II FZ 279/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 29/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie. II FZ 279/12 Uzasadnienie 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 29/12, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez R.W. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 października 2011 roku w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Pismem procesowym z dnia 18 stycznia 2012 r. skarżący wniósł o niezwłoczne wydanie przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270) dalej up.p.s.a., postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu pisma wskazał, iż zawiadomieniem z dnia 30 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania łącznej kwoty 180.166,56 zł, stanowiącej zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług i podatku od osób fizycznych spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w W. za okres czerwiec - grudzień 2008 r. Tym samym zawiadomieniem w dniu 30 grudnia 2011 r. organ egzekucyjny dokonał czynności polegających na zajęciu części należnego skarżącemu wynagrodzenia od T. sp. z o.o. z siedzibą w W. Skarżący podniósł, iż do chwili obecnej nie otrzymał jakiejkolwiek decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie wstrzymania w całości wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż wynagrodzenie za pracę uzyskiwane od T. sp. z. o.o. jest jedynym źródłem utrzymania jego i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmawiając skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji argumentował, że skarżący wskazał jedynie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest podyktowany niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanym z dokonanym przez organ egzekucyjny zajęciem części należnego mu wynagrodzenia za pracę od T. sp. z o.o., zmierzającym do wyegzekwowania łącznej kwoty 180.166,56 zł. Skarżący nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. W ocenie Sądu, na podstawie informacji wskazanych przez skarżącego nie można porównać jego faktycznej sytuacji majątkowej z wysokością zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji celem oceny zaistnienia przesłanek wstrzymania określonych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., gdyż skarżący nie przedstawił np. wyciągów z rachunków bankowych ani też ewentualnych informacji o korzystaniu z jakichkolwiek form pomocy społecznej W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił mu naruszenie art. 61 § 3 u.p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe uznanie, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Do zażalenia załączono szereg dokumentów potwierdzających wysokość zarobków skarżącego oraz miesięczne koszty utrzymania jego oraz rodziny. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Z art. 61 § 3 u.p.p.s.a., wynika, iż wnioskodawca domagając się przyznania mu ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, oraz zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo zatem uznał, że ani z wniosku ani z akt sprawy nie można było wywnioskować, że żądanie skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji było uzasadnione z punktu widzenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji ujętych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Skarżący nie uprawdopodobnił istnienia okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Podniesione w uzasadnieniu zażalenia okoliczności poparte dokumentami, które miałyby przesądzić o zasadności wstrzymania wykonania decyzji, nie mogą natomiast odnieść pożądanego przez skarżącą skutku, bowiem zażalenie nie może służyć do uzupełniania wniosku o wstrzymanie wykonania. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu okoliczności mających uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia, należy przede wszystkim stwierdzić, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 u.p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach u.p.p.s.a. postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Tym samym prawidłowe jego skonstruowanie, którego polega na nienaruszeniu istoty tego środka prawnego, sprowadza się do próby podważenia oceny dokonanej przez podmiot, który wydał dane postanowienie lub zarządzenie. Podniesienie zatem zarzutu naruszenia prawa i argumentacja przemawiająca za oceną wnoszącego zażalenie, że owo naruszenie miało miejsce w jego sprawie, powinny dotyczyć samego rozstrzygnięcia, na które wnosi się środek odwoławczy. Nieskuteczne jest podnoszenie w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio rozpoznany negatywnie wniosek w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie – zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego – oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów za wnioskiem w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślono by sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów u.p.p.s.a. konstytuujących ów środek (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie może uwzględnić okoliczności, które udokumentowano i powołano w zażaleniu, a które powinny były być podniesione w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanego do WSA w Warszawie. Skarżący powinien więc z uwagi na art. 61 § 4 u.p.p.s.a., rozważyć ponowne wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do Sądu pierwszej instancji, z prawidłowym uzasadnieniem, który może zawierać podniesione w zażaleniu okoliczności oraz załączone dokumenty. Zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga jednak, aby okoliczności te zostały merytorycznie ocenione najpierw przez Sąd pierwszej instancji. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.