I OSK 2690/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz del. WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Paweł Florjanowicz po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.P., D.A.-P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 147/12 w sprawie ze skargi K.P. oraz D. A.-P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z zasobu m.st. Warszawy. 1. prostuje sentencję zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce wyrazów "[...] listopada 2011r. nr [...]" wpisuje wyrazy "[...] lipca 2011 r. Nr [...]" oraz skreśla wyrazy "odmowy uchylenia uchwały w sprawie"; 2. oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012r. sygn. akt II SA/Wa 147/12 wydanym na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270) oddalił skargę K.P. oraz D.A.P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2011r. nr [....] w przedmiocie odmowy uchylenia uchwały w sprawie odmowy zakwalifikowania umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z zasobu m.st. Warszawy. Opisując stanowisko skarżących Sąd przedstawił, iż wnieśli oni skargę na uchwałę nr 245/11 Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 16 listopada 2011r. o odmowie uchylenia uchwały nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2011r. w sprawie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia D.A.-P. na liście osób oczekujących na zawarcie najmu lokalu z zasobów m.st. Warszawy. W skardze podniesiono, iż powodu niepełnosprawności skarżących należy im się lokal mieszkalny wygodniejszy niż zajmowany, a obowiązek taki spoczywa na gminie, co wynika wprost z uchwały Rady Miasta St. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009r. dokładnie precyzującej obowiązek przydziału lokalu ludziom starym, niedołężnym i niepełnosprawnym. Podkreślono, że metraż obecnie zajmowanego przez skarżących lokalu odbiega od normy, gdyż zamieszkuje tam pięć osób na powierzchni ok. 30 m2. Na wezwanie Sądu ustanowiony w sprawie z urzędu pełnomocnik skarżących doprecyzował przedmiot skargi określając, że jest to uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o odmowie zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu m. st. Warszawy, a skarżący bezskutecznie wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa w wymienionej uchwale. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Dzielnicy [...] m.st. Warszawy, wnosząc o jej oddalenie, odwołał się do treści § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta St. Warszawy nr nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta st. Warszawy. Zgodnie z jego treścią odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, między innymi wówczas, gdy współmałżonek posiada tytuł prawny do innego lokalu, budynku lub jego części. Organ odwołał się też do treści art. 680¹ Kodeksu cywilnego określającego, że "małżonkowie bez względu na istniejące między nimi stosunki majątkowe są najemcami lokalu, jeżeli nawiązanie stosunku najmu lokalu mającego służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych założonej przez nich rodziny nastąpiło w czasie trwania małżeństwa". Organ wyjaśnił, że mąż D.A.-P. w 2004 r. sprzedał swojej córce udział w wysokości ½ spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i zgodnie z aktem notarialnym (Rep. [...]) posiada uprawnienie do dożywotniego w nim zamieszkiwania Zatem uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2011r. Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy, po uprzednim uzyskaniu negatywnej opinii Komisji Mieszkaniowej odmówił zakwalifikowania D.A.-P. i jej męża K.P. do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego. Sąd I instancji przywołał stanowisko zaprezentowane w uchwale podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, w której Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy jest aktem z zakresu administracji publicznej i podlega kontroli sądowej na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując zasadnicze motywy powołane w uchwale siedmiu sędziów przypomniał, że uchwała zarządu dzielnicy, o jakiej mowa, nie kreuje stosunku cywilnoprawnego najmu lokalu, lecz jest wykonywaniem zadań gminy w stosunku do mienia publicznego i jako taka ma charakter administracyjnoprawny. Za takim publicznoprawnym charakterem działania zarządu dzielnicy w tych sprawach przemawia ponadto okoliczność, że prawo zaskarżenia takiej uchwały stanowi jedną z prawnych form urzeczywistniania zasady praworządności i spełnia wymagania demokratycznego państwa prawnego, gwarantując ochronę prawną osobom ubiegającym się o najem lokalu. Sąd rozważył także kwestię obowiązku stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przy kwalifikowaniu do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu, odwołując się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 997/09; publ. w Internetowej Bazie Orzeczeń NSA). W konsekwencji uznał za bezsporne, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie takiej listy nie mają zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ustawodawca określa działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. Rozważając legitymację czynną po stronie K.P. obok D.A.- P. uznał Sąd, że ma on interes prawny w domaganiu się uchylenia uchwały nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...]listopada 2011r. o odmowie uchylenia uchwały nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia D.A. - P. na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z zasobu m. st. Warszawy, gdyż interes taki wynika z istoty stosunku najmu oraz okoliczności sprawy. Sąd I instancji poddał merytorycznej ocenie uchwałę nr [...]Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2011r. w sprawie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia D.A.-P. na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z zasobu m. st. Warszawy i zwrócił uwagę na treść przepisu § 6 ust. 1 pkt 1 Rady Miasta St. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta St. Warszawy (Dz. Urz. Mazow. Nr 132 poz. 3937) podjętej na podstawie art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz.U. z 2005r. Nr 31 poz. 266 ze zm.). Stwierdził, że po myśli wyżej przywołanego § 6 ust. 1 pkt 1 odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania posiada tytuł prawny do innego lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Powołując się na akta administracyjne sprawy, a w tym ich kartę 4, Sąd I instancji przyjął jako udowodnione w sprawie, że K.P. posiada tytuł prawny w postaci umowy z dnia [...] kwietnia 2004 r. na dożywotnie zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. o powierzchni użytkowej 48,50 m2. Fakt ten wynikał, zdaniem Sądu, z § 8 umowy sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego zawartej w formie aktu notarialnego (Repertorium [...]) z dnia [...] kwietnia 2004 r. pomiędzy K.P., jako sprzedającym udział w wysokości ½ części należącego do niego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul.[...], a D.P.-S., jako nabywcą udziału. W § 8 tego aktu D.P.-S. oświadczyła, że wyraża zgodę na dożywotnie zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu przez ojca K.P. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że powyższa okoliczność stanowi przesłankę odmownego rozstrzygnięcia sprawy, zarówno jeśli chodzi o K.P., jak i jego żony D.A.-P. Sąd przytoczył nadto treść art. 680¹ Kodeksu cywilnego, po myśli którego współmałżonek najemcy jest z mocy prawa współnajemcą mieszkania, jeżeli nawiązanie stosunku najmu nastąpiło w czasie trwania małżeństwa i wskazał, że podstawę do odmowy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego stanowi nie tylko posiadanie tytułu prawnego do innego lokalu przez K.P. (umowa dożywocia), ale również posiadanie takiego tytułu przez małżonka, nawet gdy nie jest on współwłaścicielem. Odnosząc się natomiast do oświadczenia wnioskodawczyni z dnia 28 września 2010r. o prowadzeniu samodzielnego gospodarstwa Sąd I instancji uznał, że fakt ten nie wyłącza statusu współmałżonka wynikającego z treści art. 680¹ Kodeksu cywilnego. Reasumując Sąd uznał, że odmowa zakwalifikowania skarżących na listę osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy odbyła się zgodnie z przepisami uchwały Rady Miasta St. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta St. Warszawy, tj. w szczególności § 6 ust. 1 pkt. 1 tejże uchwały. W skardze kasacyjnej sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu zaskarżony został w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012r. sygn. akt II SA/Wa 147/12. Skarżący kasacyjnie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie: - § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta St. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. przez nieuwzględnienie szczególnej sytuacji życiowej skarżących oraz faktu, że nie mają oni zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, a nie są w stanie zaspokoić tych potrzeb wynajmując lokal na wolnym rynku; - § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta ST. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. przez nieuwzględnienie, że w lokalu zamieszkiwanym przez skarżących, za zgodą właściciela lokalu, na osobę przypada nie więcej niż 6 m². Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to - art. 174 pkt 2 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez zaniechanie wyrażenia poglądu w uzasadnieniu wyroku (brak dostatecznego poglądu) dlaczego Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia przez skarżonego przepisu art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 19; - art. 141 ust. 4 poprzez niewyjaśnienie wszystkich podstaw prawnych rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż zaskarżony wyrok jest krzywdzący dla skarżących kasacyjnie. Opisano sytuację zdrowotną D.A.-P. (przebyty wylew, orzeczony stopień niepełnosprawności), oceniając ją, jako bardzo trudną. Odniesiono się również do stanu zdrowia K.P. podnosząc, iż choruje na cukrzycę i jest osobą niepełnosprawną. Stwierdzono, iż stan zdrowia skarżących kasacyjnie uniemożliwia im podejmowanie dodatkowej pracy, a posiadane środki finansowe nie pozwalają na wynajęcie lokalu po cenach komercyjnych. Przedstawiono, iż wspólne zamieszkiwanie skarżących kasacyjnie z rodziną rodzi konflikty, tym bardziej, że mieszkanie nie spełnia wymogów zamieszkiwania w nim osób niepełnosprawnych z uwagi na zbyt dużą ilość współmieszkańców. Na osobę w mieszkaniu przypada bowiem 6 m². Autor skargi kasacyjnej wyraził pogląd, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozważył w wystarczającym stopniu trudnej sytuacji skarżących kasacyjnie i nie zbadał tej sytuacji pod kątem naruszenia przez zaskarżoną uchwałę § 6 ust. 1 pkt 1 oraz w 4 uchwały Rady Miasta ST. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie skorzystał z obu podstaw kasacyjnych, przedstawiając zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak też naruszenia prawa procesowego. Trudno jest jednak przyjąć, że skarga kasacyjna w zakresie zarzutów procesowych spełnia minimalne chociażby wymagania formalne. Sformułowanie zarzutu, jako "naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to - art. 174 pkt 2 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez zaniechanie wyrażenia poglądu w uzasadnieniu wyroku (brak dostatecznego poglądu) dlaczego Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia przez skarżonego przepisu art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 19; oraz art. 141 ust. 4 poprzez niewyjaśnienie wszystkich podstaw prawnych rozstrzygnięcia" nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na kontrolę zaskarżonego wyroku w granicach tak sporządzonego zarzutu. Wskazanie, jako naruszonych przez Sąd I instancji przepisów art. 174 pkt 2 i art.197 § 2 P.p.s.a., gdy są to przepisy odnoszące się do postępowania przed Sądem II instancji, z oczywistych przyczyn jest chybione. Natomiast przedstawienie, jako naruszonych, jedynie jednostek redakcyjnych pozostałych przepisów ( art.13 ust. 1 i 2 oraz art. 19), bez określenia jakiego aktu prawnego dotyczą, wymagałoby w istocie od Naczelnego Sądu Administracyjnego poszukiwania przepisów, jakie mógł mieć na myśli autor skargi kasacyjnej, co w związku z powierzonymi temu Sądowi kompetencjami nie jest dopuszczalne. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wnosi niczego więcej w zakresie opisanych zarzutów procesowych przedstawionych w jej petitum. Również w przypadku wskazania, jako naruszony, przepisu art. 141 ust. 4, autor skargi kasacyjnej nie przedstawił, jakiego aktu prawnego dotyczy ten przepis. Domniemywać można, iż chodzi tu o ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże opis tego zarzutu jako - "niewyjaśnienie wszystkich podstaw prawnych rozstrzygnięcia" jest w dalekim stopniu ogólnikowy. Zarzut ten oceniany w świetle treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie jest nadto trafny. Przypomnieć tu można stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w uchwale składu 7 sędziów NSA sygn. akt. II FPS 8/10. Uznano tam, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może skutecznie stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako ugruntowany pogląd przyjąć także trzeba, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie brak uchybień wskazujących na nieprawidłowości konstrukcyjne uzasadnienia wyroku. Zawiera ono przedstawienie stanu prawnego i faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron postępowania, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisu § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta St. Warszawy nr nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009r w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu stołecznego Warszawy uznając przepis ten, jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały. Następnie dokonał oceny stanu faktycznego sprawy poprzez pryzmat tej normy prawnej traktując jako słuszne stanowisko organu zajęte w zaskarżonej uchwale. Przechodząc do oceny zarzutów przedstawionych w ramach art. 174 pkt 1 p.p.s.a traktować je trzeba również, jako chybione. Jako naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie wskazano w skardze kasacyjnej § 4 ust. 1 pkt 1 i § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta St. Warszawy nr nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury błąd w subsumcji wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznany zostaje za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r., sygn. I CKN 102/99). Zaznaczyć trzeba, że ocena zasadności przedstawionego zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie konkretnego, ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2008r. sygn. akt I 338/07 i powołane w nim orzecznictwo). Tymczasem w ramach zarzutów naruszenia prawa przedstawiono polemikę ze stanem faktycznym uznając, iż nie został on należycie rozważony przez Sąd I instancji. Tak też całkowicie nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta ST. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. przez nieuwzględnienie, że w lokalu zamieszkiwanym przez skarżących, za zgodą właściciela lokalu, na osobę przypada nie więcej niż 6 m², przy jednoczesnym braku zakwestionowania ze strony skarżącego kasacyjnie ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego i zaaprobowanych w zaskarżonym wyroku. Oceniając drugi zarzut naruszenia § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta St. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009r. zauważyć przyjdzie, że przesłanką nakazującą odmowę zakwalifikowania D.A.-P., jako osoby oczekującej na zawarcie umowy lokalu z zasobów miasta st. Warszawy, wywiedzioną w zaskarżonej uchwale z treści § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta St. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009r. było posiadanie przez jej męża tytułu prawnego do innego lokalu. Sytuacja życiowa skarżących wynikająca z ich stanu zdrowia lub warunków mieszkaniowych w zajmowanym obecnie lokalu nie pozostawała w żadnym związku z prawno-materialną podstawą zaskarżonej uchwały. Tym samym również stan faktyczny przedstawiony w skardze kasacyjnej, uznany, jako pominięty w rozważaniach Sądu I instancji, pozostaje bez związku z sprawą. Przechodząc do uzasadnienia zawartego w pkt 1 sentencji wyroku, a więc sprostowania oczywistej omyłki Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że analiza przedstawionych wraz ze skargą kasacyjną akt sprawy nakazuje przyjąć, iż wyłącznie pomyłkowo oznaczono, jako przedmiot sprawy prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, uchwałę nr [...] z dnia [...] listopada 2011r. Istotne jest, że Sąd ten, wobec wątpliwości, co do przedmiotu skargi sporządzonej osobiście przez stronę, wezwał reprezentującego ją pełnomocnika do uściślenia tej kwestii. Pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z prezentatą sądową z dnia 24 kwietnia 2012r. wyraźnie określił przedmiot skargi swoich mocodawców, jako uchwałę z dnia [...] lipca 2011r nr [...] o odmowie zakwalifikowania do zawarcia umowy lokalu z zasobów m. st. Warszawy. Przedstawił nadto informację o wypełnieniu wymogów formalnych skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wskazując na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i dochowanie terminu do wniesienia skargi po uzyskaniu stanowiska organu przedstawionego w uchwałę nr [...] z dnia [...] listopada 2011r. Ta uchwała (nr [...]), mylnie przyjęta jako zaskarżona, stanowiła jedynie materiał dowodowy sprawy poddany ocenie sądu w ramach kontroli słuszności stanowiska organu. W rzeczywistości kontrolą Sądu I instancji objęto uchwałę z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] o odmowie zakwalifikowania do zawarcia umowy lokalu z zasobów m. st. Warszawy. Sprostowanie powyższej oczywistej omyłki leżało w kompetencjach Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z treścią art. 156 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, gdy podstawy skargi kasacyjnej były nieusprawiedliwione, a zaszła wyłącznie konieczność dokonania sprostowania sentencji zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, po myśli art. 156 § 1 w zw. z § 3 i art. 184 p.p.s.a. Nie orzeczono w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, ponieważ przepisy art. 209 oraz art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art.250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 P.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowane oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.