VIII SA/Wa 1036/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...][...] na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego oddala skargę. 1.1. Przedmiotem złożonej do Sądu skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...], (dalej: "skarżący" lub "Zakład") jest postanowienie Ministra Finansów, organu upoważnionego do wydawania interpretacji podatkowych - Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] sierpnia 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego. Jako podstawę prawną organ wskazał, m.in. art. 14g § 1 i 3 oraz art. 14 h i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). 1.2. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ upoważniony wskazał następujące ustalenia faktyczne sprawy. W dniu [...] maja 2011 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla świadczonych usług. Wniosek został uzupełniony pismami z dnia [...].07.2011 r. oraz [...].08.2011 r. W przedmiotowym wniosku skarżący przedstawił następujący stan faktyczny: prowadzi Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej świadczący opiekę medyczną, czyli usługi, o których mowa w art. 132 dyrektywy 2006/112/WE. Pomoc tą świadczy na podstawie kontraktu z NFZ, a dotyczy ona leczenia dojelitowego i pozajelitowego pacjenta, który w czasie tej opieki przebywa cały czas we własnym domu. Natomiast dla potrzeb świadczenia tych usług skarżący wynajmuje gabinet lekarski wraz z urządzeniami towarzyszącymi (WC, itp., który stanowi wymóg NFZ) a okresowo, jeżeli stan pacjenta wymaga obecności w szpitalu oddział operacyjny w szpitalu i łóżka dla położenia pacjenta. W chwili obecnej organy podatkowe odmawiają prawa do zwolnienia z podatku VAT za tego rodzaju usługi, jak również prawa nabywania innych usług ściśle związanych z realizowaną opieką medyczną oraz prawa zakupu lekarstw dla potrzeb opieki medycznej na stawkach zwolnionych z podatku VAT, wskazując jako uzasadnienie Interpretację prawa podatkowego Urzędu Skarbowego W., która jest sprzeczna z dyrektywą 2006/112/WE. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego sprawy skarżący postawił ostatecznie następujące pytanie: "Czy czynności ściśle związane z opieką szpitalną i medyczną w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. B dyrektywy 2006/112/WE są zwolnione z podatku VAT w polskim stosowaniu tej dyrektywy, czy też tylko niektóre są zwolnione z podatku VAT (badania laboratoryjne, transport medyczny), a w pozostałych przypadkach NZOZ musi składać wnioski o zwrot nienależnie zapłaconego podatku VAT? Pytanie dotyczy tak stanu przeszłego, jak i obecnego związanego z nowelizacją ustawy o VAT od 01.01.2011 r." W dalszej kolejności skarżący przedstawił własne stanowisko w sprawie, w którym stwierdził, że obecnie aby mógł wywiązać się z kontraktu z NFZ w zakresie świadczenia opieki szpitalnej lub medycznej musi dla czynności ściśle związanych z opieką szpitalną lub medyczną w rozumieniu przepisów Dyrektywy 2006/112/WE płacić podatek VAT, który nie jest mu zwracany, co jest sprzeczne z interesem publicznym. Przyczyną tego stanu rzeczy według skarżącego jest fakt, że organy skarbowe narzucają taką wykładnię powołanych przepisów. Wyraził stanowisko, że NZOZ jako odbiorca usług świadczonych na potrzeby świadczonej opieki medycznej powinien płacić podatek VAT ze stawką zwolniony. Podniósł, że jest jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, dla której jednostką tworzącą jest Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] Spółka jawna. W konsekwencji skoro Zakład jest szpitalem wykonującym, na zasadzie kontraktu z NFZ czynności ściśle związane z realizowaną opieką medyczną to bezspornym jest, że na gruncie ustawy o VAT, jak i Dyrektywy 2006/112/WE jest odrębnym od jednostki tworzącej podatnikiem podatku VAT, zatem obowiązkiem jednostki realizującej opiekę szpitalną czy medyczną jest wystawienie za świadczone usługi faktury VAT ze stawką podatku VAT zwolniony. W związku z tym, po stronie skarżącego wystąpiła nadpłata, którą organy podatkowe winny zwrócić. W dalszej części skarżący wywodzi na temat interpretacji wskazanych przepisów, zarówno prawa krajowego, jak i wspólnotowego dokonanej w interpretacji Urzędu Skarbowego W. Końcowo natomiast podnosi, że posiada interes prawnopodatkowy w sprawie, jako uzasadnienie tego twierdzenia powołuje wyrok WSA w Warszawie z dnia 8.03.2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1689/2009, Lex Polonica nr 2248310, z którego wywodzi, że pojęcie interesu prawnego jest pojęciem niezdefiniowanym przez ustawodawcę. Wydanie interpretacji zaś według jego oceny ma na celu udzielenie przez organ podatkowy informacji o prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa w przedstawionym przez niego stanie faktycznym sprawy i ma na celu zabezpieczenie interesów podatkowych wnioskodawcy. 2. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ upoważniony odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania podatkowego argumentując, że z przedstawionego stanowiska skarżącego oraz z postawionego we wniosku pytania wynika, iż problem w nim przedstawiony nie dotyczy zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie skarżącego, a dotyczy sfery opodatkowania innych podmiotów, tj. świadczących usługi związane z opieką szpitalną i medyczną na rzecz skarżącego, który z kolei świadczy usługi opieki szpitalnej i medycznej dla swoich pacjentów. Uznał zatem brak podstaw, aby to właśnie skarżący miał interes prawno-podatkowy w wystąpieniu o pisemną interpretację przepisów z tą sytuacją związanych. Odpowiedź na postawione we wniosku pytanie organ określił jako pozostającą bez wpływu na zakres opodatkowania skarżącego podatkiem od towarów i usług. Skarżący nie jest w rezultacie podmiotem świadczącym w/w usługi, a jedynie podmiotem odbierającym powyższe świadczenie usług. Organ podkreślił w dalszej kolejności, że w świetle przepisów dotyczących wydawania interpretacji podatkowych, stan faktyczny przedstawiony we wniosku musi być wyczerpujący, zaś sama instytucja interpretacji indywidualnych służy rozwiązywaniu konkretnych wątpliwości nie zaś abstrakcyjnemu analizowaniu przepisów prawa. Zdaniem organu zatem przedstawione we wniosku zapytanie i stanowisko skarżącego w sprawie jednoznacznie świadczy o tym, że odnosi się ono do sfery opodatkowania, a tym samym konsekwencji podatkowych związanych ze stawką podatku od towarów i usług lub możliwości zastosowania zwolnienia od tego podatku dla usług świadczonych przez kontrahentów skarżącego. Tym samym organ ocenił, że nie ma możliwości uzyskania od skarżącego informacji mających bezpośredni wpływ na dokonanie właściwej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie właściwej stawki podatku czy możliwości zastosowania zwolnienia od podatku przez podmioty, które świadczą usługi na rzecz skarżącego. Fakt natomiast, że skarżący jest zainteresowany poprawnością ustalenia właściwej stawki podatku od towarów i usług czy też zastosowania zwolnienia od tego podatku dla czynności ściśle związanych z opieką szpitalną i medyczną nie powoduje w ocenie organu, iż jest on podmiotem "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Organ dodał, że w jego przekonaniu treść wniosku wskazuje, że podmiotem zainteresowanym w sprawie jest podmiot świadczący usługi na rzecz skarżącego, a nie sam skarżący. Skoro zatem wątpliwości skarżącego odnoszą się do sytuacji prawnopodatkowej jego kontrahenta, brak jest podstaw aby skarżący występował z wnioskiem o wydanie interpretacji we wskazanym zakresie. Ponadto, organ wskazał, że z wniosku wynikało także, że skarżący wskazał na brak zgodności stanowiska organu podatkowego (Naczelnika US W. z dnia [...].08.2005r.) z dyrektywą 2006/112/WE oraz prawidłowości zastosowania wykładni prawa w w/w postanowieniu. Jednak jak wynika z treści art. 14b § 1 Op interpretacja prawa podatkowego może być wydana w indywidualnej sprawie, fakt zaś, że skarżący zwraca się o potwierdzenie przedmiotowej interpretacji świadczy zdaniem organu o tym, że przedstawione pytanie nie dotyczy sfery opodatkowania skarżącego. 3. W zażaleniu skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażające się w tym, że organy podatkowe twierdzą, że niektóre czynności ściśle związane z opieką medyczną są zwolnione z podatku VAT, a inne nie, tym samym skarżący musi nabywać owe towary i usługi ściśle związane z opieką medyczną płacąc przy ich nabywaniu podatek VAT, a tym samym w rozumieniu art. 7 Op jest podatnikiem tego podatku. Potwierdza to zdaniem skarżącego, że Zakład jest podatnikiem. Takie stanowisko jest również zasadne w świetle orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.07.2009 r., I FSK 547/2008. Dlatego też skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie przedmiotowej interpretacji. Jeżeli Minister Finansów wydając interpretację indywidualną orzeka o obowiązku płacenia podatku VAT od czynności ściśle związanych z opieką medyczną przez osoby trzecie, w tym wypadku przez skarżącego to zdaniem skarżącego nie można uznać, że w rozumieniu art. 133 Op nie jest on stroną tego postępowania. Zarzucił w dalszej kolejności, że wydane postanowienie jest wadliwe, ponieważ w uzasadnieniu organ zobowiązuje skarżącego do przyjęcia każdej faktury, czyli również wadliwej i nierzetelnej. Jest to sprzeczne z orzecznictwem i stanowi rażące naruszenie prawa, m.in. art. 170 i art. 171 p.p.s.a. Następnie skarżący przywołuje obszerne orzecznictwo, tak sądów administracyjnych, jak i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości na potwierdzenie swoich racji, jak również wywodzi na temat art. 132 ust. 1 lit. B dyrektywy 2006/112/WE oraz procedur zwrotu nienależnie zapłaconego podatku VAT, a za taki uważa przez siebie zapłacony z tytułu wykonywania czynności związanych z realizacją opieki medycznej, ściślej zapłacony przy nabywaniu tych czynności od innych podmiotów. Końcowo skarżący uznaje, że skoro w sytuacji gdy racjonalny ustawodawca ustala Ordynację podatkową, procedury zwrotu podatku nienależnie zapłaconego, a obowiązkiem organu podatkowego jest dokonać oceny, czy przedstawione faktury we wniosku o zwrot podatku są związane z czynnościami ściśle związanymi z realizowaną opieką medyczną, a spór w sprawie czy faktura dotyczy czynności ściśle związanych z opieką medyczną wg ETS rozstrzyga WSA. 4. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Minister Finansów – organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] sierpnia 2011 r. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, podnosząc, że odpowiedź na postawione we wniosku pytanie pozostaje bez wpływu na zakres opodatkowania skarżącego podatkiem od towarów i usług, natomiast wykładnia przepisów dotycząca tego podatku mających zastosowanie do przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego nie dotyczy jego sytuacji prawnopodatkowej, bowiem nie jest on podmiotem świadczącym w/w usługi, a jedynie podmiotem odbierającym powyższe świadczenie usług. 5. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu, skarżący podnosi, że tryb wydawania interpretacji indywidualnych regulują przepisy Ordynacji podatkowej, dlatego też obowiązują pojęcia zdefiniowane przez tą ustawę. Zatem w rozumieniu art. 7 Op skarżący jest podatnikiem podatku VAT od czynności ściśle związanych z realizowaną opieką medyczną w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. B Dyrektywy 2006/112/WE, zatem ma pełne prawo ubiegać się o wydanie przedmiotowej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie płaconego podatku. Wskazał następnie, że zgodnie z art. 8 Op nazywany w uzasadnieniu skarżonego postanowienia podmiot świadczący czynności ściśle związane z realizowaną przez skarżącego opieką medyczną dla skarżącego (jako osoby trzeciej) jest płatnikiem podatku VAT. Zatem, w ocenie skarżącego, jeśli zachodzi sytuacja, w której świadczący usługę musi wystawić fakturę VAT ze stawką zwolnioną to płatnik nie ma obowiązku podatkowego, nie odprowadza podatku do fiskusa. Dowodzi to jednoznacznie i bezspornie, że jest tylko i wyłącznie płatnikiem przekazującym podatek otrzymany do fiskusa. Podniósł, że skarżący jest płatnikiem podatku od wynagrodzeń wypłacanych zatrudnionym pracownikom, a podatnikiem jest pracownik, mimo, że skarżący fizycznie odprowadza podatek do fiskusa. Skarżący stwierdził, że pytanie zawarte we wniosku zostało zadane w związku z innym podejściem do zwolnienia usług szpitalnych i medycznych oraz czynności ściśle z nimi związanych w dyrektywie 2006/112/WE, które to zwolnienie jest czynione w interesie publicznym i jego celem jest zmniejszenie kosztów opieki zdrowotnej i uczynienie tej opieki łatwiej dostępną dla jednostek. Według opinii skarżącego ustawa o VAT nie ma zwolnienia w interesie publicznym, co sugeruje jej niezgodność ze wskazaną wyżej dyrektywą, zaś z jej art. 132 ust. 1 pkt B oraz z ustawy o VAT jednoznacznie wynika, że skarżąca nie jest obciążona podatkiem VAT przy nabywaniu towarów i usług ściśle związanych z usługą medyczną podstawową, jednak wykładnia organów podatkowych jest w tym zakresie odmienna i prowadzi do tego, że skarżący nabywając te towary nie z własnej winy jest zmuszony płacić cenę wraz z podatkiem VAT. Występował w tym zakresie do swoich dostawców o stosowne korekty faktur, jednak spotkało się to z odmową z uwagi na akceptację tego korzystnego dla dostawców rozwiązania przez organy podatkowe. Powyższe twierdzenia świadczą o tym, że skarżący miał interes prawnopodatkowy w wystąpieniu z wnioskiem o interpretację prawa podatkowego, natomiast organ w jego przekonaniu dokonał zawężającej interpretacji pojęcia "zainteresowanego", nie zastosował obowiązującego prawa co stanowi o rażącym jego naruszeniu. W ocenie Zakładu jest on stroną postępowania, wykazał swój interes prawny w uzyskaniu interpretacji, zażądał od organu podatkowego określonego działania, zatem organ nie może w jego ocenie stwarzać przeszkód natury formalnej do rozpoznania złożonego wniosku. Określony w przepisach art. 165 Op zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść według skarżącego do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie żądania strony. Takiego przepisu zaś nie wskazał organ podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie. 6. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, wywiódł jak w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. 6. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a"). W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się, m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. W ramach tak wyznaczonych kompetencji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej w zakresie w jakim prowadzi do odmowy wszczęcia postępowania na skutek żądania wydania interpretacji indywidualnej przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie o których mowa w art. 110-117 a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Wynika z tego zatem, iż stroną postępowania podatkowego nie może być każdy podmiot. W realiach niniejszej sprawy można pominąć rozważania, czy skarżący Zakład jest płatnikiem lub inkasentem. Ze względu na zakres przedmiotowy pytania rozważyć należy, czy skarżący jest podatnikiem tego podatku. Nie budzi wątpliwości, że skarżący posiadał status niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej w świetle przepisów ustawy z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 14 poz. 89 ze zmianami, od wejścia w życie ustawy z 15 kwietnia 2011 – przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego) z 2001 r. Fakt ten nie przesądza jednak o tym, że skarżący może być uznany za podatnika VAT. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach: z 21 grudnia 2011 r. w sprawie sygn. akt I FSK 256/11 i z 28 marca 2011 r. sygn. akt. I FSK 498/11, w których NSA wykazał, że taka jednostka jak skarżący Zakład nie jest podatnikiem podatku VAT. Z akt sprawy wynika, że NZOZ [...] został wydzielony w ramach przedsiębiorstwa prowadzonego przez NZOZ "[...]" – [...] Spółka jawna w K. Właścicielem przedsiębiorstwa pozostawała Spółka jawna, a zatem wydzielony w ramach tego przedsiębiorstwa NZOZ "[...]" [...] nie był odrębnym od tej spółki podmiotem prawnym i nie miał cech samodzielności w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. W obrocie gospodarczym podmiotem prawnym była spółka jawna. Spółka ta nie posiada osobowości prawnej, jest spółką osobową, a nie kapitałową (art. 4 § 1 pkt 1 k.s.h.). Zgodnie z art. 8 § 1 k.s.h. spółka jawna może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Zdolności takiej nie posiada natomiast utworzony przez tę spółkę zakład (oddział). Z powołanego wyżej przepisu wynika także, że zaciąganie zobowiązań odbywa się bezpośrednio na rachunek spółki. Niewątpliwie spółka jawna posiada podmiotowość prawnopodatkową w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT 2004 r. Przymiotu takiego natomiast nie ma zakład, czy też oddział takiej spółki. W obrocie gospodarczym nie występuje bowiem samodzielnie. Podejmując działania, zakład – jako jednostka organizacyjna – korzysta z podmiotowości spółki. Działania te są prowadzone na ryzyko i odpowiedzialność spółki jawnej, a w konsekwencji na odpowiedzialność wspólników tej spółki. Dla kontrahentów stroną tych czynności będzie spółka. Wspólnicy też będą podejmować działania w imieniu i na rzecz spółki jawnej. Zatem wydzielenie organizacyjne zakładu i wpisanie do Księgi Rejestrowej Niepublicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej nie oznacza, że ten podmiot staje się samodzielnym i niezależnym od spółki jawnej przedsiębiorcą, a tym samym nie można go uznać za podatnika podatku od towarów i usług. Przepis art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się wprawdzie do podmiotu zainteresowanego, zgodnie z którym, interpretację indywidualną wydaje się na wniosek podmiotu zainteresowanego. Jednak skoro interpretacja indywidualna może być wydana w indywidualnej sprawie zainteresowanego, to jego sprawą jest taka, gdzie może być podmiotem stosunku prawnopodatkowego, a więc stroną w rozumieniu art. 133 Ordynacji podatkowej. Skoro zatem skarżący Zakład nie będąc podatnikiem podatku VAT, nie jest też stroną w zakresie postępowania podatkowego w zakresie tego podatku, to nie mógł być w rozumieniu art. 14 b Ordynacji podatkowej zainteresowanym uprawnionym do uzyskania interpretacji indywidualnej. Już sam ten fakt był wystarczający dla odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej jako wniesionego przez osobę nie będącą stroną. Zatem postanowienia odmawiające wszczęcia postępowania były prawidłowe, choć nie zawierało zasadniczej, wskazanej wyżej argumentacji przemawiającej za odmową wszczęcia postępowania. Fakt braku zdolności podmiotowej do uzyskania interpretacji indywidualnej powinien zwalniać organ z uzasadniania materialnoprawnych podstaw odmowy wszczęcia postępowania. Organ niepotrzebnie wdawał się w rozważania, które w istocie dotyczyły po części analizy przepisów materialnoprawnych, jednak tego rodzaju uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy polegający na odmowie wszczęcia postępowania. Sąd zajmując się tylko kwestią oceny postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nie zajmował się merytoryczną oceną racji skarżącego dotyczącej kwestii interpretacji prawa materialnego wychodzącej poza zakres oceny podmiotowości skarżącego w aspekcie bycia zainteresowanym uprawnionym do uzyskania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14 b Ordynacji podatkowej. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.