II OSK 1318/12

Dnia 27 listopada 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2165/11 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. N. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2165/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 roku w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na bron palną myśliwską. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2011 r., cofającą A. N. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż organ I instancji cofnął A. N. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, iż prawomocnym od dnia 19 sierpnia 2010 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. akt [...] uznano wymienionego winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k., tj. tego, że umyślnie z zamiarem bezpośrednim bez wymaganego zezwolenia posiadał broń gazową ME 38 Compact i amunicję w ilości 5 sztuk, za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 10 zł, przy czym karę tę warunkowo zawieszono na okres 1 roku tytułem próby. Po rozpoznaniu odwołania A. N. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu. Z jego treści wprost wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne pozwolenia na broń posiadać nie może. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Organ wskazał, że w sprawie bezspornym jest, iż przestępstwo z art. 263 § 2 k.k., popełnione przez A. N., znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które można popełnić tylko umyślnie, niezależnie czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego, czy też zamiaru ewentualnego. Wobec tego ustalenie, że odwołujący się został skazany za umyślne przestępstwo z art. 263 § 2 k.k., polegające na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia broni gazowej ME 38 Compact i amunicji w ilości 5 sztuk, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących kwestii nowelizacji ustawy o broni i amunicji z dnia 11 stycznia 2011 r. (która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r.) i oceny, iż wprowadzone zmiany nie dotyczą strony, bowiem nie popełniła ona przestępstwa po dacie wejścia ich w życie, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia odwołującemu się pozwolenia na posiadanie broni zostało wszczęte dnia 18 marca 2011 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, co oznacza, że jego sprawa mogła być rozpatrywana tylko na ich podstawie. Wobec powyższego, interpretacja pełnomocnika strony obowiązujących przepisów prawnych nie jest trafna i z pewnością nie jest zgodna z intencją ustawodawcy, który w sposób niebudzący wątpliwości wyraził w tym przepisie swoje stanowisko. Ponadto Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż organ I instancji, wszczynając w dniu 18 marca 2011 r. postępowanie administracyjne, a następnie cofając decyzją z dnia [...] maja 2011 r. stronie pozwolenie na broń, pomimo uprzedniego umorzenia postępowania, nie dopuścił się naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej. Po nowelizacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organ Policji zobligowany był do takiego działania, do którego nie obligowały go przepisy dotychczasowych przepisów ustawy o broni i amunicji ze względu na to, iż popełnione przez A. N. przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. nie było wymienione w katalogu przestępstw określonych art. 15 ust. 1 pkt 6. W związku z powyższym, wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego z powodu naruszenia przez organ I instancji art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jest nieuzasadnione. Organ odwoławczy wskazał, iż zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których jedna jest ostateczna. Natomiast istnienie tożsamości sprawy zachodzi w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 392/10 z dnia 28 października 2010 r., publik. LEX nr 75713). W przedmiotowej sprawie niewątpliwie występuje ten sam podmiot i przedmiot sprawy, natomiast zmienił się stan prawny - zgodnie z aktualnymi przepisami ustalenie ukarania za przestępstwo umyślne obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez pełnomocnika A. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do tego czy organ zasadnie oceniał zdolność strony do posiadania broni, w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, biorąc jednocześnie pod uwagę wyrok sądu karnego, który zapadł i uprawomocnił się przed dniem wejścia w życie zmian do przedmiotowej ustawy. Sąd podkreślił, że od chwili wejścia w życie znowelizowanej ustawy o broni i amunicji organ Policji jest zobligowany do tego, aby oceniać zdolność strony do posiadania broni w oparciu o nowe przesłanki – wskazane w zmienionej ustawie. Ustawodawca w treści znowelizowanego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji na pierwszym planie wyeksponował, iż nie wydaje się pozwolenia na broń (poprzez art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy cofa pozwolenie) osobom stanowiącym określone w tym przepisie zagrożenie. Zatem wskazany przepis nie łączy bezpośrednio konsekwencji cofnięcia pozwolenia na broń z faktem skazania prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwo umyślne, lecz z pewnym stanem faktycznym, który tylko ten wyrok potwierdza. Otóż osoba, która w świetle prawomocnego wyroku bezsprzecznie popełniła przestępstwo umyślne, nie daje gwarancji przestrzegania obowiązujących norm prawnych i społecznych. Stanowi ona potencjalne zagrożenie dla ustalonego normami prawnymi porządku społecznego. Z tego punktu widzenia, nie ma znaczenia, czy wyrok skazujący wobec posiadacza broni zapadł przed 10 marca 2011 r., czy też po tej dacie. Wyrok skazujący posiadacza broni za przestępstwo umyślne kwalifikuje, z woli ustawodawcy, taką osobę do grupy ryzyka osób naruszających porządek prawny, a więc mogących wywołać określone w powyższym przepisie zagrożenia. Na gruncie powyższej regulacji prawnej ustawodawca bezsprzecznie przyznał prymat interesowi społecznemu nad interesem jednostki. W interesie ogółu obywateli leży bowiem odebranie przywileju posiadania broni palnej osobom, których społeczność nie obdarza zaufaniem z powodu świadomego naruszania porządku prawnego. Nie zachodzi więc obawa, iżby prawa, czy obowiązki strony były ustalane z mocą wsteczną. Jedynie zdarzenia, które miały miejsce przed wejściem w życie nowej ustawy są inaczej oceniane i wywierają inne skutki - ale na dzień zastosowania nowej ustawy. Stąd więc uznać należało, iż organ, prowadząc postępowanie w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, działał w sposób prawidłowy. Okolicznością niesporną jest bowiem to, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte pod rządami nowej regulacji prawnej. Skarżone rozstrzygnięcie organu również należało ocenić w sposób pozytywny. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 zmienionej ustawy o broni i amunicji, na właściwym organie Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń stronie, która należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 lit. a omawianej ustawy wskazuje zaś, iż za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, uznawać trzeba skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W sprawie okolicznością niesporną jest, iż zapadł wobec skarżącego wyrok skazujący sądu karnego z dnia 11 sierpnia 2010 r. Czyn, za popełnienie którego skarżący został skazany, nosi cechy umyślności. Tym samym ziściła się przesłanka o jakiej mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a przedmiotowej ustawy, umożliwiająca traktowanie strony, jako osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i jednocześnie zmuszająca organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Dysponować bronią mogą natomiast wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, budzące zaufanie co do tego, iż w żadnej sytuacji nie postąpią wbrew prawu. Wyrok skazujący skarżącego, a co za tym idzie udowodnienie popełnienia umyślnego przestępstwa, pozbawiło stronę powyższych przymiotów i zdyskwalifikowało ją jako osobę zasługującą na zaufanie przy posiadaniu broni. Należy także pamiętać o tym, iż prawo do posiadania broni (pod rządami starej i nowej ustawy o broni i amunicji) nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich, jak również nie jest dobrem powszechnie dostępnym. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to nawet w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Ta zaś szczególna reglamentacja wynika wprost z treści ustawy o broni i amunicji, który to akt prawny wprowadził liczne wymogi, po spełnieniu których możliwym jest dopiero otrzymanie pozwolenia na broń. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń lub odmowy przyznania tego uprawnienia nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz: wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07). W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut skargi, że decyzja organu I instancji została obarczona kwalifikowaną wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. z tej przyczyny, iż postępowanie o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń, wszczęte na skutek wydania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. akt [...], zostało decyzją ostateczną umorzone, a następnie po wejściu w życie znowelizowanych przepisów ustawy o broni i amunicji organ wydał kolejną decyzję w tej samej sprawie i cofnął skarżącemu pozwolenia na broń. Sąd wskazał, że zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie res iudicatae istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. "Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (por. J. Borkowski (w:) Komentarz 9 , 2008, s. 764; por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1994 r., II SA 1192/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 83" – patrz M. Jaśkowa, A. Wrobel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Lex 2009). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd podkreślił iż sprawa zakończona ostateczną decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską nie jest tożsamą ze sprawą zakończoną zaskarżoną decyzją. Nie został bowiem spełniony warunek pełnego przejęcia regulacji prawnej, obowiązującej w dacie umorzenia postępowania, do znowelizowanej po dniu 10 marca 2011 r. ustawy o broni i amunicji, która stanowiła podstawę wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] maja 2011 r. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy został całkowicie zmieniony w stosunku do jego brzmienia sprzed dnia 10 marca 2011 r. Ustawodawca wprowadził bowiem całkiem nowe, inne niż dotychczas stosowane, przesłanki warunkujące uzyskanie pozwolenia na broń palną. Tym samym Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził, iż wcześniejsza decyzja o umorzeniu postępowania z dnia [...] lutego 2001 r. nie stanowi procesowej przeszkody (nie zachodzi res iudicatae) do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na innej podstawie materialnoprawnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. N. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił: Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi A. N. w sytuacji, gdy decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] maja 2011 r. cofająca A. N. pozwolenie na broń myśliwską, została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisów art. 16 § 1 k.p.a., 61 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ponieważ w tej samej sprawie, charakteryzującej się tożsamością stron oraz tym samym przedmiotem sprawy, jak również – tym samym, niezmienionym jej stanem faktycznym, została wydana w wyniku wcześniej wszczętego i zakończonego postępowania ostateczna decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. na mocy której umorzono postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających ten wyrok decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2011 r. oraz [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2011 r. oraz umorzenie postępowania w sprawie, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zawierała uzasadnione podstawy. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W doktrynie postępowania administracyjnego przyjmuje się, że zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna (B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011 Nb 38 do art. 156). W komentarzu tym podkreśla się, że tożsamość sprawy będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, w sprawie zachodziła powaga rzeczy osądzonej. Nie budzi wątpliwości, że pomiędzy decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] maja 2011 r. cofającą A. N. pozwolenie na broń palną myśliwską oraz decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. o na mocy której umorzono postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej zachodzi tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa. Wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji w sprawie w analizowanym zakresie nie zmienił się zasadniczo również stan prawny. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że mimo zmiany ustawy o broni i amunicji nie uległa zmianie istotna treść normatywna przepisu, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w obu sprawach. W okolicznościach niniejszej sprawy wskazać należy, że zmiana przepisu ustawy o broni i amunicji co do podstawowych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską nie uległa zmianie fundamentalnej. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w czasie prowadzenia po raz pierwszy postępowania stanowił że nie wydaje się pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (...), zaś w chwili wydawania kontrolowanej decyzji znowelizowany przepis przewidywał, że nie wydaje się pozwolenia na broń osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W obu przypadkach chodziło o wyeliminowanie spośród osób ubiegających się o pozwolenie na broń, a poprzez art. 18 –ty także osób owe uprawnienie posiadających, które stanowią zagrożenie dla dóbr priorytetowo ustawą chronionych – m.in. porządek i bezpieczeństwo publiczne. Zmianie uległy jedynie przesłanki, które zdaniem ustawodawcy wskazują, że osoba stanowi zagrożenie dla owych dóbr. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej dwukrotnie prowadziły postępowanie administracyjne dokonując oceny tego, czy skarżący jest osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku prawnego lub bezpieczeństwa publicznego. Co istotne okoliczność ta w obu sprawach była jedyną przesłanką determinująca rozstrzygnięcie organów. Naczelny Sąd Administracyjny za niedopuszczalną uznał sytuację, w której jeden fakt prawotwórczy jakim było prawomocne skazanie skarżącego za przestępstwo popełnione z winy umyślnej, stanowi najpierw podstawę do przeprowadzenia postępowania zakończonego decyzją rozpoznającą sprawę co do istoty – którą było w niniejszej sprawie umorzenie postępowania, a następnie po zmianie przepisów stanowi podstawę kolejnej decyzji w tym samym przedmiocie. Odmienne stanowisko prowadziłoby do naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej i jako takie jest niedopuszczalne. Przepisy ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obecnie obowiązującym mogą być stosowane w sprawach dotyczących cofnięcia pozwolenia na broń wywołanych zdarzeniami, które nastąpiły pod rządami uprzednio obowiązującego stanu prawnego. Z całą pewnością jednak, prowadzone w oparciu o te przepisy postępowanie nie może dotyczyć spraw zbadanych już w toku postępowania administracyjnego. Prowadziłoby to do naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że w sprawie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.