III SA/Po 90/12

Dnia 1 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi C na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę W wyniku kontroli drogowej Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nałożył na C karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm.). Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym. Strona pismem z dnia 24 czerwca 2011 roku wniosła od powyższej decyzji odwołanie zarzucając naruszenie przepisu art. 10 Kpa poprzez niezawiadomienie strony o zakończeniu prowadzonego postępowania administracyjnego, przepisu art. 7 oraz art. 77 Kpa poprzez brak zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności brak dokonania oceny twierdzenia skarżącej, iż kierujący pojazdem został wyposażony w wymagane dokumenty. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust 1 pkt 1 i 7, art. 92 ust. 4, art. 93 ust. 9, art. 93 ust. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) Ip. 6.1.1. załącznika do ww. ustawy, przepisu 1.4.1.1., 1.4.2.1.1, 5.4.0, 5.4.1.1.1, załącznika A do umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2009 r., Nr 27, poz. 162), art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), decyzją z dnia 12 sierpnia 2011 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że dnia 7 lutego 2011 r. w miejscowości B., podczas kontroli drogowej pojazdu samochodowego marki IVECO [...] prowadzonym przez PB, wykonywany był przewóz drogowy towarów niebezpiecznych sklasyfikowanych jako UN 1866 ŻYWICA W ROZTWORZE oraz UN 3105 NADTLENEK ORGANICZNY TYPU D, CIEKŁY. Powyższe zdarzenie utrwalono w protokole kontroli z dnia [...], podpisanym przez kierowcę, który nie wniósł do tegoż żadnych zastrzeżeń. W trakcie kontroli drogowej okazano dokumenty: "Wydanie magazynowe [...] wskazujące, iż materiały o nazwie handlowej "Żywica Aropol" oraz "ButanoK M 50" zostały sprzedane przez skarżącą spółkę spółce P. Organ ustalił, iż nazwy handlowe wskazanego ładunku dotyczą towarów niebezpiecznych: UN 1866 ŻYWICA W ROZTWORZE oraz UN 3105 NADTLENEK ORGANICZNY TYPU D, CIEKŁY (dowód: dokumentacja fotograficzna oraz kopię kart charakterystyki ww. towarów). Ponadto ustalono na podstawie zeznań kontrolowanego kierowcy, iż ww. dokument "Wydanie magazynowe" jest dokumentem przewozowym na ładunek znajdujący się w ładowni kontrolowanego pojazdu, a także, że jest to jedyny dokument jaki kierowca otrzymał od nadawcy ww. towarów niebezpiecznych (dowód: protokół przesłuchania kontrolowanego kierowcy znajdujący się w aktach sprawy). Pismem z dnia [...]. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym zawiadomił skarżącą spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszenia określonego przepisem Ip. 6.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym. Strona pismem z dnia 16 marca 2011 r. wskazała, iż w dystrybucji towarów korzysta z pośrednictwa firmy spedycyjnej D. W dalszej części wyjaśnienia strony dotyczyły pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez kierowcę G., który zgodnie z wyjaśnieniami strony odebrał ww. towary niebezpieczne wraz z prawidłowym dokumentem przewozowym w dniu 4 marca 2011 r. Do przedmiotowego pisma strona dołączyła dokument CMR wskazujący jako przewoźnika "D" dotyczący 1150 kg artykułów chemicznych. Odbiorcą przesyłki zgodnie z ww. dokumentem była spółka P. Do przedmiotowego pisma strona dołączyła także dokument przewozowy dotyczący towarów wskazanych w dokumencie "Wydanie magazynowe o ww. numerze" zgodny z wymaganiami przepisu 5.4.1.1.1 umowy ADR. Na dokumencie w rubryce "otrzymałem dokument transportowy oraz instrukcje pisemne dotyczące przewozu ww. produktów'' brak jest jakiegokolwiek podpisu. Zdaniem GITD zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, kierujący pojazdem przewożącym towary niebezpieczne, oprócz dokumentów wymaganych odrębnymi przepisami i wiążącymi umowami międzynarodowymi, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie organów lub osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli m.in. dokument przewozowy, zawierający dane określone w umowie ADR. Z przepisu 5.4.0. umowy ADR każdemu przewozowi towarów podlegającemu przepisom ADR powinny towarzyszyć dokumenty zgodnie z odpowiednimi wymaganiami niniejszego działu, o ile przewóz taki nie jest zwolniony z tych wymagań na podstawie przepisów podanych pod 1.1.3.1 do 1.1.3.5. Organ podkreślił, iż z przepisu 1.4.1.1 załącznika A do umowy ADR wynika, że uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować odpowiednie środki bezpieczeństwa, stosownie do natury i zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym przypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR. Zgodnie z przepisem 1.4.2.1.1 załącznika A do umowy ADR nadawca towarów niebezpiecznych jest zobowiązany dostarczyć do przewozu tylko takie przesyłki, które spełniają wymagania ADR. W zakresie podanym pod 1.4.1, powinien on w szczególności: (b) zaopatrzyć przewoźnika w informacje i dane oraz, jeżeli to konieczne, w wymagane dokumenty przewozowe oraz dokumenty towarzyszące (zezwolenia, dopuszczenia, powiadomienia, świadectwa itd.), uwzględniając w szczególności wymagania podane w dziale 5.4 oraz w tabeli w części 3. GITD zwrócił uwagę, iż w trakcie kontroli drogowej pojazdu samochodowego marki IVECO o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 7 lutego 2011 r. okazano ww. dokumenty, tj. wydanie magazynowe oraz fakturę VAT wskazujące, iż materiały o nazwie handlowej "Żywica Aropol" oraz "Butanox M 50", lecz powyższe dokumenty nie zawierają elementów wymaganych przepisem 5-4.1.1.1. umowy ADR, tj. numeru UN, prawidłowej nazwy przewozowej, numery nalepek, grupy pakowania, liczby o określenia sztuk przesyłki, danych określonych przepisem 1.1.3.6.3. umowy ADR. W ocenie organu odwoławczego ww. dowody jednoznacznie wskazują, iż skarżąca spółka była uczestnikiem kontrolowanego przewozu drogowego ww. towarów niebezpiecznych stosownie do treści przepisu 1.4.1.1 załącznika A do umowy ADR. Wyżej wymienione dowody, w szczególności zeznanie kontrolowanego kierowcy jednoznacznie również wskazują na wpływ skarżącej spółki na wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym. Kontrolowany kierowca jasno wskazał, iż dokument "Wydanie magazynowe" był jedynym dokumentem jaki wystawił nadawca przedmiotowych towarów niebezpiecznych. Skargę do WSA w Poznaniu złożyła spółka C zarzucając organom naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji; naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 9 ustawy o transporcie drogowym bowiem organ nie zgromadził i nie rozpatrzył materiału dowodowego w sprawie, oparł swoją decyzję na niepełnym materiale dowodowym, jak również nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w konsekwencji nie dokonał oceny twierdzenia skarżącej o wyposażeniu przewoźnika firmy D w dokumenty wymagane prawem; naruszenie art. 93 ust. 9 poprzez błędne stwierdzenie, iż okoliczności sprawy i zebrane dowody jednoznacznie wskazują, że nadawca miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Skarżąca podkreśliła m.in., że już na zawiadomienie organu z dnia 7 marca 2011 roku o wszczęciu postępowania wobec przedsiębiorcy, zakwestionowała ustalenia organu, iż wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, odbywało się z nieprawidłowo sporządzonymi dokumentami przewozowymi. W złożonych wyjaśnieniach tj. w piśmie z dnia [...] roku, C Sp. z o.o. wyraźnie wskazała, iż "dnia 04.02.2011 na zlecenie Spółki C, firma D podjęła przesyłki do dziesięciu odbiorców. Wśród nich znajdował się towar do firmy P (...). Towar odbierał z ramienia D, autem o numerze rejestracyjnym [...]. Wraz z dokumentem CMR otrzymał od nas spięty z nim dokument przewozowy dla materiałów niebezpiecznych". Organ administracyjny, nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia istotnego dla sprawy stanu faktycznego i wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez skarżącą we wskazanym piśmie, ograniczył się natomiast do przeprowadzenia dowodów w postaci protokołu z kontroli oraz zeznań zatrzymanego kierowcy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarga okazała się nieuzasadniona. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że zgodnie z art. 93 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym wszczęcie postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub innego podmiotu realizującego przewóz drogowy, nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem, w szczególności wobec: spedytora, nadawcy, załadowcy, organizatora wycieczki, organizatora transportu. Stosownie do przepisu art. 93 ust. 9 ustawy o transporcie drogowym, podmiot uprawniony do kontroli, o którym mowa w art. 89 ust. 1, nakłada w drodze decyzji administracyjnej na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem karę pieniężną, o której mowa w art. 92 ust. 1, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wedle art. 93 ust. 10 ustawy o transporcie drogowym, karę nakłada się w wysokości określonej w załączniku do ustawy dla przedsiębiorcy lub podmiotu realizującego przewóz. W niniejszej w sprawie zastosowanie znajdują przepisy załącznika A do umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2009 r., Nr 27, poz. 162). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, w sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę ADR. Ponadto kierujący pojazdem przewożącym towary niebezpieczne, oprócz dokumentów wymaganych odrębnymi przepisami i wiążącymi umowami międzynarodowymi, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie organów lub osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli m.in. dokument przewozowy, zawierający dane określone w umowie ADR (art. 28 ust. 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych). W dalszej kolejności odwołując się do zapisów ADR należy wskazać, iż zgodnie z przepisem 5.4.0. umowy ADR każdemu przewozowi towarów podlegającemu przepisom ADR powinny towarzyszyć dokumenty zgodnie z odpowiednimi wymaganiami niniejszego działu, o ile przewóz taki nie jest zwolniony z tych wymagań na podstawie przepisów podanych pod 1.1.3.1 do 1.1.3.5. Zgodnie z przepisem 1.4.1.1 załącznika A do umowy ADR uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować odpowiednie środki bezpieczeństwa, stosownie do natury i zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym przypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR. Trzeba również w tym miejscu podkreślić, że z przepisu 1.4.2.1.1 załącznika A do umowy ADR wynika, iż nadawca towarów niebezpiecznych jest zobowiązany dostarczyć do przewozu tylko takie przesyłki, które spełniają wymagania ADR. W zakresie podanym pod 1.4.1, powinien on w szczególności: (b) zaopatrzyć przewoźnika w informacje i dane oraz, jeżeli to konieczne, w wymagane dokumenty przewozowe oraz dokumenty towarzyszące (zezwolenia, dopuszczenia, powiadomienia, świadectwa itd.), uwzględniając w szczególności wymagania podane w dziale 5.4 oraz w tabeli w części 3. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w trakcie kontroli drogowej okazano dokumenty: "Wydanie magazynowe [...] wskazujące, iż materiały o nazwie handlowej "Żywica Aropol" oraz "ButanoK M 50" zostały sprzedane przez skarżącą spółkę spółce P. Jednakże strona skarżąca stoi na stanowisku, że wraz z dokumentem CMR przedstawicie DSV otrzymał od nadawcy spięty z nim dokument przewozowy dla materiałów niebezpiecznych.Skarżąca zarzuca, że organ administracyjny, nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia istotnego dla sprawy stanu faktycznego i wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez spółkę, a ograniczył się jedynie do przeprowadzenia dowodów w postaci protokołu z kontroli oraz zeznań zatrzymanego kierowcy. Tym samym zdaniem strony skarżącej organ naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 9 ustawy o transporcie drogowym. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej. Po pierwsze, strona nie przedstawiła dowodu zlecenia przewoźnikowi DSV transportu ww. towarów niebezpiecznych. Dokument przewozowy (CMR), na który powołuje się spółka, nie wskazuje kto jest przewoźnikiem, bowiem jak trafnie zauważył organ, określenie DSV nie jest określeniem identyfikującym przewoźnika, a także trudno określić czy dotyczy on towarów znajdujących się w skontrolowanym pojeździe samochodowym marki IVECO [...]. Oczywiście ma rację strona skarżąca, że stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania całego materiału dowodowego nałożony został na organ administracji publicznej, jednak zdaniem Sądu należy rozumieć go w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Oznacza to, że na organach prowadzących postępowanie spoczywają dwa obowiązki: po pierwsze - określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i - po drugie - obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub wskazanych przez stronę). Wskazane obowiązki organu nie podważają jednak zasadności tezy, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne (por. np. wyrok NSA z 15 listopada 2000 r., sygn. akt III SA/2431/99). Jakkolwiek bowiem organ administracji jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, to jednak strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1677/10). Po drugie, na dokumencie przewozowym dotyczącym towarów znajdujących się w kontrolowanym pojeździe w rubryce ".otrzymałem dokument transportowy oraz instrukcje pisemne dotyczące przewozu ww. produktów'' brak było jakiegokolwiek podpisu. W związku z tym, ma rację GITD, że trudno jest mówić o fakcie wykazania przez stronę powierzenia przewozu innemu przewoźnikowi, a tym samym obalenia dowodów zgromadzonych w trakcie kontroli drogowej. Organ I instancji nie miał obowiązku poszukiwania dowodów na obalenie własnych ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2008 r. II OSK 2020/06, lex 453463). Niezależnie od powyższych rozważań, oraz nawet w przypadku uznania za wiarygodne wszystkich twierdzeń strony dotyczących wydania towaru przewoźnikowi D, zdaniem Sądu nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej skarżącej spółki. Zakresu odpowiedzialności administracyjnoprawnej nadawcy towarów niebezpiecznych nie można w żadnym wypadku ograniczyć w związku z możliwością wykonania przewozu towarów niebezpiecznych przez kilku przewoźników. Jest rzeczą oczywistą, iż obowiązki różnych uczestników przewozu towarów niebezpiecznych mogą być wykonywane przez jeden lub kilka podmiotów. W przypadku kilku podmiotów podział określonych obowiązków również może być różny, tj. obowiązki przypisane w umowie ADR jednemu uczestnikowi przewozu mogą być wykonywane przez kilka podmiotów. Zatem przewoźnik może powierzyć wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże twierdzenie, iż w związku z powyższym wyłączona jest odpowicdzijilność administracyjnoprawna nadawcy towarów niebezpiecznych jest nieuprawnione. Trzeba bowiem pamiętać o ratio legis wskazanych powyżej przepisów. Celem podziału obowiązków poszczególnych uczestników przewozu w umowie ADR jest zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa przewozu drogowego towarów niebezpiecznych na całej jego trasie, tj. od nadawcy do odbiorcy finalnego towaru niebezpiecznego. Co za tym idzie, w przypadku nadawcy sprzedającego określony towar niebezpieczny, w interesie wszystkich leży, aby została przez niego ustanowiona właściwa organizacja pracy, która zagwarantuje, że wymagane dokumenty będą znajdowały się w każdej jednostce transportowej i to niezależnie od ilości podmiotów będących przewoźnikami. Inne rozumowanie, zdaniem Sądu wypatrzałoby zamysł ustawodawcy o zapewnieniu maksimum bezpieczeństwa podczas transportu towarów niebezpiecznych. Z owych dokumentów wynika bowiem np. jakiego rodzaju towar jest przewożony, w jakich warunkach powinien odbywać się transport, w jakich pojemnikach, czy dopuszczalne są wstrząsy, a także wskazuje na sposób działania w przypadku wypadku, określając sposób usuwania i zabezpieczania towaru niebezpiecznego. Pozbawienie kierowców dokonujących transport towarów niebezpiecznych takich dokumentów, de facto pozbawia ich informacji na ten temat, a co za tym idzie w przypadku możliwych komplikacji w transporcie łatwo może doprowadzić do tragedii. Reasumując, nawet przy uznaniu za wiarygodne argumentacji odwołania oraz skargi należy wskazać, iż w niniejszej sprawie skarżąca spółka nie była nadawcą towarów niebezpiecznych wyłącznie w przewozie do spółki D tylko na całej jego trasie, tj. do spółki P będącej odbiorcą tych towarów. Zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 10, art. 77 Kpa poprzez niezawiadomienie strony o zakończeniu prowadzonego postępowania administracyjnego oraz brak zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności brak dokonania oceny twierdzenia skarżącej, iż kierujący pojazdem został wyposażony w wymagane dokumenty, nie są uzasadnione. W ocenie Sądu, materiał zebrany przez organy jest kompletny, tj. dotyczy wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. Skarżący miał zapewnioną możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami i dowodami oraz mógł zgłosić swoje żądania, z którego to prawa skorzystał. Wskazać w tym miejscu należy, że od strony procesowej zaskarżone decyzje obu instancji, także nie naruszyły prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Wbrew stanowisku strony, skarżąca spółka miała zapewniony udział w postępowaniu. Skład orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za taką linią orzecznictwa, która naruszenia art. 10 k.p.a., nie traktuje w sposób automatyczny, upatrując w nim bezwzględnego uchybienia zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu, w sytuacjach, gdy organ formalnie nie wystosował do strony zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami i zajęcia końcowego stanowiska, ale złożenie wyjaśnień miało miejsce. Dopiero wykazanie przez stronę, że brak powiadomienia jej o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zajęcia stanowiska oraz złożenia ewentualnych wniosków dowodowych, uniemożliwił podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, mogącej mieć przy tym wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.