V SA/Wa 2171/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. K. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] czerwca 2011 r., nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym: W dniu [...] maja 2010 r. J.K. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K. wniosek o przyznanie płatności na rok 2010, w tym o przyznanie płatności bezpośredniej, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, uzupełniającej płatności podstawowej, płatności rolnośrodowiskowej oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W przedmiotowym wniosku zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej [...] działek rolnych o łącznej powierzchni [...] ha, do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych zadeklarował [...] działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha. Ww. działki rolne położone były na działkach ewidencyjnych o numerach [...] W dniu [...] listopada 2010 r. w ramach odrębnego postępowania, w sprawie weryfikacji zrealizowania działań naprawczych przez beneficjenta, u którego stwierdzono nieprzestrzeganie minimalnych norm w roku 2009, przeprowadzono inspekcję terenową, zgodnie z treścią art. 37a ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.). Na działce ewidencyjnej nr [...] ujawniono niezgodności w zakresie normy [...], tj. nie przeprowadzono koszenia łąk i pastwisk lub nie zrealizowano wypasu zwierząt w okresie wegetacyjnym traw, nie później jednak niż do 1 czerwca 2010 r. Dokumentację rozszerzono poprzez wykonanie 2 fotografii obrazujących niezgodności, z których wynikało, iż część gruntów gospodarstwa rolnego nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej zgodnie z wymogami ochrony środowiska. W dniu 29 grudnia 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, mocą której przyznał J. K. płatności na rok 2010 w wysokości [...] zł, w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości [...] zł. Decyzja ta została doręczona na strony w dniu [...] stycznia 2011 r. W dniu [...] marca 2011 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. zawiadomił J. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] grudnia 2010 r. oraz o przysługującym stronie prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Zawiadomienie to zostało doręczone stronie postępowania w dniu [...] kwietnia 2011 r. W dniu [...] czerwca 2011 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. o przyznaniu J. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. Decyzja została doręczona za potwierdzeniem odbioru w dniu [...] czerwca 2011 r. Od decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. J. K. złożył w dniu [...] lipca 2011 r. odwołanie do Prezesa ARiMR. Decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] czerwca 2011 r., nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności wskazał na stan faktyczny sprawy oraz na treść przepisów, mających w niej zastosowanie. Następnie podkreślił, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. przyznał J. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2010 r. bez uwzględnienia konieczności zastosowania zmniejszenia płatności z uwagi na niezgodności ujawnione w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2010 r. kontroli na miejscu. Zdaniem organu zebrana w niniejszej sprawie dokumentacja wskazuje, iż w roku 2010 część powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej, co potwierdza protokół z inspekcji terenowej sporządzony w dniu [...] listopada 2010 r. w ramach odrębnego postępowania w sprawie weryfikacji zrealizowanych działań naprawczych przez rolnika, u którego stwierdzono na części gruntów zadeklarowanych do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego niezgodności w zakresie normy [...] (w przypadku programów rolnośrodowiskowowych obowiązek przeprowadzenia koszenia łąk w terminie odpowiadającym terminom wynikającym z planów, programów itd., jednak nie później niż do dnia 31 października). W związku powyższym, zdaniem organu, uzasadnione było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K., nr [...], przyznającej J. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2010 r., bowiem brak utrzymywania w dobrej kulturze rolnej części gruntów rolnych o powierzchni [...] ha wchodzących w skład gospodarstwa rolnego J. K. został stwierdzony w trakcie kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2010 r. Nieuwzględnienie zatem opisanych w raporcie z czynności kontrolnych nieprawidłowości w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. stanowi rażące naruszenie przepisów art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 7 i 77 § 1 kpa. Dlatego - w ocenie Prezesa ARiMR - Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zasadnie stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. przyznającej J. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Mając na względzie zawarte w piśmie odwoławczym J.K., z dnia [...] lipca 2010 r., zarzuty dotyczące uchybień i błędów formalnych przedmiotowego raportu z czynności kontrolnych, dotyczących braku określenia powierzchni, na której stwierdzono nieprawidłowości, braku czytelnego podpisu osoby, która go sporządziła, braku nazwiska oraz podpisu osoby zatwierdzającej raport, braku nr arkusza mapy, która raport opisuje oraz nieuwzględnienia wymogu pozostawienia przez rolnika 10% powierzchni działek zgłoszonych do programu PRŚ w stanie niewykoszonym, organ wyjaśnił, iż: ← raport z czynności kontrolnych sporządzony w dniu [...] listopada 2010 r. na str. 2 w kolumnie 33 "powierzchnia niezgodności" zawiera wpisaną wartość 3, co oznacza, że na takiej powierzchni nie zostały zrealizowane działania naprawcze; ← raport został sporządzony przez osobę przeprowadzającą kontrolę, której imię i nazwisko widnieje na 1 stronie przedmiotowego raportu w części VI "Przeprowadzenie kontroli", natomiast podpis tej osoby nie musi być czytelny; ← osoba zatwierdzająca raport podpisała go w dniu [...] stycznia 2011 r. - strona 3, część XIII przedmiotowego raportu, a nazwisko i imię osoby zatwierdzającej zostało umieszczone na raporcie za pomocą pieczątki; ← numer arkusza mapy wpisuje się jedynie dla działek ewidencyjnych, których identyfikacja jest możliwa tylko dzięki podaniu nr arkusza mapy, co dla działki nr [...] nie jest konieczne; ← wymóg pozostawienia od 5 do 10% powierzchni nieskoszonej dotyczy pojedynczej działki rolnej, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej powierzchni, zatem dla działki rolnej [...] znajdującej się na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni [...] ha maksymalna powierzchnia niewykoszona nie może przekraczać [...] ha. Prezes ARiMR stwierdził, że nie sposób natomiast nie podzielić formułowanego przez J. K. zarzutu, że termin wykonania działań naprawczych wskazany mu w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydanej w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 nie został określony prawidłowo. Organ I instancji zalecił bowiem wykonanie koszenia na łąkach objętych realizacją programu rolnośrodowiskowego w terminie do 1 czerwca 2010 r. Zgodnie natomiast z treścią § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsiz dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211), zawierającego odesłanie do odpowiednich przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej z ramach działania "Program Rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 z późn. zm.) odnoszących się do terminu wykonywania zabiegu koszenia łąk zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, organ wskazał, że zabieg ten winien być przeprowadzony w terminie od 1 czerwca do 30 września. Ze względu jednak na fakt, iż w trakcie kontroli na miejscu stwierdzono brak koszenia na powierzchni [...] ha na działce ewidencyjnej nr [...], a przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w dniu [...] listopada 2010 r., a zatem powyższy zarzut odnośnie braku poprawności ustaleń zawartych w ww. raporcie należy zdaniem organu uznać za nieuzasadniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2011 r. J. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora OR ARiMR w K. nr. [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., ewentualnie o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora ARiMR nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. rozporządzenia Komisji(WE) nr 796\2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., a w szczególności art. 28, art. 48, art. 30 oraz ust. 37 preambuły do tego rozporządzenia; Rozporządzenia Komisji(WE) 1122\2009 z dnia 30 listopada 2009 r., a w szczególności art. 54, art. 32 i art. 34 tego rozporządzenia, art.31 ust. 6 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego z dnia 26 stycznia 2007r. określających zasady przeprowadzania kontroli na miejscu oraz wymogi protokołów z takich kontroli, poprzez wadliwe sporządzenie raportu z czynności kontrolnych z dnia [...] listopada 2010 r. obejmujące między innymi: brak sprecyzowanych wyników pomiaru oraz określenia metody pomiaru, według której została ustalona powierzchnia obszaru zakwestionowanego podczas kontroli na należącej do skarżącego działce nr [...] obręb C. przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2010r., a tym samym braku ustalenia czy zakwestionowana powierzchnia została ustalona prawidłowo, 2. art. 28 ust. 1 Rozp.796\2004 w związku z art. 54 ust.1 i 3 Rozp. 1122\2009 poprzez brak i niewłaściwe wskazanie w Raporcie wymogów i norm w odniesieniu do których wykryto niezgodności. 3. art.3 ust.2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i art. 23 ust. 1 Rozp.(WE) 796\2004, poprzez niewykorzystanie przez organ administracyjny wszystkich możliwych dostępnych źródeł i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. II.Naruszcnie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. rażące naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. w swej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. rażąco naruszył przepisy, 2. rażące naruszenie art. 156 § 1 ust. 6 i ust. 7 k.p.a. poprzez opieraniu się przy wydawaniu zaskarzonej decyzji na decyzji o zaleceniu naprawczym zamieszczonej w raporcie dotyczącej nakazanych skarżącemu działań naprawczych, których realizacja wywołałaby czyn zagrożony karą, 3. rażące naruszenie przepisów z art. 9 i art. 10 kpa na skutek nie zapewnienia stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w szczególności zaś poprzez nie zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego (wysłanie kopii raportu z czynności kontrolnych w dniu [...] stycznia 2011 r. na niewłaściwy adres), 4. rażące naruszenie art. 107 kpa poprzez powoływanie się na nie skonkretyzowane i wadliwe wyniki obliczeń powierzchni, nie spełniające wymogu wskazania dowodu, na którym opierał się organ czyniąc ustalenia faktyczne, 5. rażące naruszenie art. 76 § 1 kpa w związku z art. 68 § 1 kpa poprzez wadliwe sporządzenie raportu z kontroli, oraz dwóch fotografii do niego dołączonych i oparcie (wyłączne) decyzji na tym materiale, który z racji swoich licznych braków, błędów i wad, w tym braku sporządzenia go w przepisanej formie nie spełnia wymogów dokumentu, 6. art.7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia przez organ w sytuacji, gdy sprawa nie została wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśniona, w oparciu o niekompletny, niemiarodajny i niepełnowartościowy materiał dowodowy, przy przekroczeniu granic jego swobodnej oceny, w konsekwencji uniemożliwiający prawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, 7. art. 7 kpa i art. 77 kpa w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich kwestii ponoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji, w tym kwestii nie określenia i nie sprecyzowania zakwestionowanego obszaru, gdyż za takie trudno uznać powoływanie się w decyzji organu drugiej instancji na "gołą" cyfrę "3" umieszczoną w raporcie oraz kwestii wadliwości wykonanych fotografii dołączonych do raportu, 8. art. 8 kpa polegające na tym, iż w tak przeprowadzonym postępowaniu organy administracyjne naruszyły zasadę pogłębionego zaufania obywateli do Państwa. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ lub stwierdzenia nieważności aktu (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, iż skarga J. K. zasługuje na uwzględnienie w zakresie żądania uchylenia decyzji Prezesa ARiMR, nr [...], z dnia [...] sierpnia 2011 r. Przede wszystkim Sąd podkreśla, że zarówno postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją jak i poprzedzającą ją decyzją Dyrektora OR ARiMR w K. z dnia [...] czerwca 2011 r., prowadzone było w trybie nadzwyczajnym, którego podstawą jest art. 156 § 1 kpa. Postępowanie to stanowi swoisty wyłom od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, dlatego też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Należy również pamiętać, że celem postępowania toczącego się w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest więc kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. Ma obowiązek rozpatrywać ją wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, to znaczy nie może rozpatrywać jej co do istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Organ orzeka tu wyłącznie kasacyjnie stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek do wydania takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest m.in. rażące naruszenie prawa (pkt 2 art. 156 § 1 kpa). W kwestii interpretacji pojęcia "rażące naruszenie prawa" którym operuje omawiany przepis wielokrotnie wypowiadała się zarówno nauka prawa jak i judykatura. Analiza ich dorobku pozwala na stwierdzenie, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że rozstrzygnięcie to nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa jest więc z reguły wyrazem ewidentnego oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. O rażącym naruszeniu prawa można zatem mówić wtedy, gdy spełnione zostaną trzy przesłanki: 1. naruszenie prawa musi mieć charakter oczywisty, 2. charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie oczywistości naruszenia, 3. muszą za tym przemawiać racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, iż okolicznością, która legła u podstaw wszczęcia z urzędu, przez Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] grudnia 2010 r. było skonstatowanie przez organ, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z [...] grudnia 2010 r. przyznał J. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2010 r. bez uwzględnienia wyników przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2010 r. kontroli na miejscu. Zdaniem organu doszło więc do rażącego naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który stanowi między innymi, iż w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak jednoznacznie wynika z uzasadnienie odwołania strony od decyzji z [...] czerwca 2011 r., i następnie z uzasadnienia skargi do WSA w Warszawie J. K. kwestionuje zarówno formalną poprawność protokołu kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniu [...] listopada 2010 r., jak też jej merytoryczne ustalenia. Skarżący wykazuje także, przyznane przez organ, popełnienie przez organ błędu w zaleceniu mu wykonania koszenia na łąkach objętych realizacją programu rolno-środowiskowego w terminie do 1 czerwca 2010 r. podczas gdy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, zabieg ten winien być przeprowadzony w terminie od 1 czerwca do 30 września. W rozpoznawanej sprawie mamy zatem do czynienia z pominięciem dowodu (protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2010 r.) w postępowaniu prowadzącym do wydania w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzji merytorycznej o przyznaniu płatności oraz z prezentowaną przez strony sprzecznością w ocenach tego dowodu. Jak już wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny (między innymi w wyrokach z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. II GSK 683/09, z dnia 30 listopad 2010 r., sygn. II OSK 1358/10) z błędów organu w prowadzonym postępowaniu dowodowym i z różnicy w ocenie dowodów, która oparta jest na zasadzie swobodnej oceny dowodów, nie jest dopuszczalne wyprowadzenie "rażącego naruszenia prawa". Obowiązek organu prowadzącego postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie załatwianej w postępowaniu zwykłym do prowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z art. 7 i 77 kpa oraz jego uprawnienie do przeprowadzenia oceny dowodów w ramach art. 80 kpa nie mogą być podważane przez organ nadzoru (w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji) poprzez dokonywanie przez ten organ własnych ustaleń faktycznych i ponownej oceny rozszerzonego materiału dowodowego. Do tego zaś, zdaniem Sądu, zmierzały w istocie wywody zaprezentowane przez Prezesa ARiMR w zaskarżonej decyzji w przedmiocie oceny okoliczności faktycznych związanych z weryfikacją utrzymywana przez J. K., na części gruntów zadeklarowanych do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, dobrej kultury rolnej zgodnie z wymogami ochrony środowiska. Zgodnie z art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie organ, którego działanie, było przedmiotem zaskarżenia. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, nie ma zatem potrzeby odniesienia się do dalszych zarzutów sformułowanych w skardze. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję, w oparciu o art. 152 ppsa określił w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz na podstawie art. 200 ppsa orzekł o kosztach postępowania sądowego.