I SA/Wa 2399/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Żurawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] Sp. z o.o., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] ustalającą opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr: [...] powstałe wskutek podziału działki ewidencyjnej nr [...], zatwierdzonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...], położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] na działki o nr: [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] sierpnia 2010 r. Prezydent W. pismem z dnia [...] listopada 2011 r. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości na skutek jej podziału, zatwierdzonego przywołaną ostateczną decyzją podziałową. Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2011 r. ustalił opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości wskazanej nieruchomości. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] złożyła odwołanie. Odwołująca się wskazała na błędy w operacie szacunkowym, wynikające z porównania działek będących przedmiotem ustalenia opłaty adiacenckiej z działkami, które w żaden sposób nie mogą, w ocenie odwołującego się, stanowić odniesienia do porównania wartości. Po jego rozpatrzeniu organ odwoławczy stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.) warunkiem ustalenia opłaty adiacenckiej, o której mowa w tym przepisie, jest wykazanie nastąpienia obiektywnego (określonego przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego według kryteriów ustawy o gospodarce nieruchomościami) wzrostu wartości nieruchomości. Ten wzrost wartości musiał zaś powstać na skutek podziału nieruchomości, dokonanego na wniosek jej właściciela lub użytkownika wieczystego. Z załączonego do akt sprawy operatu szacunkowego opisanej nieruchomości gruntowej, jej szacowana wartość przed dokonaniem podziału wynosiła [...] zł, a po dokonaniu podziału [...] zł. Organ odwoławczy podkreślił, że operat rzeczoznawcy majątkowego został sporządzony w sposób rzetelny i w zgodzie z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa, a zwłaszcza art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z pkt 5.2 operatu do ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości zastosowane zostało podejście porównawcze przy metodzie porównywania parami, gdzie porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Przy czym podobieństwo nieruchomości nie jest równoznaczne z ich identycznością, nie oznacza ono również, że zakres występowania poszczególnych cech musi być taki sam. Przy wycenie uwzględnia się bowiem wagi cech rynkowych nieruchomości. Ze sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania operatu szacunkowego wynika, że do porównania wybrane zostały dostępne transakcje w [...]. Przy ustalaniu wartości nieruchomości brane były pod uwagę cechy rynkowe, wpływając na poziom cen na rynku lokalnym takie jak: lokalizacja, dostęp do drogi, uzbrojenie, wpływ zabudowy, otoczenie, możliwości inwestycyjne, wielkość i kształt działki. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nie znalazł podstaw do podważenia prawidłowości sporządzonego na zlecenie organu I instancji operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości, a co za tym idzie nie widział konieczności powołania innego biegłego dla sporządzenia kolejnego operatu. Przed dokonaniem podziału niniejszego gruntu w obrocie prawnym pozostawała nieruchomość składająca się z jednej działki, oznaczonej nr [...], a po jego dokonaniu - z [...] mniejszych działek, czego skutkiem był wzrost wartości owej nieruchomości, wykazany przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego w sporządzonym operacie. Organ II instancji wyjaśnił, że do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązująca w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Decyzja zatwierdzająca podział przedmiotowej nieruchomości stała się ostateczna w dniu [..] sierpnia 2010 r., w którym to dniu obowiązywała uchwała Rady Miasta W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] ustalająca wysokość stawki procentowej na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości [...]% wzrostu wartości nieruchomości. Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do powołanego przepisu art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, o tym, czy opłata adiacencka zostanie ustalona, decyduje organ I instancji (jest to jego uprawnienie). Skoro zatem postępowanie dowodowe wykazało, że w wyniku podziału wzrosła wartość nieruchomości, organ I instancji miał prawo do ustalenia opłaty adiacenckiej. Mając powyższe na uwadze organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu organu zarzuciła: - rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na błędnej wykładni oraz niewłaściwym zastosowaniu, tj. na błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie nastąpił wzrost wartości nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...] powstałe wskutek podziału działki nr [...], zatwierdzonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i przez to powstały przesłanki do ustalenia opłaty adiacenckiej; - rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności art. 6, 7 i 77 kpa poprzez niezbadanie z urzędu przez Kolegium, czy w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do ustalenia opłaty adiacenckiej oraz niezbadaniu przez Kolegium, czy w przedmiotowej sprawie nastąpił faktyczny wzrost wartości nieruchomości oznaczonej jako w/w działki powstałe na skutek podziału działki nr [...] zatwierdzonego wskazaną decyzją ostateczną Prezydenta i czy przez to powstały przesłanki do ustalenia opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka przedstawiła swoje argumenty na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił w rozpatrywanej sprawie, dotyczącej ustalenia tzw. opłaty adiacenckiej, art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu (ust. 1 i 1a), jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Przesłankami dopuszczalności obciążenia opłatą adiacencką są zatem: - obowiązywanie uchwały określającej stawkę opłaty adiacenckiej w dniu, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna; - wzrost wartości nieruchomości wywołany został decyzją o podziale, o ile decyzja ta została wydana na wniosek właściciela (użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres trwania prawa), a podział nie był dokonany na podstawie art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. niezależnie od ustaleń planu miejscowego; - wydanie decyzji ustalającej opłatę adiacencką następuje w terminie 3 lat od dnia, kiedy decyzja o podziale przedmiotowej nieruchomości stała się ostateczna. Z analizy akt sprawy wynika, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały powołane wyżej przesłanki warunkujące możliwość wymierzenia przez właściwy organ stronie skarżącej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, która nastąpiła ze względu na dokonany podział nieruchomości. Prezydent W. decyzją dnia [...] lipca 2010 r., wydaną po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki w trybie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zatwierdził projekt podziału przedmiotowej działki nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w W. przy ul. [...] na działki o nr: [...]. Przedmiotowa decyzja podziałowa stała się ostateczna w dniu [...] sierpnia 2010 r. W tym dniu obowiązywała uchwała Rady Miasta W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] ustalająca wysokość stawki procentowej na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości [...]% wzrostu wartości nieruchomości. Okoliczności te są niesporne w rozpatrywanej sprawie. Ustalenie opłaty adiacenckiej nastąpiło w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest natomiast fakt wzrostu wartości nieruchomości na skutek wydania decyzji o podziale przedmiotowej nieruchomości. W celu zbadania, czy taki wzrost nastąpił, ustawodawca w art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami określił tryb ustalania tej okoliczności. Zgodnie z treścią tego przepisu wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Przy tym stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Ponadto przy określaniu wartości nieruchomości dla potrzeb opłaty adiacenckiej nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale. Po dokonaniu analizy akt sprawy Sąd orzekający stanął na stanowisku, że sformułowane w złożonej skardze zarzuty dotyczące tej kwestii nie znajdują podstaw. Znajdujący się w aktach sprawy operat szacunkowy z dnia [...] stycznia 2011 r. był aktualny zarówno w dniu wydania decyzji przez organ I instancji ([...] marca 2011 r.), jak i II instancji ([...] października 2011 r.). Ponadto został on sporządzony zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomość i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm.). Biegły prawidłowo zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami, a uzyskany w procesie wyceny wynik określił na podstawie analizy cen nieruchomości gruntowych niezabudowanych położonych w różnych rejonach [...]. Rzeczoznawca wykorzystał zestawienie [...] transakcji nieruchomościami podobnymi do nieruchomości wycenianej przed podziałem i [...] po podziale, z okresu od 2009 r. do 2010 r. przy uznaniu, że trend czasowy w badanym okresie jest równy zero. Rzeczoznawca ustalił również istotne cechy rynkowe mające wpływ na szacowaną wartość nieruchomości gruntowej i oznaczył ich procentowe wagi. Przy czym zastosowany przez rzeczoznawcę majątkowego wybór metody oraz transakcji gruntami uznanymi przez rzeczoznawcę majątkowego za nieruchomości podobne zostały w opinii Sądu wystarczająco uzasadnione. Wyjaśnić należy, że ustawodawca nie pozostawił organom administracji swobody w zakresie sposobu ustalania wartości nieruchomości. Wartości te muszą być określane przez osoby mające specjalne kwalifikacje w tej dziedzinie – rzeczoznawców majątkowych, posiadających uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, oraz na zasadach określonych w rozdziale I działu IV (określenie wartości nieruchomości) ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z zasadami wyceny nieruchomości, określonymi w rozporządzeniu wykonawczym Rady Ministrów wydanym na podstawie art. 159 tej ustawy. Zgodnie z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to rzeczoznawca dokonuje wyboru podejścia, metody i techniki szacowania. Dlatego też Sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję ustalającą wysokość opłaty adiacenckiej, która oparta została na operacie szacunkowym zobligowany jest zbadać, czy organy orzekające prawidłowo, zgodnie z m.in. przepisami postępowania art. 77 § 1 i art. 80 kpa, dokonały oceny tego dowodu. Dokonując zatem tej oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz zgromadzonego w aktach materiału dowodowego Sąd orzekający doszedł do przekonania, że organy prawidłowo uznały, że sporny operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego został sporządzony zgodnie z prawem, wybór podejścia i metody wyceny został przez rzeczoznawcę dobrze wyjaśniony i uzasadniony. Operat nie zawiera niejasności, nielogiczności, sprzeczności, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Operat przedstawia przejrzyście i jednoznacznie wnioski z wyceny w sposób, który umożliwia korzystającemu zrozumienie wyrażanych przez rzeczoznawcę majątkowego opinii. Wobec powyższego mógł on stanowić podstawę do określenia wysokości opłaty adiacenckiej, co zasadnie stwierdziły organy orzekające w rozpatrywanej sprawie. Skoro zaś wzrost wartości nieruchomości, który nastąpił w wyniku jej podziału potwierdzony został znajdującym się w aktach sprawy, prawidłowo sporządzonym operatem szacunkowym, a zastosowana stawka procentowa opłaty adiacenckiej w wysokości [...]% odpowiada stawce przewidzianej w obowiązującej w dacie uprawomocnienia się decyzji podziałowej uchwale Rady Miasta W. z dnia [...] stycznia 2008 r., to decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I Instancji nie naruszają prawa i brak jest podstaw do ich uchylenia. Za chybiony, w ocenie Sądu, uznać również należy zarzut dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego. Sąd zauważa, że organ II instancji w postępowaniu odwoławczym nie ma obowiązku przeprowadzania pełnego postępowania dowodowego, skoro w jego opinii zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny. W szczególności, zgodnie z dyspozycją art. 136 kpa organ II instancji nie prowadzi ponownie postępowania dowodowego, lecz może jedynie przeprowadzić (i to w ograniczonym zakresie) postępowanie uzupełniające. Reasumując, organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, właściwie dokonały jego subsumcji do normy prawnej zawartej w art. 98a ust. 1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu, czym uczyniły zadość normie zawartej w art. 107 § 3 kpa. Zawarte w skardze zarzuty dotyczące przyjęcia przez biegłego do porównań niewłaściwych nieruchomości stanowią w rzeczywistości niczym nieuzasadnioną polemikę z ustaleniami biegłego. Ten zakres ustaleń należy natomiast do biegłego i to on decyduje, które konkretnie umowy sprzedaży nieruchomości w jego ocenie są właściwe dla prawidłowego oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości. Wiedza w tym zakresie jest wiedzą specjalną, którą dysponuje jedynie biegły, a zatem organy i sąd administracyjny nie mogą kwestionować ustaleń biegłego, jeżeli w sprawie brak dowodów wskazujących na wadliwą analizę rynku przez rzeczoznawcę majątkowego. Zważyć należy, że operat szacunkowy stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych odnośnie szacowania nieruchomości. Pozycja rzeczoznawcy majątkowego, określona w oparciu o przepisy ustawy z dnia 31 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jest zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego. Zarówno przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również standardy zawodowe oraz kodeks etyki nakładają na rzeczoznawcę majątkowego przy dokonywaniu wyceny nieruchomości obowiązek wykorzystania swojej wiedzy specjalistycznej oraz dołożenia należytej staranności. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości ściśle specjalnych. W rozpatrywanej sprawie organy administracji sprawdziły w sposób wyczerpujący, na jakich przesłankach rzeczoznawca oparł swoje twierdzenia i skontrolowały prawidłowości tego rozumowania. Skoro organy uznały, że operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przepisami prawa i może zostać wykorzystany zgodnie z jego przeznaczeniem, to brak było podstaw do występowania przez te organy o sporządzenie nowego operatu, czy też o jego ocenę przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, o której mowa w art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niewątpliwie jednak uprawnienie takie przysługiwało stronie niezadowolonej. Dlatego właśnie, jeżeli skarżąca Spółka miała zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, to miała możliwość skorzystania z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w celu skontrolowania prawidłowości sporządzenia tego operatu. Możliwość ta i skorzystanie z niej zależy jednak od inicjatywy strony, która dąży do zakwestionowania prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego jako podstawy wydania decyzji. Pogląd ten, prezentowany przez Sąd, znajduje potwierdzenie w obowiązującym orzecznictwie sądów administracyjnych, między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt I OSK322/06, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1107/05 oraz z dnia 7 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 547/07. Jak wynika z akt sprawy, z tej możliwości skarżąca Spółka jednak nie skorzystała, opierając stawiane zarzuty jedynie na własnym rozumieniu przepisów prawa oraz własnej analizie operatu szacunkowego stanowiącego podstawę wydanych decyzji. W tej sytuacji postawione w skardze zarzuty uznać należy za polemikę z ustaleniami biegłego nie popartą żadnym rzetelnym dowodem. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.