościach skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność organu w załatwieniu jej wniosku z dnia 14 maja 2009 r. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 6/10 skarga ta została oddalona. Sąd uznał, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 2 kpa zostało przez skarżącą wniesione przedwcześnie tj. przed upływem miesięcznego terminu na załatwienie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 535/11, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. W uzasadnieniu stwierdził, że przedwczesne wniesienie zażalenia nie ma znaczenia dla oceny zasadności skargi na bezczynność. Uznał ponadto, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż skierowane do skarżącej pismo z dnia 13 października 2009 r. nie stanowiło jej prawidłowego załatwienia. W wyniku powyższej oceny prawnej Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Hajnowskiego z [...] listopada 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2011 r. uchylił to rozstrzygnięcie i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] października 2011 r. postanowieniem, podjętym na podstawie art. 61 a kodeksu postępowania administracyjnego, Wojewoda Podlaski odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Postanowieniem z [...] listopada 2011 r. organ odwoławczy utrzymał je w mocy. W następstwie załatwienia przez Wojewodę Podlaskiego wniosku skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie II SAB/ Bk 44/11 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na bezczynność. W dniu 23 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęła skarga skarżącej na przewlekłość postępowania w sprawie załatwienia jej wniosku z dnia [...] maja 2009 r. Skarżąca wniosła o uznanie przewlekłości, wskazanie że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także "o zobowiązanie organu do merytorycznego wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2009 r." i zasądzenie na jej rzecz od Skarbu Państwa kwoty 16.000 zł. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na wadliwość postanowienia organu z [...] października 2011 r. odmawiającego wszczęcia postępowania z jej wniosku. Argumentowała między innymi, że uznanie przez Wojewodę w postanowieniu, iż wraz z W. K. nie są stronami w sprawie jest niezgodne z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r. o sygn. akt II OSK 208/06. Wojewoda Podlaski wnosił o oddalenie skargi. W toku sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi na przewlekłość postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 grudnia 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 239/12 uchylił wyżej opisane rozstrzygnięcia organów obu instancji z [...] listopada 2011 r. i [...] października 2011 r. Postanowieniem z [...] marca 2014 r. Wojewoda Podlaski odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Hajnowskiego z [...] listopada 2004 r. (...) "w zakresie dot. działek o nr [...]". Z kolei decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ ten odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji "w zakresie dot. działki W. K. o nr geod. [...]". Oddalając skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) określanej dalej jako p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że postępowania organu w sprawie nie charakteryzowała zarzucana przewlekłość. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK 1031/12 wyjaśnił, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź podejmowanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Sąd wskazał, że skarga na przewlekłość dotyczy zatem sytuacji innych, niż formalna bezczynność organu polegająca na braku rozstrzygnięcia sprawy, a stwierdzenie, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez Sąd, postępowanie organu można zakwalifikować jako przewlekłe wymaga gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11. Warszawa 2011, str. 238). Z kolei bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje żadnych czynności w sprawie. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). W oparciu o powyższe wywody oraz opisany wcześniej przebieg postępowania w sprawie Sąd I instancji przyjął, że postępowanie nie było prowadzone przewlekle. Organ do chwili wydania postanowienia z dnia [...] października 2011 r. pozostawał bowiem w bezczynności. Nie podejmował żadnych czynności, wydał jedynie decyzję z dnia 27 lipca 2011 r. umarzającą postępowanie, która jak stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, stanowiła jedynie "uchylenie się od rozstrzygnięcia sprawy". Postępowania tego nie można zatem ocenić jako przewlekłego. O bezczynności tej przesądziło także ostateczne postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. wydane w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 44/11. Wobec tego, iż zaistniała w tym okresie bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącej była przedmiotem kontroli sądowej, to nie może być ponownie oceniana w rozpoznawanej sprawie. Sąd zwrócił uwagę, że po uchyleniu postanowienia Wojewody Podlaskiego z dnia [...] października 2011 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 grudnia 2013 r., organ ten niezwłocznie zakończył postępowanie, podejmując w dniu [...] marca 2014r. postanowienie. Z informacji zawartej w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że po wydanym wyroku akta sprawy zwrócone zostały Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu [...] lutego 2014r. Organ I instancji, tj. Wojewoda Podlaski ponownie rozpoznając sprawę załatwił zatem wniosek skarżącej w okresie krótszym niż dwa miesiące. Także na tym etapie postępowanie organu nie miało przewlekłego charakteru. Sąd wyjaśnił również, że w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłość nie ma kompetencji do merytorycznej oceny prawidłowości wydanego przez organ rozstrzygnięcia. Badaniu podlega sam fakt jego wydania. W kontrolowanym postępowaniu organ wprawdzie nie rozpoznał wniosku merytorycznie przez wydanie decyzji administracyjnej, to jednak zakończył postępowanie w inny sposób – odmawiając wszczęcia postępowania. Rozstrzygnięcie to (formalnie kończące postępowanie) może być poddane kontroli instancyjnej, która służy jego weryfikacji. Nie jest natomiast możliwe dochodzenie określonego sposobu załatwienia sprawy, zadawalającego wnioskodawczynię, poprzez złożenie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu. Środki te służą bowiem jedynie wymuszeniu załatwienia sprawy i zakończenia postępowania. W skardze kasacyjnej, zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, J. W. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła "naruszenie art. 149 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a wobec niedostrzeżenia naruszenia prawa materialnego w postaci art. 12 i art. 35 § 2 kpa przez Wojewodę Podlaskiego poprzez niezałatwienie wniosku z dnia 14 maja 2009 r. w sposób przewidziany przepisem art. 35 § 2 kpa". W uzasadnieniu tak sformułowanej podstawy skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nieprawidłowo ocenił, iż organ dopuścił się bezczynności, a nie przewlekłości. Sąd bowiem "uchylił się od oceny" decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lipca 2011 r. wydanej w następstwie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 535/11. Powtórzył jedynie za organem odwoławczym, że "decyzja ta stanowiła jedynie uchylenie się od rozstrzygnięcia sprawy" i w związku z tym uznał, że do wydania postanowienia z [...] października 2011 r. organ pozostawał bezczynny. Stwierdzenie to– w ocenie skarżącej – jest jednak wewnętrznie sprzeczne, albowiem przed wydaniem decyzji z [...] lipca 2011 r. organ podjął czynności, które doprowadziły do jej wydania. Wynika to chociażby z treści uzasadnienia tej decyzji, gdzie jest mowa o badaniu wniosku J. W. i W. K. z dnia [...] maja 2009 r. Zgodnie z orzecznictwem przez przewlekłe prowadzenie postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasowym bądź wykonywaniu czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Tego rodzaju sytuacja – jak stwierdziła skarżąca - zaistniała w przypadku decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. Organ dokonał pobieżnej, a w dodatku błędnej analizy stanu prawnego, która doprowadziła do wydania uchylonej później decyzji. Sąd błędnie ocenił, że nie doszło do przewlekłości, albowiem organ pozostawał bezczynny aż do [...] października 2011 r. kiedy to zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odnosząc się do decyzji z [...] lipca 2011 r. Sąd użył określenia "o uchyleniu się od rozstrzygnięcia sprawy", które nie jest użyte nigdzie w kpa. Oznacza to, że Sąd rozpatrując sprawę posłużył się elementem pozaprawnym, niejasnym znaczeniowo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawa skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiona i to pomimo częściowo błędnego stanowiska Sądu I instancji co do charakteru i zakresu postępowania przed organem podlegającego kontroli sądowej na skutek wniesionej przez skarżącą skargi na przewlekłość postępowania. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyjął, że w ramach rozpoznawanej skargi nie może oceniać i kontrolować pierwszego etapu postępowania organu do momentu wydania postanowienia z [...] października 2011 r., albowiem etap ten podlegał już kontroli Sądu w ramach wcześniejszej skargi na bezczynność, a ponadto w okresie tym organ nie podejmował czynności w ogóle, co świadczy nie o przewlekłości postępowania, lecz o jego bezczynności. Stanowiska tego nie można podzielić. Sąd wprawdzie prawidłowo, kierując się orzecznictwem i poglądami doktryny przedstawił różnice w obu rodzajach niesprawności organu w prowadzeniu postępowania, jednak z powyższego nie wyprowadził właściwych wniosków. Uzupełniając wywody Sądu I instancji w zakresie rozróżnienia pojęć bezczynności i przewlekłości zawartych w art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 p.p.s.a. należy wskazać, że zakres przedmiotowy przewlekłości postępowania jest zasadniczo szerszy niż pojęcie bezczynności organu. O ile bezczynność w obecnym stanie prawnym można sprowadzić do braku jednej czynności organu w postaci "wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa", to przewlekłość oznacza taki stan, w którym sprawa administracyjna jest rozpoznawana ponad rozsądny i wymagany dla jej załatwienia czas. W wykładni pojęcia "przewlekłości postępowania" pomocna może być definicja ujęta w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) z której wynika, że jest to stan w którym postępowanie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie przewlekłość postępowania scharakteryzował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2010 r. II GPP 5/10 i w wyroku z 7 listopada 2013 r. II OSK 1852/12 (powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl). W doktrynie zwraca się uwagę, że pojęcie "przewlekłości postępowania" jest zwrotem prawnie niedookreślonym, którego znaczenie na gruncie kpa budzi uzasadnione wątpliwości interpretacyjne. Zdaniem Z. Kmieciaka "przewlekłość postępowania oznacza stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony «przedłuża» termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 2 kpa, powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego" (Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo 2011/6/33). Obok wskazanych wyżej czynności pozorujących prowadzenie postępowania, zarzut taki można postawić, jeżeli organ, choć mieści się w maksymalnym terminie załatwienia sprawy, nie załatwia jej niezwłocznie, mimo że jej załatwienie nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (naruszenie normy zawartej w art. 35 § 2 kpa), albo jeżeli organ nie dotrzymuje terminu jednego miesiąca, mimo że sprawa nie jest szczególnie skomplikowana (naruszenie normy zawartej w art. 35 § 3 kpa). Przedmiotem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, a także powstrzymywanie się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 44-45 uw. 38). W piśmiennictwie wskazuje się, że z punktu widzenia natężenia czynności podejmowanych przez organ administracyjny przewlekłe prowadzenie postępowania może przejawiać się w trzech formach: a) statycznej (pasywnej), b) dynamicznej (aktywnej) albo c) mieszanej. Przewlekłość statyczna wyraża się w tym, że po wszczęciu postępowania organ nie podejmuje żadnych czynności. W tym przypadku przewlekłość postępowania jest następstwem bezczynności organu. Przewlekłość dynamiczna wyraża się w nadczynności organu administracyjnego. W toku postępowania podejmowane są czynności procesowe zbędne, tzn. takie, które nie przybliżają postępowania do jego zakończenia przez wydanie decyzji w sprawie. Trzecia forma przewlekłego prowadzenia postępowania uwzględnia obie poprzednie, występujące w danym postępowaniu z różnym natężeniem. Przez jakiś czas organ prowadzący postępowanie jest nadaktywny w podejmowanych czynnościach procesowych wymaganych potrzebami sprawy po czym popada w stan bezczynności lub na odwrót (P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, s. 73-75). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy (wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12, Lex nr 1233717). Z powyższego wynika, że Sąd I instancji niezasadnie uznał, że pierwszy etap postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącej do momentu wydania przez organ postanowienia z dnia [...] października 2011 r. nie mógł podlegać jego kontroli ze względu na wydane wcześniej postanowienie w sprawie II SAB/Bk 44/11 potwierdzające w tym okresie stan bezczynności organu. Wobec tego, że postanowienie organu z dnia [...] października 2011 r. zostało następnie uchylone i postępowanie było w dalszym ciągu kontynuowane, to w ramach kolejnej skargi etap ten mógł i powinien być przedmiotem kontroli Sądu wraz z dalszym postępowaniem. Innymi słowy powinien on być"wliczony" do całości postępowania. W sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania Sąd ocenia bowiem cały tok postępowania do chwili wyrokowania, nie wyłączając jakichkolwiek jego wcześniejszych etapów także tych, które podlegały jego ocenie w ramach wcześniejszych skarg na bezczynność lub przewlekłość. Zaistnienie stanu przewlekłości związane jest przecież z długotrwałością postępowania administracyjnego. Nie jest zatem wykluczone, że pewien etap postępowania np. od momentu wpływu wniosku do wydania pierwszego rozstrzygnięcia w sprawie nie podpadający pod stan bezczynności lub przewlekłości, bądź też zakwalifikowany przez sąd administracyjny jako bezczynność "zsumowany" następnie z kolejnym okresem trwania postępowania (po wyeliminowaniu wcześniejszego rozstrzygnięcia ) spowoduje stan przewlekłości naruszający prawo strony do rozpoznania jej sprawy w rozsądnym terminie i uzasadniający zastosowanie środków przewidzianych w art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wadliwe stanowisko Sądu I instancji co do zakresu postępowania objętego jego kontrolą nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Wprawdzie w początkowym okresie rozpoznawania wniosku organ rzeczywiście nie podejmował czynności pozostając w błędnym przekonaniu, że jego pismo z dnia [...] października 2009 r. załatwia sprawę. Niezwłocznie jednak, po uzyskaniu stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r., że pismo to nie stanowi prawidłowego załatwienia sprawy w dniu [...] lipca 2011 r. wydał decyzję umarzającą postępowanie. Jej uchylenie następnie zainicjowało dalszy etap postępowania. Zauważyć należy, że w dacie wniesienia przez skarżącą skargi na przewlekłość, sprawa w organie była zakończona postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Prawidłowo jednak Sąd I instancji przyjął, że stan sprawy w przypadku skarg na bezczynność i przewlekłość badany jest w dacie wyrokowania. Po uchyleniu postanowienia z [...] października 2011 r. i utrzymującego go w mocy postanowienia organu odwoławczego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 239/12 organ, bez jakiejkolwiek zwłoki, załatwił wniosek skarżącej postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. W skardze kasacyjnej skarżąca nie podważa stanowiska Sądu I instancji co do prawidłowego przebiegu postępowania przed organem po uchyleniu postanowienia z [...] października 2011 r. W wywodach skargi kasacyjnej skarżąca koncentruje się w całości na decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. uchylonej rozstrzygnięciem organu odwoławczego z [...] września 2011 r. Twierdzi, że decyzja ta to właśnie owa czynność pozorna świadcząca o zaistnieniu stanu przewlekłości prowadzonego przez Wojewodę Podlaskiego postępowania. O pozorności tej przesądzać ma ocena organu odwoławczego wyrażona w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] września 2011 r., powtórzona następnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "decyzja ta stanowiła jedynie uchylenie się od rozstrzygnięcia spawy". Argument ten jest niezasadny i to nie tylko dlatego, że w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2011 r. trudno doszukać się takiego stwierdzenia w odniesieniu do decyzji Wojewody Podlaskiego z [...] lipca 2011 r. Pojawia się ono wyłącznie we fragmencie jednego z cytowanych przez organ odwoławczy wyroków sądów administracyjnych. Dopuszczając nawet, co jest wysoce wątpliwe, samą możliwość uznania decyzji administracyjnej za czynność pozorną prowadzącą do przewlekłości, to taka ocena w odniesieniu do decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lipca 2011 r. nie jest uprawniona. Przeczy temu sama jej treść. Wskazana w niej argumentacja nie świadczy "o uchyleniu się organu od rozstrzygnięcia sprawy" cokolwiek to stwierdzenie oznacza. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, również tych branych pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu (por. art. 183 § 2 p.p.s.a i 189 p.p.s.a.), orzeczono o jej oddaleniu stosownie do art. 184 p.p.s.a.