II SA/Sz 1222/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2012r. sprawy ze skargi W. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu III zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. U. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.-Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 114 ust. 1 pkt. 2 lit.a, ust.4 w związku z art. 140 ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.-Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. U. od decyzji Starosty z dnia [...] r. Nr Km. [...] w sprawie odmowy przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami kat. A,B,C,E,T nr [...] - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że decyzją z dnia [...] r. Starosta po rozpatrzeniu wniosku W. U. z dnia [...] o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r-Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r Nr 108 poz. 908 z późn zm.), odmówił przywrócenia uprawnień. Strona wskazywała, że ustały przyczyny, które stanowiły podstawę cofnięcia posiadanych uprawnień, ponieważ orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] . uprawniony do badań lekarskich lekarz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] stwierdził brak u W. U. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, wyznaczając datę ponownego badania za 2 lata. Starosta odmówił przywrócenia zainteresowanemu uprawnień do kierowania pojazdami wskazując, że na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy, strona podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W odwołaniu od decyzji Starosty W. U. podniósł, że organ błędnie interpretuje przepis art. 114 ust.1 pkt 2 lit.a ustawy, albowiem decyzja cofająca odwołującemu się uprawnienia do kierowania pojazdami i zatrzymująca dokument prawa jazdy nie wskazywała okresu, na który następuje cofnięcie. Zdaniem strony ziściły się przesłanki do zwrotu odwołującemu się przedmiotowych uprawnień, a zatem żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami było uzasadnione. Skład Orzekający Kolegium po przeprowadzeniu analizy akt sprawy stwierdził, że odwołanie strony jest nieuzasadnione, a tym samym brak jest podstaw prawnych do zmiany zaskarżonej decyzji. W stanie faktycznym niniejszej sprawy zastosowanie ma art.114 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy - Prawo drogowe, co winno skutkować wydaniem przez organ I instancji skierowania W. U. na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Z akt sprawy wynika, że odwołujący został skierowany na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w związku z wnioskiem Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia[...] . W. U. na badania lekarskie w wyznaczonym terminie nie zgłosił się, co spowodowało cofnięcie stronie uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.b ustawy (decyzja Starosty z dnia [...] r.). Do organu I instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (WOMP) Nr [...] z dnia [...] r., w którym uprawniony lekarz stwierdził istnienie u W. U. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Po rozpatrzeniu odwołania strony, orzeczenie tej samej treści wydał Instytut Medycyny Pracy (orzeczenie Nr K z dnia [...] ), w którym wyznaczono termin ponownego kontrolnego badania lekarskiego na dzień [...] r. Orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami WOMP wydał W. U. dopiero w dniu [...] r. (nr [...] ). Przedkładając w organie zaświadczenie lekarskie W. U. złożył równocześnie wniosek o przywrócenie cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdem. Organ odwoławczy podkreślał, że prawo jazdy W. U. złożył do depozytu Starostwa dopiero w dniu [...] r., mimo, iż decyzja o cofnięciu stronie uprawnień wydana została w dniu [...] i jednoznacznie zawierała wezwanie do zwrotu dokumentu. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Kolegium pragnie zauważyło, że uprawnień do kierowania pojazdami odwołujący się był pozbawiony przez okres 3 lat, a brak tych uprawnień był wynikiem stwierdzonych przeciwwskazań do kierowania pojazdem. Odnosząc się do zarzutów odwołującego się Kolegium stwierdziło, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ nie znajdują poparcia tak w obowiązujących przepisach prawa, jak i w utrwalonym orzecznictwie sądowym. Cytowane w odwołaniu orzeczenia sądowe interpretowane są błędnie i nie mają zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Kolegium podkreślało, że orzeczenie NSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 1999r. sygn. akt II SA 652/99 brzmi:" Przepis art. 114 ust.1 pkt 2 lit. b ustawy z 1997r Prawo o ruchu drogowym dotyczy sytuacji, w której kierowca bez względu na przyczyny i okoliczności był pozbawiony prawa jazdy na czas dłuższy niż 1 rok. Niewątpliwie tak długi okres w prowadzeniu pojazdu mechanicznego uzasadnia potrzebę sprawdzenia kwalifikacji kierowcy. Użyte w cytowanym przepisie sformułowanie "podlegają" oznacza, że decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu nie zostały pozostawione uznaniu organu orzekającego, lecz mają charakter rozstrzygnięcia związanego". W niniejszej sprawie poza sporem jest to, że W. U. pozbawiony był prawa jazdy przez okres dłuższy niż 1 rok. Cofnięcie odwołującemu się uprawnień jak już wspomniano nastąpiło w związku z niepoddaniern się przez skierowanego badaniom lekarskim w ustawowym terminie. Uzyskanie pozytywnego orzeczenia lekarskiego (co w niniejszej sprawie nie nastąpiło) przed upływem roku od pozbawienia strony prawa jazdy powodowałoby spełnienie wymogów ust. 2 art. 140 ustawy. Kolegium wyjaśniło odwołującemu się, że określenie terminu, na który uprawniony organ cofa uprawnienia do kierowania pojazdami występuje między innymi w przypadkach, zastosowania art. 182 § 2 Kodeksu Karnego Wykonawczego, tj. orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów przez sąd. W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, organ I instancji może przywrócić odwołującemu się uprawnienia do kierowania pojazdami po wydaniu skierowania na egzamin sprawdzający i otrzymaniu pozytywnego wyniku tego egzaminu. W. U. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Starosty zarzucał: 1) rażące naruszenie prawa, tj. art. 114 ust. 1 pkt. 2a Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), poprzez dowolne i arbitralne uznanie, że pojęcie "pozbawienia na okres przekraczający jeden rok" użyte w powołanym przepisie oznacza okres faktycznego nie ubiegania się przez stronę o przywrócenie uprawnień, kiedy pojęcie to ma charakter prawny i wyłącznie oznacza utratę uprawnień na okres określony w rozstrzygnięciu decyzji , wyroku lub postanowieniu , a kiedy decyzja cofająca uprawnienia i zatrzymująca dokument skarżącemu takiego elementu w ogóle nie zawiera, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 2) rażące naruszenie prawa, tj. art. 140 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez odmowę przywrócenia uprawnień kiedy skarżący przedstawił orzeczenia lekarskie nr [..] z dnia [...] roku wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy – Poradnia Konsultacyjna Medycyny Pracy, stwierdzające brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów kategorii ABCET, a więc kiedy ustała przyczyna cofnięcia uprawnień, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, Opierając się na powyższych podstawach skarżący wnosił o : 3) uchylenie zaskarżonych decyzji jako rażąco niezgodnych z prawem i orzeczenie od przeciwnika na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych W uzasadnieniu skargi W. U. podnosił, że kwestia wykładni pojęcia "pozbawienia na okres przekraczający jeden rok", użytego w art. 114 ust. 1 pkt. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym, była przedmiotem orzekania sądów administracyjnych. Na dzień złożenia wniosku przez skarżącego, o przywrócenie uprawnień, wykładnia ta była utrwalona i jednolita. We wniosku o przywrócenie uprawnień skarżący powoływał się na wyrok NSA z dnia 17 listopada 2008 roku wydany w sprawie I OSK 1457/07 (opublikowany LEX 525955), zgodnie z którym, wyłącznie okres faktycznego pozbawienia prawa jazdy , wynikający wprost z określonych tytułów prawnych (wyrok, postanowienie lub decyzja administracyjna) przesądza o terminie pozbawienia prawa jazdy, a nie czas, w jakim w rzeczywistości osoba pozostawała bez prawa jazdy. Orzeczenie to nie jest pierwszym jakie dokonało takiej właśnie wykładni. Już w wyroku z dnia 28 listopada 1984 roku, wydanym w sprawie SA/Wr 566/84 (ONSA 1984, nr 2, poz. 112), Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek we Wrocławiu uznał, że pojęcie to ma charakter prawny i okres zatrzymania musi wynikać z decyzji, wyroku lub postanowienia. Antycypował tę wykładnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2007 roku w sprawie I OSK 866/06 (opublikowany w LEX 3399/69), a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 31.03.2011 roku wydanym w sprawie IVSA/Po 1030/10. Reasumując w chwili wydania decyzji w niniejszej sprawie organy administracji publicznej miały pewną wiedzę ,że pojęcie "pozbawienia na okres przekraczający jeden rok" odnosi się do sfery prawnej, do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, postanowieniu, czy też wyroku, a mimo to zlekceważyły orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazały właśnie czas w jakim strona nie ubiegała się o zwrot uprawnień, a więc poprzestały na okolicznościach faktycznych, a nie prawnych. W ten sposób organy administracji publicznej powołały się na pozaustawowe przesłanki odmowy przywrócenia uprawnień do prowadzenia pojazdów i zwrotu dokumentu, co powoduje, że zasadny jest zarzut rażącego naruszenia prawa w zaskarżonych decyzjach. Skarżący podniósł, że uprawnienia potwierdzone w zatrzymanym dokumencie są jego źródłem utrzymania. Z tego powodu organ powinien ważyć szczególnie wnikliwie okoliczności sprawy by w wydanym akcie nie ograniczyć skarżącemu jego aktywności zawodowej. Cofnięcie uprawnień spowodowanych nie poddaniem się badaniu lekarskiemu nie jest okolicznością powodującą utratę umiejętności prowadzenia pojazdów. Egzamin sprawdzający nie weryfikuje zdolności organizmu do prowadzenia pojazdu bowiem ta kwestia została już orzeczona przez kwalifikowanego lekarza medycyny pracy i nie leży w kompetencji podmiotu prowadzącego egzamin sprawdzający. Faktycznie skarżący zwrócił prawo jazdy organowi [...] r. Jak słusznie zauważono w orzecznictwie sądów administracyjnych od tej daty winien być liczony okres zatrzymania prawa jazdy i cofnięcia uprawnień, ale tylko wtedy gdy okres ten zawarty został w treści orzeczenia (wyroku, decyzji, postanowienia). Organ dysponował szeregiem uprawnień do wymuszenia respektowania decyzji przez skarżącego ale z nich nie skorzystał. Argumentacja, iż skarżący odwoływał się od orzeczenia stwierdzającego przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów nie zmienia postaci rzeczy. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 października 2006r., wydanym w sprawie SK 34/06 (Dz. U. z 2006 Nr 186 poz. 1379) uznał, że wymaganie prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia jest jednym z najważniejszych elementów składających się na sprawiedliwość proceduralną. Dzięki treści uzasadnienia, nawet gdy orzeczenie nie podlega kontroli, osoby trzecie uzyskują wiedzę o mechanizmach procesowych , co pozwala ocenić szansę powodzenia w konkretnej sprawie. W wyroku z 4 listopada 2003 r. (sygn. akt V KK 74/03, niepublikowany) Sąd Najwyższy wskazał, że "uzasadnienie ma za cel nie tylko przekonać o trafności zaskarżonego orzeczenia sąd odwoławczy lub sąd kasacyjny, bo te o jego trafności niekiedy mogą powziąć przekonanie po analizie zebranych materiałów dowodowych, ale także strony oraz środki społecznego przekazu, które na podstawie uzasadnienia przede wszystkim tę trafność oceniają, a w każdym razie wyrabiają sobie przekonanie o rzetelności wyrokowania. Dlatego uzasadnienie pełnienie tylko funkcję procesową, ale buduje także autorytet wymiaru sprawiedliwości i kształtuje zewnętrzne przekonanie o sprawiedliwości orzeczenia". Zasady powyższe bezsprzecznie dotyczą również postępowania administracyjnego. Za podważające zaufanie do organów administracji potraktować trzeba sytuację, w której organy administracji publicznej, w sytuacji gdy wszelkie aspekty prawne rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości, orzekają wbrew utrwalonym poglądom doktryny i orzecznictwu sądów. Organ w niniejszej sprawie nie wziął pod uwagę tego, że strona stosując się do wskazówek zawartych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpiła o przywrócenie uprawnień i zwrot dokumentu przekonana całkowicie o słuszności swego wniosku, kierując się wiedzą o mechanizmach procesowych zawartych w tych orzeczeniach, jaka pozwala na ocenę szansy powodzenia w sprawie. Z tego powodu skarżący zawarł z nowym pracodawcą zobowiązującą umowę o pracę, której skuteczność uzależniona została od przywrócenia uprawnień stronie i zwrotu dokumentu. Strony tej umowy, kierując się stanem sprawy administracyjnej ustaliły, że umowa ta zacznie obowiązywać od dnia [...] roku, gdyż w takim terminie oczekiwały na pomyślne zakończenie sprawy administracyjnej, mając na uwadze dorobek orzecznictwa i doktryny. Rażące naruszenie prawa można przypisać organom w stosowaniu art. 140 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku- Prawo o ruchu drogowym. Strona w toku postępowania przedstawiła nie budzące wątpliwości orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów kategorii ABCET. Zgodnie z decyzją z dnia [...] roku posiadane uprawnienia miały być przywrócone skarżącemu po ustaniu przyczyny ich cofnięcia. Również w tym przypadku o odmowie przywrócenia uprawnień i zwrotu dokumentu zadecydowały przesłanki pozaustawowe. W świetle powyższych argumentów nie budzi wątpliwości, że decyzje obu organów rażąco naruszają prawo we wskazanych obszarach, skutkiem czego winny być niezwłocznie usunięte z obrotu prawnego. Również niezwłoczne przywrócenie uprawnień i wydanie dokumentu zapobiegną z kolei zwiększeniu wywołanej decyzjami szkody. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wedle wyżej określonych zasad Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego– art. 140 ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej "Prawo o ruchu drogowym", które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Kwestią sporną w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd było rozstrzygnięcie, czy organ miał prawo nałożyć na skarżącego obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy w decyzji cofającej prawo jazdy nie określono terminu jego przywrócenia, które to determinowało przedłożenie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych, zaś takie orzeczenie strona uzyskała po upływie roku od daty doręczenia decyzji cofającej prawo jazdy. W ocenie Sądu zastosowanie przez organy art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa o ruchu drogowym było naruszeniem prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Odmawiając przywrócenia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami organy powołały art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a powołanej ustawy, który stanowi: "kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia cofniętego na okres przekraczający 1 rok...". Zatem cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami na okres przekraczający 1 rok musi wynikać z orzeczenia jakiegoś organu (decyzji, a najczęściej z wyroku sądowego). Tymczasem w decyzji Starosty z dnia [...] r. nie rozstrzygnięto, na jaki okres cofnięto skarżącemu uprawnienia oraz nie wskazano kiedy orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami strona ma przedłożyć. Brak w treści rozstrzygnięcia o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nie oznacza, że dostarczenie takiego orzeczenia po upływie roku usankcjonowane będzie dodatkowym rygorem poddania się egzaminowi sprawdzającemu. Nie każde faktyczne odebranie prawa jazdy, bez względu na przyczyny, na okres przekraczający 1 rok, a tym samym pozbawienie kierowcy w tym czasie możliwości prowadzenia pojazdów, jest wystarczającą podstawa do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Nikt inny, kto nie prowadzi pojazdu przez okres powyżej roku (np. nie posiada pojazdu lub posiada, lecz z niego nie korzysta ze względów zdrowotnych), nie jest poddawany ponownemu egzaminowi. W niniejszej sprawie organy ustaliły, w wyniku błędnej wykładni przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa o ruchu drogowym, że przyczyny cofnięcia uprawnień nie ustały, pomimo złożenia przez skarżącego orzeczenia lekarskiego z dnia 22 lipca 2011r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, gdyż skarżący nie przystąpił do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami. Stanowisko to organy winny zweryfikować przy ponownym rozpoznaniu sprawy z tego powodu, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a powołanej ustawy ma zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy cofnięcie uprawnień nastąpiło na okres przekraczający 1 rok, przy czym okres cofnięcia musi być wprost wskazany w decyzji o cofnięciu uprawnień. Natomiast gdy cofnięcie uprawnień nastąpiło bez wskazania terminu, tak jak w przypadku decyzji z dnia [...] r., przywrócenie uprawnień następuje po ustaniu przyczyny, niezależnie od czasu trwania faktycznego pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami. Skład orzekający podziela, analogiczny do przedstawionego wyżej, pogląd wyrażony w wyrokach WSA w Białymstoku z dnia 21.05.2008 r. sygn. akt II SA/Bk 57/08 oraz z dnia 2710.2009 sygn. akt II SA/Bk 308/09). Przepis art. 140 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym stanowi o obowiązku przywrócenia kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami "po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie". Niewątpliwie przyczyną w niniejszej sprawie nie było cofnięcie uprawnień na okres powyżej roku, lecz przeciwwskazania zdrowotne, a ta przyczyna ustała z dniem 22 lipca 2011 r. Ze względu na wadliwe zastosowanie przepisów Prawa o ruchu drogowym w przedmiocie odmowy przewrócenia uprawnień do kierowania pojazdami Sąd, na podstawie art. 135 P.p.s.a., uchylił decyzje obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji. W pkt II wyroku na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku, zaś o kosztach postępowania (pkt III) na podstawie art. 200 P.p.s.a. Organy administracji publicznej ponownie rozpatrując sprawę uwzględnią wykładnię przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku.