II FSK 1674/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA (del) Lidia Ciechomska- Florek (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 938/09 w sprawie ze skargi P. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 5 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010r. I SA/Bd 938/09 oddalił skargę P.C., dalej jako skarżąca lub strona, na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 5 października 2009 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jako podstawę prawną wyroku Sąd powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej jako p.p.s.a. Zaskarżony wyrok wydany został w oparciu o przyjęty przez Sąd następujący stan faktyczny sprawy. 1. Dyrektor Izby Skarbowej w B., postanowieniem z 5 października 2009 r., odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia 1 grudnia 2008 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. oraz wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za miesiąc listopad i grudzień 2005r. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona w dniu 18 grudnia 2008r., reprezentującemu stronę pełnomocnikowi, w trybie doręczenia zastępczego przewidzianym w art. 150 Ordynacji podatkowej. Ponieważ treść dokumentów o zwrotnym potwierdzeniu odbioru budziła wątpliwości dotyczące awizowania wskazanej decyzji, wskazane przez skarżącą, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T., wystąpił do Urzędu Pocztowego [...] o wskazanie dat awizowania oraz zwrotu przesyłki do nadawcy. Poczta Polska poinformowała, że przesyłka była awizowana w dniach 4 i 12 grudnia 2008r. a następnie w dniu 23 grudnia 2008r. została zwrócona nadawcy. O doręczeniu zastępczym decyzji strona została poinformowana przez organ pierwszej instancji pismem z dnia 4 lutego 2009 r., odebranym w dniu 12 lutego 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że w dniu 6 marca 2009r., na wniosek pełnomocnika, została mu wydana kserokopia decyzji wraz z kopertą. Następnie, w dniu 13 marca 2009r. pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, podnosząc naruszenie art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej. we wniosku stwierdził, że nie posiadał wiedzy o wydaniu decyzji z dnia 1 grudnia 2008r. Informacja o zajęciu rachunku bankowego skarżącej pozwoliła na przypuszczenie, że organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, Poczta Polska uchybiła obowiązkowi wynikającemu z art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej bowiem zarówno na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jak i na kopercie - brak jest adnotacji o powtórnym awizowaniu decyzji. Okoliczność, że pełnomocnik nie otrzymał żadnego z zawiadomień o awizowanej przesyłce poleconej [...] stanowiła podstawę do złożenia przez niego reklamacji na Poczcie. W związku z tym, zdaniem pełnomocnika, uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło na skutek przeszkody, na którą nie miał on żadnego wpływu, nie mógł tej przeszkody usunąć, a nawet przewidzieć. Dopiero 6 marca 2009 r. zapoznał się z treścią decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia 1 grudnia 2008r. i w ciągu siedmiu dni mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 1 grudnia 2008r. została prawidłowo zaadresowana na adres kancelarii adwokackiej M.Z.-L. wskazany w pełnomocnictwie. Zatem uznanie braku winy do wniesienia środka odwoławczego w ustawowym terminie wymagało uprawdopodobnienia braku winy osoby legitymowanej do podjęcia czynności prawnej w imieniu mocodawcy oraz wniesienie przez stronę podania wraz z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której ów termin był wyznaczony i złożenie podania w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, przyczyna uniemożliwiająca pełnomocnikowi skarżącej złożenie odwołania ustała z dniem 12 lutego 2009 r., tj. w dniu doręczenia pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T., informującego o wysłaniu ww. decyzji a także o jej skutecznym doręczeniu zastępczym w dniu 18 grudnia 2008r. Wyczerpujące wyjaśnienia Poczty Polskiej S.A. udzielone pismem z dnia 24 września 2009r., poparte załączoną dokumentacją odzwierciedlającą przebieg dwukrotnego awizowania przesyłki, wskazują niezbicie na fakt spełnienia przesłanek skuteczności zastępczego doręczenia przesyłki w dniu 18 grudnia 2008r., określonych w art. 150 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy nie dał wiary argumentacji pełnomocnika skarżącej, że nie miał on wiedzy o wydaniu w grudniu 2008r. spornej decyzji. Podkreślił, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T., w toku prowadzonego postępowania w sprawie określenia skarżącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r., postanowieniem z dnia 14 października 2008r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 22 października 2008r.) wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, natomiast postanowieniem z dnia 10 listopada 2008r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 21 listopada 2008r.) przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 1 grudnia 2008r. Skoro wskazana urzędowa korespondencja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi, a kolejne postanowienie przedłużające termin załatwienia sprawy nie zostało przez organ pierwszej instancji wydane, pełnomocnik skarżącej miał podstawy do oczekiwania na wydanie ww. decyzji w dniu 1 grudnia 2008r. Zaniechanie odbioru awizowanej decyzji i bierne oczekiwanie na informacje świadczą o nienależytym reprezentowaniu skarżącej. W przypadku doręczenia zastępczego decyzji termin do wniesienia odwołania do organu drugiej instancji liczy się od dnia następującego po dniu uznania decyzji za doręczoną zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej, a nie od daty późniejszego wydania stronie postępowania odbioru kserokopii tej decyzji 6 marca 2009 r. Ustawowy termin do wniesienia odwołania od decyzji upłynął w dniu 2 stycznia 2009r., zaś odwołanie nadane pocztą w dniu 13 marca 2009r. zostało złożone 70 dni po terminie do jego wniesienia. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na okoliczność, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T., pomimo braku takiego obowiązku, poinformował pełnomocnika skarżącej za pokwitowaniem o wysłaniu decyzji i doręczeniu zastępczym w dniu 18 grudnia 2008r. Pomimo odebrania tego pisma w dniu 12 lutego 2009r. pełnomocnik skarżącej nie dopełnił w terminie 7 dni, tj. do dnia 19 lutego 2009r., czynności, dla której ten termin był wyznaczony, tj. złożenia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Odwołanie złożono, za pośrednictwem poczty, dopiero w dniu 13 marca 2009r., czyli po upływie 29 dni od ustania powoływanej przyczyny uchybienia terminu do jego wniesienia. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia. Zarzuciła naruszenie art. 162 i art. 163 § 3 Ordynacji podatkowej, nieprawidłowe zastosowanie art. 150 i naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, tj. naruszenie zasady praworządności, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej. Zdaniem skarżącej, decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia 1 grudnia 2008r. nie została jej skutecznie doręczona w sposób przewidziany w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ przesyłka nie była dwukrotnie awizowana, czym Poczta Polska uchybiła obowiązkowi wynikającemu z ww. przepisu. Z dokumentów przekazanych przez Pocztę nie można jednoznacznie stwierdzić, że powtórne awizo zostało doręczone adresatowi, wskazują one jedynie na fakt, że listonosz pobrał przesyłkę nr [...], co wcale nie przesądza o fakcie powtórnego doręczenia awiza. Natomiast z pism Poczty z dnia 28 stycznia 2009r. i 15 kwietnia 2009r. wynika, że przesyłka była nieprawidłowo opracowywana. Zdaniem skarżącej, jeżeli pierwsze zawiadomienie miało miejsce w dniu 4 grudnia 2008r., następne powinno mieć miejsce w dniu 12 grudnia 2008r. Pełnomocnik skarżącej nie otrzymał drugiego z zawiadomień, natomiast pomiędzy pierwszym a drugim awizo był w podróży służbowej. O dacie drugiego zawiadomienia nie ma nawet informacji na kopercie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, nie jest możliwe aby listonosz pamiętał dokładnie, że awizował akurat przedmiotową przesyłkę tym bardziej, że był to okres przedświąteczny. Dla wyjaśnienia sprawy niezbędnym było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania listonosza, gdyż jego ustne oświadczenie nie może stanowić dowodu w sprawie. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, że 15 grudnia 2008 r. odbierał 20 listów więc gdyby Poczta Polska dokonała powtórnego zawiadomienia zgodnie z przepisami, tj. w dniu 12 grudnia 2008r., odebrałby przesyłkę w dniu 15 grudnia 2008r., odbierając pozostałą korespondencję. Prowadzony w kancelarii Dziennik korespondencji wskazuje na uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie nastąpiło z winy pełnomocnika. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargi nie uwzględnił. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że należy odróżnić brak doręczenia od uchybienia terminowi do złożenia odwołania, gdyż tylko skuteczne doręczenie może uzasadniać stwierdzenie przekroczenia czasu przewidzianego na dokonanie czynności. Stwierdził, że skarżąca nie rozróżnia tych dwu sytuacji. Z jednej strony podnosi, iż doręczenia nie było, z drugiej wskazuje na brak winy w uchybieniu terminu. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący wyjaśnił wątpliwości wskazane przez skarżącą, dotyczące dokumentów zwrotnego potwierdzenia odbioru. Materiał dowodowy w postaci uwierzytelnionych kserokopii dokumentów, pozwolił stwierdzić, że przesyłka polecona [...] skierowana do M.Z.-L., ul. [...], została awizowana powtórnie w dniu 12 grudnia 2008r., a po upływie terminu zalegania została zwrócona do nadawcy w dniu 23 grudnia 2008r. Zdaniem Sądu, twierdzenie pełnomocnika o braku powtórnego awizo, nie poparte żadnymi dowodami, nie mogło podważyć prawdziwości odpowiedzi uzyskanej w ramach procedury z urzędu pocztowego. Skuteczność zastępczego doręczenia przesyłki i spełnienie przesłanek określonych w art. 150 Ordynacji podatkowej, potwierdzają wyczerpujące wyjaśnienia Poczty Polskiej S.A. udzielone pismem z dnia 24 września 2009r. oraz poparte dokumentacją, odzwierciedlającą przebieg dwukrotnego awizowania przedmiotowej przesyłki. Odnosząc się do błędów popełnianych przez pocztę podczas doręczania korespondencji, wskazywanych przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2009r., Sąd zauważył, że dowód doręczenia decyzji podatkowej jest dowodem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej (por. orzeczenie z dnia 20 sierpnia 2008r., sygn. akt II FSK 715/07, LEX nr 485139 oraz wyrok NSA z dnia z dnia 9 kwietnia 2008r., sygn. akt II GSK 25/08, LEX nr 469476). Przeprowadzone dowody w postaci reklamacji skarżącej oraz pismo Poczty stanowiące odpowiedź na wystąpienie Dyrektora Izby Skarbowej, dotyczące okoliczności doręczenia decyzji, w sposób jednoznaczny wskazują na skuteczne doręczenie decyzji w drodze fikcji prawnej. Spełnione zostały bowiem wszystkie przesłanki charakteryzujące tę instytucję. Wystąpiła niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 i 149 Ordynacji podatkowej, zawiadomienie o przesyłce zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, korespondencja była dwukrotnie awizowana i przechowywana na poczcie przez okres 14 dni. Skoro z dokumentów urzędowych wynika fakt dwukrotnego awizowania spornej przesyłki, a także fakt przechowywania jej przez pocztę przez okres 14 dni, to za nieskuteczne należy uznać podważanie tego stanu poprzez odwoływanie się do błędów popełnionych przez Pocztę podczas doręczania korespondencji. Podważenie mocy oświadczenia listonosza również nie mogło skutkować uznaniem braku materiału dowodowego, gdyż oświadczenie to zostało uzyskane obok całej wewnętrznej dokumentacji Poczty i było z nią zgodne. Sąd powołał się na ocenę dokonaną w wyroku WSA w Bydgoszczy z 26 października 2009r., I SA/Bd 457/09, w której to sprawie, pełnomocnik skarżącej również nie odebrał w grudniu 2008r. innych przesyłek dotyczących skarżącej. W ocenie Sądu, w sytuacji gdy uchybienie terminu do złożenia środka zaskarżenia jest wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania aktu administracyjnego, od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 Ordynacji musi być określony w sposób bezsporny co do faktu powzięcia przez stronę informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminu do jego zaskarżenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2009r., I FSK 373/08, publ. POP 2009/4/349). Tak zapisany i tłumaczony przepis oznacza dla strony, że powzięcie informacji o wydaniu aktu, a nie data zapoznania się z treścią decyzji ma znaczenie dla zachowania terminu o jakim mowa w art. 162 § 2 Ordynacji. Sąd stwierdził, że organ prawidłowo przyjął, iż datą tą jest data, w której doręczono pełnomocnikowi pismo, z którego wynikało, że decyzja została wydana i zastępczo doręczona. Fakt, że pełnomocnik jest adwokatem a więc profesjonalnym pełnomocnikiem nie pozostawia wątpliwości, że wraz z tą informacją musiał mieć świadomość konieczności wniesienia środka zaskarżenia, w tym długości terminu na złożenie odwołania. W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 163 § 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym stronie służyło prawo do złożenia zażalenia jest niezasadny jak również niezasadny jest zarzut naruszenia zasad praworządności i prawdy obiektywnej. 4. P.C. w skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Zarzuciła Sądowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nie uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o powołany przepis, pomimo wydania go z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, co skutkowało uznaniem przez Sąd, że stan faktyczny został ustalony przez organ w sposób prawidłowy, oraz, że działania organu można uznać za zgodne z zasadą zaufania do organów państwa oraz zasadą prawdy obiektywnej; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie przez Sąd, że wydanie tego postanowienia nie stanowiło naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej na podstawie ustaleń stwierdzających, że: - skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. nr [...] nie nastąpiło z jej winy, podczas gdy było powodem wystąpienia przeszkody nie do przezwyciężenia, - uznania, że przyczyną niedochowania terminu było wynikiem niedbalstwa lub brak należytej staranności ze strony pełnomocnika skarżącej, c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku w sposób niezgodny z tym przepisem, w szczególności wobec nazbyt lakonicznej i ogólnikowej treści oraz braku odniesienia się do istotnych zarzutów skarżącej sformułowanych w skardze i argumentacji powołanej na ich uzasadnienie, co skutkuje niemożliwością poznania przez skarżącą rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia, d) art. 134 p.p.s.a., poprzez niezbadanie przez sąd wszelkich okoliczności dotyczących awizowania spornej przesyłki. Ponadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy przez: a) niewłaściwe zastosowanie art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, polegające na uznaniu, iż nie ma on zastosowania w sprawie, pomimo iż skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jej winy, b) nieprawidłowe zastosowanie art. 150 § 1 a Ordynacji podatkowej poprzez uznanie przez Sąd, iż nastąpiło doręczenie zastępcze decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. nr PB [...], pomimo iż Skarżąca przedstawiła dowody, które nie potwierdzały doręczenia Skarżącej awiza w trybie art. 150 § 1 a Ordynacji podatkowej. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca podniosła te same argumenty, które przedstawiła w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną Sąd nie zrozumiał treści uzasadnienia skargi, gdyż skarżąca wyraźnie wskazała, iż poprzez brak doręczenia zastępczego decyzji z 1 grudnia 2008 r. doszło do uchybienia terminów do wniesienia odwołania. Decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. nie może być uznana za doręczoną w trybie doręczenia zastępczego, gdyż "skuteczność doręczenia przez awizo (art. 139 § 1 KPC) warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób niebudzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma sądowego oraz miejsca w którym może je odebrać. Brak tego zawiadomienia, jak też wątpliwość czy dotarło ono do adresata: czyni doręczenie bezskutecznym". Powołała Komentarz A. Zieliński, Kodeks postępowania cywilnego. Tom 1. Komentarz do artykułów 1 - 50514, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 420-421. Wskazała, że istotą sporu jest właśnie brak zawiadomienia ze strony operatora placówki pocztowej o nadejściu decyzji nr [...]. Jej zdaniem, dowody na niepozostawieniem właściwego awiza w skrzynce pocztowej, przedstawione w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 listopada 2009 r. są w zupełności wystarczające, nie rozumie więc w jaki sposób pełnomocnik miałby nie dopełnić obowiązku staranności. Skoro, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, powtórne awizowanie miało miejsce 12 grudnia 2008 r., to niemożliwym jest by 18 grudnia nastąpiło doręczenie zastępcze, gdyż termin 7 dniowy liczy się od następnego dnia i wypadałby 19 grudnia 2008 r. Wskazała, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy powołuje się na dokumenty wewnętrzne przedstawione przez Pocztę, które mają odzwierciedlać przebieg awizowania przesyłki listowej nr [...]. a nie ma możliwości odtworzenia przebiegu awizowania ww. przesyłki, gdyż Poczta nie prowadzi żadnego rejestru wydawanych awizo, zatem jedynym dowodem świadczącym o fakcie nieprawidłowego awizowania, a co więcej braku powtórnego awizowania po 7 dniach przechowywania przez Pocztę przesyłki, świadczyć mogą jedynie adnotacje poczty umieszczone na kopercie przesyłki nr [...] oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Z tych dowodów niezbicie wynika, iż sporna przesyłka awizowana była tylko jeden raz, gdyż brak jest na kopercie pieczęci pocztowej informującej o powtórnym awizowaniu. Strona wskazała na rozbieżność w ustaleniach organu podatkowego i poczty. Organ podatkowy po dokonaniu analizy zwróconej korespondencji ustalił, iż drugie awizo zostało dokonane w dniu 12 grudnia 2008 roku, natomiast przesyłka wróciła do nadawcy w dniu 23 grudnia 2008 roku. Strona przypuszcza, że organ poczynił takie ustalenia w oparciu o art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej oraz o wewnętrzne dokumenty poczty. W państwie prawa taka sytuacja nie powinna mieć miejsca, albowiem wszelkie ustalenia organu powinny opierać się na całym zgromadzonym materiale dowodowym, również na dokumentach przedstawionych przez pełnomocnika, które uzyskał za pośrednictwem organu z akt sprawy (koperty bez informacji o awizowaniu). Wskazała, że Poczta Polska nie przekazała a nawet nie opisała z jakich dokumentów wewnętrznych wynika, że awizowano powtórnie przesyłkę. Natomiast samo oświadczenie listonosza trudno uznać za dowód skoro oświadczenie pełnomocnika, który jest adwokatem tj. osoby wykonującej zawód zaufania publicznego nie ma żadnej mocy dowodowej. Natomiast fakt podpisania przez listonosza pobrania awiza nie oznacza, że to awizo zostało wrzucone do właściwej skrzynki i we właściwym terminie. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, gdyby przyjąć wersję Sądu, że pełnomocnik miał możliwość odbioru na poczcie korespondencji, którą faktycznie odbierał w dniach 2 grudnia 2008 roku i 15 grudnia 2008 roku należałoby uznać, że pełnomocnik odbierając ww. datach 20 listów specjalnie pominął odbiór listów z awizo z dnia 4 grudnia 2008 roku i z dnia 12 grudnia 2008 roku, mając świadomość, że nastąpi doręczenie zastępcze. 5. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienia dlatego podlega oddaleniu. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. to w istocie polemika z treścią uzasadnienia sądu pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy podatkowe w sposób prawidłowy. Organy podatkowe przeprowadziły dodatkowe postępowanie w celu ustalenia dat awizowania przesyłki. Daty awizowania wynikają z urzędowych stwierdzeń Poczty Polskiej, przeciwko którym skarżąca nie przedstawiła żadnych przekonujących dowodów ograniczając się do snucia przypuszczeń dotyczących alternatywnych, możliwych zdarzeń w przeszłości. Oznacza to, że strona nie wykazała nieskuteczności doręczenia zastępczego, jak też nie uprawdopodobniła niezgodnego z prawem działania pracowników Poczty Polskiej. Fakt i data poinformowania strony o doręczeniu zastępczym (pismo z 4 lutego 2008 r. zostały ustalone bezspornie, co oznacza, że od tej daty należałoby liczyć bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, jeśli doręczenie zastępcze byłoby nieskuteczne. Błędny jest pogląd pełnomocnika skarżącej, że dopiero 6 marca 2009 r. (data wydania decyzji) ustała przyczyna uchybienia terminu skoro: a/ sporna decyzja została prawidłowo doręczona w sposób zastępczy; b/ strona została - mimo braku obowiązku prawnego w tym zakresie – zawiadomiona o doręczeniu zastępczym pismem z 4 lutego 2008 r. Przy czym termin siedmiodniowy na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu wystarcza do zapoznania się z treścią uzasadnienia względnie do uzupełnienia wniesionego uprzednio odwołania. Organ podatkowy nie ma obowiązku wielokrotnego doręczania rozstrzygnięć (decyzji organu pierwszej instancji), względnie powstrzymywania się od działań do czasu wyrażenia przez stronę woli zapoznania się z treścią rozstrzygnięć prawidłowo doręczonych w sposób zastępczy. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem Sąd pierwszej instancji prawidłowo skonstruował uzasadnienie wyroku. W szczególności dobra pamięć listonosza, nawet w okresie przedświątecznym, nie jest okolicznością uzasadniającą rozbudowę uzasadnienia w tym względzie. Podobnie fakt odbierania przesyłek we wskazanej przez stronę w skardze kasacyjnej dacie nie świadczy o tym, że pełnomocnik usiłował odebrać awizowaną i sporną przesyłkę. Okoliczności powyższe nie skutkują koniecznością uznania naruszenia art. 134 p.p.s.a., ponieważ odmienna i nieuzasadniona ocena co do faktów, w tym wypadku skuteczności doręczenia zastępczego, bez wykazania naruszenia prawa procesowego nie może być skuteczną podstawą zarzutu. Niezasadny jest zarzut niewłaściwego zastosowania art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony w terminie wynikającym z art. 162 § 2 (w ciągu siedmiu dni od dnia podjęcia wiadomości o wydaniu decyzji tj. od daty doręczenia stronie pisma z 12 listopada 2009 r.). Nadto nie został wykazany brak winy w strony w uchybieniu terminu, ponieważ decyzja organu pierwszej instancji została jej doręczona skutecznie w trybie zastępczym a skarżąca nie wykazała wad w trybie tego doręczenia. Tym samym nie mogło dojść do naruszenia art. 150 § 1 a Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z dnia 3 października 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).