I SA/Bd 1030/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.sp. z o.o. w likwidacji w B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. J. sp. z o. o. w likwidacji w B. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonalności postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej odrzucenie podniósł, że jednocześnie ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w B. z wnioskiem o uzupełnienie postanowienia tego organu z dnia 12 października 2011 r. co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Organ podał, że stosownie do art. 213 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej o.p., w przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu lub sprostowaniu postanowienia termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tego postanowienia. W związku z powyższym organ stwierdził, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nastąpiło przedwcześnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak w przypadku, gdy strona wnosi o uzupełnienie decyzji, termin do zaskarżenia tej decyzji biegnie od dnia doręczenia stronie decyzji o uzupełnieniu rozstrzygnięcia lub od dnia doręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji (art. 213 § 4 i § 5 o. p.). W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła o uzupełnienie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z akt sprawy (notatka urzędowa z dnia 30 stycznia 2012 r., k. 11 akt sądowych), w dniu 27 stycznia 2012 r. w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem Izby Skarbowej w B. Sąd uzyskał informację, iż wniosek skarżącej o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia został przez organ rozpatrzony postanowieniem z dnia [...]r., na które to postanowienie strona złożyła skargę do Sądu – akta pozostają jeszcze w organie. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przedwcześnie, bowiem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaczął biec dopiero od dnia doręczenia stronie postanowienia z dnia 14 grudnia 2011 r. Wniesienie skargi przed rozpoczęciem biegu terminu do jej wniesienia jest niedopuszczalne, dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez spółkę wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011r. I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r, postanowieniu z 21 października 2010r. II OZ 295/11). W niniejszej sprawie spółka wniosła skargę przedwcześnie. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. Bezzasadność skargi należy bowiem łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia.