VII SA/Wa 2854/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z/s w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 104 w związku z art. 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 i 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwana dalej k.p.a.) oraz art. 88a ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118, ze zm.), po wszczęciu na wniosek [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku przy ulicy S. w K., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego stopnia powiatowego i wojewódzkiego, w sposób bezsporny wykazały, że roboty budowlane związane z instalacją masztu kratowego wraz z antenami telefonii komórkowej [...] tj. stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku, zlokalizowanym w K. przy ul. S. zostały wykonane na podstawie zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2006 r., do którego inwestor dołączył decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na budynku, zlokalizowanym w K. przy ul. S. Wobec powyższego zgłoszenia, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii cyfrowej, podlegała jedynie obowiązkowi zgłoszenia i nie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3c Prawa budowlanego, obowiązującego w dacie dokonywania ww. zgłoszenia (tj. w dniu [...] kwietnia 2006 r.), zgłoszenia właściwemu organowi wymagało instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elekromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. W przepisie tym ustawodawca nie ograniczył skali robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola magnetyczne. Organ wskazał, że art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, definiujący roboty budowlane nie określa ich skali a jedynie podaje ogólną definicję. Ponadto zauważył, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego pozwolenia na budową nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Za instalacją w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U Nr 62, poz. 627, ze zm.) uważa się m.in. zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu (art. 3 pkt 6 lit. b), przy czym pod pojęciem zakładu rozumie się zaś jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48). W świetle tej regulacji, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stacja bazowa telefonii komórkowej, tj. maszt anteny jako konstrukcja wsporcza oraz anteny emitujące fale elektromagnetyczne instalowane na budynku mieszkalnym, podlegają jedynie obowiązkowi zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że instalacja przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej nie stanowiła budowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego do budowli można jedynie zakwalifikować wolno stojące urządzenia techniczne. Przedmiotowa stacja bazowa zainstalowana została na dachu budynku, nie stanowi zatem wolno stojącego urządzenia technicznego, w związku z czym nie może być również zakwalifikowana do budowli. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wobec wykonanych robót budowlanych związanych z instalacją na obiekcie budowlanym przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej w oparciu o skuteczne zgłoszenie z dnia [...] kwietnia 2006 r. organy nadzoru budowlanego, po wszczęciu postępowania w sprawie badania legalności tych robót budowlanych, zobowiązane były do jego umorzenia jako bezprzedmiotowego. Nie było podstaw do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 48, czy też art. 49b ani art. 50 ust. 1 i art. 51 Prawa budowlanego. Tym samym, skoro w przedmiotowej sprawie, umorzenie postępowania nie naruszało prawa w ogóle, to nie może być uznane za rażąco naruszające prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Po rozpoznaniu wniosku, [...], o ponowne rozpatrzenie sprawy - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ powtórzył argumentację przywołaną w rozstrzygnięciu z dnia [...] grudnia 2009r. i po ponownej analizie akt sprawy uznał, że zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło [...] wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 3 pkt 1 w związku z art. 7 Prawa budowlanego w związku z § 3 pkt 1 oraz 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nie zaliczenie przedmiotowej inwestycji do katalogu zawartego w rozporządzeniu; art. 3 pkt 6 oraz 49 b ust. 1 Prawa budowlanego poprzez bezprawne przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja w całości została zainstalowana na istniejącym obiekcie; art. 6 ust. 1 w związku art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w powiązaniu z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu w związku z art. 29, art. 30 Prawa budowlanego poprzez pominięcie powyższych przepisów; art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż wniosek o wydanie decyzji o rozbiórkę winien zakończyć się umorzeniem postępowania a nie odmową. Ponadto, strona skarżąca wskazała, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 107 § 3, art. 105 § 1 k.p.a. nie odnosząc się do dowodów podnoszonych przez skarżące stowarzyszenie, zatem nieznane są przyczyny, dla których odmówił im wiarygodności, co nie pozwala Sądowi na dokonanie oceny stanowiska organu. Strona skarżąca wskazała, że "orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wspiera przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, który w art. 50 ust. 1 określa, iż inwestycje celu publicznego są lokalizowane na podstawie miejscowego planu lub decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Tych ustaleń, mimo że były podnoszone nie dokonał organ i nie uwzględnił przy rozpatrywaniu sprawy". Strona skarżąca stwierdziła też, że "skarga jest konieczna, aby rozstrzygnąć spór prawny pomiędzy Naczelnym Sądem Administracyjnym, a organem, tym bardziej, iż WSA podzielając stanowisko organu automatycznie skompromituje Sąd wyższej instancji". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2006 r., w sprawie o sygn. akt VIISA/Wa 372/10, oddalając skargę [...] uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, mając zwłaszcza na uwadze, że decyzje kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym nie są obarczone wadą skutkującą stwierdzeniem ich nieważności w trybie przepisu art. 156 k.p.a. Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy mogło dojść do umorzenia postępowania wobec bezskutecznego żądania rozbiórki obiektu, który zgodnie z przepisami Prawa budowlanego został wzniesiony na podstawie zgłoszenia. Sąd stwierdził, że antena telekomunikacyjna (maszt) wraz z emiterem promieniowania odpowiada definicji instalacji (art. 3 pkt 6 lit. b w zw. z pkt 48 Prawa ochrony środowiska) oraz dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c (na datę zgłoszenia) i podlega zgłoszeniu. W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez [...] w R., wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1660/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania, co oznacza, że kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatruje powtórnie w wyniku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym Sąd I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jest związany wskazaniami i oceną prawną zawartą w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2011r., jako że przedmiotem zaskarżenia był wyrok WSA z dnia 10 maja 2010 r. Stosując się do oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia 24 listopada 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że decyzja podlegająca kontroli Sądu została wydana w toku postępowania o stwierdzenie nieważności. Jest to jeden z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji administracyjnej i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Z tego względu wzruszenie decyzji ostatecznej może nastąpić tyko w przypadkach przewidzianych w kodeksie i wymaga bezspornego ustalenia, że zaistniała jedna z przesłanek określonych w art. 156 § k.p.a. a jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. Ponadto zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe nie rozstrzyga sprawy co do meritum, jego zadaniem jest tylko rozpoznanie sprawy w granicach określonych dyspozycją art. 156 § 1 k.p.a. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Innymi słowy chodzi o oczywiste naruszenie przepisu prawa. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Reasumując z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde, bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Ponadto dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno-ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi więc wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa. W niniejszej sprawie decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym z dnia [...] sierpnia 2009 r. - organ [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r, znak [...] umarzającą postępowanie w sprawie wydania nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku przy ulicy S. w K. Z opisu technicznego projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej wynika, że projektowana stacja usytuowana zostanie na dachu budynku mieszkalnego leżącego przy ul. S. w K., na budynku należącym do Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. Na dachu budynku zbudowany zostanie maszt kratowany H=10,5 m stabilizowany trzema odciągami linowymi. Na maszcie zabudowane zostaną anteny sektorowe GSM i UMTS oraz anteny MW. Urządzenia techniczne zostaną umieszczone na ramie stalowej usytuowanej w pobliżu projektowanego masztu antenowego. Z projektu wynika, że projektuje się anteny i kable sektorowe w ilości 9 sztuk oraz 4 mikrofalowe. Przedmiotowa sprawa dotyczy wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku, dlatego też kluczowym zagadnieniem jest to, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W tych warunkach istotnym pozostaje zdefiniowanie pojęcia "instalacji" w odniesieniu do anteny telekomunikacyjnej (masztu). Pomocny dla wyjaśnienia pojęć instalacji i budowy jest pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08, co prawda dotyczący urządzeń reklamowych jednakże zawarte w nim rozróżnienie pojęć instalacji i budowy ma zastosowanie również do masztów telekomunikacyjnych. Analizując pojęcie "instalacji" stwierdzić trzeba, iż Prawo budowlane nie zawiera definicji tego terminu, w przeciwieństwie do pojęcia budowy. W tej sytuacji koniecznym jest odwołanie się do słownika języka polskiego zgodnie, z którym (np. Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1988, str. 794) przez instalowanie należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Bliskoznaczne pojęcie "montażu" oznacza zaś składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób (tenże Słownik, tom II, str. 209). Tak więc zarówno pojęcie instalowania, jak i montażu odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy twór. W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę również przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne. W związku z powyższym dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji, których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, bowiem przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest normą szczególną w stosunku do regulacji o charakterze ogólnym, jaką stanowi art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że również art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego stanowi normę szczególną w stosunku do regulacji o charakterze ogólnym, jaką jest art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Z zestawienia ww. definicji i opisu technicznego masztu wynika, że prace prowadzone przy jego tworzeniu odpowiadają definicji instalacji (art. 3 pkt 6 lit. b w zw. z pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Maszt odpowiada więc dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c (na datę zgłoszenia) i podlega zgłoszeniu z uwagi na przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Prawidłowo zatem przyjęły organy administracji, iż jest to instalacja urządzenia i dla realizacji tej inwestycji dopuszczalne było ograniczenie się do dokonania "zgłoszenia". Ponadto z dokonanych w postępowaniu zwykłym oględzin w dniu 15 czerwca 2009 r. wynika, że konstrukcja wsporcza dla anten jest zgodna z projektem budowlanym masztu kratowego stanowiącym załącznik do przyjęcia zgłoszenia, a na maszcie znajdują się 3 anteny sektorowe i 1 antena radiolinii. Zatem zrealizowana inwestycja odpowiada warunkom opisanym w dokonanym zgłoszeniu. Ponadto Sąd podkreśla, że należy przy tym mieć na względzie fakt, że sprawa dotyczy realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej w oparciu o dokonane przez inwestora zgłoszenie złożone w sytuacji, gdy organ po przyjęciu zgłoszenia wraz z załączoną dokumentacją w tym z projektem budowlanym i decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie wniósł sprzeciwu. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo umorzono postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wobec bezskutecznego żądania rozbiórki obiektu, który zgodnie z przepisami Prawa budowlanego został wzniesiony na podstawie zgłoszenia. Pogląd taki prezentowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt VIISA/WA 802/09). Analiza postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. prowadzi do wniosku, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał właściwych ustaleń i w ich efekcie słusznie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. jako nie obarczonej żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa skargę jako nieuzasadnioną oddalił.