II SA/Gl 100/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 20 ust. 1, art. 24, art. 31 ust. 2, art. 53 ust. 2 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) udzielił Firmie Handlowo Usługowej "B" w C. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie na rzece [...] przepływowej Małej Elektrowni Wodnej oraz na piętrzenie wody na jazie wodnym o podanych w decyzji rzędnych. Pozwolenia udzielił na czas oznaczony – tj. do dnia 31 grudnia 2010 r., przewidując po tym terminie możliwość przedłużenie pozwolenia po złożeniu wniosku co najmniej na pół roku przed jego wygaśnięciem. Pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. Z. A., działając jako dyrektor Firmy Handlowo- Usługowej "B" w C., wystąpiła o przedłużenie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie i pobór wód rzeki [...] do celów energetycznych "na okres minimum dalszych 20. lat". W piśmie tym zawarła też inne wnioski dotyczące poboru wody rzeki [...] i oraz utrzymania koryta tej rzeki w stanie do eksploatacji. Wniosek ten uzupełniła kolejnymi pismami wskazującymi na nieprawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego oraz niezgodne z prawem korzystanie z wód rzeki [...] przez użytkowników drugiego jazu na rzece [...]. Rozpatrując złożony wniosek, działający z upoważnienia Starosty C., Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa, po przeprowadzeniu niezbędnego postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 107, art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił zmiany decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] r. w części zakreślonego w punkcie III tej decyzji terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego dla małej elektrowni wodnej w S. - Firmy Handlowo- Usługowej "B" Z. A. W uzasadnieniu wyjaśnił, że ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.jedn. Dz.U z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) nie reguluje sprawy zmiany pozwolenia wodnoprawnego, jednak każda decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, zgodnie z art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Na mocy przedmiotowej decyzji strona nabyła prawo, a zatem dla zmiany tej decyzji w trybie powołanego art. 155 Kodeksu wymagana jest zgoda stron postępowania. W analizowanej sprawie – władający wodami rzeki [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. w piśmie z dnia 3 sierpnia 2010 r., władający urządzeniem wodnym (jazem) – Marszałek, a w jego imieniu [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r. oraz właściciele MEW "A" w m. Z. S. P. i S. K. w piśmie z dnia 26 lipca 2010 r. – nie wyrazili zgody na przedłużenie terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Wobec faktu, iż zgodnie z art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego zmiana decyzji ostatecznej może nastąpić jedynie, gdy spełnione zostają łącznie przesłanki: strona nabyła prawo na mocy decyzji ostatecznej, strony wyraziły zgodę na zmianę tej decyzji, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji, za uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a organ stwierdził, iż w niniejszym postępowaniu brak jest zgody stron na zmianę tej decyzji, czyli nie jest spełniona jedna w wymienionych powyżej przesłanek, orzeczono jak w sentencji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. A., dyrektor Firmy Handlowo- Usługowej "B" w C., wnosząc o uchylnie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o zmianie wymienionej decyzji Wojewody [...]. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że o zmianie decyzji decyduje konieczność uzyskania zgody stron procesowych, występujących w sprawie oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 § 1 , art. 77, art. 80, art. 107 § i, § 2, § 3 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji uznaniowej bez przeprowadzenia właściwego postępowania administracyjnego, a w szczególności niezbadania przesłanek zmiany decyzji określonych w art. 155 Kodeksu w świetle okoliczności faktycznych występujących w sprawie, uchylenia się od obowiązku wykorzystania posiadanej przez organ pierwszej instancji wiedzy z urzędu, niewyjaśnienie faktycznych motywów odmowy uwzględnienia wniosku odwołującej, dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz uniemożliwienie wnioskodawczyni wypowiedzenia się w sprawie oraz niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu odwołania Z. A. generalnie zarzuciła, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i nie ustalił stanu faktycznego sprawy, pomijając wszystkie zgłaszane przez nią wnioski i dowody. Nie przeprowadził rozprawy administracyjnej dla uzgodnienia działań wodnej elektrowni prowadzonej przez S. K. i S. P., ograniczając się do użytkowania jazu w S.. Odnosząc się do powoływanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego podniosła, iż organ dokonał jego "reinterpretacji", co należy uznać za rażące naruszenie prawa. Dodała, że o tym, czy jest się stroną danego postępowania decyduje nie wola subiektywna danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ, ale "okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny", czyli następuje to według wskazań zawartych w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to w jej ocenie, że krąg beneficjentów decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym ogranicza się jedynie do firmy "B.", zaś inne strony nie mają interesu prawnego, a w związku skarżona decyzja obarczona jest wadami. Zauważyła także, że uznaniowy charakter decyzji nie może być jednoznaczny z dowolną oceną stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia przez organ istnienia lub nieistnienia przesłanek warunkujących żądaną przez firmę "B" zmianę. W ocenie odwołującej, kwestionowana decyzja nosi cechy działania dowolnego, arbitralnego, nie znajdującego żadnej podstawy zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym. Wreszcie wskazał, że uzasadnienie tej decyzji nie spełnia ustawowych wymogów wskazanych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., przywołując w podstawie prawnej art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (t.jedn. Dz.U z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 146 ust. 1 lit.c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzją organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego wyjaśnił, że przepis art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego warunkuje możliwość zmiany decyzji ostatecznej od wyrażenia zgody wszystkich stron postępowania. Brak zgody wszystkich stron prowadzi do rażącego naruszenia prawa, przy czym zgoda taka nie może być dorozumiana, ani domniemana. Tylko i wyłącznie zgoda udzielona wprost i wyraźnie, przez stosowne oświadczenie złożone organowi, może stanowić jedną z przesłanek zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji w trybie przywoływanego powyżej art. 155 Kodeksu. Na poparcie swego stanowiska organ odwołał się do wskazanego orzecznictwa. Dodatkowo organ ten zwrócił jeszcze uwagę, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., o zmianę której wniesiono, podjęta została na podstawie nieobowiązującej obecnie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, gdyż od 1 stycznia 2002 r. obowiązuje w tym zakresie nowa ustawa – ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Obecnie obowiązujące Prawo wodne nie dopuszcza możliwości "przedłużania" pozwoleń wodnoprawnych. Zgodnie z art. 135 tej ustawy, pozwolenie wodnoprawne wygasa m.in. jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Wygaśnięcie następuje automatycznie, z mocy prawa (wyłącznej woli ustawodawcy) bez podejmowania jakichkolwiek dodatkowych czynności przez strony. Zmiana wprowadzona ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. doprowadziła do stanu, iż pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydane na okres dłuższy niż 20 lat, wygasają po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje te stały się ostateczne. Stwierdził także organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja, wydana na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie wyjaśnia w ogóle dopuszczalności zastosowania tego trybu w rozpatrywanej sprawie w kontekście ingerowania za pomocą wymienionego art. 155 w treść decyzji wydanej na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne po utracie mocy tej ustawy. Zgodnie zaś z poglądami wyrażonymi zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie zmiana obowiązującego prawa powoduje, iż powstaje nowa sprawa nie tylko w sensie procesowym, lecz również w znaczeniu materialnoprawnym. Oznacza to, że zarówno art. 154 jak art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego mogą być stosowane wobec decyzji ostatecznej tylko w czasie, kiedy obowiązuje podstawa prawna, na jakiej ta decyzja została wydana. W tym zakresie organ odwołał się do orzecznictwa. W ocenie organu zmiana regulacji prawnej, jak miało to miejsce w analizowanej sprawie, oznacza konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Reasumując organ ten stwierdził, że w świetle powyższego organ pierwszej instancji nie mógł dokonać wnioskowanej zmiany decyzji, wobec czego zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy, jakkolwiek jej uzasadnienie ograniczyło się jedynie do powołania przepisu art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, a podstawy do odmowy zmiany tej decyzji wynikały przede wszystkim powodów podanych przez organ odwoławczy powyżej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Z. A. prowadząca firmę Handlowo- Usługową "B z siedzibą w C. Zawnioskowała o stwierdzenie nieważności postępowania zakończonego decyzją Starosty C. odmawiającą zmiany decyzji wydanej przez Wojewodę [...] utrzymaną w mocy przez decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. zarzucając wymienionym decyzjom naruszenie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie w sprawie wbrew normie wyrażonej w art. 135 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, a także z uwagi na naruszenie art. 6 do art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego (zasady ogólne) i ignorancję uprawnień skarżącej do wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organom administracji działania maniupulacyjne , podnosząc, iż organ odwoławczy utrzymał decyzję organu pierwszej instancji mimo błędnego, w jego przekonaniu, jej uzasadnienia. Dodała, iż według niej, zgodnie z orzecznictwem, zastosowanie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego daje podstawę jedynie do pozytywnej decyzji dla strony, natomiast brak przesłanek do jego zastosowania powoduje bezprzedmiotowość postępowania. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił bowiem najważniejszego, a mianowicie, że zmianie decyzji sprzeciwiają się przepisy szczególne (tj. art. 135 Prawa wodnego). Zarzuciła organom administracji naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, które powinno wpłynąć na ocenę wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Dodała, iż nie ulega wątpliwości, iż działania organu pierwszej instancji zalegalizowane decyzją organu odwoławczego, doręczoną jej po upływie ponad pięciu miesięcy od chwili od chwili złożenia wniosku, stoją w oczywistej sprzeczności z "wzorem konstytucyjnym". Powołując się na liczne orzeczenia sadów administracyjnych i stanowisko doktryny uznała, że jej skarga jest w pełni uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku ze złożonym przez skarżącą wniosku o wyłącznie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach od orzekania w niniejszej sprawie, rozprawa wyznaczona na dzień 9 czerwca 2011 r. została odroczona, a wniosek skarżącej został przesłany do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2011 r. Sygn. akt II OW 112/11 wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu do rozpatrzenia tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 12 września 2011 r. Sygn. akt II SO/Op 16/11 oddalił wniosek skarżącej. Pismem z dnia 15 lutego 2012 r. skarżąca Z. A. wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 2 w związku z art. 125 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podnosząc, iż "ustalenie czynów szkodzących interesom Skarbu Państwa w rozmiarze wielomilionowym przez funkcjonariuszy władzy publicznej będzie miało wpływ na wynik niniejszego postępowania. Na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o zwieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym uzasadniać jej uchylenie. Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.)). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Przedmiotem niniejszego postępowania był wniosek skarżącej, w którym domagała się przedłużenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód rzeki [...] i piętrzenie jej do celów energetycznych przez Firmę Handlowo- Usługową "B" w C. Faktem pozostaje, iż udzielone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. pozwolenie wodnoprawne udzielone zostało na czas oznaczony – tj. do 31 grudnia 2010 r., a w pkt III przewidziało możliwość jego przedłużenia, po złożeniu przynajmniej na pół roku przed wygaśnięciem pozwolenia odpowiedniego wniosku. Wykorzystując ten zapis skarżąca w dniu 30 czerwca 2010r., (zgodnie zatem z treścią pkt III wymienionej decyzji) zwróciła się do organu o przedłużenie pozwolenia wodnoprawnego na minimum dalsze 20 lat. Trzeba jednak zaznaczyć, iż wymienione pozwolenie wodnoprawne wydane zostało na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, które obecnie nie obowiązuje. Od dnia 1 stycznia 2002 r. obowiązuje bowiem ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, która nie przewiduje możliwości przedłużenia czasu trwania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 127 ust. 1 tej ustawy pozwolenie wodnoprawne wydaje się w drodze decyzji na czas oznaczony, przy czym w myśl ust. 2 na okres nie dłuższy niż 20 lat. Z kolei art. 135 ustawy stwierdza, że pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Problematyki ewentualnego przedłużenia pozwolenia wodnoprawnego wydanego na podstawie "starej" ustawy nie regulują także przepisy przejściowe obecnie obowiązującej ustawy. Uwzględniając zatem powyższej przytoczone i obecnie funkcjonujące regulacje, orzekające w niniejszej sprawie organy w pierwszej kolejności winny rozważyć problem dopuszczalności zmiany udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Organ pierwszej instancji – Starosta C., zauważając brak takich możliwości na gruncie przepisów Prawa wodnego uznał, iż jedyną drogą zmiany wskazywanej przez wnioskodawczynię decyzji z dnia [...] r. może być przeprowadzone w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu – decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie, za zgodą strony, uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Uszło jednak uwadze organowi pierwszej instancji, że zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy art. 155 (oraz art. 154) Kodeksu postępowania administracyjnego jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których decyzja została wydana. Zmiana regulacji prawnej oznacza konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r. sygn. akt III SA 330/01, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r. sygn.. akt I SA/Wa 328/07). Zgodnie z poglądami wyrażonymi tak w doktrynie jak i w orzecznictwie zmiana obowiązującego prawa powoduje, iż powstaje nowa sprawa nie tylko w sensie procesowym lecz również w znaczeniu materialnoprawnym. Tak więc zmiana regulacji prawnej, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, gdy Prawo wodne – ustawa z dnia 24 października 1974 r. zostało zastąpione ustawą z dnia 18 lipca 2001 r., oznacza konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do nowej sprawy administracyjnej, co oznacza konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego. Zasadnie zatem organ odwoławczy utrzymując decyzję organu pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż zasadniczym powodem takiego działania organu jest brak możliwości działania w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego w czasie, gdy nie obowiązuje już podstawa prawna, na której oparta była przewidziana do zmiany decyzji. Nawet jednak gdyby przyjąć, że zasadne byłoby zastosowanie w sprawie przywołanego powyżej art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, to w ocenie Sądu organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu. W przypadku wielości podmiotów występujących w postępowaniu i mających przymiot strony, przez zgodę strony, o której mowa w omawianym przepisie, niezbędną do zmiany decyzji ostatecznej, rozumieć trzeba nie tylko zgodę strony inicjującej takie postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób (podmiotów) mających przymiot strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca zmianie na podstawie niniejszego przepisu. Decyzja dotyczy bowiem interesu prawnego wszystkich stron postępowania i wobec tego każda ze stron musi wyrazić zgodę na jej zmianę w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgoda taka musi być wyraźna i nie może być dorozumiana, ani domniemana. W przedmiotowej sprawie brak takiej zgody stron postępowania - zarówno bowiem władający wodami rzeki [...] - Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. w piśmie z dnia 3 sierpnia 2010 r. jak i władający urządzeniem wodnym (jazem) – Marszałek Województwa [...], a w jego imieniu [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r., nie licząc właścicieli Małej Elektrowni Wodnej "A" w Z. - S. P. i S. K. w piśmie z dnia 26 lipca 2010 r. – nie wyrazili zgody na zmianę decyzji z dnia [...] r. w trybie wymienionego już art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Już tylko brak zgody jednej ze stron postępowania przesądza o niespełnieniu przesłanki zastosowania powyższego trybu, a w tym przypadku co najmniej Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. i [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. nie wyrazili zgody na zmianę dotychczasowej decyzji. Zatem mając na uwadze powyższe, brak było możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż w takiej sytuacji postępowanie winno być umorzone trzeba stwierdzić, iż brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony. Stąd też, wbrew stanowisku skarżącej, brak było podstaw do umorzenia postępowania wszczętego jej wnioskiem. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę.