II SA/Rz 1192/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w postępowaniu wznowieniowym -skargę oddala- II SA/Rz 1192/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi A.C. jest decyzja Wojewody [...] z [...].10.2011 r., nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...].09.2011 r., nr [...] wydaną w warunkach wznowienia postępowania oraz uchylająca decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...].10.2006 r. nr [...] oraz odmawiająca zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z [...].10.2006 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. C. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę tymczasowego pawilonu handlowego na działce nr 483/8 obr. [...] wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej na działkach nr 483/8 i 483/15 obr. [...] przy G. w R. Pismem z 23.02.2007 r., nr [...] Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w R. S.A. wystąpiło do Prezydenta Miasta [...] z podaniem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną w/w decyzją z [...].10.2006 r. z tej przyczyny, że jako strona postępowania bez swojej winy nie brała w nim udziału. Postanowieniem z [...].03.2007 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] wznowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm., dalej "K.p.a."), a decyzją z [...].04.2007 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z [...].10.2006 r. Na skutek odwołania PKS w R. S.A. Wojewoda [...] decyzją z [...].08.2007 r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji z [...].04.2007 r. i umorzył postępowanie w sprawie. W uwzględnieniu skargi sądowoadministracyjnej PKS w R. S.A. Wojewoda [...] decyzją z [...].10.2007 r., nr [...] uchylił własną decyzję z [...].08.2007 r. i decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...].04.2007 r. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skargę A. C. od decyzji Wojewody [..] z [...].10.2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 17.04.2008 r., II SA/Rz 933/07 oddalił, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21.10.2009 r., II OSK 1627/08 oddalił jego skargę kasacyjną. Rozpoznając sprawę ponownie decyzją z [...].03.2010 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...].10.2006 r. W uwzględnieniu odwołania PKS w R. S.A. decyzją z [...].07.2010 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji z [...].03.2010 r. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ponownie prowadzonym postępowaniu decyzją z [...].09.2010 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł w punkcie I, że decyzja tego organu z [...].10.2006 r. została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ PKS w R. S.A. nie brała bez swojej winy udziału w tym postępowaniu, a w punkcie II określił przyczynę niemożności uchylenia decyzji z [...].10.2006 r. podając, że w wyniku ewentualnego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że granice przedmiotowego postępowania są wyznaczone przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej z [...].10.2006 r. Organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu zwykłym, jednak nie ma podstaw do ich odrzucenia, jeżeli nie zostanie potwierdzona w postępowaniu nadzwyczajnym podstawa do ich zakwestionowania. Po rozpatrzeniu wniosku PKS w R. S.A. organ I instancji uznał więc, że stwierdzona wada postępowania polegająca na pozbawieniu wnioskodawcy prawa czynnego udziału w postępowaniu zwykłym nie miała wpływu na sam wynik sprawy. Podnoszone przez PKS w R. S.A. zarzuty dotyczące odległości planowanej lokalizacji obiektu względem jej nieruchomości należało ocenić w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) ustalającego minimalne odległości zabudowy od granic działki budowlanej. W niniejszej sprawie w ocenie organu I instancji istotne znaczenie miała treść § 12 ust. 3 pkt 2) w/w rozporządzenia, który dopuszcza usytuowanie budynku w granicy działki, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2 tego przepisu, ze względu na rozmiary działki. Niewielkie rozmiary działki inwestora uzasadniały zatem zastosowanie tej regulacji. Podkreślono też, że budynek dworca PKS również jest usytuowany w granicy działki. Prezydent Miasta [...] nie podzielił też zarzutów dotyczących budowy w granicy działki piwnicy, która w ocenie PKS w R. S.A. nie została uwzględniona w decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ według § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia z 12.04.2002 r. odległości sytuowania budynków na działce budowlanej nie odnoszą się do części budynku znajdujących się całkowicie poniżej poziomu terenu. Obawę zagrożenia ze strony budowy piwnicy dla istniejącego budynku dworca także uznano za nieuzasadnioną wyjaśniając, że projekt budowlany został opracowany przez kompetentne osoby. W ten sam sposób oceniono obawy dotyczące zagrożenia pożarowego, ponieważ projekt budowlany został w tym zakresie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który nie stwierdził takiego ryzyka. Nie uznano też zarzutu dotyczącego zapisu o czasowym charakterze inwestycji, w szczególności prezentowanego przez PKS w R. S.A. wywodu, iż A. C. jest właścicielem nieruchomości, na której inwestycja ma być zlokalizowana, inwestycja nie będzie miała charakteru czasowego, lecz stały. W ocenie organu I instancji po utracie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością, zgodnie z definicją obiektu tymczasowego zawartą w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, powinien on zostać przeniesiony w inne miejsce lub rozebrany. Zatem to nie trwałość obiektu, lecz czas jego użytkowania wynikający z przepisów prawa lokalnego determinuje określenie obiektu jako tymczasowego. Wniosek inwestora i projekt budowlany były zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Organ I instancji podkreślił, że Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalony [...].06.1992 r., stanowiący podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy, utracił swoją ważność z dniem 31.12.2003 r. Z tej przyczyny określenie w decyzji o pozwoleniu na budowę z 2006 r. tymczasowości objętych tym pozwoleniem części budynku do czasu zagospodarowania terenu zgodnie z nieobowiązującym już planem byłoby pozbawione podstawy prawnej i nielogiczne. Dlatego tymczasowość obiektu powiązano w decyzji z [...].10.2006 r. z prawem aktualnego właściciela do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. W odwołaniu od tej decyzji PKS w R. S.A. podało, że podtrzymuje zarzuty, które poprzednio zawarło w odwołaniu z [...].04.2010 r., nr [...]. Powołaną na wstępie decyzją z [...].10.2011 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...].09.2010 r. i decyzję tego organu z [...].10.2006 r. oraz odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjęto przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623; dalej "Pb"). W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie wznowił postępowanie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a wniosek PKS w R. S.A. został wniesiony w terminie, w tym aspekcie wskazano na udzielenie wnioskującej spółce informacji oraz doręczenie kopii źródłowej decyzji w dniu 1.02.2007 r. Za bezsporne uznano wnioskodawcę za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., skoro jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestora, i to że decyzja z [...].10.2006 r. nie została mu doręczona, inwestycja miała zostać natomiast zlokalizowana w granicy tych nieruchomości. Zrekapitulowano przebieg postępowania wznowieniowego oraz wydane w jego ramach rozstrzygnięcia. Wojewoda nie podzielił stanowiska Prezydenta Miasta [...], że na skutek wznowienia można było wydać decyzję odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powołując się na art. 35 ust. 1 Pb, z którego wynika, że przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, stwierdzono że organ I instancji nie wywiązał się z tego obowiązku. W decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...].12.2003 r., nr [...] wydanej na rzecz A. C. ustalono warunki zabudowy dla planowanej inwestycji mającej polegać na rozbudowie i nadbudowie tymczasowej pawilonu handlowego, przyłącze kanalizacji sanitarnej, na działkach nr 483/8 i 483/15, obr. [...] w R., "do czasu zagospodarowania terenu zgodnie z planem". Obowiązywał wówczas miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] z [...].06.1992 r. nr [...], a zgodnie z art. 88 ust. 2 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do planów zagospodarowania przestrzennego gmin, o których mowa w art. 87 ust. 3, przepisy art. 31a ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zachowują moc do czasu utraty mocy albo uchylenia tych planów. Z kolei art. 87 ust. 3 ustawy z 27.03.2003 r. stanowił, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy plany miejscowe uchwalone przed 1.01.1995 r. zachowały moc do czasu uchwalenia nowych planów, nie dłużej jednak niż do 31.12.2003 r. Mając to na względzie organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...].12.2003 r. ustalająca warunki zabudowy została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].03.2004 r., nr [...], zatem decyzję organu odwoławczego wydano już po utracie mocy obowiązującej w/w ogólnego planu miejscowego. Tym samym warunek zawarty w decyzji organu I instancji dotyczący realizacji inwestycji do czasu zagospodarowania terenu zgodnie z planem stał się niewykonalny. Dodatkowo podkreślono, że wydana decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy. W decyzji z [...].10.2006 r. określono, że czas użytkowania obiektu upłynie z chwilą utraty prawa dysponowania nieruchomościami, na które składały się działki nr 483/8 i 483/15 na cele budowlane, natomiast decyzja o warunkach zabudowy określała tymczasowość inwestycji "do czasu zagospodarowania terenu zgodnie z planem". Mając na względzie treść art. 55 ustawy z 27.03.2003 r. stanowiącego, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, stwierdzono też niezgodność inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy z [...].12.2003 r. Wyeksponowano regułę związania decyzją o warunkach zabudowy przez organ orzekający w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, powołując się na stanowisko wyrażone w judykaturze (wyrok WSA w Rzeszowie z 20.07.2011 r. II SA/Rz 410/11). Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania zwrócił ponadto uwagę na miejsce lokalizacji planowanego obiektu w kontekście wymagań zawartych w § 12 ust. 1 - 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, dalej jako "rozp. MI") ustalających minimalne odległości zabudowy od granic działki budowlanej. Obiekt miał bowiem zostać zlokalizowany od strony północnej 9,90 m i w granicy, od strony południowej 4,80 i 3,78 m, od strony wschodniej w granicy, a od zachodniej 0,30 m od istniejącego budynku dworca PKS. Celem rozstrzygnięcia wątpliwości związanych z planowaną lokalizacją obiektu w granicach działek nr 496/6, 483/4 i 99/19 zwrócono się do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o wyjaśnienie, że przedmiotowy obiekt spełnia wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W uzyskanej odpowiedzi otrzymano stanowisko stwierdzające, że planowana lokalizacja jest zgodna z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Za przedwczesny uznano natomiast zarzut odwołania związany z budową piwnicy w bezpośredniej styczności ze ścianą budynku dworca PKS na głębokości poniżej fundamentów istniejącego budynku, ponieważ projekt budowlany został sporządzony przez uprawnioną osobę, a sama inwestycja powinna być realizowana pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie przygotowanie zawodowe. Niemniej w sprawie należało odmówić wydania pozwolenia na budowę z innych względów. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się A. C. zaskarżając powyższą decyzję w całości i zarzucając naruszenie art. 10 k.p.a. przez niezapoznanie strony z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a. przez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz rozpoznanie sprawy w sposób wyłączający zaufanie do organu, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 35 ust. 1 i ust. 3 Pb przez brak należytego uzasadnienia decyzji oraz brak wyjaśnienia okoliczności podjęcia rozstrzygnięcia reformatoryjnego, art. 146 § 2 k.p.a. przez nie przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania mogła zapaść decyzja odpowiadająca w swej treści istocie dotychczasowej decyzji, art. 35 ust. 1 i 3 Pb przez jego zastosowanie bez wyjaśnienia, które z wymogów w nim zawarte zostały naruszone. Skarżący nie zgadza się z dokonaną przez Wojewodę [...] oceną decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].03.2004 r., nr [...] o jej sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego jednoznacznie określono w niej warunki zabudowy, dlatego plan miejscowy nie ma znaczenia dla ustaleń indywidualnego aktu administracyjnego. Podkreślono, że organ wydający zezwolenie na budowę związany jest treścią decyzji w zakresie warunków zabudowy, a zapis w decyzji o warunkach zabudowy odnoszący się do prawa dysponowania nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr 483/8 oraz 483/15 obr. [...] na cele budowlane nie ingerował w treść warunków zabudowy. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga nie może doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji, pomimo częściowo uzasadnionych zarzutów. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. konstytuującego obowiązek organu administracji publicznej zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w ocenie Sądu nie jest uzasadniony. Z akt sprawy nie wynika, aby prawo skarżącego w tym aspekcie było działaniem Wojewody [...] naruszone w stopniu mogącym mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji. O możliwości zapoznania się z aktami sprawy skarżący był informowany pismem organu z 21.03.2011 r. Późniejsze uzupełnianie akt sprawy odnosiło się do dokumentów bądź to przedstawianych przez samego skarżącego (dziennik budowy) bądź do kopii orzeczeń wydawanych przez organ nadzoru budowlanego, a kierowanych do skarżącego. Za nieuzasadniony uznaje Sąd zarzut uchybienia dyspozycji art. 7 i 77 k.p.a. konstytuujących obowiązek organy podjęcia wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zarzut taki nie został skonkretyzowany w samej skardze, w ocenie Sądu wszystkie istotne dowody pozwalające na orzekanie organom w ramach postępowania wznowieniowego znajdują się w aktach administracyjnych. Przedmiotem kontroli podlega decyzja Wojewody [...], który rozpoznając odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] ograniczającego się w postępowaniu wznowieniowym do stwierdzenia naruszenia prawa w źródłowej decyzji udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany, uchylił decyzję organu I instancji, uchylił źródłową decyzję oraz orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Niesporne w sprawie jest ziszczenie się przesłanki wznowieniowej, albowiem nie jest kwestionowane, że w sprawie, w której zapadła decyzja Prezydenta Miasta [...] udzielająca A. C. pozwolenia na budowę, nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy PKS S.A. w R. Spór między stronami koncentruje się wokół tego, czy istotnie w sprawie mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej, tj. decyzji z [...].10.2006 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, tak jak orzekł to organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego interpretującego treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (ustalone decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...].12.2003 r.) utrzymanej w mocy decyzją SKO (z [...].03.2004 r. [...]) "warunek zawarty w decyzji dot. realizacji inwestycji do czasu zagospodarowania terenu zgodnie z planem stał się niewykonalny". Dodatkowo stwierdzono, iż w źródłowej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dopuścić się miano niezgodności z warunkami zabudowy w zakresie ustalenia czasu użytkowania obiektu. Eksponując regułę związania organu udzielającego pozwolenia na budowę ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z art. 55 Upizp, skonkludowano "niezgodność przedmiotowej inwestycji z zapisem decyzji o warunkach zabudowy", co miało uzasadniać treść decyzji odwoławczej. W ocenie Sądu argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, choć samo rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przede wszystkim podkreślić należy, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do tego, aby we własnym zakresie oceniać legalność decyzji wydanych w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Wywody skarżonego organu koncentrują się wokół tego, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...].12.2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy w momencie uzyskiwania statusu ostateczności, a nastąpiło to z chwilą utrzymania jej w mocy przez SKO w dniu [...].03.2004 r., zawierać miała warunek niewykonalny, skoro utracił moc Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] z dniem 31.12.2003 r. (dalej jako MPZP). W istocie rzeczy zatem argumentacja Wojewody [...] sprowadzała się do tego, że SKO wyrzekając w dniu [...].03.2004 r. o utrzymaniu w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy de facto utrzymywała w mocy decyzję niewykonalną. Z niewykonalnością decyzji administracyjnej wiąże się nakaz stwierdzenia jej nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Niedopuszczalność takiej oceny w zakresie decyzji SKO podnosi strona skarżąca, w tym aspekcie Sąd przyznaje rację A. C. Tak jak organ właściwy w sprawach ustalania warunków zabudowy nie jest uprawniony do tego, aby wyrzekać w kwestiach, w których rzeczowo właściwe są organy administracji architektoniczno-budowlanej, a contrario organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest rzeczowo właściwy, aby w istocie przyjmować, że decyzja o warunkach zabudowy dotknięta była wadą nieważności. Jeśli Wojewoda [...] uznawał, że taką wadą dotknięta jest decyzja SKO z [...].03.2004 r. to mógł zwrócić się do tego organu, aby wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., albo mógł zwrócić się do prokuratora o podjęcie kroków w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem w drodze sprzeciwu prokuratorskiego (art. 182, 184 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Sąd wyrzekający w przedmiotowej sprawie nie jest władny oceniać legalność decyzji wydanej w sprawie ustalenia warunków zabudowy, albowiem nie mieści się ta decyzja, jak i decyzja SKO utrzymująca ją w mocy, w granicach sprawy sądowoadministracyjnej, wyznaczonej skargą A. C. Wojewoda [...] eksponując obowiązek organu administracji architektoniczno-budowlanej oceny projektowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wynikającej z art. 35 ust. 1 Pb dokonując uzasadnienia własnej decyzji w istocie rzeczy błędnie przypisał sobie prawo do oceny samej legalności i obowiązywalności decyzji ustalającej takie warunki. Zresztą w tej ostatniej kwestii Sąd nie podziela wywodów zaskarżonego organu. W decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...].12.2003 r. ustalającej warunki zabudowy terenu pod planowaną inwestycję, ustalając te warunki pod rozbudowę i nadbudowę tymczasową pawilonu handlowego organ gminy zawarł uściślenie w aspekcie "tymczasowości" – "do czasu zagospodarowania terenu zgodnie z planem". Z warunków zabudowy znajdujących się w tej decyzji wynika, że planowana inwestycja położona była w terenie, dla którego ustalenia tekstowe MPZP, który tracił moc w dniu 31.12.2003 r. przewidywały rezerwę pod ulicę zbiorczą tranzytową o przekroju dwujezdniowym. Z pouczenia zawartego w tej decyzji wynikało ponadto, że przystąpiono do opracowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] "[...]", obejmującego także działkę inwestora. Jest oczywiste, że skoro MPZP tracił moc w dwa dni po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy to w tym czasie, tj. między 29 a 31.12.2003 r. nie mogło dojść do zagospodarowania terenu działki przeznaczonej pod inwestycję zgodnie z ustaleniami zawartymi w tym MPZP. Rzecz jednak w tym, że samo wygaśnięcie MPZP nie czyniło owego zastrzeżenia zawartego w decyzji o warunkach zabudowy prima facie niewykonalnym, w aspekcie treści pouczenia i informacji o przystąpieniu do sporządzania na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". Wobec niejednoznaczności owego zastrzeżenia w zakresie punktu odniesienia zawartego w decyzji o warunkach zabudowy rozwiązania można by upatrywać w uzyskaniu przez stronę postępowania wyjaśnienia treści decyzji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. przez Prezydenta Miasta [...]. W ocenie Sądu nie są to jedyne uchybienia, których dopuścił się organ odwoławczy. Zaskarżona decyzja opiera się w swej podstawie prawnej m.in. na dyspozycji art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wedle którego w ramach wznowienia postępowania organ orzeka o uchyleniu decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzone zostanie istnienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Skoro dyspozycja cyt. przepisu stanowi o wydaniu "nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy" obowiązkiem organu było stosowanie przepisów prawa w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania przez niego "nowej decyzji". W swym uzasadnieniu Wojewoda [...] w aspekcie analizy kwestii usytuowania przywołał § 12 ust. 3 rozp. MI o następującej treści: "Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki". W dacie wyrzekania przez Wojewodę [...] rozp. MI w § 12 ust. 2 stanowiło, że "Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu", zaś przywoływany przez organ skarżony § 12 ust. 3 rozp. MI odnosił się i odnosi do lokalizowania budynku w zabudowie jednorodzinnej. Przywoływana przez Wojewodę, a także przez organ I instancji treść § 12 ust. 3 rozp. MI odnosząca się do możliwości lokalizowania obiektu w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie można byłoby zachować odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2 cyt. § 12, ze względu na "rozmiary działki" została zmieniona z mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6.11.2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 201, poz. 1238, zwane dalej "nowelą rozp. MI") z dniem 1.01.2009 r. Nowela rozp. MI została uzupełniona na mocy kolejnego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 17.12.2008 r. w sprawie zmiany rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 228, poz. 1514) o § 1a o następującej treści: "Do budynków, wobec których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego lub został złożony wniosek o wydanie takich decyzji, stosuje się przepisy dotychczasowe". Zmiana ta weszła w życie 1.01.2009 r. razem z nowelą rozp. MI. Skoro w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie pawilonu handlowego na warunkach tymczasowych wydana została przed 1.01.2009 r. decyzja o pozwoleniu na budowę, przeto wyrzekając w ramach wznowienia postępowania administracyjnego i wydając nową decyzję orzekającą o istocie sprawy należało istotnie stosować § 12 ust. 3 rozp. MI w brzmieniu sprzed 1.01.2009 r. Z tych przyczyn przywołanie przez skarżony organ powyższego przepisu w cyt. brzmieniu było prawidłowe, choć bliżej nie wyjaśnione. Rzecz jednak w tym, że cyt. przepis stanowił o możliwości zabudowy "w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy". Jest to o tyle istotne, że kwestia zlokalizowania rozbudowy w pozwoleniu na budowę stanowić miała istotny zarzut odwołania, a ponadto, czego w ogóle organ odwoławczy nie uznał za mające w sprawie znaczenie, w decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie odmówiono inwestorowi "zapisu" dotyczącego usytuowania budynku w granicy działek o nr 496/6, 99/18 i 483/4 w obr. [...]. Innymi słowy lokalizowanie rozbudowy nie może nastąpić bezpośrednio przy granicy m.in. działki należącej do przedsiębiorstwa PKS S.A., albowiem wyklucza to treść decyzji o warunkach zabudowy. Z wyjaśnień skarżącego podczas rozprawy przed Sądem wynika z kolei, że rozbudowę zlokalizowano w odległości zgodnej z projektem zagospodarowania, tj. 30 cm od granic działki należącej do przedsiębiorstwa PKS S.A., a ponadto w wyniku docieplenia ściany między ścianą rozbudowywanego budynku i budynku dworca autobusowego brak będzie jakiegokolwiek prześwitu (budynki będą bezpośrednio przylegać do siebie). Na taką też odległość wskazuje Wojewoda w uzasadnieniu swej decyzji, dodatkowo wskazuje, iż odległość od granic działki od strony północnej wynosić ma "0,90 m i w granicy". Poza przytoczeniem § 12 ust. 3 rozp. MI w brzmieniu sprzed 1.01.2009 r. organ nie wyjaśnił, czy takie zlokalizowanie rozbudowy jest zgodne z cyt. przepisem, zwłaszcza, że mowa w nim jest o odległości 1,5 m od granic działki. Skoncentrowano się natomiast na kwestii prawidłowości zlokalizowania planowanej rozbudowy z punktu widzenia zachowania przepisów o ochronie przeciwpożarowej oraz prawidłowości zaprojektowania piwnic w planowanym do rozbudowy budynku. Z akt sprawy, a ściślej z dołączonego do nich projektu zagospodarowania działki oraz projektu budowlanego wynika, że odległość planowanej rozbudowy zaprojektowano w ten sposób, że nie odpowiada on warunkowi zawartemu w § 12 ust. 3 rozp. MI w brzmieniu mającym zastosowanie do projektowanego obiektu. W praktyce oznacza to, że stanowisko Wojewody w kwestii prawidłowości usytuowania planowanej rozbudowy tymczasowego pawilonu handlowego w zakresie odległości od granic działek sąsiednich jawi się jako nietrafne. Z powyższych względów uznać należy, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym innym niż dające podstawę do wznowienia postępowania, niemniej jednak aby uwzględnić skargę z tych przyczyn dyspozycja art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nakazuje, aby Sąd doszedł do przekonania, iż uchybienie to mogłoby mieć "istotny wpływ na wynik sprawy". W ocenie Sądu taka sytuacja nie zachodzi, albowiem rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie mogłoby być inne, a wydana przez Wojewodę [...] w swym rozstrzygnięciu odpowiada prawu. Z tych przyczyn skargę jako nieuzasadnioną Sąd oddalił na zasadzie art. 151 Ppsa.