III SA/Wa 1674/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sedzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 3127 zł (słownie: trzy tysiące sto dwadzieścia siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2010 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej; "Organ pierwszej instancji" lub "Naczelnik Urzędu Skarbowego") określił dla P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2009 r. w wysokości 1.922.658 zł. W sprawie przedstawiono następujący stan faktyczny. W dniach od 16 marca 2009 r. do 21 kwietnia 2009 r. przeprowadzono u Skarżącej kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2009 r., a następnie postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe w ww. zakresie. W trakcie przeprowadzonej kontroli oraz w toku postępowania podatkowego stwierdzono, iż Spółka bezzasadnie stosowała 0% stawkę VAT z tytułu sprzedaży paliwa lotniczego. Organ pierwszej instancji wskazał, że w okresie objętym postępowaniem Skarżąca dokonywała dostaw paliwa lotniczego na rzecz przewoźników krajowych oraz pośredników, działających w charakterze podmiotu reprezentującego przewoźnika, tj. podmiotów mających siedzibę na terytorium kraju. W związku z dostawami Spółka wystawiała faktury z wykazaną stawką 0%, którą zastosowała w oparciu o oświadczenia złożone przez odbiorcę paliwa. Na potwierdzenie poprawności zastosowania stawki 0% VAT na dostawę paliwa lotniczego, Skarżąca w toku postępowania podatkowego przedstawiła: - oświadczenia klienta, iż jest przewoźnikiem lotniczym wykonującym głównie przewozy w transporcie międzynarodowym oraz, że zakupione przez niego paliwo służy zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych głównie do wykonywania transportu międzynarodowego, przy czym Skarżąca podkreśliła, że wprowadziła kryterium udziału minimum 70% lotów o charakterze międzynarodowym; - wewnętrzne dokumenty Spółki w postaci kwitów dostawy wystawianych przy każdorazowym wydaniu paliwa i podpisywanych przez osobę odbierającą paliwo w imieniu przewoźnika, z których wynika do jakiego lotu - krajowego czy międzynarodowego - będzie wykorzystane paliwo; - analizy wewnętrzne dokonywane na podstawie danych zawartych w systemie księgowym SAP w wyniku których można jednoznacznie stwierdzić jaka ilość paliwa nabytego przez przewoźnika została przeznaczona na wykonanie lotów w transporcie międzynarodowym, a jaka ilość paliwa została przeznaczona na realizację transportu krajowego; - wyciągi z listy, ogłoszonej przez odpowiedni organ kraju, w którym przewoźnik ma siedzibę, potwierdzającą prawo do stosowania stawki 0%; - w przypadku przewoźników mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyciągi z listy Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdzającej, że dany podmiot jest przewoźnikiem lotniczym. Organ pierwszej instancji uzasadniając swoją decyzję odwołał się do interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z [...] listopada 2009 r. (nr [...] ), zgodnie z którą za przewoźnika powietrznego wykonującego głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, należy uznać przewoźnika, którego działalność w dziedzinie obsługi ruchu krajowego odgrywa widocznie mniejszą rolę aniżeli działalność międzynarodowa tego przewoźnika, zaś przy określaniu widocznie większej roli transportu międzynarodowego należy uwzględnić różne czynniki, nie tylko wysokość obrotu. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał ponadto, iż opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, podlegają czynności, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 7-18 i 20-22 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT"), pod warunkiem prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie. W przypadku dostaw paliwa musi to być dokumentacja potwierdzająca, iż dostawa służy zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych głównie do wykonywania transportu międzynarodowego. Organ pierwszej instancji podkreślił następnie, że oświadczenie przewoźnika, iż wykonuje działalność głównie w ruchu międzynarodowym, nie spełnia warunku wskazanego w ustawie o VAT, gdyż stanowi jedynie deklarację nabywcy, że wykonuje tego typu przewozy. W związku z tym, w odniesieniu do dostaw, w zakresie których uzyskał od Spółki jedynie oświadczenia przewoźników, stwierdził że powinny zostać opodatkowane stawką VAT w wysokości 22%. Uznał natomiast prawo Skarżącej do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do pozostałej części zakwestionowanych faktur. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego zauważył, że dla zastosowania stawki 0% istotnym jest, aby dostawa dokonywana była bezpośrednio dla przewoźnika powietrznego. Sprzedaż na rzecz pośrednika nie spełnia tego kryterium zatem w ocenie Organu pierwszej instancji Spółka niesłusznie opodatkowała sprzedaż na rzecz pośrednika stawką 0% VAT. Wskazał także, iż Skarżąca rozliczyła w styczniu 2009 r. podatek naliczony wynikający z faktur, które wpłynęły do Spółki drogą elektroniczną lub faxem. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego prawo do odliczenia podatku naliczonego powstało w miesiącu otrzymania oryginałów faktur (luty 2009 r.) Z uwagi na powyższe zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego w styczniu 2009 r. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, iż w badanym okresie rozliczeniowym Skarżąca zawyżyła podatek naliczony w związku z odliczeniem podatku wykazanego na fakturze dokumentującej nabycie usług telekomunikacyjnych. Od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "Organ odwoławczy" lub "Dyrektor Izby Skarbowej") wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci art. 83 ust. 1 pkt 18 i ust. 2 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że oświadczenie przewoźnika, z którego wynika, że spełnia warunki do nabycia paliwa ze stawką 0% VAT nie jest wystarczającym sposobem dokumentowania przez sprzedawcę prawa do zastosowania stawki 0% VAT na sprzedaż paliwa lotniczego. Stwierdził, że Skarżąca nie ma faktycznie innej możliwości uzyskania potwierdzenia statusu nabywcy paliwa jako przewoźnika międzynarodowego oraz, że brak jest w tym zakresie możliwości uzyskania jakiejkolwiek wiążącej informacji od organów lub instytucji kompetentnych w zakresie przewozów lotniczych. W ocenie Spółki, trudno o bardziej jednoznaczny dokument niż oświadczenie złożone na podstawie wiedzy o stanie faktycznym przez samego przewoźnika. Reasumując wskazał, że organ podatkowy błędnie dokonał wykładni art. 83 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż z jego treści nie wynika obowiązek posiadania żadnej dodatkowej dokumentacji poza oświadczeniem przewoźnika, w którym w sposób jednoznaczny stwierdza, że jest podmiotem wykonującym głównie loty międzynarodowe. Ponadto, w trakcie postępowania odwoławczego Skarżąca powołała się na okoliczność, iż w ustawie o VAT planowane jest dodanie przepisów, które precyzują stosowanie stawki 0% z tytułu sprzedaży paliwa lotniczego, zaś projektowane zmiany są tożsame ze stosowaną przez nią praktyką. Podniosła także, iż z treści protokołu kontroli dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. wynika, że organ podatkowy zaakceptował stosowany przez Spółkę sposób dokumentowania uprawniający ją do stosowania stawki 0% VAT. Decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "Organ odwoławczy" lub "Dyrektor Izby Skarbowej") utrzymał w mocy powyższą decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przepis art. 83 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT stanowi implementację przepisu art. 148 lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r., ze zm., dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE"), w myśl którego państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego statków powietrznych używanych przez linie lotnicze zajmujące się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych. Podkreślił, że z brzmienia ww. przepisu Dyrektywy 2006/112/WE wynika, iż sformułowanie "głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych" odnosi się do działalności linii lotniczych, a nie do samych statków powietrznych. Z uwagi na zapadły na gruncie Dyrektywy 2006/112/WE wyrok ETS w sprawie C. (wyrok z dnia 16 września 2004 r. nr C-382/02) Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w celu spełnienia kryterium wykonywania przez przewoźnika głównie przewozów w transporcie międzynarodowym konieczna jest widocznie większa rola transportu międzynarodowego oraz, że przy określaniu widocznie większej roli transportu międzynarodowego należy uwzględnić różne czynniki nie tylko wysokość obrotu. Wskazał następnie, iż zastosowanie stawki 0% VAT uzależnione zostało od prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której wynika spełnienie przesłanki dotyczącej wykonywania głównie przewozów w transporcie międzynarodowym oraz, że przepisy nie precyzują jaki rodzaj dokumentacji potwierdza tę okoliczność. Tym samym może to być każdy dokument, który jednoznacznie potwierdza spełnienie warunków wynikających z art. 83 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT, jak na przykład zrealizowana liczba przewozów w transporcie międzynarodowym, wpływy ze sprzedaży biletów na połączenia realizowane w transporcie międzynarodowym, liczba faktycznych godzin wykonywanych w transporcie międzynarodowym. W ocenie Organu odwoławczego dokumentacją taką nie może być jedynie oświadczenie przewoźnika, ponieważ oświadczenie takie nie jest jednoznacznym potwierdzeniem spełnienia warunków określonych w ustawie o VAT, lecz zawiera deklarację samego nabywcy (przewoźnika), że wykonuje on głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że ustawodawca nie uzależniałby zastosowania preferencyjnej stawki od zebrania odpowiedniej dokumentacji, jeżeli dokumentacja ta sprowadzać by się miała do stwierdzenia nabywcy, iż wykonuje określony rodzaj działalności. Wówczas ustawodawca wprowadziłby wprost obowiązek odbierania oświadczeń. Organ odwoławczy zauważył, że użycie w art. 83 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT pojęcia "głównie" wskazuje, iż oświadczenie nabywcy poparte być powinno odpowiednią analizą i danymi, pozwalającymi na weryfikację prawdziwości tegoż oświadczenia. Dyrektor Izby Skarbowej przywołał ponadto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I SA/Po 479/10 zgodnie z którym w przypadku ustalenia, że zrealizowana liczba przewozów przekracza 50 % lotów, liczba faktycznych godzin w transporcie międzynarodowym przekracza 50 % wszystkich godzin wykorzystanych w transporcie, osiągnięty obrót w tym wpływy z biletów przekracza 50 % oraz stwierdzenia powyżej 50 % innych czynników pozwala na ocenę o wykorzystaniu głównie w transporcie międzynarodowym. Podsumowując tę część uzasadnienia Organ odwoławczy stwierdził, że określenie "dokumentacja" bez wskazania konkretnych dokumentów oznacza, że w zasadzie każdy dokument zawiera się w tym określeniu, w tym także oświadczenie przewoźnika. Podkreślił jednak, iż z całokształtu gromadzonej dokumentacji ma wynikać jednoznaczne zachowanie warunków określonych w ustawie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej fakt ten jednoznacznie nie wynika z dokumentacji prowadzonej przez Spółkę, zatem oświadczenie przewoźnika o wykonywaniu działalności głównie w transporcie międzynarodowym nie uprawnia Skarżącej do zastosowania stawki w wysokości 0% z tytułu sprzedaży paliwa lotniczego. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż nie odniósł się do ustaleń zawartych w protokole kontroli za inny okres niż styczeń 2009 r., gdyż przekraczałoby to ramy przedmiotowego postępowania. Ponadto, w jego ocenie wskazane przez Skarżącą zmiany w ustawie o VAT nie potwierdzają jej stanowiska oraz nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż dokonał oceny zaskarżonej decyzji również w części nie objętej zarzutami odwołania i w pełni podzielił stanowisko zajęte w tym zakresie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej decyzji Organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci art. 83 ust. 2 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT polegające na błędnej wykładni prowadzącej do uznania, że dokumentacja gromadzona przez Skarżącą nie jest dokumentacją z której w sposób jednoznaczny wynika, że sprzedaż paliwa lotniczego przy zastosowaniu stawki 0% VAT była dokonywana na rzecz podmiotów które wykonują głównie transport międzynarodowy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wiele miejsca poświęcił wykazaniu prymatu wykładni literalnej tekstu prawnego. Nie może budzić wątpliwości, iż zastosowanie wykładni literalnej spornych w sprawie przepisów, potwierdza prawidłowość stanowiska Spółki. Tym samym przewoźnicy, chcąc nabyć paliwo lotnicze z 0 % stawką podatku, składają Spółce oświadczenia, iż paliwo będzie służyło zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych głównie do wykonywania transportu międzynarodowego, jak również, iż są przewoźnikami lotniczymi wykonującymi głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Z oświadczenia o takiej treści jednoznacznie wynika, iż przewoźnik jest uprawniony do stosowania 0% stawki VAT. Pełnomocnik Skarżącej wskazał także, iż z konstytucyjnej zasady proporcjonalności wynika, iż nie można nakładać na podmioty obowiązków, których ciężar jest nieproporcjonlany do oczekiwanych korzyści, jeżeli istnieją inne mniej uciążliwe sposoby realizacji celów ustawowych. Nie bez znaczenia jest także fakt, iż Spółka realizuje swoje obowiązki podatkowe w zakresie sprzedaży paliwa lotniczego w zasadzie identycznie, jak inne podmioty mające siedzibę na terenie Unii Europejskiej oraz zgodnie z międzynarodowa praktyką. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności stosowania przez Skarżącą w zakresie rozliczeń w podatku od towarów i usług za styczeń 2009r. stawki VAT 0% przy sprzedaży paliwa lotniczego dla kilku podmiotów mających siedzibę na terytorium kraju. Zasadniczym elementem sporu jest rodzaj dokumentacji, którą obowiązkowo musi dysponować podatnik (sprzedawca paliwa lotniczego) w celu potwierdzenia, że dany nabywca paliwa (przewoźnik) ma prawo do nabycia paliwa lotniczego ze stawką 0% VAT. Organy podatkowe zakwestionowały stosowanie przez Spółkę stawki 0 % VAT przy sprzedaży paliwa lotniczego, na podstawie oświadczeń przewoźników, w których stwierdzają, iż paliwo będzie służyło zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych głównie do wykonywania transportu międzynarodowego, jak również, iż są przewoźnikami lotniczymi wykonującymi głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Zagadnienia te związane są z interpretacją art. 83 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT, zgodnie z którym (w stanie prawnym obowiązującym w sprawie) stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych głównie do wykonywania transportu międzynarodowego. Z kolei stosownie do ust. 2 tego artykułu opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% podlegają czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22, w przypadku prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie. Ustawodawca nie określił katalogu dokumentów, z których jednoznacznie ma wynikać, że czynności zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt 18 art. 83 ustawy o VAT. Należy także zwrócić uwagę, iż Minister Finansów ma możliwość wydania na podstawie art. 83 ust. 16 pkt 4 ustawy o VAT rozporządzenia, w którym określi dokumenty, jakie powinna zawierać dokumentacja o której mowa w ust. 2 art. 83 ustawy o VAT. Minister do tej pory nie skorzystał z powyższego uprawnienia, pozostawiając tym samym podatnikom możliwość uznania, jakie dokumenty potwierdzają prawo do stosowania stawki 0 %, oczywiście z zastrzeżeniem spełniania przez ową dokumentację wymogu z ust. 2 art. 83 ustawy o VAT. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, stanowisko Spółki co do pobierania od przewoźników oświadczeń, z treści których wynika, iż paliwo będzie służyło zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych głównie do wykonywania transportu międzynarodowego, jak również, iż są przewoźnikami wykonującymi głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, uznać należy, za odpowiadające prawu. Podobnie wypowiedział się WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku z dnia 21 września 2010r. I SA/Po 479/10. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż dokument taki (jak oświadczenie) mieści się w katalogu dowodów, o którym mowa w art. 180 § 1 O.p. Oświadczenie przewoźnika nie jest bowiem oświadczeniem sprzecznym z prawem. Co prawda Ordynacja podatkowa przewiduje pewne odstępstwa od zasady równej mocy dowodowej środków dowodowych; szczególnie potraktowano bowiem księgi podatkowe oraz dokumenty urzędowe (zob. art. 193 oraz 194 O.p.), jednak przepisy te nie umniejszają ani wiarygodności, ani znaczenia prawnego oświadczeń. Należy także zauważyć, iż rzeczone oświadczenia w swej treści posługują się ustawową przesłanką z art. 83 ust.1 pkt 18 ustawy o VAT. Tym samym w ocenie Sądu, zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 18 oraz ust. 2 ustawy o VAT uznać należy za zasadny. Ustawodawca nie zawarł kryteriów, według których należy wykładać użyte w art. 83 ust.1 pkt 18 ustawy pojęcie "głównie", odnoszące się do wykonywania transportu międzynarodowego. Dyrektywa 2006/112/We w art. 148 e,f i g posługując się także terminem "głównie na trasach międzynarodowych" przewiduje zwolnienie przez państwa członkowskie tych transakcji. Krajowe uregulowania wskazane wyżej stanowiły implementację art. 15 ust. 6, 7 i 9 VI Dyrektywy, uwzględniały one też zapewne orzecznictwo ETS dotyczące wykładni tych przepisów. Przy interpretacji przepisu art. 83 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT, zwłaszcza użytego w nim pojęcia wykonywania przewozów "głównie" w transporcie międzynarodowym, istotnego znaczenia nabiera wyrok ETS z dnia 16 września 2004r. C-382/02 (w sprawie C. przeciwko S. ), w którym ETS stwierdził, iż w każdym razie towarzystwa, których działalność w dziedzinie obsługi ruchu krajowego odgrywa widocznie mniejszą rolę, aniżeli działalność międzynarodowa tego towarzystwa, należy uznać za towarzystwa obsługujące głównie transport w ruchu międzynarodowym. Należy podkreślić, iż ETS uznał, że kompetencja do oceny zakresu działalności międzynarodowej i krajowej danego towarzystwa należy do sądów krajowych. W ramach tej oceny sądy mogą uwzględnić wszystkie czynniki, które wskazują na relatywne znaczenie danego rodzaju transportu, w szczególności przychód z działalności. Jednakże – jak podkreślono wyżej – w każdym przypadku ocena zakresu działalności międzynarodowej i krajowej tych towarzystw należy do sądów krajowych. Mając powyższe na uwadze, skoro według ETS można uwzględniać wszystkie czynniki, które wskazują na relatywne znaczenie danego rodzaju transportu, to przyznać rację należy Skarżącej co do pobierania oświadczeń. Nadto ETS uznał, iż pojęcie "głównie" transport międzynarodowy należy utożsamiać z widoczną większością, przy czym mając zapewne na uwadze, iż jest to również nieprecyzyjne określenie, pozostawił sądom krajowym ocenę zakresu wykonywania transportu międzynarodowego. W orzecznictwie występuje pogląd, iż ustalenie, że czynniki mające znaczenie dla tej oceny przekroczą 50 % (jak np. liczba zrealizowanych przewozów międzynarodowych, wpływy ze sprzedaży biletów w transporcie międzynarodowym), pozwala na stwierdzenie, iż jest to widoczna większość ( por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 września 2010r., I SA/Po 479/10). W tym miejscu zauważyć należy, iż jak wynika z akt sprawy, w tym z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, Skarżąca dowodziła, iż wprowadziła dla przewoźników kryterium udziału minimum 70 % lotów o charakterze międzynarodowym, czego orzekające w sprawie organy nie zakwestionowały także w odniesieniu do przewoźników, dla transakcji z którymi, przy sprzedaży paliwa lotniczego, odmówiły stosowania stawki 0% VAT. Podkreślić także należy, iż w przypadku wątpliwości organu podatkowego, co do prawdziwości oświadczeń przewoźników, ma on możliwość sprawdzenia wiarygodności rzeczonych oświadczeń, w trybie art. 274c Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, organ podatkowy, w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym lub kontrolą podatkową, może zażądać od kontrahentów podatnika wykonujących działalność gospodarczą przedstawienia dokumentów, w zakresie objętym kontrolą u podatnika, w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności. W rozpoznawanej sprawie przepis ten jest możliwy do zastosowania, gdyż wszyscy przewoźnicy - kontrahenci Skarżącej, mają siedzibę na terytorium kraju. Sąd przychyla się do argumentacji Spółki, iż zbyt daleko idące byłoby oczekiwanie od Skarżącej, iż będzie ona kontrolowała niejako "na własną rękę" prawdziwość oświadczeń przewoźników i będzie żądała szeregu szczegółowych informacji, dotyczących aktualnej sytuacji w zakresie dokonywanej ilości lotów, godzin lotów, wpływów ze sprzedaży biletów, czy też ilości przewiezionych osób (towarów). Spółka sprzedając paliwo nie ma możliwości dostępu do danych przewoźników, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej wnioski, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Nadto w oparciu o jej art.152 Sąd orzekł w przedmiocie wykonalności decyzji.