I SA/Wr 29/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ludmiła Jajkiewicz, Sędziowie: Sędzia WSA – Anetta Chołuj, Sędzia WSA – Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant: Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 marca 2012 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. A sp. z o. o. z/s we W. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zawartych w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm. - dalej: u.p.d.o.p.). Z zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż spółka - w oparciu o umowy najmu zawarte ze spółkami prawa niemieckiego i czeskiego - użytkuje środki transportu (lokomotywy i wagony kolejowe). Kontrahenci spółki nie posiadają na terenie Polski zakładów w rozumieniu u.p.d.o.p. i umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Spółka sformułowała pytanie, czy ma obowiązek pobierać, jako płatnik, u źródła, w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., zryczałtowany podatek z tytułu wypłat w/w spółkom zagranicznym należności za najem środków transportu? Prezentując własne stanowisko spółka wyraziła podgląd, że z uwagi na treść art. 3 ust. 2 i art. 12 ust. 3 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90 - dalej: umowa z Republiką Federalną Niemiec) oraz art. 3 ust. 2 i art. 12 ust. 3 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Czeskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 1994 r., Nr 47, poz. 189 - dalej: umowa z Republiką Czeską), nie ma takiego obowiązku. Autorka wniosku zauważyła, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: RP), przez podatników posiadających ograniczony obowiązek podatkowy, przychodów za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, ustala się w wysokości 20% przychodów. Wskazała, iż w myśl art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p. przepisy ust. 1 stosuje się uwzględniając umowy o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu. Podkreśliła, że pierwszeństwo umowy międzynarodowej przed ustawą wynika z postanowień Konstytucji RP (art. 91). Spółka argumentowała, iż z zapisów art. 12 ust. 3 obu w/w umów wynika, że należności licencyjne stanowią należności płacone za "użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego", z pominięciem wtrącenia "w tym środka transportu", które występuje w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Wyraziła stanowisko, że postanowienia tychże umów dają podstawę stwierdzeniu, iż umowy nie traktują środków transportu jako urządzeń przemysłowych. Według spółki, zawarta w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. definicja opłat licencyjnych ma szerszy zakres niż definicje zawarte w art. 12 ust. 3 w/w umów. W jej opinii, fakt, iż Polska ustawa obejmuje opodatkowaniem opłaty za udostępnienie środka transportu nie oznacza, że zasada ta może być przeniesiona na grunt umowy o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu. Taki wniosek spółka wyprowadziła z treści art. 3 ust. 2 obu umów, z której wynika, że przy stosowaniu umów przez umawiające się państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w nich nie zdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa tego państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa. Spółka postawiła tezę, iż określenie, które nie zostało zdefiniowane w umowie, trzeba rozumieć tak, jak jest ono unormowane w wewnętrznym prawie podatkowym danego państwa, przy czym rozumienie to nie może sprzeciwiać się kontekstowi treści umowy. Jej zdaniem, kontekst art. 12 ust. 3 w/w umów nie pozwala przyjąć ustawowego rozumienia urządzenia przemysłowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Odwołując się do komentarzy do Konwencji Modelowej OECD traktujących o należnościach licencyjnych, wskazując na kontekst obu umów, spółka uznała, iż należności licencyjne należy wiązać z transferem myśli, wynalazków, patentów (...). Przyjęła, że należnością licencyjną za użytkowanie urządzenia przemysłowego jest wynagrodzenie za prawo do korzystania z innowacyjnego rozwiązania technicznego wyrażonego w takim urządzeniu. Poinformowała, iż wynajmowane przez nią środki transportu (lokomotywy, wagony) nie są substratem innowacyjnej myśli technicznej. Analizując konstrukcję art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. spółka stwierdziła, że z wykładni gramatycznej i logicznej tego przepisu wynika, iż urządzenia transportowe winny być traktowane jako niepowiązane z kategorią urządzeń przemysłowych. Uznała, iż w świetle brzmienia tego przepisu "środka transportu" nie można utożsamiać z kategorią "urządzenia przemysłowe". W opinii strony, należności z tytułu użytkowania środków transportu mogą być opodatkowane w państwie źródła, o ile postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania na to zezwalają. Wyłożyła, iż skoro umowy z Republiką Federalną Niemiecką i Republiką Czeską nie przewidują opodatkowania takich należności, to płacone przez nią spółkom prawa niemieckiego i czeskiego należności za używanie środków transportu nie podlegają opodatkowaniu w Polsce. Występująca z zapytaniem kontynuowała, że wobec braku, zarówno w u.p.d.o.p., jak i w obu umowach, definicji "urządzeń przemysłowych" (w kontekście zaliczenia do nich środków transportu), stosowne jest odwołanie do słownikowego znaczenia tego terminu. Wskazała, iż lokomotywy i wagony kolejowe nie mieszczą się w definicji terminu "urządzenie przemysłowe" (nie służą one do wydobywania bogactw naturalnych oraz do wytwarzania produktów w sposób masowy i seryjny). Zdaniem spółki, również analiza systemowa wewnętrzna przepisów u.p.d.o.p. nie pozwala przyjąć, że pojęcie "urządzenia przemysłowe" należy utożsamiać z pojęciem "środki transportu". Według niej, przeciwko nakładaniu na nią obowiązku pobrania podatku od należności licencyjnych przemawia fakt, iż wagony i lokomotywy kolejowe wykorzystuje ona do świadczenia usług transportowych, nie zaś w przemyśle. Minister Finansów - działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. - w interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny wskazał na wynikającą z art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. zasadę ograniczonego obowiązku podatkowego, odnoszącą się do podatników, którzy nie mają na terytorium RP siedziby (zarządu). Zauważył, że w stosunku do niektórych dochodów uzyskanych przez tych podatników na terytorium RP (także do określonych w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p.), obowiązek potrącenia podatku spoczywa na dokonującym wypłaty należności podmiocie polskim. Dalej organ podatkowy poddał analizie zapisy art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.d.o.p. Zaznaczył, że zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Wskazał, iż obowiązek pobrania podatku "u źródła" wynika z faktu dokonania wypłaty należności na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd za granicą. Podzielił pogląd, że przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Następnie organ przeanalizował treść art. 12 ust. 1 i 2 umów z Republiką Federalną Niemiec i Republiką Czeską oraz brzmienie art. 3 ust. 2 obu umów, które potwierdza, iż jeżeli z kontekstu umowy nie wynika inaczej, każde określenie w niej nie zdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa umawiającego się państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie umowa. Organ podatkowy podkreślił, że polskie przepisy podatkowe nie definiują pojęcia "urządzenia przemysłowe". Zauważył przy tym, iż z brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. wynika, że do urządzeń przemysłowych zalicza się także środki transportu. Ustalając sens terminu "urządzenie przemysłowe" Minister Finansów wyłożył, że "urządzenie" jest rodzajem mechanizmu, zespołem elementów (...), służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę (urządzenie przeładunkowe, transportowe); przymiotnik "przemysłowy" oznacza natomiast dotyczący przemysłu, związany z przemysłem, stosowany w przemyśle. Uznał, iż pojęcie "urządzenie przemysłowe" trzeba rozumieć szeroko oraz że nie można go zawężać do urządzeń wykorzystywanych bezpośrednio przy produkcji. W świetle powyższego organ przyjął, że lokomotywy i wagony są zespołem elementów wykorzystywanych w przemyśle, tj. stanowią urządzenia transportowe, które ułatwiają pracę (umożliwiają jednoczesne przemieszczanie większej partii wyrobów). Ocenił, iż należy je traktować jako urządzenia przemysłowe, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. i w art. 12 ust. 3 obu umów, zgodnie z art. 3 ust. 2 tychże umów. Za niemający wpływu na wynik sprawy uznał organ fakt, że środki transportu - w świetle KŚT i PKWiU - nie znajdują się w podsekcji "Urządzenia przemysłowe". Minister Finansów wskazał, iż brak jest podstaw dla przyjęcia, jako sprzecznego z ratio legis art. 3 ust. 2 i art. 21 u.p.d.o.p., forsowanego przez stronę, "wąskiego" rozumienia terminu "urządzenia przemysłowe". Stwierdził organ, że w związku z tym, iż wypłacane przez spółkę wynagrodzenia stanowią - w świetle przeanalizowanych umów - należności licencyjne, postanowienia tychże umów dotyczące opodatkowania zysku przedsiębiorstwa (art. 7 obu umów) nie znajdą zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Organ podatkowy podsumował, iż w opisanym we wniosku stanie sprawy spółka będzie obowiązana do obliczania, pobierania i odprowadzania podatku, jako płatnik, u źródła, co wynika z zapisów art. 26 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w skardze, interpretacji Ministra Finansów strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 3 ust. 2 umów z Republiką Federalną Niemiec i Republiką Czeską poprzez ich błędną interpretację; 2. art. 12 ust. 3 w/w umów przez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, kiedy zastosowanie winny mieć przepisy art. 7 obu umów; 3. art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. wskutek jego niewłaściwego zastosowania. Tak stawiając zarzuty, spółka zawnioskowała o uchylenie interpretacji w całości. W uzasadnieniu skargi, skarżąca przywołała zasadniczo argumentację zawartą we wniosku o interpretację. W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg na - wydane w indywidualnych sprawach - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Skarga okazała się nieuzasadniona. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej interpretacji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że w sprawie nie zaistniały podstawy do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej interpretacji. Interpretacja ta znajduje bowiem oparcie w przepisach prawa materialnego, w tym w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. oraz art. 3 ust. 2, art. 7 i art. 12 ust. 3 umów o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu, podpisanych przez RP z Republiką Federalną Niemiec i Republiką Czeską Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach wyznaczonej kompetencji Sąd ocenił, iż skarżona interpretacja nie narusza regulacji procesowych, przewidzianych dla instytucji pisemnych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. W tym zakresie również strona nie sformułowała w skardze zarzutów. Spór strony skarżącej z organem podatkowym, zainicjowany złożeniem wniosku w trybie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), dotyczy powinności pobierania przez stronę, jako płatnika, u źródła, w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., zryczałtowanego podatku z tytułu wypłat spółkom prawa niemieckiego i czeskiego, posiadających na terytorium RP ograniczony obowiązek podatkowy, należności za najem środków transportu (tutaj: lokomotyw i wagonów kolejowych). Ów spór stanowi wynik rozbieżności odnośnie uznania środków transportu za urządzenia przemysłowe. Sąd zauważa, iż w tożsamej sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie w wyroku z 16 grudnia 2011 r. o sygn. akt III SA/Wa 1073/11 (patrz także wyrok z 21 maja 2010 r. o sygn. akt III SA/Wa 2340/09; wyroki dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w sprawie podziela poglądy wyrażone w w/w wyroku. Tezy i stwierdzenia w nim zawarte Sąd wielokrotnie przywoła w niniejszym wyroku, jako szczególnie trafne. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p., podatnicy, którzy nie mają na terytorium RP siedziby lub zarządu, podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od dochodów, które osiągają na terytorium RP. Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium RP przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu (podkreślenie Sądu), urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) wynosi 20% przychodów. W/w przepis ma zastosowanie przy uwzględnieniu umów o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest RP (art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p.). W myśl art. 12 ust. 1 i 2 obu powołanych na wstępie umów, należności licencyjne mogą być opodatkowane w państwie, w którym powstały, lecz podatek nie może przekroczyć 5% kwoty brutto należności licencyjnych. Zgodnie z art. 12 ust. 3 umowy z Republiką Federalną Niemiec, należności licencyjne oznaczają "(...) wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej". Podobnie należności licencyjne definiuje art. 12 ust. 3 umowy z Republiką Czeską: "(...) wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla telewizji lub radia, patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej i naukowej". Przepis art. 3 ust. 2 w/w umów stanowi, że przy stosowaniu umowy przez umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w danym czasie zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie umowa, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego ustawodawstwa podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa. Użyte w art. 12 ust. 3 obu umów określenie "należności licencyjne" obejmuje m. in. należności za użytkowanie (prawo do użytkowania) urządzenia przemysłowego. Zapisy umów nie zawierają zastrzeżenia, iż pod pojęciem urządzenia przemysłowego rozumie się także środki transportu, które to zastrzeżenie zawiera zapis art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że dopuszczalność kwalifikacji środków transportu, jako urządzeń przemysłowych, należy ocenić w kontekście art. 3 ust. 2 analizowanych umów, przy uwzględnieniu zasady, iż umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie może samoistnie nakładać na podatników obowiązku podatkowego, który nie jest przewidziany w prawie podatkowym danego państwa (umowa może jedynie modyfikować poszczególne elementy tego obowiązku; por. R. Mastalski, Komentarz do art. 3 Ordynacji podatkowej (w:) B. Adamiak, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2007, Wrocław 2007, s. 35). Rozstrzygając w sprawie Sąd wziął wzgląd na cel umów o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu (eliminacja podwójnego opodatkowania przez dwie jurysdykcje) oraz to, że ratyfikowane przez Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową (art. 91 ust. 2 Konstytucji RP). Na tle zarysowanego w sprawie sporu, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu podatkowego. Skoro bowiem analizowane umowy nie definiują terminu "urządzenie przemysłowe", znaczenia tego terminu należy - tak, jak to uczynił organ - poszukiwać, zgodnie z art. 3 ust. 2 tychże umów, w treści art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., gdzie ustawodawca określił, że środki transportu są urządzeniami przemysłowymi w rozumieniu powołanej ustawy a tym samym również urządzeniami przemysłowymi w rozumieniu w/w umów. W opinii Sądu, takie rozumienie urządzenia przemysłowego nie sprzeciwia się kontekstowi wynikającemu z zapisów obu umów. Analizując kwestię poboru zryczałtowanego podatku z tytułu nabywanych usług najmu pojazdów (środków) transportowych od podmiotów niemieckich i czeskich, trzeba podkreślić, iż u.p.d.o.p. nie zawiera definicji urządzenia przemysłowego i nie odsyła w tej kwestii do klasyfikacji statystycznych, lecz podaje tylko jego przykładowe formy (środek transportu, urządzenie handlowe lub naukowe). W efekcie można postawić tezę, że pojęcie urządzenia przemysłowego musi być rozumiane maksymalnie szeroko, ma ono bowiem charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie wszelkie możliwe urządzenia stanowiące pewien zespół elementów technicznych (por. wyrok NSA z 6 maja 1994 r., III SA 1559/9, POP 1996, Nr 3, s. 98). Prawidłowość powyższej interpretacji potwierdza orzecznictwo sądowe. W wyroku NSA z 6 maja 1994 r. (sygn. akt III SA 1559/93) stwierdzono, że "urządzenie (...) jest sformułowaniem ogólnym, mieszczącym w sobie wszelkie możliwe urządzenia stanowiące pewien zespół elementów technicznych". Orzecznictwo NSA przyznało status "urządzenia przemysłowego" przykładowo samochodom osobowym i naczepom (wyrok NSA z 6 grudnia 1996 r., sygn. akt III SA 1091/94), samochodom osobowym (wyrok NSA z 12 stycznia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2296/94) i samolotom (wyrok NSA z 16 maja 1995 r., sygn. akt SA/Sz 183/95). Urządzenia te są z pewnością środkami transportu, tak jak wagony i lokomotywy kolejowe. Z tych względów, zdaniem Sądu, należności za wynajem wagonów i lokomotyw, których dotyczyło zapytanie skarżącej spółki, należało uznać za należności licencyjne, w rozumieniu art. 12 obu przeanalizowanych umów. W konsekwencji powyższego na stronie, jako płatniku, w źródła, będzie ciążył obowiązek obliczania, pobierania i odprowadzania podatku od wypłacanych należności (art. 26 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.). Skoro wypłacane przez spółkę należności na rzecz podmiotów z siedzibą w Niemczech i w Czechach stanowią niewątpliwie - w świetle obu przeanalizowanych umów - należności licencyjne, to w rozpoznawanej sprawie nie znajdą zastosowania postanowienia dotyczące opodatkowania zysku przedsiębiorstwa (art. 7 obu umów). Wobec jednoznacznej treści art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., która - na potrzeby uregulowanej w tym przepisie materii - uznaje za urządzenia przemysłowe także środki transportu, bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje to, jak relacje między obiema w/w kategoriami reguluje klasyfikacja środków trwałych oraz klasyfikacje statystyczne. Neutralne dla sprawy pozostaje również i to, jaki rodzaj działalności prowadzi spółka (usługową nie zaś przemysłową). Sąd stwierdza, iż ze stanowiących kompromis umawiających się państw zapisów obu umów o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu nie wynika, że dla uznania należności za użytkowanie (prawo do użytkowania) urządzeń przemysłowych za należności licencyjne, w rozumieniu art. 12 w/w umów, wymagane jest, aby należności te wiązały się z transferem rozwiązań innowacyjnej myśli technicznej. Odnośnie Konwencji Modelowej OECD Sąd zauważa, że stanowi ona wzór dla zawieranych umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Umawiające się państwa nie są jednak związane jej wskazaniami i mogą od tego wzoru odstąpić, regulując inaczej kwestie będące przedmiotem umowy. Podkreślenia wymaga, iż Polska zastrzegła sobie prawo do dodania do przewidzianej przez Konwencję definicji należności licencyjnych słów "użytkowanie urządzeń przemysłowych, handlowych i naukowych", co znajduje potwierdzenie w art. 12 ust. 3 obu analizowanych umów. Powyższemu zapisowi, wbrew stanowisku skarżącej, nie sprzeciwia się uszczegółowienie zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., wskazujące wprost na fakt zaliczenia do urządzeń przemysłowych środków transportu. Reasumując Sąd stwierdza, że skarżona interpretacja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza postanowień art. 3 ust. 2, art. 7 i art. 12 ust. 3 (także innych) umów o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu podpisanych przez RP z Republiką Federalną Niemiec i Republiką Czeską oraz zapisów art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.d.o.p. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.