II FSK 1875/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 8/12 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 7 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 8/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę C. Sp. z o.o. z siedzibą w L. ( dalej: Spółka ) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 7 grudnia 2011r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007 – 2008. I.2. Sąd przedstawił następujący stan faktyczny, który przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 10 października 2011 r., umarzającą postępowanie w sprawie zwrotu skarżącej Spółce nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007 – 2008. Pismem z dnia 27 lutego 2009 r. Spółka wystąpiła do organu pierwszej instancji o zwrot nadpłaconego podatku za rok 2007 i 2008. W następstwie tego wniosku Prezydent Miasta L. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiły wszczęcia postępowania. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym przedmiocie zostało uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 798/09. Następnie decyzją z dnia 22 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 29 maja 2009 r. i określiło Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007 w wysokości 374.435 zł. W tej samej dacie Kolegium wydało decyzję, mocą której uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 29 lipca 2009 r. i określiło Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008, w wysokości 454.679 zł. Na podstawie tych decyzji organ pierwszej instancji w dniu 14 czerwca 2011 r. dokonał zwrotu nadpłaty za lata 2007 i 2008 na rachunek podatnika. Następnie Decyzją z dnia 10 października 2011 r. Prezydent Miasta L. umorzył postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania utrzymało tą decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że gdy została wydana decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w wysokości niższej niż podatek zapłacony przez podatnika, organ podatkowy dokonuje zwrotu nadpłaty stosownie do art. 77 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej określana jako "O.p."). Prawną formą działania organu administracji jest wówczas czynność materialno-techniczna- zwrot nadpłaty. Zatem wobec wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. ostatecznych decyzji z dnia 22 kwietnia 2011 r. określających prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego - wniosek o zwrot nadpłaty z dnia 27 lutego 2009 r. został rozpatrzony przez Prezydenta Miasta L. w dniu 14 czerwca 2011 r. poprzez zwrot tej nadpłaty na rachunek podatnika. Podatnikowi zwrócono różnicę pomiędzy kwotą zapłaconą, a niższą, wynikającą z ostatecznych decyzji określających z dnia 22 kwietnia 2011 r., powiększoną o odsetki obliczone od dnia 22 kwietnia do dnia 14 czerwca 2011 r. W konsekwencji, zdaniem Kolegium, sprawa z wniosku strony o zwrot nadpłaty została zakończona w dniu 14 czerwca 2011 r. w wyniku zwrotu nadpłaty na rachunek podatnika, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że nie dotyczą one umorzenia postępowania w tej sprawie, lecz wysokości odsetek od zwróconej kwoty. Ponadto organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że wypłata oprocentowania jest czynnością techniczną, dokonywaną jednocześnie ze zwrotem nadpłaconego podatku. Jeżeli jednak podatnik kwestionuje wysokość wypłaconego mu oprocentowania nadpłaty, może domagać się wydania decyzji. Organ stwierdził także, że pismem z dnia 17 czerwca 2011 r. Spółka wniosła o wypłacenie odsetek od nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008 w wyższej wysokości albo wydanie decyzji odmownej i w tamtym postępowaniu na podstawie swojego wniosku, będzie mogła bronić swoich praw. I.3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka podniosła naruszenie: 1. art. 233 § 1 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która zasługiwała na uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2. art. 208 § 1 O.p. w związku z art. 78a O.p. poprzez ocenę, że w rozpoznawanej sprawie należało umorzyć postępowanie podatkowe z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikającą ze zwrotu całej nadpłaty w sytuacji, gdy w świetle art. 78a O.p., wobec nie dokonania zwrotu kwoty podatku pokrywającej kwotę nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, w rzeczywistości nie doszło do zwrotu całej kwoty nadpłaty, a zatem postępowanie nie jest bezprzedmiotowe; 3. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez całkowicie dowolną ocenę, że nadpłata została zwrócona w całości i postępowanie stało się bezprzedmiotowe; 4. art. 78a O.p., poprzez jego niezastosowanie. I. 4. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. I. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia żadnego ze wskazanych w niej przepisów. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Na powyższą ocenę złożyły się następujące okoliczności: Po pierwsze, w ocenie Sądu, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej : p.p.s.a.) Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę jest związany oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku z dnia 19 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 798/09. Rozpoznając wówczas sprawę Sąd ocenił, że wniosek strony z dnia 13 lipca 2009 r. nie jest wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, lecz wnioskiem o zwrot nadpłaty złożonym w sytuacji, gdy decyzja wymiarowa, mocą której określono zobowiązanie podatkowe, została uchylona. Wówczas, w ocenie Sądu, zgodnie z art. 77 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. zdarzeniem kreującym istnienie nadpłaty staje się owo uchylenie decyzji wymiarowej. Nie ma wówczas potrzeby występowania z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, bo istnienie nadpłaty jest już stwierdzone uchyleniem decyzji wymiarowej. Już wówczas, bowiem spełnia się przesłanka istnienia nadpłaty, o której mowa w art. 72 § 1 punkt 1 O.p. (nadpłacony lub nienależnie zapłacony podatek),wobec czego nie ma potrzeby toczyć sporu z organem o stwierdzenie jej istnienia. Tak więc wniosek złożony w trybie art. 77 O.p. jest wnioskiem o zwrot nadpłaty, a nie żądaniem wszczęcia postępowania o jej stwierdzenie, zaś obowiązkiem organu, w przypadku jego zgłoszenia jest zbadanie przesłanki zwrotu nadpłaty, którą przewiduje art. 77 § 1 O.p. W przypadku ziszczenia się owej przesłanki organ ma obowiązek zwrócić podatnikowi nadpłatę, zaś jej wysokość jest uzależniona od zachowania terminów o których mowa w art. 77 § 3 i § 4 O.p. Dalej Sąd podkreślił, że jak ocenił Sąd w sprawie sygn. akt I SA/Łd 798/09, wniosek o zwrot nadpłaty, złożony w przedmiotowej sprawie, nie wszczyna postępowania podatkowego, a mimo to organy podatkowe takie postępowanie prowadziły, to powinny je umorzyć jako bezprzedmiotowe stosownie do treści art. 208 § 1 O.p. Po drugie, zdaniem Sądu postępowanie stało się bezprzedmiotowe, bowiem jak wynika z akt sprawy w dniu 14 czerwca 2011 r. Prezydent Miasta L. przelał na rachunek bankowy kwotę 299.326 zł tytułem nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 r., kwotę 254.919 zł tytułem nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. oraz kwotę 10.964 zł, stanowiącą sumę oprocentowania tych nadpłat. Ponadto w ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie ocenił, że kwestią sporną nie jest aktualnie zwrot nadpłaty, tylko wysokość jej oprocentowania (str. 3 zaskarżonej decyzji). Świadczy o tym przede wszystkim treść odwołania z dnia 20 października 2011 r. oraz treść wniosku z dnia 17 czerwca 2011 r. (którego kopię załączono do odwołania). Dalej Sąd stwierdził, że skoro przedmiot sporu stanowi obecnie wysokość oprocentowania nadpłaty, to strona powinna wystąpić do organu podatkowego z wnioskiem o wydanie decyzji określającej wysokości oprocentowania, nie zaś zwalczać decyzję umarzającą postępowanie podatkowe dotyczące zwrotu nadpłaty, która została jej zwrócona. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 17 czerwca 2012 r. strona wniosła m.in. o przedstawienie wyliczeń dotyczących zwróconej nadpłaty oraz oprocentowania, zatem winna oczekiwać na jego rozpatrzenie. II. Skarżąca Spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości oraz wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art.174 pkt 1 i 2 zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak dokonania pełnej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, a w szczególności nie zbadanie zgodności tego rozstrzygnięcia z treścią art. 78a Ordynacji podatkowej; b. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy zasługiwała ona na uwzględnienie wobec tego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz prawdy materialnej w zakresie w jakim: organ podatkowy przyjmuje za jej podstawę, iż w niniejszej sprawie nastąpił zwrot całości kwoty nadpłaty w sytuacji, gdy wobec braku prawidłowego ustalenia kwoty należnych odsetek od kwoty nadpłaty nie jest możliwe stwierdzenie tej okoliczności wobec treści art. 78a Ordynacji podatkowej c. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż w sprawie nastąpił całkowity zwrot kwoty nadpłaty w sytuacji, gdy nie wynika to z akt sprawy, w szczególności wobec tego, iż stosownie do treści art. 78a Ordynacji podatkowej kwotę dokonanego zwrotu podatku zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania, zaś w sytuacji braku wiedzy z akt sprawy co do wysokości należnej stronie skarżącej kwoty oprocentowania nadpłaty, brak jest możliwości stwierdzenia czy zwrócona kwota w całości pokrywa kwotę nadpłaty wraz z oprocentowaniem. Zwłaszcza, iż w świetle treści przepisu art. 78a Ordynacji podatkowej tylko dokonanie zwrotu kwoty pokrywającej w całości należność z tytułu nadpłaty podatku oraz jej oprocentowania może spowodować wygaśnięcie wierzytelności z tytułu nadpłaty samego podatku. d. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1) w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy decyzja organu drugiej instancji utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008 została wydana z naruszeniem treści art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie w sprawie, wobec braku zwrotu przez organ pierwszej instancji całej kwoty nadpłaty wraz z oprocentowaniem nie było bezprzedmiotowe wobec częściowego braku wygaśnięcia zobowiązania z tytułu zwrotu nadpłaconego podatku; e. art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, iż z treści prawomocnego Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2010 roku sygn. akt I SA/Łd 798/09 wynika, iż "wniosek o zwrot nadpłaty złożony w przedmiotowej sprawie nie wszczyna postępowania podatkowego, a mimo to organy podatkowe takie postępowanie prowadziły, to powinny je umorzyć jako bezprzedmiotowe stosownie do art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej" w sytuacji, gdy nic takiego z treści powyższego wyroku nie wynika, zwłaszcza, że organy podatkowe prowadziły postępowania o stwierdzenie nadpłaty powstałej z mocy prawa - art. 77 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej, odmawiając w tym zakresie wszczęcia postępowania i wobec tego co najwyżej postępowanie w sprawie o stwierdzenie nadpłaty winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, a nie o zwrot nadpłaty. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 78a Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i całkowicie błędne uznanie w świetle treści tego przepisu, iż w niniejszej sprawie doszło do zwrotu kwoty nadpłaty, a wobec czego postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je w umorzyć stosownie do treści art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy w świetle treści tego przepisu jedynie dokonanie przez organ podatkowy zwrotu całości kwoty nadpłaty wraz z należnym jej oprocentowaniem powoduje wygaśnięcie zobowiązania organu podatkowego z tytułu zwrotu nadpłaty. W sytuacji bowiem zwrotu kwoty podatku w zakresie niepokrywającym całości kwoty nadpłaty wraz z należnym oprocentowaniem, zwrócona kwota podlega zaliczeniu proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania, co wprost oznacza, iż brak zwrotu całości kwoty nadpłaty wraz z oprocentowaniem skutkuje jedynie częściowym, a nie całkowitym zwrotem nadpłaty. III. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji. IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu. Postawiono w niej zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów obejmujących naruszenie przepisów postępowania. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku całkowicie pominął podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 78a O.p. Fakt ten nie miał jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem art. 78a O.p. nie został w niniejszej sprawie naruszony. Co więcej nie miał on w tej sprawie w ogóle zastosowania, co zostanie szczegółowo wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego umorzenia postępowania podatkowego, a więc błędnego zastosowania w postępowaniu podatkowym art. 208 O.p. i w postępowaniu sądowym art. 151 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. należy wskazać ,że powyższe zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Niewątpliwie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. I SA/Łd 798/09 był wiążący w niniejszej sprawie, a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu muszą zostać wzięte pod uwagę. We wskazanym orzeczeniu Sąd przesądził, iż pismo skarżącej Spółki z dnia 13 lipca 2009 r. nie stanowiło wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku, lecz wniosek o zwrot nadpłaty, a więc wniosek o dokonanie czynności materialno-technicznej. Jak wskazał Sąd "obowiązkiem organu, w przypadku jego zgłoszenia jest zbadanie przesłanki zwrotu nadpłaty, którą przewiduje art. 77 § 1 O.p., to jest uchylenia decyzji wymiarowej, z której wynikała wysokość zobowiązania podatkowego. W przypadku ziszczenia się owej przesłanki organ ma obowiązek zwrócić podatnikowi nadpłatę, zaś jej wysokość jest uzależniona od zachowania terminów o których mowa w art. 77 § 3 i § 4 O.p." Przyczyną uchylenia w cytowanym wyroku zaskarżonego postanowienia w sprawie stwierdzenia nadpłaty było właśnie nieprawidłowe zakwalifikowanie wniosku strony skarżącej. Po zwrocie organom podatkowym akt sprawy z Sądu, postępowanie prowadzono już we właściwym trybie, wynikającym z uzasadnienia w/w wyroku tzn. jako postępowanie o zwrot nadpłaty. Nie można więc zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, iż "co najwyżej postępowanie w sprawie o stwierdzenie nadpłaty winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, a nie o zwrot nadpłaty". Postępowanie o stwierdzenie nadpłaty nigdy nie zostało wszczęte, a zatem nie mogło zostać umorzone. Przyczyną zaś umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty (które obecnie jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej) było ustalenie, że nadpłata wraz z odsetkami została zwrócona. Niewątpliwie zwrot nadpłaty pociąga za sobą bezprzedmiotowość postępowania podatkowego toczącego się w tej sprawie. Aby więc zakwestionować zasadność umorzenia postępowania, należy wykazać, że zwrot nadpłaty nie nastąpił. Kwestii tej dotyczą zarzuty podniesione w pkt 2 i 3 tej części skargi kasacyjnej, która odnosi się do naruszenia przepisów postępowania. Chodzi o błędne ustalenie stanu faktycznego przez organ podatkowy i zaaprobowanie tej sytuacji przez Sąd pierwszej instancji w zakresie oceny, czy w sprawie nastąpił zwrot całości kwoty nadpłaty (naruszenie art. 133 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z przepisami Ordynacji podatkowej dotyczącymi zasady prawdy materialnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów). Zarzuty te wymagają rozpatrzenia łącznie z zarzutem naruszenia prawa materialnego, bowiem w istocie skarżącej Spółce chodzi o zakwestionowanie wykładni art. 78a O.p. dokonanej przez organy podatkowe i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku podatnikowi zwrócono różnicę pomiędzy kwotą zapłaconą, a niższą, wynikającą z ostatecznych decyzji określających z dnia 22 kwietnia 2011 r., powiększoną o odsetki obliczone od dnia 22 kwietnia do dnia 14 czerwca 2011 r. Zdaniem Spółki, odsetki winny być naliczone od dnia powstania nadpłaty, co nastąpiło już w 2009 r., wskutek czego kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem. Sytuacja ta w jej ocenie wypełnia hipotezę art. 78a O.p., który nakazuje by zwróconą kwotę zaliczać proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. Stanowisko to jest błędne, bowiem wynika z nieprawidłowej wykładni art. 78a O.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołany przepis znajduje zastosowanie tylko w takiej sytuacji, gdy organ podatkowy w sposób celowy i zamierzony zwraca podatnikowi jedynie część należności. Jeżeli zaś - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - w ocenie organu dokonuje on zwrotu nadpłaty wraz z odsetkami w pełnej wysokości, natomiast podatnik kwestionuje wysokość odsetek, to spór w tym zakresie powinien toczyć się w odrębnym postępowaniu, nie zaś w postępowaniu o zwrot nadpłaty. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w powołanych wyrokach NSA z 28 czerwca 2005 r. (sygn. akt FSK 1964/04) oraz WSA w Olsztynie z dnia 5 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Ol 556/07, publ. Lex nr 326725). Również w wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1022/11 (publ. Lex nr 1218726), gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma żadnych przeszkód, aby o wysokości należnych odsetek organ podatkowy rozstrzygnął w odrębnym postępowaniu. Podkreślenia wymaga, że sama wysokość nadpłaty nie jest w niniejszej sprawie sporna, bowiem wynika wprost z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 kwietnia 2011 r. Spór dotyczy jedynie daty, od której stronie skarżącej należą się odsetki od istniejącej nadpłaty, a w konsekwencji wysokość należnych odsetek. W takiej sytuacji art. 78a O.p. nie znajdzie zastosowania. Skoro bowiem w ocenie organu podatkowego dokonał on zwrotu całej należnej podatnikowi kwoty, to hipoteza tego przepisu nie spełniła się. Podatnik nie jest przy tym pozbawiony ochrony i może dochodzić swoich praw, jednakże kwestia ta pozostaje poza zakresem postępowania o zwrot nadpłaty i podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu, które zresztą jest w toku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia przepisu prawa materialnego okazały się bezzasadne i oddalił skargę na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a.